Het ziet er zo gezellig uit op de Amsterdamse Wallen, maar de werkelijkheid achter de rosse ramen is bitter! De vrouwen die daar worden aangeboden ter bevrediging van de seksuele lust van mannen, zijn slavinnen in de ergste betekenis van het woord. Ze zijn de gevangenen van hun pooiers, die hen met grof geweld dwingen om hun lichaam te verkopen. De sympathieke filmer Rageh Omaar heeft een serie documentaires gemaakt over moderne slavernij. Het eerste deel gaat over seks-slavernij, waarbij ons land zeer duidelijk in beeld komt.

In ons vrije Nederland is prostitutie tegenwoordig legaal. Onze verlichte democratische wetgevers hoopten aldus een einde te maken aan de criminaliteit rond deze branche, maar het tegendeel blijkt het geval. Volgens schattingen zijn er in Nederland meer dan 3500 verhandelde vrouwen, voor het merendeel afkomstig uit Midden- en Oost-Europa. Nederland is verworden tot een vrijplaats voor de handel in seks-slavinnen. De slachtoffers worden veelal geronseld in de totaal verarmde landen van het voormalige Sovjet blok. Zij denken dat een paspoort naar het “Vrije Westen” een toegangskaartje is voor een betere toekomst, maar deze schijn bedriegt. Ze vallen ten prooi aan de mensenhandelaren, ze worden verkocht en verkwanseld, verkracht en in een raam gezet. Rageh Omaar volgde het spoor…

Slavery: A 21st Century Evil – Sex slaves

In Nederland doet men graag alsof er niets aan de hand is. Zo blijft het gezellig in de Amsterdamse binnenstad. In de Oekraïne weet men wel beter, daar protesteren de vrouwen heftig tegen deze slavenhandel. De vrouwenbeweging FEMEN uit de Oekraïne, die in 2008 is opgericht, werd internationaal bekend door hun topless protesten tegen seks toerisme, internationale huwelijksbureaus en andere vormen van seks-slavernij. Zij weten ook welke rol de Katholieke Kerk speelt in de seksuele uitbuiting van vrouwen (en kinderen!). Drie demonstranten van FEMEN protesteerden in november van dit jaar in het Vaticaan tegen de seksuele “moraal” van de RK Kerk.

Topless protest in Ukraine FEMEN euronews 2011 against sex tourism

Topless in Vatican: FEMEN strips against ‘Catholic witch-hunt’
Geüpload door RussiaToday op 7 nov 2011

De Canadese regisseuse Esther Bienstock maakte in 2005 voor PBS FRONTLINE een documentaire over de handel in seks-slavinnen: Sex Slaves. Deze docu is al eens eerder op BOUblog geplaatst. In 2006 werd deze documentaire uitgezonden door VPRO-Tegenlicht, maar helaas staat deze Nederlands ondertitelde versie wegens auteursrechten niet online. Daarom heeft onze onvolprezen vertaler Eheu een Franstalige versie van de docu ondertiteld. Deze staat onder het origineel.

Het verhaal begint met de bittere armoede in de dorpen van Moldavië en de Oekraïne, waar meisjes worden geronseld om via Turkije te worden doorverkocht aan pooiers en bordelen in heel West-Europa. Katja, de vrouw van Viorel uit Odessa, was vier maanden zwanger toen zij door een kennis voor 1000 dollar werd verkocht aan een zeer gewelddadige pooier in Istanbul. Viorel doet een beroep op een hulporganisatie die zich bezig houdt met de opsporing van slachtoffers van vrouwenhandel. Met de cameraploeg van Frontline gaat hij op zoek naar Katja. Door te werken met verborgen camera’s geeft de documentaire een indringend beeld van de wereld van de vrouwenhandel en seksuele slavernij. Na de val van het Communisme werd de handel in seks-slavinnen de snelst groeiende tak van georganiseerde misdaad. Moldavië en de Oekraïne zijn daarbij de voornaamste bronnen van seks-slavinnen.

Frontline: Sex slaves duurt 55 minuten.

De Internationale Handel in Seks-Slavinnen

Ondertiteld door Eheu, begeleidende tekst op Anarchiel.

