Archief
Artikelen

Archief van de categorie ‘Libië’

Een belangrijke voorwaarde voor de democratie is de vrijheid van onderwijs. Toen Gaddafi in 1969 aan de macht kwam, was ongeveer 90% van de bevolking van Libië analfabeet. Voor deze mensen lag het uitoefenen van politieke invloed ver buiten hun bereik. Gaddafi maakte het onderwijs gratis en verplicht voor alle kinderen van 6 tot 18 jaar. Omstreeks het jaar 2000 was nog slechts 18% van de bevolking analfabeet, waaronder voornamelijk oudere vrouwen. Ook het universitaire onderwijs was gratis en studenten die in het buitenland wilden (en konden) studeren, kregen daartoe van de staat een studiebeurs die ze niet terug hoefden te betalen!
Lees verder »

Een belangrijk kenmerk van een democratie is de manier waarop men omgaat met minderheden. Het merendeel van de Libiërs is van het Mediterrane ras, maar in de uitgestrekte Sahara wonen de Toeareg en in het zuiden is men van het negroïde ras. Het welvarende Libië ten tijde van Gaddafi herbergde naast 6 miljoen Libiërs ook nog ongeveer 2 miljoen gastarbeiders. Dat is een kwart van de bevolking! Een klein gedeelte van hen was afkomstig uit landen waarmee Libië zaken deed, waaronder China, maar ook Nederland. Het grootste gedeelte was echter afkomstig uit arme landen in Afrika, waaronder het door oorlog geteisterde Somalië en de verarmde buurlanden Niger, Chad en Soedan. Minderheden had Libië dan ook in overvloed.
Lees verder »

Toen Gaddafi in 1969 de macht greep in Libië, was de positie van de vrouw er abominabel. Meisjes konden worden uitgehuwelijkt door hun vader en de armoede waarin de bevolking verkeerde kwam voor een groot deel op de vrouwen neer. In de strenge Soennitische Islam, die voornamelijk werd beleden in Cyrenaica, werden vrouwen gezien als minder dan slaven, minder dan vee. Vanuit deze situatie heeft Gaddafi met succes de emancipatie van vrouwen ter hand genomen. In het Groene Boek heeft hij ook een hoofdstuk gewijd aan de positie van de vrouw in de maatschappij. Daarbij neemt hij het Westerse feminisme niet als model, hij heeft er zelfs ernstige kritiek op. Volgens Gaddafi zijn vrouwen wel gelijkwaardig, maar beslist niet gelijk aan mannen. Met de verschillen dient men rekening te houden.
Lees verder »

Het Groene Boek van Gaddafi is de beginselverklaring waarop de Libische Jamaharia berustte. In ongeveer 30 jaar tijd is Libië dank zij dit politieke systeem veranderd van het armste land van Afrika in een redelijk welvarend land, met een gezonde, hoog opgeleide en goed gehuisveste bevolking. Voordien hing Libië letterlijk en figuurlijk van los zand aan elkaar. Het land was verdeeld in ongeveer 200 stammen en het bestond uit twee of zelfs drie historisch losstaande provincies. Het grootste deel van Libië is woestijn. Ondanks de internationale economische boycot veranderde Libië van een straatarm land in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken. De vraag is dan: Hoe doet men dat? Het antwoord is te vinden in het Groene Boek. Het volgende hoofdstuk gaat over de sociale grondslag van de staat.
Lees verder »

Op het einde van het vorige hoofdstuk van het Groene Boek van Gaddafi bleek reeds dat Gaddafi grote waarde hechtte aan de familie als basis voor de samenleving. De uitspraak: “Het gezin is de hoeksteen van de samenleving” zou hij zeker beamen. Gaddafi pleitte daarom voor vrijheid van partnerkeuze, iets wat in Libië vóór Gaddafi lang niet altijd het geval was, zeker niet voor de vrouwen. Het volgende hoofdstuk gaat over de familie, maar men kan ook lezen: het gezin. Het recht op gezinsleven ligt ook vast in het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens, en wel in artikel 8. Volgens Gaddafi is het gezin of de familie de basis van de sociale samenleving.
Lees verder »

