Archieven

Maand: mei 2012

De diplomatie van het bloedbad in Houla, Syrië

Het is zo gemakkelijk! Het is zo doorzichtig! En toch stinkt het grote publiek er steeds weer in. Als de Westerse mogendheden een socialistische regering willen vervangen door een regime dat wel naar hun pijpen danst, dan verklaart men de president tot een dictator. Men ronselt wat vijanden van het socialisme en belooft hen te helpen om aan de macht te komen. Dan stuurt men een bende gewapende terroristen op dat land af en noemt hen vrijheidsstrijders. De aanslagen die ze plegen schuift men in de schoenen van de socialistische regering. Vervolgens kan men ingrijpen om de bevolking te beschermen tegen de wrede dictatuur en klaar is Kees!
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi: een nabeschouwing

Kolonel Gaddafi kwam in 1969 middels een geweldloze militaire staatsgreep aan de macht. Koning Idriss, de stroman van het “vrije Westen”, werd verjaagd en de olieproductie werd stapsgewijs genationaliseerd. In 1969 was 90% van de Libische bevolking analfabeet, de levensverwachting was 57 jaar en 40% van de bevolking woonde in hutten van golfplaat of in tenten. In 30 jaar tijd veranderde deze situatie in het tegendeel: slechts 10% van de bevolking was nog analfabeet, de levensverwachting steeg naar 77 jaar, de levensstandaard was het hoogste van heel Afrika. Ook de positie van vrouwen was aanzienlijk verbeterd en de kindersterfte slonk van 265 naar 16 per 1000 geboortes. Hoewel Gaddafi internationaal werd afgeschilderd als een wrede dictator die de mensenrechten schond, blijkt uit het resultaat van zijn politiek het tegendeel!
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi: onderwijs, cultuur en sport

Een belangrijke voorwaarde voor de democratie is de vrijheid van onderwijs. Toen Gaddafi in 1969 aan de macht kwam, was ongeveer 90% van de bevolking van Libië analfabeet. Voor deze mensen lag het uitoefenen van politieke invloed ver buiten hun bereik. Gaddafi maakte het onderwijs gratis en verplicht voor alle kinderen van 6 tot 18 jaar. Omstreeks het jaar 2000 was nog slechts 18% van de bevolking analfabeet, waaronder voornamelijk oudere vrouwen. Ook het universitaire onderwijs was gratis en studenten die in het buitenland wilden (en konden) studeren, kregen daartoe van de staat een studiebeurs die ze niet terug hoefden te betalen!
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi: minderheden en negers

Een belangrijk kenmerk van een democratie is de manier waarop men omgaat met minderheden. Het merendeel van de Libiërs is van het Mediterrane ras, maar in de uitgestrekte Sahara wonen de Toeareg en in het zuiden is men van het negroïde ras. Het welvarende Libië ten tijde van Gaddafi herbergde naast 6 miljoen Libiërs ook nog ongeveer 2 miljoen gastarbeiders. Dat is een kwart van de bevolking! Een klein gedeelte van hen was afkomstig uit landen waarmee Libië zaken deed, waaronder China, maar ook Nederland. Het grootste gedeelte was echter afkomstig uit arme landen in Afrika, waaronder het door oorlog geteisterde Somalië en de verarmde buurlanden Niger, Chad en Soedan. Minderheden had Libië dan ook in overvloed.
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi: de vrouw

Toen Gaddafi in 1969 de macht greep in Libië, was de positie van de vrouw er abominabel. Meisjes konden worden uitgehuwelijkt door hun vader en de armoede waarin de bevolking verkeerde kwam voor een groot deel op de vrouwen neer. In de strenge Soennitische Islam, die voornamelijk werd beleden in Cyrenaica, werden vrouwen gezien als minder dan slaven, minder dan vee. Vanuit deze situatie heeft Gaddafi met succes de emancipatie van vrouwen ter hand genomen. In het Groene Boek heeft hij ook een hoofdstuk gewijd aan de positie van de vrouw in de maatschappij. Daarbij neemt hij het Westerse feminisme niet als model, hij heeft er zelfs ernstige kritiek op. Volgens Gaddafi zijn vrouwen wel gelijkwaardig, maar beslist niet gelijk aan mannen. Met de verschillen dient men rekening te houden.
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi: de grondslag van de staat