De Internationale Handel in Seks-Slavinnen from Eheu on Vimeo.

Dertig jaar geleden waren de vrouwen in Afghanistan veel vrijer dan nu. In de grote steden gingen ook de meisjes naar school en als een meisje wilde doorleren, dan kon dat. Buiten de stad was de situatie anders, vooral in de afgelegen dorpen was het normaal dat een meisje door haar familie werd uitgehuwelijkt, waarbij er een bruidsprijs werd betaald aan de familie. Na de oorlog tegen de Sovjet Unie (1979-1989) volgde eerst een burgeroorlog en daarna kwam het bewind van de Taliban, die een zeer conservatieve opvatting hadden van de Islam. De vrijheid van vrouwen werd volledig ingeperkt, meisjes mochten geen onderwijs meer volgen en vrouwen mochten hun gezicht niet meer laten zien. Na de bezetting door NATO-troepen veranderde dit officieel wel, maar de praktijk blijkt weerbarstig.

De volgende documentaire werd in 2005 gemaakt door Olga Shalygin, een Amerikaanse danslerares, die al eerder in Afghanistan geweest was. Met haar vader en zijn vrouw ging zij een tijdje logeren bij een Afghaanse familie in de stad Mazar al Sharif. Haar tolk en gids was Hasina Rassoudi, een Afghaanse journaliste die redelijk goed Engels spreekt. Men vindt haar een radicale feministe en ze wil beslist niet trouwen, want dat zou ten koste gaan van haar vrijheid en haar werk. Een getrouwde vrouw blijft immers binnen en doet het huishouden. Haar vader blijkt een relaxte man van vrijheid blijheid, ook voor vrouwen. Haar zuster Farishta wil wel trouwen, met de man van haar keuze. Ze werkt als vroedvrouw, is dus redelijk geschoold, maar ze blijkt bereid om de burqa te dragen omdat haar verloofde dat wil. Het gezin telt vier meisjes en een jongen van 18, die dicteert wat zijn zusters wel en niet mogen, dit vanwege de familie-eer en wat de imam zegt dat in de Koran staat.

Er gebeuren geen opzienbarende dingen, maar we krijgen wel een intiem kijkje in een Afghaans gezin. Ook gaat Olga met Hasina op bezoek bij Afghaanse feministen, of ze gaan samen een burqa kopen en in een burqa naar de markt, of naar de moskee als deze open is voor vrouwen, of naar de vrouwengevangenis waar vrouwen worden gestraft omdat ze zijn weggelopen. Het dagelijkse leven van vrouwen in Afghanistan is doordrenkt van het gebod om te trouwen en het verbod om in contact te treden met andere mannen. Zij mogen zelfs hun gezicht niet laten zien en hun kinderen zijn van de vader.

Cut From Different Cloth: Burqas and Beliefs duurt 56 minuten.

Zowel het Jodendom als het Christendom zijn patriarchale religies: de kinderen krijgen de naam van de vader. Voor de Islam geldt hetzelfde: een meisje moet doen wat haar vader zegt, een vrouw moet doen wat haar man zegt en de kinderen zijn van de vader. In Afghanistan geldt naast het vaderrechtelijke stamverband (ieder kind is lid van de stam van de vader) nog een zeer stringente seksuele moraal, die ook is vastgelegd in het strafrecht. Een vrouw die zich niet aan deze regels houdt, gaat naar de gevangenis. In de vrouwenafdeling van de gevangenis van Kaboel zit ongeveer de helft van de vrouwen vast wegens overtreding van het seksuele taboe.

LOVE Crimes of Kabul, Afghanistanduurt 70 minuten.

Vandaag verscheen in het Haarlems Dagblad weer een grote advertentie van drs. Poot, waarvan de tekst tevens werd geplaatst op de website Schiphol Wanbeleid. Deze advertentie bevat wellicht nieuwe gegevens over de verdwijning van Manuel Schadwald, een Berlijnse jongen van destijds 12 jaar oud die in Nederland verdween in het pedo-porno circuit en die waarschijnlijk in een snuff-film werd vermoord.

Waarom weerspreekt Opstelten weerzinwekkende beschuldigingen niet?

