Op Anarchiel stond laatst de volgende YouTube, waarin een veehouder uitlegt waarom het injecteren van mest in de grond alleen maar schade aanricht. Dit verplichte injecteren van mest is ingesteld omdat de mest-uitstoot zou leiden tot zure regen. Mest bevat ammoniak en dat is geen zuur, maar een basis! Luister even naar deze ervaren boer [...]]]>

Op Anarchiel stond laatst de volgende YouTube, waarin een veehouder uitlegt waarom het injecteren van mest in de grond alleen maar schade aanricht. Dit verplichte injecteren van mest is ingesteld omdat de mest-uitstoot zou leiden tot zure regen. Mest bevat ammoniak en dat is geen zuur, maar een basis! Luister even naar deze ervaren boer en proef de waanzin!

In een van de reacties op Anarchiel werd verwezen naar een aflevering van Holland Doc, augustus 2009. Daarin vertelt een boerengezin over de manier waarop zij kapot gemaakt zijn door de regelgeving. Als pionier van de biologisch-dynamische veeteelt leeft Herman Kok in harmonie met zijn vee en met zijn land. Hij houdt van zijn koeien en van zijn grasmat die al 35 jaar oud is. Behalve gras groeit er van alles: bloemen, kruiden en klavers. Samen met zijn twee zonen runt boer Kok zijn bedrijf op een natuurlijke manier. Als in 1994 de nieuwe mestwet van kracht wordt, komt er een einde aan het harmonieuze bestaan van dit boerengezin.

Het land van boer Kok ligt aan de rand van Amersfoort, ingesloten door nieuwbouwwijken en voorbestemd om te worden opgeslokt. Het van oorsprong boerendorp Hoogland werd in de jaren tachtig door Amersfoort geannexeerd. De boeren werden uitgekocht, maar Herman Kok wist van geen wijken. De mestwet van 1994 wordt dan door de gemeente ingezet als wapen in de strijd. Als er ook nog vogelpest uitbreekt en de kerngezonde kippen van de familie Kok met veel machtsvertoon worden geruimd, is het verdriet groot. Dit is geen reality-soap, maar de realiteit waaronder veel boeren moeten leven. De grote varkensmesterijen en kippenfabrieken redden het wel, maar de kleine biologische boeren gaan kapot aan de Haagse regels.

De Kleine Oorlog van boer Kok duurt iets meer dan een uur.

Ameneh Bahrami is een jonge vrouw uit Irak, die studeerde aan de Universiteit van Teheran. Een van haar medestudenten, Mohavedi, werd verliefd op haar, maar zij wees hem af. Daarom heeft hij zwavelzuur (vitriool) in haar gezicht gegooid, waardoor ze blind werd en blijvend verminkt raakte. Het gooien van zwavelzuur in het gezicht van een vrouw [...]]]>

Ameneh Bahrami is een jonge vrouw uit Irak, die studeerde aan de Universiteit van Teheran. Een van haar medestudenten, Mohavedi, werd verliefd op haar, maar zij wees hem af. Daarom heeft hij zwavelzuur (vitriool) in haar gezicht gegooid, waardoor ze blind werd en blijvend verminkt raakte.

Het gooien van zwavelzuur in het gezicht van een vrouw komt in Iran niet vaak voor. In landen als Pakistan, Afghanistan, India en Bangladesh gebeurt dit echter honderden keren per jaar. In Pakistan en Bangladesh zijn het voornamelijk afgewezen minnaars die overgaan tot dit afschuwelijke geweld tegen vrouwen, maar in Afghanistan kan zelfs het feit dat een meisje naar school gaat al een reden zijn om haar aldus voor het leven te verminken. In India komt daar nog bij dat gehuwde vrouwen soms door hun schoonfamilie met benzine worden overgoten en in brand gestoken. Als de vrouw dit niet overleeft, dan kan haar man opnieuw trouwen en nogmaals een bruidsschat innen.

Een schoonheidsspecialiste heeft zich het lot van deze verminkte vrouwen aangetrokken. Zij heeft een stichting opgericht die geld inzamelt voor plastische chirurgie voor de slachtoffers. Daarmee is de oorzaak van dit geweld tegen vrouwen nog niet aangepakt. De daders worden niet berecht, of anders nauwelijks bestraft, en zwavelzuur blijft gewoon verkrijgbaar bij de apotheken.

