Archief
Artikelen

Er is weer een nieuw boek verschenen van Steve Brown: Criminele Schlemielen. Zijn boeken zijn zulk vermakelijk voer voor juristen, en niet alleen voor hen! Alleen al dat dwaze stel op de kaft, zo oogverblindend vulgair! En dat tegen een achtergrond van kale bakstenen en een totaal versleten canapé. In termen van Steve is dit zeker de Don met zijn baphoer na een snuipfeest.


Hoewel de schrijfstijl van Steve Brown humoristisch is, is hij een zeer goede misdaadjournalist, zo niet de beste! De Criminele Schlemielen waarover dit boek gaat, maken deel uit van een wereld waarin hij als geen ander thuis is. In elk hoofdstuk passeert een ander soort crime-scene de revue, te beginnen met een ouderwetse kroegbaas annex koppelbaas en zijn barvrouw annex echtgenote. Een hilarisch tweetal! Hun handel en wandel staan echter model voor talloze kroegbazen en bazinnen in heel Nederland. De kroeg is immers bij uitstek de plek om even iets te regelen of organiseren…

In het volgende hoofdstuk beschrijft Steve de absolute zelfkant, het basehole, het drugspand, de trieste en smerige wereld van heroïne en crack, van wit en bruin, junken en bagger. In het drugspand woont de junk annex dealer, wiens gastvrijheid eindigt als de klanten blut zijn. Ze worden dan buiten gezet om terug te keren met autoradio’s, fietsen, camera’s en alles wat maar te stelen en helen valt. “Een basehole is een verzamelplaats van gebroken waanzinnigen die hallucinerend geheel van de wereld zijn. Wandelende zombies…” In deze trieste ziekte van totale drugsverslaving gaan alleen al in Amsterdam jaarlijks miljoenen, en wereldwijd vele miljarden aan geld om.

Vervolgens wordt het boek weer hilarisch! Een geslaagde crimineel, inmiddels woonachtig aan de boulevard van Zandvoort, laat zich volledig uitkleden door een stel oplichters. Het tovermiddel daarbij is cocaïne, oftewel bap. In dit hoofdstuk komt ook de Don voorbij, samen met de schijnheilige Reborn Brothers, peperduur geklede heren die zich met hun baphoeren dagen- en nachtenlang overgeven aan snuipfestijnen, waarin naast champagne, whiskey, cocaïne en bloedhete seks gewetenloos veel geld omgaat. Dit is de wereld van de betere bordelen, de zogenaamde besloten clubs.

Seks, cocaïne en geld zijn ook de basis-ingrediënten van een andere scene: die van de geslaagde yuppen met hun lichaamscultuur. Het verhaal van die flikker in zijn homomobiel, met zijn botox-lippen, zijn tepel-correctie en zijn gebleekte anus is werkelijk zo waanzinnig! Maar tegelijkertijd is het zo diep triest: die oplichterij van de cosmetica-industrie. Hoeveel bruisende persoonlijkheden zijn er reeds verslaafd aan botox en liposuctie?

In de wereld van de Criminele Schlemielen is iedereen die geld heeft een prooi voor oplichters en fantasten. Ook de onbestorven weduwen van veroordeelde criminelen worden aldus het slachtoffer van zogenaamde advocaten, financieel adviseurs en andere handige en/of charmante oplichters, die de hulpbehoevende vrouw met liefde overstelpen tot ze blut is.

Met deze fantasten loopt het soms ook niet goed af. Uit het een na laatste hoofdstuk citeer ik: “Fantasy Ed heeft zijn laatste riante koopwoning gedwongen ingeruild voor een wel zeer mobiele leefvorm, namelijk een kartonnen doos.” Verlaten door vrouw of vriendin, dakloos en achterna gezeten door schuldeisers, deurwaarders en/of politie en justitie, maar eveneens door “freunde” van weleer die nog geld tegoed hebben, eindigt de bap-romance in een hel van armoede en angst, of soms ook gewoon in de cel.

In het laatste hoofdstuk wordt Steve weer serieus. Het gaat over de corrupte politie, die het verklikken ontdekte als wapen tegen de criminaliteit. In Drugsbaron in Spijkerbroek, een must read voor wie de wildgroei van criminaliteit sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw wil begrijpen, vertelde Steve reeds hoe de politie hem eind jaren ’70 voorstellen deed om hen te tippen als de concurrent een partij hasj of wiet binnen zou krijgen. Steve kon dan rekenen op de helft van de in beslag genomen waar, de andere helft van de partij werd “vernietigd” en zijn concurrent was uitgeschakeld. Voor een eerlijke boef als Steve was dat verraad volledig in strijd met zijn criminele erecode! Maar niet alle boeven hebben zo’n stevig geweten als Steve Brown.