Advertentie, geplaatst in Haarlems Dagblad van 11-07-2011

Geachte lezer,

Vindt u het niet vreemd dat 2 Nederlanders die al jaren van de daken schreeuwen dat onze secretaris-generaal (sg) van Justitie, Joris Demmink een pedofiele moordenaar is, nog niet in de cel zitten, zelfs niet vervolgd zijn? Van koopman Koning Willem I is de stelling afkomstig “wie zwijgt, stemt toe”. Vindt u het niet merkwaardig dat mijn boek De Demmink Doofpot, waarvan binnen 4 maanden 10.000 exemplaren zijn uitgegeven, in de Doofpot van Justitie gestopt is? Daarin staan 3 onthullende rapporten en 56 onthutsende bijlagen. Het eerste rapport van de hand van een juridische autoriteit, het tweede van een onderzoeks- journalist en het derde van 2 voormalige rechercheurs, bestuursleden van de Stichting Expertgroep Klokkenluiders met als voorzitter Paul van Buitenen, die in 1999 een sleutelrol speelde bij de val van de Europese Commissie.

Op 7 december 2009 schreef een van hen aan mij:
“Ik heb zelf eerder uit zeer betrouwbare bron vernomen dat sprake is van een groot pedofielennetwerk in Den Haag. Daarin zou niet alleen genoemde sg Joris Demmink betrokken zijn, maar veel meer hoge topambtenaren en politici.”

Minister Opstelten had zich al lang van Demmink moeten distantiëren, onverwijld een onafhankelijk onderzoek naar hem moeten gelasten en hem voor de duur van het onderzoek op non-actief moeten stellen.

Overigens gaat het niet alleen om een pedofielennetwerk in Den Haag, maar zelfs om een Europees netwerk met als centrum Amsterdam. Dat stellen het Duitse dagblad Die Welt en haar ochtendblad Der Berliner Morgenpost. De journalisten Dirk Banse en Michael Behrendt hebben over dit onderwerp ruim 100 artikelen geschreven, reeds vanaf 1998.

De rest van de open brief gaat o.a. over de kinderporno die in 1998 werd aangetroffen in Zandvoort. Een gedeelte was opgenomen op een zeewaardig jacht, de Apollo. Uit andere foto’s bleek dat men zelfs baby’s verkrachtte! Deze walgelijke zaak werd vakkundig in de doofpot gestopt en de ontdekker van deze vondst, Marcel Vervloesem, verdween op wat valse aangiften in de cel.

Volgens een getuige die zich heeft gemeld bij drs. Poot, is Manuel Schadwald op de Apollo dusdanig verkracht dat de dood er op volgde en bij deze lustmoord zou Joris Demmink aanwezig zijn geweest. Onduidelijk blijft echter of deze getuige betrouwbaar is. Het zou ook een dwaalspoor kunnen zijn, omdat een alternatieve verklaring voor de doofpot van Zandvoort luidt dat er leden van het Koninklijk Huis op deze foto’s of video’s stonden. En dan schuift men de schuld graag op Demmink.

In de advertentie wordt ook een relatie gelegd met de Amsterdamse pedozaak ‘t Hofnarretje die in december 2010 aan het licht kwam. De hoofdverdachte, Robert M., stond in Duitsland reeds bekend als kinderverkrachter, maar in Nederland liet men hem gewoon zijn gang gaan. En ook de directeur van het kinderdagverblijf lijkt een rol te spelen in het kindermisbruik, maar als men een zaak niet in de doofpot kan stoppen, dan kan men hem nog altijd bagatelliseren.

De advertentie van drs. Poot eindigt heel terecht met de woorden:

Hoe het ook zij, een nóg langere passiviteit van onder meer de minister van Justitie, Opstelten, is onacceptabel en verwerpelijk. Een onderzoek naar het handelen van sg Demmink en al degenen die hem beschermen (of van de zaak wegkijken) is een kwestie van landsbelang. De rechtsstaat kan zich immers niet veroorloven dat de topman van Justitie al meer dan 15 jaar onderwerp is van de meest weerzinwekkende beschuldigingen, terwijl hijzelf noch zijn werkgever zich openlijk verdedigt.