In Iran is het gooien van zwavelzuur in het gezicht van een vrouw niet gebruikelijk. Mohavedi werd ook wel degelijk berecht. Iran is een Islamitische rechtsstaat, de wet is daar gebaseerd op de Koran. Dit is geen wetboek, maar de Koran bevat wel een aantal leefregels die in de Iraanse wet zijn opgenomen of verwerkt. Een van deze regels is het aloude “Oog om oog”, de zogenaamde talion, een rechtsregel die minstens teruggaat tot het Oud Babylonische Rijk. In de Wet van Hammurabi (omstreeks 1750 v.C.) luidt artikel 196:

Als een man het oog uitsteekt van een andere man, dan zal zijn oog worden uitgestoken.

Daarop volgen artikelen die het zelfde zeggen over een uitgeslagen tand, een gebroken arm en zo voort. De bedoeling van deze regels was indertijd waarschijnlijk niet de vergelding van kwaad met het zelfde kwaad, maar de regel diende om te voorkomen dat een kwetsuur zou leiden tot een eindeloze reeks van wraaknemingen. De straf mag niet hoger zijn dan de schade die is toegebracht.

Het “Oog om oog” komt ook in de Bijbel voor. Genesis 9:6 luidt:

Wie des mensen bloed vergiet, zijn bloed zal door den mens vergoten worden.

En Leviticus 24:19 en 20 zegt:

Als ook iemand aan zijn naaste een gebrek zal aangebracht hebben; gelijk als hij gedaan heeft, zo zal ook aan hem gedaan worden: Breuk voor breuk, oog voor oog, tand voor tand; gelijk als hij een gebrek een mens zal aangebracht hebben, zo zal ook hem aangebracht worden.

Wij kennen in Nederland de Christelijke traditie, waarin iedere vorm van bestraffing uit handen van het slachtoffer is gehaald. Straffen was het alleenrecht van Kerk en Staat. Deze straffen konden wreed zijn, alle vormen van marteling waren toegestaan. Het “oog om oog” werd volledig uit het oog verloren, de straffen waren vaak volkomen disproportioneel. Pas na de Franse Revolutie kwam er een einde aan deze martelpraktijken.

In onze seculiere rechtsstaat wordt de Talion gezien als een vorm van wraak. De straffen staan nu vaak in geen enkele verhouding tot het leed dat is aangedaan. Op het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel staat bij ons een gevangenisstraf van maximaal 8 jaar. Compensatie voor het slachtoffer is in het strafrecht nauwelijks geregeld, voor schadevergoeding moet men bij de civiele rechter een aparte procedure aanspannen.

In de Islamitische staten kent men de Talion nog wel, men noemt dit Qisas. Deze kan door het slachtoffer (of de nabestaanden) worden gevorderd, maar het slachtoffer mag ook besluiten om afstand te doen van dit recht op vergelding. Vaak wordt dan een geldelijke compensatie bedongen. Afstand doen van vergelding wordt beschouwd als positief, maar het slachtoffer kan hier niet toe worden gedwongen.

De Koran zegt in Sura 2 vers 178:

O jij die gelooft, vergelding inzake doodslag is je voorgeschreven: de vrije man tegen de vrije man, de slaaf tegen de slaaf en de vrouw tegen de vrouw. Maar, indien iemand kwijtschelding is verleend door zijn broeder, dan moet de eis billijk zijn, en betaling moet hem worden gedaan met goedheid. Dit is verzachting en barmhartigheid van jouw Heer. Wie daarna overtreedt, hem wacht een pijnlijke straf.

En in Sura 5 vers 45:

En Wij schreven hen daarin voor: Een leven voor een leven, oog om oog, neus om neus, oor om oor, tand om tand en (rechtvaardige) vergelding voor wonden. En hij, die van het recht hierop afziet, dit zal een verzoening voor zijn zonden zijn.

In de volgende reportage maken we kennis met Ameneh Bahrami. Zij heeft Mohavedi niet vergeven wat hij haar heeft aangedaan en zij eist dat hem hetzelfde wordt gedaan: blindheid aan beide ogen door zwavelzuur. Haar motivatie is echter niet alleen wraak. Zij wil voorkomen dat ook de Iraanse mannen een gewoonte gaan maken van het gooien met zwavelzuur. De rechtbank heeft haar in het gelijk gesteld, maar tot op heden is het vonnis nog niet ten uitvoer gebracht. Mohavedi kan nog in hoger beroep gaan.