Na de IRT-affaire werd het gebruik van burger-infiltranten aan wettelijke banden gelegd. Het verraden van concurrerende bendes aan de politie ging echter gewoon door. De inzet van de verklikkers-deal werd daarbij steeds hoger, zodat de informant goed garen kon spinnen bij zijn samenwerking met het OM. Het voortdurende verraad en de angst daarvoor leidden vrijwel onvermijdelijk tot het fenomeen van de “afrekening binnen het criminele circuit”. De mentaliteit van de politie lijkt daarbij: laat ze elkaar maar uitmoorden… Het boek eindigt dan ook met een dodenlijst.

Hoewel ik de boeken van Steve niet kan lezen zonder hardop te schateren, heeft zijn werk een serieuze ondertoon. De criminele wereld van Steve Brown beperkt zich namelijk niet tot de gebruikelijke gangsters, maar Steve ziet ook feilloos hoe de criminele bovenwereld werkt. Nadat hij zijn propedeuse rechten haalde, is dit inzicht bij hem slechts verscherpt. Het is daarom niet verwonderlijk dat ook juristen tegenwoordig aandacht besteden aan zijn werk. Zo heeft Steve onlangs een lezing gegeven op een symposium van de Universiteit van Tilburg en deze maand heeft NOVUM, het maandblad van de Juridische Faculteitsvereniging van Leiden, een interview met Steve Brown geplaatst. Ook daarin moet ik weer om hem lachen: “Ik heb geen moment spijt gehad, maar als ik het anders zou mogen doen was ik bankier geworden.” Zodra het meinummer online staat, zal ik de link hier plaatsen, opdat u kunt meegenieten.

Op het weblog van Steve staat nog veel meer informatie, onder andere over het boek waar hij nu aan werkt. Dat zal gaan over de criminele misdaadjournalistiek en een hoofdrol zal zijn weggelegd voor P.R. de Vries. Maar ook andere misdaadjournalisten, hun financiers bij de media en hun informanten, zowel uit het criminele circuit als bij het OM, zullen in dat boek aan de orde komen. Ook zal Steve dieper ingaan op de juridische consequenties van de criminele smaadcampagnes, dit aan de hand van de gerechtelijke uitspraken over deze vorm van riool-journalistiek.

Deze ex-drugsbaron uit de Pijp, ooit handelaar in hasj en marihuana, is inmiddels behoorlijk juridisch onderlegd. Daarbij is Steve Brown een volks-verteller bij uitstek, zoals ook blijkt uit dit interview met Leipe Shit Ouwe (met helaas een slechte geluidskwaliteit).

LSO: interview met Steve Brown duurt 30 minuten.

Steve Brown, die onverbeterlijke kwajongen, is inmiddels uitgegroeid tot de best geïnformeerde misdaadschrijver van Nederland. Zijn boeken zouden verplichte kost moeten zijn voor alle studenten in de bestrijding van drugscriminaliteit! Steve weet daar namelijk alles van. Hij is daarom een groot voorstander van de legalisering van alle drugs, waarbij cannabis voorop staat. Want alleen op die manier valt de drugscriminaliteit nog te bestrijden! Legalise it!

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

68 Reacties op “De criminele wereld van Steve Brown”

  • Penny de Jager:

    Wat is het dat je werkelijk kwijt wilt?

    Effe denken hoor aan wie moet ik dat toch vragen….

    Jankarel Willemhendrikjan?
    John W?
    Kutjepluk?
    Braadspitt?
    John Doodle?

    Of aan mijn ex-collega Ad Visser?

    Zeg wat je zeggen hebt en hou dan op met je flauwe kul.

  • BOU:

    Beste trol,

    Ieder zijn meug, maar hier werkt het zo:
    Wanneer een reactie me niet bevalt, dan wordt die gemarkeerd als spam. Volgende reacties van dezelfde afzender (IP-adres) verdwijnen dan ook in de spambox. Alleen voor mij zijn deze reacties zichtbaar.

    Dat jij kunt terugkomen onder een ander IP-nummer, dat wist ik reeds. En misschien ben jij niet de enige die hier zit te trollen. Als je het niet eens bent met de inhoud van mijn stukjes, dan is discussie mogelijk, maar tussen de spam zit bij voorbeeld ook deze reactie, zogenaamd van Wim Dankbaar:

    Heb je je eigen varkenskop wel eens bekeken Bou? Dus wat ouwhoer je nou van trol?

