Archief
Artikelen

Archief van de categorie ‘Groene Boek’

Op Zaplog staat een vertaling van het Groene Boek van Gaddafi door Benb. Dit Groene Boek blijkt vol verrassingen te zitten. In de eerste hoofdstukken zagen we reeds dat Gaddafi onze westerse democratie afwijst, omdat deze volgens hem dictatoriaal is. Hij wilde een democratie vestigen die niet van boven af wordt opgelegd, maar die een regering is van het volk door het volk. Aan deze democratie moest iedereen kunnen deelnemen in Volkscomité’s en Volksconferenties. Zij konden mensen afvaardigen naar het Volkscongres, de politieke voorstellen zouden dan van onderop worden geformuleerd. Het zevende hoofdstuk van het Groene Boek gaat over de wetgeving en ook dat hoofdstuk is verrassend.
Lees verder »

Nadat Gaddafi in de eerste 5 hoofdstukken van zijn Groene Boek de Westerse democratie tot een verkapte dictatuur verklaarde, formuleert hij in hoofdstuk 6 een alternatief model voor vrijheid en democratie. In dit model is geen plaats voor landelijke verkiezingen van Kamerleden, er is namelijk geen Tweede Kamer en er zijn ook geen politieke partijen. In plaats daarvan zet Gaddafi de hele bevolking aan het werk! In zijn politieke model is iedereen deelnemer, iedereen mag voorstellen doen en als een voorstel voldoende weerklank vindt, dan wordt het tot wet. Er zijn wel ministers, maar deze hebben geen wetgevende macht. Zij moeten slechts uitvoering geven aan wat het volk heeft beslist.
Lees verder »

In de eerste hoofdstukken van het Groene Boek van Gaddafi zagen we dat Gaddafi een aantal Westerse democratische instituties afwijst, omdat ze volgens hem niet democratisch zijn, maar instrumenten van de dictatuur. Hij wil een democratie zonder politieke partijen en zonder vrije verkiezingen. Wij definiëren een democratie juist als een land met politieke partijen en vrije verkiezingen. Het toppunt van democratische besluitvorming zou daarbij het referendum zijn, maar volgens Gaddafi is ook dat een instrument van de dictatuur. De vraag is echter niet wat een woord betekent, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »

Zoals we reeds zagen in de eerste hoofdstukken van het Groene Boek, gelooft Gaddafi niet dat een gekozen volksvertegenwoordiging leidt tot een democratisch systeem. Onze Westerse democratie werkt volgens hem niet, het is een dictatoriaal systeem waarin politieke partijen elkaar de macht betwisten en politici voornamelijk hun eigen belangen nastreven. Vanuit Afrika bezien heeft hij daar natuurlijk groot gelijk in! De Westerse “democratische” landen hebben daar eeuwen lang een dictatoriaal koloniaal bewind gevoerd. Vanuit het oogpunt van de Palestijnen is de Israëlische democratie eveneens een dictatuur. De vraag is daarom niet hoe democratisch onze democratie is, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »

Op Zaplog staat een Nederlandse vertaling van het Groene Boek van Gaddafi.. Dit kritische politieke document wordt overal ter wereld gelezen en op grond van deze ideeën proberen mensen zich opnieuw te organiseren. De huidige politieke structuren noemt men democratisch, maar de mensen hebben nauwelijks invloed op de politiek van hun land. In onze democratie staan we de macht af aan de politici, maar zij die het land lijken te regeren, zijn ook weer onderworpen aan politieke en economische krachten waarop ze nauwelijks invloed hebben. Hoewel de leden van de Tweede Kamer worden geacht te stemmen zonder last of ruggespraak, zijn onze politici volledig afhankelijk van hun partij. De vraag is daarom niet wat “zonder last of ruggespraak” betekent, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »

Nederland heeft een een politiek systeem met een gekozen parlement dat de regering moet controleren. Het parlement, de Tweede Kamer, bestaat uit 150 leden. Ons parlement wordt samengesteld op grond van evenredige vertegenwoordiging: de partij met de meeste stemmen krijgt de meeste zetels. We noemen dat de parlementaire democratie. Op Zaplog heeft Benb een Nederlandse vertaling geplaatst van het Groene Boek van Gaddafi. Het politieke systeem van Libië was wezenlijk anders dan onze parlementaire democratie. Daarom noemt men Gaddafi een dictator. In Libië worden steden gebombardeerd en onschuldige burgers gedood of verwond door de NATO en hun Libische bondgenoten, de NTC-rebellen. Men noemt dat Responsibility to Protect, of R2P. De vraag is daarom niet wat een woord betekent, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »

http://img.allvoices.com/thumbs/event/598/486/74368803-muammar-gaddafi.jpg

Op Zaplog heeft Benb een Nederlandse vertaling geplaatst van deel 1 van Het Groene Boek van Gaddafi: De Oplossing van het Probleem van Democratie: “De autoriteit van de bevolking”. De vertaling staat in drie artikelen: Deel 1 en Deel 2 en Deel 3. Op Boublog staat reeds iets over het Groene Boek. Als we de Libische democratie willen begrijpen, dan is dit belangrijke lectuur. Deel 1 van het Groene Boek telt 10 hoofdstukken, we beginnen met Hoofdstuk 1: HET INSTRUMENT VAN DE OVERHEID.
Lees verder »

Is Muammar al-Gaddafi, de Grote Leider van Libië, een dictator? Men zegt altijd van wel, maar daarom hoeft het nog niet waar te zijn. Sinds Gaddafi koning Idriss verjoeg en zelf de macht greep, is de bevolking van Libië beter af dan ooit, beter dan in alle andere Afrikaanse landen, beter dan in Rusland of Saudi-Arabië. Deze “dictator” zorgde voor huisvesting, onderwijs, gezondheidszorg, elektriciteit, communicatie, irrigatie en schoon drinkwater. Hij heeft zo zijn eigen ideeën over een democratisch politiek systeem. Zijn ideaal is geen democratie waarin de bevolking zijn politieke leiders kan kiezen, maar een systeem waarin iedereen actief deelneemt aan de besluitvorming. Zijn politiek staat beschreven in zijn Groene Boekje.
Lees verder »