Witness – An Eye for an Eye duurt 23 minuten.

Internationale Vrouwendag is een goed moment om aandacht te vragen voor de positie van vrouwen overal ter wereld, ook in Nederland. Weliswaar zijn de vrouwen hier officieel gelijkgesteld aan de mannen, maar daarom zijn ze nog niet gelijk! Vrouwen hebben gelijke rechten op het gebied van scholing, werk en beloning, maar deze gelijke rechten hebben [...]]]>

Internationale Vrouwendag is een goed moment om aandacht te vragen voor de positie van vrouwen overal ter wereld, ook in Nederland. Weliswaar zijn de vrouwen hier officieel gelijkgesteld aan de mannen, maar daarom zijn ze nog niet gelijk! Vrouwen hebben gelijke rechten op het gebied van scholing, werk en beloning, maar deze gelijke rechten hebben nog altijd niet geleid tot een gelijke verdeling van macht en rijkdom. Tegelijkertijd wordt het lichamelijke verschil steeds meer geaccentueerd, waardoor het vrouwenlijf steeds openlijker wordt geseksualiseerd. Aldus worden vrouwen geacht om zich aan te passen aan de eisen van de mannenwereld: zij behoren zowel gelijk te presteren als sexy te zijn.

Deze seksualisering van het vrouwenlijf begint al bij de kinderen. In feite gaat het om een subtiele vorm van seksueel geweld, waaraan alle meisjes worden blootgesteld. De Barbie-cultuur die wordt uitgedragen met “onschuldig” speelgoed, leidt bij meisjes tot een ideaalbeeld waaraan ze niet kunnen voldoen. Sommige meisjes reageren daarop met anorexia. Deze Barbie-seksualisering maakt de meisjes echter ook kwetsbaar voor aanranding en verkrachting, ze ontwikkelen een zelfbeeld dat afhankelijk is van de mate waarin ze jongens plezieren. Maar ook de jongens groeien op met het beeld dat een meisje sexy en beschikbaar hoort te zijn.

Eve Ensler is een Amerikaanse schrijfster die in haar werk aandacht vraagt voor seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes. Haar laatste boek heet: “I Am an Emotional Creature: The Secret Life of Girls Around the World.” Het is een verzameling van verzonnen monologen van meisjes uit zeer uiteenlopende landen. Overal ter wereld worden vrouwen en meisjes immers geconfronteerd met seksueel geweld. Onlangs was Eve Ensler te gast bij
Democracy Now.

I Am an Emotional Creature duurt 17 minuten.

Sophie Bissonnette is een Canadese regisseuse. In 2007 heeft ze een documentaire gemaakt over de manier waarop meisjes leren om zich reeds op zeer jonge leeftijd als seksuele wezens te gedragen. Niet alleen in de Barbie-cultuur, maar ook in de reclame wordt het vrouwenlijf voortdurend getoond als seksueel uitdagend en opwindend. Ook de videoclips op de muziekzenders waar de meeste kinderen graag naar kijken, zijn doorspekt met beelden van vrouwen als beschikbare seksuele wezens. Zelfs de mode voor meisjes dicteert dat ze sexy moeten zijn. Deze seksistische beeldvorming maakt de meisjes kwetsbaar voor aanranding, verkrachting en seksuele uitbuiting.

De documentaire laat tevens zien op welke manier ouders en leerkrachten deze stroom van seksistische boodschappen kunnen neutraliseren. Op de bijbehorende website staat ook een studiegids (pdf) die zeker voor mensen die met kinderen werken het lezen meer dan waard is.

Sexy Inc. Our Children Under Influence duurt 35 minuten.