Lees hier de hele advertentie!

Lees ook de vorige advertentie, De minister sleept u voor de rechter als…
Advertentie, geplaatst in Haarlems Dagblad van 04-07-2011

Zie voor de achtergrond van de pornozaak Zandvoort de twee documentaires uit 1998 van Faits Divers, die in het Nederlands zijn ondertiteld. Deel 1 (over de zaak Temse Madeira) begint hier en deel 2 (over de kinderporno in Zandvoort) begint hier:

Faits Divers September 1998

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Bovenstaand plaatje is duidelijk in scène gezet. Dat wil echter niet zeggen dat ritueel kindermisbruik niet bestaat. Het afgelopen jaar werd een breed publiek geconfronteerd met duizenden gevallen van kindermisbruik binnen de Roomse Kerk. Een commissie onder voorzitterschap van Wim Deetman, lid van de Raad van State, verklaarde dat hulp aan de slachtoffers moet worden verbeterd. Over de daders zwijgt men dan, meneer Deetman! Een slachtoffer vertelt aan Limburgreporter:

Voor meer verklaringen van slachtoffers, zie deze link.

Het schandaal rond de RK-kerk was nog niet geluwd, of er kwam een nieuw netwerk van kindermisbruik en pedo-porno boven water: in het kinderdagverblijf ‘t Hofnarretje heeft een personeelslid, Robbert Mikelsons, kinderen verkracht en de foto’s verkwanseld aan het pedo-porno circuit, waar zijn vriend Ivars Tenters uit Riga aan deelneemt. Hoe deze zaak zal aflopen, hangt uiteraard af van het aantal hoge mieters dat bij deze zaak betrokken is. Pedo-porno is immers een kwestie van netwerken.

De Roomse Kerk, maar ook justitie, het bankwezen en de adel zijn betrokken bij dit sadistische geweld tegen kinderen. We weten wel dat het gebeurt, we geloven immers geen van allen dat Marc Dutroux een eenzame kindervriend was! Maar het dossier waarin de hoge mieters met naam en toenaam werden genoemd, is inmiddels van Internet verdwenen. Ook bevatte dat dossier de verklaringen van de X-getuigen, waaronder Regina Louf, die zou lijden aan onware herinneringen. De wreedheden die zij beschreef, het sadisme en de gruwelijke manier waarop de meisjes die deel uitmaakten van het netwerk ten slotte werden vermoord, dit alles verdween in de doofpot.

UPDATE: Het ISGP-dossier staat nu HIER!

De pedo-porno uit Zandvoort ging dezelfde weg… Het ging om duizenden foto’s waarop jonge kinderen (tot baby’s toe!) worden gemarteld en verkracht, maar helaas zijn de CD-Roms door de Nederlandse en Belgische justitie verdonkeremaand. De Belgische koning en de koningin der VerNederlanden weten van de prins geen kwaad. Ook aan hen werden deze diskettes toegezonden! Marcel Vervloesem, die deze verzameling boven water haalde, werd zelf beschuldigd van het bezit van kinderporno. Middels wat valse aangiften werd de toen al ernstig zieke Vervloesem veroordeeld tot een gevangenisstraf, waarbij hem iedere behoorlijke medische verzorging werd ontzegd. Dat Vervloesem dit heeft overleefd, mag een wonder heten. Hij is nu voorwaardelijk vrij, hij mag geen contact hebben met de pers, noch met zijn werkgroep Morkhoven. Het sadisme van het Belgische gerecht verdwijnt daarmee ook in de doofpot.

Kijk nog even naar het Franklin-schandaal, oftewel Boys Town:

De volgende documentaire gaat over ritueel kindermisbruik in Frankrijk. Hij staat al drie jaar op internet, het is een Franse productie die is nagesynchroniseerd in het Duits. Hij is uitgezonden door de Duitse zender N24, maar op die website staat hij niet meer. Onlangs heeft JDTV hem voorzien van Nederlandse ondertitels. Bij de Duitse versie staat dit commentaar (vertaling: Eheu):

Helaas is over satanistisch ritueel misbruik heel weinig bekend: het bestaan ervan is vrijwel onbekend en ook over de andere misdrijven en wettelijk verboden praktijken die er mee samenhangen, weten de meeste mensen niets. Bijv. over kinderporno, gedwongen prostitutie (ook van kinderen!) en snuff-movies en over de moorden i.h.a. die samenhangen met deze praktijken.

