Archief
Artikelen

Toen Charles Darwin (1809-1882) in 1831 aan boord van de Beagle stapte, bevond zich in zijn bagage een dik boek: Principles of Geology van Charles Lyell. Dat boek was pas verschenen en werd een bestseller. Lyell betoogde daarin dat alle geologische verschijnselen zoals deze zich aan ons voordoen, zijn ontstaan middels natuurlijke processen die ons ook nu nog omringen. Dit principe, oorspronkelijk afkomstig van de Schotse geoloog James Hutton, noemt men het uniformitarianisme of actualisme; ik geef de voorkeur aan het laatste woord.

Voordien hadden de meeste wetenschappers zich gehouden aan de Bijbel, waarbij vooral de Zondvloed een grote rol speelde. Fossielen die niet overeenkwamen met levende species, noemde men antediluviaal, dat is: van voor de Zondvloed. Deze uitgestorven dieren waren kennelijk tijdens de Zondvloed omgekomen, misschien wel omdat ze zo groot waren dat ze niet in de Ark van Noah pasten, of om andere redenen de boot hadden gemist. Dit Bijbelse catastrofisme stond de ontwikkeling van de wetenschap ernstig in de weg, omdat er geen verdere verklaring nodig leek.

Darwin was opgeleid tot dominee, maar hem trok het avontuur. Gedurende zijn reis aan boord van de Beagle (1831-1836), maakte hij aantekeningen van alle planten, dieren en fossielen die hij tegenkwam. Ook las hij het boek van Lyell, in die dagen een moderne theorie! Darwin verbaasde zich vooral over de grote variëteit aan soorten in afgelegen gebieden. Het beste voorbeeld hiervan kwam hij tegen op de Galapagoseilanden, waar er op ieder van de tien eilanden een andere soort spotlijster voorkwam. Na zijn terugkeer in Groot-Brittannië in 1836 besloot hij de rest van zijn leven te besteden aan de bestudering van zijn ontdekkingen tijdens de reis met de Beagle. De meeste wetenschappers uit zijn tijd hadden inmiddels wel erkend dat er zoiets bestond als de evolutie, maar men was het niet eens over de vraag hoe deze nieuwe soorten tot stand kwamen. Een van de meest gangbare theorieën was het ‘saltationisme’, dat stelde dat een nieuwe soort ontstond uit een plotselinge mutatie van één dier dat zich vervolgens voortplantte als een nieuwe soort. Andere wetenschappers stelden echter nog dat de evolutie werd veroorzaakt door God. Op basis van zijn bevindingen formuleerde Darwin echter een nieuwe theorie: natuurlijke selectie.

Deze theorie wordt vaak vertaald in de kreet: survival of the fittest, maar dat is niet wat Darwin zegt. Hij meende dat niet het beste, sterkste of slimste individu de meeste kansen had om zich voort te planten, maar degene die zich het beste wist aan te passen aan de omgeving. In een steeds wisselende omgeving zouden aldus de talrijke soorten zijn ontstaan. Evolutie middels natuurlijke selectie is een langzaam proces en over de ouderdom van de aarde was in Darwins tijd nog maar weinig bekend. Men nam aan dat de aarde min of meer eeuwig was, er was dus tijd genoeg. Kleine veranderingen binnen een soort zouden op de lange duur leiden tot een nieuwe soort. Tegen het einde van de 19e eeuw was de wetenschappelijke wereld overtuigd van dit actualisme als drijvende kracht achter zowel de geologie als de evolutie.

De gelovigen, die meenden dat God de wereld had geschapen met als doel de mens te scheppen naar zijn beeld en gelijkenis, protesteerden heftig. Dat de mens zou afstammen van een aap, vonden zij een godslasterlijke dwaasheid. Zij zochten dan ook naar de zwakke plekken in de evolutietheorie. Het probleem met deze theorie zit hem in de missing links. Als de ene soort langzaam maar zeker zou ontstaan uit een andere soort, dan zou er een tussenvorm moeten hebben bestaan. Daarvan zouden fossielen kunnen getuigen. Naar deze missing links werd dan ook naarstig gezocht, maar na een tevergeefse zoektocht van ruim een eeuw kan men beter concluderen: die zijn er niet!

De gelovigen roepen dan: “Zie je wel! Intelligent Design!” Maar helaas lost dat het probleem niet op. Als er een intelligent wezen zou bestaan dat de hele natuur zou hebben verzonnen, dan kan men dat wezen het beste aanduiden met het drieletterwoord God. Pogingen om te bewijzen dat God bestaat, zijn al sinds de Middeleeuwen vruchteloos gebleken. God blijkt weliswaar almachtig, maar louter geestelijk. Hij (want God is meestal mannelijk) heeft geen materieel lichaam. Nog erger dan een neutrino, valt God volstrekt niet te detecteren. Op de vraag waar Hij zich bevindt, is het antwoord meestal dat hij alom tegenwoordig is. Een ongelovige zegt dan: overal en nergens. Een graviton, het hypothetische elementaire deeltje dat verantwoordelijk zou zijn voor de zwaartekracht, kan ten minste nog op zijn plaats worden gewezen. Zwaartekracht is immers gebonden aan massa. Maar God heeft geen lichaam, Hij is louter geest. Hij heeft niet alleen geen massa, maar zelfs geen plaats, want Hij is overal! God valt daarom buiten de wetenschap, zijn bestaan valt niet te bewijzen.