Morgen is het Internationale Vrouwendag. In de voormalige Oostbloklanden wordt deze dag traditioneel gevierd met bloemen. Alle mannen geven dan bloemen aan de vrouwen. In Nederland kennen we wel Moederdag voor de moeders en Valentijnsdag voor de geliefden, maar vrouwen zijn nog zoveel meer dan moeders en minnaressen. Wie op Vrouwendag een bos bloemen geeft [...]]]>

Morgen is het Internationale Vrouwendag. In de voormalige Oostbloklanden wordt deze dag traditioneel gevierd met bloemen. Alle mannen geven dan bloemen aan de vrouwen. In Nederland kennen we wel Moederdag voor de moeders en Valentijnsdag voor de geliefden, maar vrouwen zijn nog zoveel meer dan moeders en minnaressen. Wie op Vrouwendag een bos bloemen geeft aan een vrouw, doet haar daarmee geen aanzoek, maar geeft haar slechts een blijk van waardering. Heren, koop morgen gerust een bos bloemen voor uw Poolse serveerster, uw Tsjechische verpleegster of uw Roemeense werkster. Zeg haar dat het voor Vrouwendag is en ze zal meteen begrijpen wat u bedoelt.

De traditie van Vrouwendag is dit jaar precies een eeuw geleden ontstaan. De feministen van de eerste golf organiseerden in 1910 een Internationale Vrouwenconferentie in Kopenhagen. Deze stond in het teken van het vrouwenkiesrecht. De Duitse feministe en socialiste Clara Zetkin stelde voor om jaarlijks een internationale vrouwendag te organiseren, om de eis voor kiesrecht kracht bij te zetten. In 1912 werd in Nederland voor het eerst een Internationale Vrouwendag georganiseerd. Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Denemarken en de Verenigde Staten waren daar in 1911 al in voorgegaan. Omdat de eerste vrouwenstaking plaats vond op 8 maart 1908 in New York, werd 8 maart op den duur gekozen als vaste datum. Ook nadat de vrouwen het kiesrecht hadden verworven, bleef de traditie van Vrouwendag bestaan.

In Nederland wordt Vrouwendag op talloze plaatsen gevierd met een feest voor vrouwen. Tegelijkertijd wordt er dan aandacht gevraagd voor de vele manieren waarop vrouwen wereldwijd nog altijd worden onderdrukt. In Nederland lijkt dit nog wel mee te vallen, vrouwen zijn hier “gelijk” aan de mannen, maar in talloze andere landen is dit beslist niet het geval. Talloze vrouwen verkeren in een toestand van bittere en uitzichtloze armoede, hetzij in seksuele slavernij of in hun gedwongen huwelijk. Een Nederlandse stichting die hier iets aan probeert te doen, is Mamma Cash. Dit is het oudste internationale vrouwenfonds ter wereld- opgericht in Nederland in 1983. Mamma Cash ondersteunt overal ter wereld – ook in Nederland – vernieuwende en taboedoorbrekende initiatieven van vrouwen, omdat zij gelooft dat maatschappelijke verandering begint bij vrouwen en meiden. De afgelopen tien jaar heeft Mama Cash circa €19.000.000 geïnvesteerd in de verbetering van vrouwen- en meidenrechten. Heren, als u geen Poolse werkster hebt aan wie u een bos bloemen kunt schenken, geef dan morgen wat geld aan Mamma Cash!

Helaas is het ook in Nederland met de rechten van vrouwen soms zeer slecht gesteld. In ons zo geëmancipeerde kikkerlandje leven duizenden vrouwen in seksuele slavernij. Hoewel vrouwenhandel hier officieel verboden is, werkt dat verbod niet, zolang de klanten van deze pooiers ongemoeid worden gelaten. Tot op heden blijkt men het normaal te vinden dat de mannen bij deze slavinnen hun gerief kunnen halen. De klant betaalt slechts voor een nacht, maar zij betaalt met haar leven! De Nederlandse televisiezender Het Gesprek heeft aan deze weerzinwekkende wantoestand onlangs een uitzending besteed. De slavernij is afgeschaft, maar niet voor deze vrouwen!

Het Gesprek: Hij betaalt voor een nacht, zij met haar leven! duurt 23 minuten.

Een triest aspect van de oorlogen van de VS tegen andere landen, is het totale gebrek aan respect voor de geschiedenis en de cultuur. De verovering van Irak kostte niet alleen vele mensenlevens, maar leidde ook tot de vernietiging van oeroude kunstschatten. Het oudheidkundig museum van Bagdad en de bibliotheek werden vakkundig geplunderd. Daarmee werd [...]]]>

Een triest aspect van de oorlogen van de VS tegen andere landen, is het totale gebrek aan respect voor de geschiedenis en de cultuur. De verovering van Irak kostte niet alleen vele mensenlevens, maar leidde ook tot de vernietiging van oeroude kunstschatten. Het oudheidkundig museum van Bagdad en de bibliotheek werden vakkundig geplunderd. Daarmee werd de hele mensheid beroofd van de mogelijkheid om kennis te nemen van de ontwikkeling van een beschaving die vele millennia terugging. Net als Irak is ook Iran een cultuurland waar de beschaving al vele millennia oud is en grote hoogtepunten heeft bereikt.