Ik wil echter duidelijk beklemtonen dat niet iedereen die zich met satanisme inlaat, zich aan misdaden schuldig maakt of zelfs maar misdaden goedpraat. Maar het is een vaststaand feit dat er misdrijven bestaan met typische satanistische kenmerken.
Het Satanisme is een geloof, moorden en sexueel misbruik echter zijn geen geloofsdaden maar misdaden!

Mensen die zich als ‘Satanist’ beschouwen, zijn vaak jonge mensen die uit een soort van opstandigheid christelijke symbolen en waarden omdraaien. Waarschijnlijk zijn de meesten van hen totaal onschuldige en vreedzame mensen. Men moet een onderscheid maken, -hoewel er vast sprake is van een grijs tussengebied- tussen mensen die zich op een volkomen onschuldige manier vanuit een vorm van jeugdige opstandigheid bezig houden met omgekeerde christelijke symbolen en die absoluut geen kwaad doen, en mensen die ons inziens heel andere zaken met hun satanisme nastreven dan ze voorgeven. Zaken die niets te maken hebben met een geloof, maar des te meer met gewelddadige criminaliteit.

Deze documentaire sluit aan op eerdere documentaires van de Belgische en Franse TV, die reeds ondertiteld op BOUblog staan. Dit materiaal is beslist niet geschikt voor kinderen!

In deze zeer indringende documentaire komen een aantal draden samen. Allereerst is er het seksueel misbruik binnen de Roomse Kerk. Ook bestaan er geheime sekten met een duivelse cultus. We zijn op de hoogte van Skull&Bones en van de Bohemian Grove, maar er zijn meer netwerken waarvan men slechts lid wordt na enige gruweldaden. Denk bij voorbeeld aan de maffia! De foto’s die in deze docu even worden getoond, zijn waarschijnlijk afkomstig uit de collectie Zandvoort. In “Ritueel Kindermisbruik” vertellen twee Joodse meisjes, Deborah en Noemi, over het ritueel misbruik waaraan ze als kind werden blootgesteld. Wat ze vertellen, is zo gruwelijk dat we het nauwelijks kunnen bevatten, maar die onderaardse gewelven in het dorpje Saint-Victor, vlak bij Valence, bestaan wel echt!

ARD N24 – Ritueel Kindermisbruik duurt 47 minuten

Deze documentaire staat ook reeds op Klokkenluider Online. Lees daar ook de reacties. In de ondertiteling werd een plaatsnaam verkeerd vermeld. Petje heeft dat opgelost:

fragment 40:33: de stad waar de vader van Noemi Marc Dutroux m.i. ontmoette was Tournon-sur-Rhone (circa 20 km noordelijk van Valence aan de Rhone ter hoogte van Grenoble).
St. Victor ligt 20 km ten WNW van Tournon.
Privas (politiedistrict) ligt ca. 50 km ten ZZW van Tournon.

Dank je wel, Petje! En Eheu, dank voor de vertaling! En tot slot Donkey van JDTV, dank voor de ondertiteling! Samen staan we sterk!

Toegift: Pauselijk vermaak

Holland – Sex, Drugs and Democracy is een Amerikaanse documentaire uit 1994 over Nederland. Wat was alles toen nog mooi! Vrijheid was mode in Amsterdam en verre omstreken. Geluk was overal, seks en drugs waren vrijwel vrij en alles was verstandig geregeld, niet alleen door de hulpverlening, maar ook door de overheid. De politie was vriendelijk en iedereen kon zich vrij ontplooien. Wie het heeft meegemaakt, weet ook wel dat dit roze beeld niet helemaal klopt.