    En de volgende, ook zogenaamd van Wim Dankbaar:

    Kijk Petje, gewoon normale reacties worden hier verwijdert zonder opgaaf van reden.
    Dat verbaast me enigszins.
    Weet je nou wat het leuke is. Mijn bron aan ip-adressen is onuitputtelijk, dus al krijg ik 500 keer een ban, ik kom gewoon iedere keer terug, da’s geen enkel probleem.

    Die viel dus automatisch in de spambox. Het zijn beslist geen “gewoon normale reacties.” Ze worden zelfs verzonden op naam van anderen, oftewel middels identiteitsfraude.

    Maar goed, jouw voorraad IP-adressen is even onuitputtelijk als mijn geduld. Denk dus niet dat de aanhouder wint.

  • Edwin:

    Genoeg is genoeg.
    Laten we het over de betreffende onderwerpen hebben i.p.v. deze onzin.
    Ik ben er klaar mee.

  • Wieteke:

    Off topic,

    Wie kan de website openen van Micha Kat? Klokkenluiders.nl kan ik niet openen….wie waagt een gok?

  • Zaphod:

    Nee, lukt mij ook niet

  • BOU:

    Gaat bij mij gewoon goed.
    Dit is het laatste bericht:
    Smaad in Haarlem, Het Spandoek.

  • Wieteke:

    Bou,

    Ik heb bericht gehad dat er inderdaad wat problemen waren. Schijnt allemaal opgelost te zijn, gelukkig!

  • petje:

    Weet iemand of het al maanden aangekondigde boek van Steven Brown “Peter R. de Vries 25 jaar maffiajournalistiek” ueberhaupt wel verschijnt (onder druk van PR de Vries zelf of Endemol bv.)??
    Nog even een prachtige illustratie van de maffiajournaalistiek uit PR’s koker:

    Het wordt tijd om eens een bommetje te leggen onder de carrière van de zich misdaadverslaggever noemende Peter R. zo groot als de ontploffing van de Muidense kruitfabriek destijds waar zijn vader directeur was en kennelijk ook al met vuur speelde.

    Peter ( toen nog zonder de meer exclusieve R), liep bij mij de deur van de gevangenis plat in de begin jaren 80 om steeds een verhaal in de Telegraaf te hebben, waar hij toen redacteur was in de schaduw van Henny Korver en de helaas veel te vroeg overleden Ron Govaars.

    Bij mijn vrijlating stond hij voor de deur van de gevangenis met mijn Rolls Royce en een brandende Havanna voor mij tussen de vingers om vervolgens mee te gaan ontbijten in het Amsterdamse Marriot hotel.

    En dat bracht hem de volgende dag weer een overgroot voorpagina artikel met bijbehorende foto in de Telegraaf.

    Ik ken hem dus waarschijnlijk beter dan menigeen, ja mogelijk beter dan zijn echtgenote, de voormalige kleuterleidster Jacqueline, want ik kan mij niet voorstellen dat ze bij hem zou blijven wetende dat ons aller Peter R. gek is op bepaalde vormen van seks, met ijzer, rubber en vooral zwepen en zich laat bedienen in diverse clubs in Nederland.

    De collegae journalisten weten dit al jaren maar durven dit niet goed te publiceren !Ik wel en ook zijn vriendschap met een aantal echte criminelen zoals Cor van Hout, de Heineken ontvoerder, en Rob Z, die ongeveer 20 jaar voor een aantal moorden in de gevangenis zat terwijl er nu nog een proces wegens bedreiging, gewapend wel te verstaan, tegen hem loopt.

    Dat zijn “vrienden” waarvan de laatste ook al in het programma van Peter R. een misdaad uitlokte door voor de camera een pistoolmitrailleur te verkopen aan een bewoner van een woonwagenkamp die daar een paar toegezegde moordopdrachten mee zou gaan uitvoeren.

    Peter opende enkele jaren geleden een paar schimmige winkeltjes voor Rob Z. in Amsterdam en liet tijdens de Millionairs Fair van 2008 (december) zijn Jacqueline die ook al schilder, haar schilderijen exposeren.

    En dan commentaar hebben op Bram Moszkowicz……?

    Wat te denken van de arrogante bewering voor de televisie dat hij de moord op Nathalie Holloway had opgelost door de vermeende dader uit te lokken tot gesprekken met, eveneens een crimineel en ze vrijelijk cocaïne te laten snuiven waardoor die verklaringen sowieso niets waard werden.

    Column 22-01-2010

    Reactie Peter R. de Vries versus Mr. A. Moszkowicz.

    http://olivierpaintings.com/home/3

Laat een reactie achter