Sommige mensen geloven dusdanig in God dat zij zijn aanwezigheid daadwerkelijk ervaren. Anderen geloven er niet in en ervaren dan ook geen God. Of God al dan niet bestaat, hangt af van het geloof van mensen. Daaruit volgt dat God een eigenschap is van mensen en dat deze eigenschap niet door alle mensen wordt gedeeld. God is dus in elk geval niet alom tegenwoordig.

Terug naar de evolutie. De vraag of deze al dan niet is verzonnen door God, valt niet te beantwoorden. “Intelligent Design” is daarom een dooddoener, een loze kreet. De vraag welke mechanismen hebben geleid tot de diversiteit van soorten op aarde kan wel tot nieuwe kennis leiden. Wie in God gelooft en toch wetenschap wil bedrijven, zegt dus niet: dat doet God, maar vraagt zich af hoe God dat doet. Nu is gebleken dat de evolutietheorie, zoals geformuleerd door Darwin, na ruim een eeuw nog altijd lijdt aan het euvel van de missing links, kunnen we vermoeden dat de evolutie inderdaad in sprongen is verlopen. De theorie van Lyell, die werd overgenomen door Darwin, zou daarom wel eens onjuist kunnen zijn.

Als we het actualisme laten voor wat het is, kunnen we op zoek gaan naar de oorzaak van de evolutie-sprongen. Dit leidde tot een geheel nieuwe vorm van catastrofisme, waarbij kosmische rampen niet uitgesloten zijn. Tijdens de laatste decennia van de vorige eeuw was deze theorie nog revolutionair en catastrofisme was onder wetenschappers een scheldwoord. Wie de discussie heeft gevolgd rond de uitsterving van de dinosauriërs, weet dat het jaren lange gekissebis ten slotte heeft geleid tot de aanvaarding dat deze uitsterving samenviel met de inslag van een grote meteoriet in de golf van Yukatan, bij Mexico omstreeks 65 miljoen jaar geleden.

De paleontoloog en statisticus Jack Sepkoski, die had berekend dat de uitstervingsgolven op aarde vanaf het Perm hadden plaatsgevonden in een ritme van ongeveer 26 miljoen jaar, werd echter verguisd en uitgescholden voor catastrofist! Na zijn dood heeft de wetenschappelijke wereld zijn werk bij het grof vuil gezet op grond van het “feit” dat hij gebruik had gemaakt van een te gering aantal data. Hoewel men gedwongen is om uitzonderingen te maken voor de grote uitstervingsgolven aan het einde van het Perm en het einde van het Krijt, houden de meeste geleerden nog vast aan de theorie van Lyell, het actualisme.

In de alternatieve archeologie gelooft men niet langer in actualisme, maar denkt men in termen van catastrofisme. Men zoekt naar waar gebeurde kosmische rampen die het aanzien van de aarde drastisch hebben veranderd. Ook hebben deze rampen kennelijk geleid tot sprongen in de evolutie. Dat kan een gevolg zijn van de verhoogde kosmische straling, waardoor veel DNA kan muteren. En Darwin had op één belangrijk punt groot gelijk: de organismen die het beste waren aangepast aan de veranderde omgeving, hadden de meeste kans op overleven en voortplanten. Of God al dan niet bestaat, doet voor deze theorie niet ter zake. Kortom, als de almachtige God een komeet wil scheppen om grote groepen soorten uit te roeien en de evolutie te versnellen, dan doet ze dat gewoon.

Dr. Richard Carrier gelooft niet in GOD en dus evenmin in Intelligent Design. Hij is zowel historicus als filosoof en hij geeft lezingen waarin hij het geloof in het bestaan van God met duidelijke argumenten bestrijdt. In de volgende lezing richt hij zich vooral tegen het christendom, maar wat hij zegt geldt evenzeer voor andere religies. Zijn historische uitleg is boeiend en zijn presentatie is aangenaam luchtig. Carrier is geen drammer, maar een wetenschapper! Hij heeft ook verscheidene boeken geschreven over de geschiedenis van religie. Voor meer informatie kan men terecht op zijn website.

Christianity Debunked Using Science and History – Carrier duurt een uur en 14 minuten. De lezing duurt 43 minuten, gevolgd door een half uur vragen en antwoorden.