De geschreven geschiedenis van Iran gaat minstens 3000 jaar terug. De eerste regio waar een schrift ontstond, was Khuzestan, dat indertijd Elam heette. Dat land werd zeker reeds bewoond in 6800 v.C. en in 4000 v.C. bestond er al een goed georganiseerde stad, met bij voorbeeld riolering. De hoofdstad van Elam werd Susa. In de 13e en 12e eeuw v.C. bereikte de beschaving daar een hoogtepunt.

In het eerste millennium v.C. groeide er een nieuw centrum van beschaving in het Zagrosgebergte, het rijk van de Meden. In 646 v.C. werd Elam verwoest door de Assyrische koning Assurbanirpal. Daarop versloegen de Meden het Assyrische Rijk. In tegenstelling tot de Assyriërs, die hun macht baseerden op angst en destructie, werd het rijk van de Meden geregeerd op een milde, humane manier. De Perzen, een volk dat nauw verwant was aan de Meden, breidden dit rijk uit tot Mesopotamië, Klein Azië en Egypte. De meest beminde vorst uit deze dynastie is ongetwijfeld koning Cyrus. De hoofdstad Persepolis was omstreeks 500 v.C. de belangrijkste wereldstad. Onder koning Darius de Grote bereikte de macht van de Perzen een hoogtepunt. Hij was niet alleen beroemd om zijn veroveringen, maar vooral om zijn rechtvaardige wetgeving. In 330 v.C. werd Persepolis verwoest door Alexander de Grote van Macedonië.

Na de dood van Alexander in 323 v.C. bleef Iran ruim een eeuw onder de macht van diens opvolgers, de Seluciden. Toen werden ze verjaagd door de Parthen, die daarna bijna 4 eeuwen regeerden. Zij werden in 224 A.D. verslagen door de Sassaniden. Zij waren beroemd om hun stedenbouw en ook lag Iran in het centrum van de zijderoute, zodat de handel floreerde. Iran stond in deze periode bekend als een land van grote luxe. De Sassaniden moesten zich echter voortdurend verdedigen tegen invallen van de Romeinen en later van de Byzantijnen. In het midden van de 7e eeuw stortte het rijk in, ten gunste van de Islam.

De bevolking bleek maar al te graag bereid om de Islam over te nemen, maar de Islam heeft ook zeer veel overgenomen van de rijke cultuur van Iran. Veel motieven in de Islamitische kunst vinden hun oorsprong in het land van Meden en Perzen. Ook bracht Iran in de volgende eeuwen vele grote geleerden voort. Zowel de wiskunde als de Perzische litteratuur staan hoog aangeschreven. De illustraties bij deze poëzie zijn eveneens prachtig! Dit Perzische rijk werd Khwarizm genoemd en het strekte zich vooral naar het oosten veel verder uit dan het huidige Iran.

In 1218 werd dit rijk onder de voet gelopen door de Mongolen, onder leiding van Dzjengis Khan. De Mongolen bekeerden zich echter tot de Islam, zij veroverden weliswaar het land, maar ze namen de cultuur maar al te graag over. Opnieuw zorgde de zijderoute voor welvaart, maar het land raakte verdeeld tussen verschillende vorsten. Vanaf 1501 werd Iran weer verenigd onder de dynastie der Safawiden. De hoofdstad werd Isfahan en de Sji’itische Islam werd de staatsgodsdienst. De vrijheid van godsdienst was echter groot, zoals blijkt uit de Christelijke kerken in Isfahan.

Iran is een land met een rijke cultuur en geschiedenis. Iran, Seven faces of civilization is een documentaire die deze culturele rijkdom laat zien. Hij laat zich helaas niet embedden, maar hij is werkelijk prachtig! Meer informatie over deze documentaire staat op deze website. Meer archeologische informatie over Iran (in het Engels) staat op deze website.

Iran, Seven faces of civilization duurt een uur en 3 minuten.

Bekijk deze video op Google Video.

