Archief
Artikelen

Dit is een vervolg op mijn vorige post. Moondoggie 8 begint weer met die maanlander, afgekort LEM. Zie ook de Moon Machines video in mijn vorige post. Dave McGowan bespreekt nu propaganda-video’s, zoals de series Moon Machines en James May on the Moon en First on the Moon: The Untold Story. Ook gaat het over de Apollo 13 die in 1970 te kampen had met pech onderweg. “The oxygen tank explosion was allegedly powerful enough to do serious damage to the exterior of the craft, but apparently not powerful enough to alter the course of the ship. That was a lucky break for the guys.” De 3 astronauten kropen in de 2-persoons LEM en vlogen veilig terug naar de aarde, dit mede dank zij een rol stevig plakband!

Het gaat ook over de computertechnologie van de jaren ’60: “Every one of those consoles on the floor of Mission Control was powered by a single mainframe computer that had the computing power of a single 2005-era laptop computer. And the spaceship itself carried a computer roughly equivalent to what powers a modern digital watch. Total memory capacity was about 72 kilobytes.” Men kon geen computer meenemen in de ruimte, want dat ding was veel te zwaar. Voor de jongeren onder ons lijkt de volgende Moon Machines docu verhelderend. Let op de technologie! Besef ook dat de medewerkers van MIT niet wisten dat ze werkten aan een hoax. Ze legden wel de basis voor de personal computer! Na 1980 kwamen die in omloop op universiteiten, met floppy discs: OEPS! 🙂 Mijn eerste PC uit 1989 had een harde schijf van 1 MEGA-bite!!! 😉

Moon Machines EP3: Navigation Computer duurt 44 minuten.

Moondoggie 9 Begint met een bespreking van de docu Mythbusters. “In the show’s final segment, they presented what was billed as the “ultimate proof of man’s Moon missions” – which turned out to be nothing more significant than laser ranging targets.” De maan weerkaatst licht, maar sommige plekken weerkaatsen meer licht dan andere plekken. Men hoeft dus alleen te zoeken naar een plek met een hoge albedo. Daar is geen reflector voor nodig. Het “bewijs” staat in deze korte video:

Mythbusters Moon Hoax Retroreflectors duurt 4 minuten.

Dave McGowan vervolgt met een bespreking van de ruimtepakken. Lees eerst de uitleg op Moondoggie en bekijk dan de documentaire. Geen woord over de Russen die al een ruimtewandeling (EVA) hadden gemaakt, maar verder best wel komisch:

Moon Machines 2008 – The Space Suit duurt 44 minuten.

Moondoggie 9 eindigt met de command module, het enige deel van de gigantische raket dat terug zou keren naar de aarde. Lees eerst weer de uitleg van Dave en bekijk dan de docu van Moon Machines. “What also wasn’t explained was why the lunar modules, which would be exposed throughout the flight to the Moon, didn’t need that very same “protection from micrometeorites.”” Een ruimte van 6x6x6 (feet) voor de astronauten komt neer op nog geen 1x1x1 = 1 kubieke meter. Ook deze docu is soms komisch, maar soms ook niet. Natuurlijk is het tragisch dat drie astronauten levend verbrandden, terwijl de VS in dezelfde periode bommen wierp op Vietnam!

Moon Machines: Command Module Documentary duurt 44 minuten.

Zie voor de hele zesdelige serie van Moon Machines deze afspeellijst.

Op dit moment doet mijn computer raar en dat ligt niet aan BOUblog, maar aan mijn browser. FireFox heeft een nieuwe versie gemaakt en vraagt of ik daar naar wil kijken. Dat ga ik nu doen en morgen weer een dag. 😉

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

2 Reacties op “Wagging the Moondoggie VIII – IX”

  • Theo:

    Tjezus Bou, had jij 1 megabyte geheugen? Mijn P2000 van Philips had midden jaren 80 een vette 16K geheugen, later 64K. En met een paar E-proms kon ik die verrekte kleine cassettebandjes met hun leesfouten aan de kant gooien. En verder was dat Basic natuurlijk ook een omslachtig gebeuren.

    • mr.drs.Bou:

      Theo, ik werkte in 1981 aan de technische universiteit van Delft. Daar leerde ik tekstverwerken. Dat ging zo: Men start de computer op met een opstart flop. Na een kop koffie was de PC dan gestart. Opstart flop er uit, werk flop er in. Na nog een kop koffie kon men dan aan het werk: tekst inbrengen. Ik leerde er ook dat men geen verkeerd commando mocht geven, want dan zei de computer OEPS. Omdat het verder nogal saai was, bleef ik nieuwsgierig en op donderdag middag (terwijl buiten de zon scheen!) wiste ik een leeg document. Op mijn beeldscherm verscheen: OEPS! Er moest een computerspecialist aan te pas komen om de OEPS te verhelpen, dus op vrijdag had ik een vrije dag! 🙂 🙂 🙂
      En inderdaad, mijn eerste personal computer had een geheugen van een megabite! Tweede hands en te danken aan een vriend die werkte als verkoper bij een Zweeds computerbedrijf. Bespaar me zijn verhalen, want Yab Yum was dichtbij! Al mijn vrienden hijgden en kwijlden van zoveel schijfruimte, maar ik schrijf wat af, dus op een dag was die schijf echt vol.
      Als jij in de jaren ’80 al 16K geheugen had, dan kon je nog niet tippen aan mijn 1 MB. 😉
      Ik heb ook nog eens een baan gehad bij een software bureau waar ik handleidingen schreef. Dat ging toen nog in Word Perfect. Jaren ’90! Ik was goed in het schrijven van macro’s, maar DOS vond ik een wanhoop! Nadat ik de financiële administratie van een klant had gewist (mijn DOS commando was logisch, maar DOS was dat niet), heb ik mijn ontslag genomen. Ik wil liever niet iets doen waarbij ik de vloer onder me voel wegzinken. De baas vond het jammer, hij had gehoopt dat ik zijn bedrijfje overnam.
      En nu loopt ieder kind rond met een I-phone waarop men kan internetten, telefoneren en fotograferen. Kinderen vinden dat heel normaal. Ik gun ze de pret, maar wat is de prijs voor hun zogenaamde verbondenheid? Ik vraag het me af…

Laat een reactie achter