Er waren wel degelijk problemen, maar men wilde ze liever niet zien. Men wist toen nog niets van de IRT-affaire, van de kinderporno uit Zandvoort, van de val van de Twin Towers of de moorden op Pim, Theo en Louis Seveke. Er was toen nog net geen Demmink-affaire en Baybasin was nog niet gearriveerd in Nederland. Marianne Vaatstra zat nog op de lagere school en het woord moslimterrorisme kenden we niet. Een kwartje was een stuiver plus twee dubbeltjes en geen cent teveel!

Omstreeks 1994 leek Nederland nog mooi. Het meest vrije land van Europa, misschien zelfs ter wereld, zo democratisch en egalitair. Gezondheidszorg was nog normaal, homoseksualiteit en hasj eveneens, bloot was niet verboden en van de talloze Islamitische immigranten zien we alleen in een flits dat het besnijden van meisjes in Nederland verboden is. Deze beelden dragen bij aan het tijdsbeeld van zorgeloze losbandigheid en consumptiedrift. De horeca floreerde op seks en drugs of alcohol, op decibellen met neonlicht, en werkelijk niets ging te ver.

Deze vrolijke film begint met een citaat van de Nederlandse filosoof en wetenschapper Baruch Spinoza (1632-1677), de zoon van Portugese Joden in de 17e eeuw. De documentaire gaat over de vrijheid die overal heerst in Amsterdam. De beelden zijn fel, soms zelfs schokkend, dan weer vrolijk, dan weer schitterend gefilmd. Het verhaal is gelardeerd met uitspraken van vriendelijke en intelligente Nederlandse mensen die verder niet of nauwelijks te achterhalen zijn. Hun namen staan hier op een rijtje, wie kent hen nog?

Holland – Sex, Drugs and Democracy duurt een uur en 27 minuten.

Bekijk deze video op Google Video.

Op woensdag 26 mei 2010 zond de Franse TV-zender 13ème Rue een aflevering van het programma “Les Faits” van Karl Zéro uit over de zaak van de Kinderporno Zandvoort: “Le Fichier de la Honte”. Deze Franstalige reportage is inmiddels ondertiteld. De Franse journalist Serge Garde vertelt over de manier waarop de verzameling kinderporno uit Zandvoort in Frankrijk in de doofpot werd gestopt. Ook in Nederland hoorden we er al spoedig niets meer over en in België werd Marcel Vervloesem in de gevangenis geworpen wegens het blootleggen van deze zaak. In “Le Fichier de la Honte” wordt de hele zaak uit de doeken gedaan en ook de achtergronden worden gedegen onderzocht.

Het bestaan van deze heftige kinderporno bewijst dat er mensen zijn die zich verlustigen in het verkrachten van kinderen. Dit zijn sadisten bij uitstek! Daarentegen is niet iedere pedofiel een sadist en ongeveer 50% van hen blijkt zelf als kind het slachtoffer te zijn geweest van seksueel misbruik. Ook zijn lang niet alle kinderverkrachters rijke heren die zich de luxe kunnen permitteren van dure kinderporno, of zelfs nog veel duurdere exclusieve feesten waarin kinderen worden misbruikt. Steeds vaker blijkt kinderporno te worden vervaardigd binnen de huiselijke kring. Seksueel misbruik van kinderen komt in alle lagen van de samenleving voor.

Over de feitelijke achtergrond, voor wie deze nog niet kent: In 1998 kwam de Belgische activist tegen kindermisbruik Marcel Vervloesem in het bezit van een CD-Rom die honderden foto’s bevatte van de verkrachting van kinderen, tot zelfs baby’s toe. Deze CD-Rom was afkomstig van de in Zandvoort woonachtige Duitser Gerrie Ulrich. Vervloesem overhandigde kopieën van dit bewijsmateriaal aan de Nederlandse, Belgische en Franse justitie. Ondanks een overvloed aan bewijzen dat hier sprake was van een crimineel netwerk, werd de Zandvoortse kinderporno door alle autoriteiten afgedaan als fantasie. Vervloesem werd daarna aangeklaagd en veroordeeld wegens verkrachting van minderjarigen en het helen van kinderporno. Dit riekt naar een duivels heksenproces, volledig gebaseerd op valse aanklachten.