Iran is niet het probleem. Politici en de media drammen al jaren over de vreselijke gevaren van Iran. Het land zou kernwapens willen maken, het zou vrouwen onderdrukken, het zou ondemocratisch zijn. Iran zou dit, Iran zou dat, Iran zou een probleem zijn! De problemen in het Midden Oosten, dus ook in Iran, worden in [...]]]>

Iran is niet het probleem. Politici en de media drammen al jaren over de vreselijke gevaren van Iran. Het land zou kernwapens willen maken, het zou vrouwen onderdrukken, het zou ondemocratisch zijn. Iran zou dit, Iran zou dat, Iran zou een probleem zijn! De problemen in het Midden Oosten, dus ook in Iran, worden in feite veroorzaakt door de machtspolitiek van VS.

Het doel van de VS is de beheersing van de oliebronnen, die vooral in het Midden Oosten aanwezig zijn. Daartoe wordt geen enkele leugen geschuwd, geen enkele gewelddaad uitgesloten. Democratisch gekozen regeringen worden omver geworpen, dictators geïnstalleerd, met hulp van de CIA, de geheime dienst van de VS. Deze politiek stamt niet van vandaag of gisteren, maar is reeds na de Tweede Wereldoorlog begonnen. De VS wilde toen een wereldmacht zijn en wil dat nu blijven.

Iran is niet het probleem, het land heeft al vele eeuwen geen enkele agressieve oorlog gevoerd en het heeft geen kernwapens. Maar Iran heeft wel aardolie. Om een wereldmacht te blijven, wil de VS ook de oliebronnen van Iran beheersen. Daarom wordt Iran beschuldigd van alle mogelijke kwaadaardige bedoelingen. Iran zou nu toch kernwapens willen vervaardigen! Maar daaruit blijkt ook: Iran heeft nog steeds geen kernwapens!

Rond Iran ligt reeds een cordon van Amerikaanse militaire bases, zowel in Irak als in Afghanistan, maar ook in Turkije, Saoedi Arabië en Pakistan. De VS is de grote kampioen als het over kernwapens gaat. Iedere Amerikaanse legerbasis kan er in no time mee worden uitgerust. Ook heeft de VS geen enkel bezwaar geuit tegen het illegale kernarsenaal van Israël, Pakistan en India.

Iran is niet het probleem, maar het wordt voortdurend bedreigd door de VS, Israël en andere westerse mogendheden. Deze dreiging speelt de conservatieve krachten in Iran slechts in de kaart. Iran is zeker geen democratie zoals wij die kennen en met de burgerrechten is het er soms slecht gesteld. Maar daarover zou men in de VS niet moeten zeuren. In 1953 heeft de VS de democratie in Iran namelijk zelf de nek omgedraaid!

In de volgende reportage worden de feiten nog eens op een rijtje gezet. Mocht iemand nogmaals Kamervragen willen stellen, laat het dan niet gaan over de niet bestaande kernwapens van Iran, maar over de nucleaire dreiging van de illegale atoommacht Israël.

Iran is not the Problem duurt een uur en 20 minuten.

Bekijk deze video op Google Video.

Bremner, Bird and Fortune is een satirisch programma van Channel 4. In 2006 maakten Bremmer, Bird en Fortune een programma over Irak, waar binnenkort verkiezingen zouden worden gehouden. Op 7 maart a.s. zijn er weer verkiezingen in Irak en er is niet veel veranderd in de situatie. Ook de humor van Bremner, Bird en Fortune blijkt [...]]]>

Bremner, Bird and Fortune is een satirisch programma van Channel 4. In 2006 maakten Bremmer, Bird en Fortune een programma over Irak, waar binnenkort verkiezingen zouden worden gehouden. Op 7 maart a.s. zijn er weer verkiezingen in Irak en er is niet veel veranderd in de situatie.

Ook de humor van Bremner, Bird en Fortune blijkt na vier jaar “democratie” in Irak de houdbaarheidsdatum nog niet te hebben overschreden. Zolang de Irak-politiek meer van hetzelfde blijft, zullen de goed geïnformeerde grappen van dit trio leuk blijven.

Meer humor van Bremmer, Bird en Fortune staat op Google Video en op de website van Channel4.

Beyond Iraq and A Hard Place duurt 50 minuten.

Bekijk deze video op Google Video.

Toegift:

Iraqi Oil – John Bird and John Fortune (2007) duurt 6 minuten.