Het Groene Boek van Gaddafi is de beginselverklaring waarop de Libische Jamaharia berustte. In ongeveer 30 jaar tijd is Libië dank zij dit politieke systeem veranderd van het armste land van Afrika in een redelijk welvarend land, met een gezonde, hoog opgeleide en goed gehuisveste bevolking. Voordien hing Libië letterlijk en figuurlijk van los zand aan elkaar. Het land was verdeeld in ongeveer 200 stammen en het bestond uit twee of zelfs drie historisch losstaande provincies. Het grootste deel van Libië is woestijn. Ondanks de internationale economische boycot veranderde Libië van een straatarm land in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken. De vraag is dan: Hoe doet men dat? Het antwoord is te vinden in het Groene Boek. Het volgende hoofdstuk gaat over de sociale grondslag van de staat.
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi: de familie en de stam

Op het einde van het vorige hoofdstuk van het Groene Boek van Gaddafi bleek reeds dat Gaddafi grote waarde hechtte aan de familie als basis voor de samenleving. De uitspraak: “Het gezin is de hoeksteen van de samenleving” zou hij zeker beamen. Gaddafi pleitte daarom voor vrijheid van partnerkeuze, iets wat in Libië vóór Gaddafi lang niet altijd het geval was, zeker niet voor de vrouwen. Het volgende hoofdstuk gaat over de familie, maar men kan ook lezen: het gezin. Het recht op gezinsleven ligt ook vast in het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens, en wel in artikel 8. Volgens Gaddafi is het gezin of de familie de basis van de sociale samenleving.
Lees meer…

Het Groene Boek van Gaddafi deel 3: de sociale basis

Op BOUBlog staat reeds een Nederlandse vertaling van de eerste twee delen van het Groene Boek van Gaddafi, maar intussen is ook deel 3 vertaald. Hoewel Gaddafi vorig jaar werd vermoord door de Al Qaida hooligans van de NATO, is zijn nalatenschap nog altijd van belang. Hoewel Gaddafi in de Westerse media werd afgeschilderd als een dictator en een terrorist, blijkt uit het Groene Boek dat deze Libische leider met groot succes een socialistische politiek voerde. In ongeveer 30 jaar tijd veranderde Libië van het armste land van Afrika in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken!
Lees meer…

De kletskoek van PR de Vries over de zaak Vaatstra

Gisteravond heeft PR de Vries zowaar de moord op Marianne Vaatstra bijna opgelost. Deze PR-uitzending voor dummies ging voornamelijk over DNA-onderzoek, hoewel er ook weer een aansteker op de proppen kwam. De dader kan geen asielzoeker zijn, want volgens deskundigen blijkt dat uit het DNA-profiel. Het is iemand uit de buurt, een bekende van Marianne, misschien een vriend van een vriend. In het weiland zijn geen sporen aangetroffen van een worsteling. Marianne is midden in de nacht vrijwillig van haar gestolen fiets gestapt en met de dader het weiland ingelopen. Daar heeft ze zich zonder een worsteling laten verkrachten en vermoorden, waarna de dader op zijn fiets stapte en wegreed. Wij geloven PR beslist niet op zijn blauwe ogen!
Lees meer…

Streng asielbeleid leidt tot dure wantoestand

Zoals gisteren bleek uit deze video van JDTV, staat er binnenkort bij Schiphol een nieuw gevangeniscomplex. Deze mega-gevangenis komt min of meer in de plaats van de asielzoekers-centra die de afgelopen jaren zijn gesloten. Volgens de Nederlandse staat en de gemeente Haarlemmermeer wordt hier een gevangenis voor mensen zonder papieren gebouwd die meer ‘humaan’ en meer brandveilig is dan die op Schiphol Oost, waar in oktober 2005 elf mensen door brand om het leven kwamen, omdat men verzuimde om hun cellen te openen en hen een vluchtweg te bieden uit de brand. Die illegalen mochten eens ontsnappen…
Lees meer…

Categorieën