Dr. Richard Carrier gives a lecture at CFI Calgary about how science and history can be used to easily disprove religion of any kind, but with special attention paid to Christianity. Watch as Dr. Carrier outlines the history of religion in humankind for tens of thousands of years before Jesus ever showed up and even then it wasn’t original. Ideas borrowed from other cultures and religions like Zoroastrianism lay the foundation for Christianity.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

8 Reacties op “Evolutie, Intelligent Design en Catastrofisme”

    • mr.drs.Bou:

      Beste Theo, inmiddels heb ik die video ook bekeken, daar had ik gisteren geen tijd voor. Irreducible Complexity is inderdaad een sterk argument tegen de evolutie-theorie zoals geformuleerd door Darwin. Dat van die zweepstaart wist ik nog niet, maar hetzelfde geldt voor het ontstaan van ogen! Dat gaat dan over het Cambrium, de vroegste periode waarin meercellige organismen verschenen, o.a. met ogen:

      Het Cambrium is het oudste systeem waarin op grote schaal grote, goed herkenbare meercellige fossielen worden gevonden. Voor het Cambrium komen slechts sponzen en medusae voor. In het begin van het Cambrium verschijnt ongeveer de helft van alle bekende groepen leven (biologische stammen of phyla), vaak zonder dat directe voorouders gevonden zijn. Deze plotselinge radiatie van soorten wordt de Cambrische explosie genoemd.

      De aarde veranderde toen in een ijsbal, de zeeën waren bevroren. Hoe lang dat geduurd heeft, weet men niet precies, het gaat om miljoenen jaren. Daarna ontdooide de aarde weer en de hoeveelheid zuurstof in de atmosfeer nam toe. Ook ontstonden er “plotseling” schaaldieren, waaronder de trilobieten en deze dieren hadden ogen.

      Ook hier is sprake van Irreducible Complexity, ook daar werkt de evolutietheorie dus niet. Intelligent design is echter een schijn-verklaring. Het vereist het bestaan van een God die niet kan worden bewezen. Omdat dit almachtige en alom tegenwoordige wezen niet kan worden gekend, voorkomt de term “Intelligent Design” verdere vragen. Het is volgens mij dus een loze kreet die het onderzoek slechts in de weg staat.

      • Aladin:

        Beste mr.drs.Bou, intelligent design, zie ik niet als een superieur wezen of hogere entiteit maar als de scheppende ´goddelijke´ kracht die in alles aanwezig is, van een eencellig diertje tot de bomen, oceanen en zelf wolken. Dat vereist dus ook geen geloof in een, van ons afgescheiden God of in een theorie die miljoenen jaren nodig heeft, alleen de herkenning dat die kracht in alles zit als je de wonderbaarlijke verschijningsvormen in de natuur aandachtig bekijkt. Sadhguru legt het mooi uit. https://www.youtube.com/watch?v=diJrraOLF5k

        • mr.drs.Bou:

          Dank je wel, Aladin! Ik vind dit prachtig! Deze guru zegt precies wat ik bedoel! Het antwoord: “Intelligent Design” is naar mijn gevoel heel anders dan het antwoord: “Ik weet het niet.” Ik ben het ook niet eens met de vergelijking tussen de zweepstaart van een cel en een machine met onderdelen. Ik vind dat zelfs arrogant. Deze mannen zijn dol op machines, ze vergelijke zelfs de natuur met machines, maar ze kunnen met al hun machines nog geen grasspriet maken! 🙂

          Ik zal het filmpje hier onder even embedden.

  • Aladin:

    Bedankt voor dit filmpje, Theo! De natuur is zo magnifiek geconstrueerd, niets is spontaan of per ongeluk uit een Big bang voortgekomen…

  • mr.drs.Bou:

    Were We Really Created by God? – Sadhguru duurt 12 minuten.

  • Joke Mizée:

    Beste Bou,
    Toch is het mij nog altijd een raadsel waarom het catastrofisme het (in eerste instantie) heeft afgelegd tegen de theorie van de langzame, kleine stapjes. Je zegt dat het vroege catastrofisme ‘bijbels’ van aard was en daarom niet zocht naar verdere verklaringen, waar Darwin dat wel deed. Maar dat verklaart nog niet waarom je ruim een eeuw lang verketterd werd als je opperde dat er óók sprongsgewijze evolutie heeft plaatsgevonden, terwijl zulke ideeën – die immers in Darwins tijd al bestonden – gemakkelijk in de evolutietheorie geïncorporeerd hadden kunnen worden.

    • mr.drs.Bou:

      Beste Joke, dat vind ik ook! Maar helaas blijkt de “wetenschappelijke wereld” aan elkaar te hangen van mensen die niet buiten het kader willen treden. Dat kader is niet door Darwin geschapen, het actualisme is afkomstig van Charles Lyell. In 1830 was dat een stap in de goede richting, maar de kudde van wetenschappers sloeg op hol…
      Vergeet niet dat aartsbisschop Ussher had berekend dat de aarde was geschapen op 23 oktober 4004 v.Chr. en dat zijn jaartallen in de kantlijn van de St. James bijbel gepubliceerd waren. Hutton en Lyell waren in hun tijd dus revolutionair.
      Zelf bestudeer ik het werk van Velikovsky. Niet alles wat hij zegt is waar, maar hij heeft mij wel overtuigd van het Bijbelse catastrofisme. Volgens Velikovsky is de aarde in het vrij recente verleden nog getroffen door kosmische rampen die werden veroorzaakt door een komeet. Ook toont hij aan dat de chronologie van de oude geschiedenis niet klopt. Helaas werd hij totaal verguisd, om de verkeerde reden: catastrofisme!

Laat een reactie achter