Op BOUBlog staat reeds een Nederlandse vertaling van de eerste twee delen van het Groene Boek van Gaddafi, maar intussen is ook deel 3 vertaald. Hoewel Gaddafi vorig jaar werd vermoord door de Al Qaida hooligans van de NATO, is zijn nalatenschap nog altijd van belang. Hoewel Gaddafi in de Westerse media werd afgeschilderd als een dictator en een terrorist, blijkt uit het Groene Boek dat deze Libische leider met groot succes een socialistische politiek voerde. In ongeveer 30 jaar tijd veranderde Libië van het armste land van Afrika in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken!
Lees verder »

De Libanese journalist Ali Hashem werd in maart 2011 door Al Jazeera naar Libië gestuurd om de “bevrijding” van het land door de “rebellen” te verslaan. Volgens Wikipedia is Al Jazeera een onafhankelijke zender die eigendom is van de regering van Qatar. De zuster-organisatie Al Jazeera English brengt het nieuws vanuit een Arabische visie naar een breed Engelstalig publiek. Onlangs, op 7 maart j.l., heeft Ali Hasem echter ontslag genomen bij Al Jazeera, omdat hij zich niet langer kon vinden in de politieke agenda (zeg maar de leugens!) van Al Jazeera over Syrië.
Lees verder »

Door de NOS worden we dagelijks voorzien van propaganda tegen het bewind van president Assad van Syrië. Vorig jaar rond deze tijd begon dezelfde propaganda tegen de Libische leider Gaddafi. We weten hoe dat afliep, er kwam een VN-resolutie, zogenaamd om de bevolking te beschermen tegen een moorddadig wrede dictator, er kwam een No Fly Zone en daarna kon de NATO ongestraft het hele land bombarderen. Lezers van BOUblog zijn op de hoogte van de ware gang van zaken, maar de internationale pressiegroep AVAAZ laat zich alwéér misbruiken, nu voor een zelfde scenario in Syrië.
Lees verder »

Lizzie Phelan (geboren Lizzie Cocker) is een Engelse journaliste die free lance werkt voor Russia Today en Press TV. Zij werd bekend door haar eerlijke verslaggeving vanuit Libië, toen dat land werd aangevallen door de CIA-Al Qaida rebellen, gebombardeerd door de NATO en veroverd door de corporaties van het “vrije Westen”. Vrijwel alle westerse media noemden dit gewelddadige ingrijpen in een souverein land een humanitaire missie, maar Lizzie Phelan zei dat Muammar Gaddafi werd gesteund door vrijwel de hele bevolking en dat hij de waarheid sprak over de buitenlandse inmenging en Al Qaida. Onlangs bevond Lizzie zich in Syrië en weer is ze van mening dat de verklaring van de president van Syrië veel dichter bij de waarheid ligt dan wat de westerse media beweren.
Lees verder »

Voor de moord op Gaddafi noemde men het een revolutie, een opstand tegen een dictator, of zelfs een vrijheidsstrijd. Nu Libië zogenaamd geregeerd wordt door de nationale overgangsraad NTC, noemt men het een burgeroorlog. De waarheid is dat de NTC geen enkele macht heeft in Libië. De macht is in handen van de Westerse corporaties en de NATO, die met grof geweld een einde hebben gemaakt aan de democratische Jamahiriya. In Benghazi, waar de “opstand tegen Gaddafi” begon, hebben demonstranten nu het NTC-regeringsgebouw bestormd. En Bani Walid, een stad waar de bevolking en het Libische leger zich tot het laatste moment hebben verzet tegen de CIA-Al Qaida rebellen van de NATO, lijkt weer bevrijd van de NATO-NTC. Nu noemt men het een burgeroorlog, maar het is verzet tegen de buitenlandse bezetters en hun collaborateurs! Die strijd is nog lang niet voorbij!
Lees verder »