Zie ook: Marcel Vervloesem en de zaak Temse Madeira

En: Marcel Vervloesem en de Zandvoortse Kinderporno

Dwars daar doorheen speelt uiteraard de schimmige zaak Dutroux. Uit de verklaringen van de X-getuigen kwam een groot aantal hooggeplaatste personen als dader naar voren, maar het archief dat iemand daarover had aangelegd, is nu verdwenen. De doofpot is kennelijk nog altijd niet overvol. Wat men werkelijk wilde verbergen in de zaak Zandvoort, is dat ook daar vermoedelijk een aantal personen van hoge eer en goede naam bij betrokken waren!

Het dossier van de schande duurt anderhalf uur.

Het Dossier Van De Schande/Le Fichier de la Honte from Eheu on Vimeo.

Op YouTube in kleine stukjes (voor als hij weer verdwijnt):

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Iraanse authoriteiten zouden Sakineh Ashtiani morgen al kunnen doden. Zo luidde de boodschap die ik ontving van AVAAZ. Natuurlijk heb ik deze petitie getekend: Aan de leiders die Iran kunnen beïnvloeden:

Het antwoord blijkt echter: NEE !!! Het is allemaal Westerse desinformatie en Iran-bashing!

Zie dit fragment uit “Death of a princess” (1977)

De petitie luidde aldus:

Ik roep U op om alles te doen wat U kan om het leven van Sakineh Mohammadi Ashtiani te redden. Meldingen beweren dat ze op 3 november geëxecuteerd zou kunnen worden. Uw hulp zou de regering van Iran kunnen overhalen om de executie te stoppen, net zoals dat in juli en augustus gebeurde. Onderneem a.u.b. vandaag onmiddellijk actie om Iran te overtuigen haar leven te sparen.

Hoogachtend,

De alarmerende boodschap van AVAAS luidde aldus:

In juli laatstleden heeft een wereldwijde oproep haar gered van een dood door steniging. Nu heeft de Iraanse regering een executie bevolen gebaseerd op verzonnen aanklachten — en ze kan binnen een dag gedood worden. We hebben minder dan 24 uur om wereldleiders die invloed hebben op Iran aan te zetten om alles te doen wat ze kunnen om haar leven te redden.

Vul het formulier hieronder in om snel een bericht te sturen naar de leiders van Turkije, Brazilië, en de belangrijkste leden van de VN die Iran zouden kunnen overhalen om de executie een halt toe te roepen. Deze leiders hebben geluisterd naar onze oproepen in juli en augustus, en hun tussenkomst heeft het verschil gemaakt. Nu moeten ze opnieuw massaal van ons horen en moeten ze snel reageren. Als genoeg mensen onder ons nu onze stemmen verheffen, dan kunnen we misschien een tragedie afwenden.

Deze hele tragedie blijkt een grote fake!

Hoewel Marc Dutroux door de Belgische justitie werd afgeschilderd als een eenzame psychopaat die in zijn kelder meisjes verkrachtte, blijkt uit alle omstandigheden dat dit niet waar kan zijn. Dutroux was een leverancier van kinderen aan een uitgebreid netwerk van perverse pedofielen. Tot zijn klantenkring behoren machtige personen, zowel van adel als van justitie. De mensen die daarvan konden getuigen, vonden een voor een de dood.

In Nederland bestaat een zelfde soort netwerk van kinderverkrachters. Op Klokkenluider Online probeert Micha Kat dit netwerk in kaart te brengen. Voorzichtigheid is daarbij geboden, want er bevinden zich in dit netwerk machtige personen. Zij kunnen bepalen of een actieve pedofiel met veel tam-tam strafrechtelijk wordt vervolgd, of dat een lustmoord wordt bedekt met de “mantel der liefde”. Ook hebben zij lak aan het gebod: Gij zult niet doden!

Dutroux en de dode getuigen duurt 30 minuten.

Niet alle kinderverkrachters maken deel uit van een zelfde netwerk. Seksueel misbruik van kinderen is een algemeen probleem. Robert van de Luitgaarden is als kind seksueel misbruikt door een directeur van de kinderbescherming. In 2009 heeft hij de stichting Schouder aan Schouder opgericht, om jongens die seksueel misbruikt zijn te steunen in hun verwerkingsproces. Het doel is vooral het doorbreken van het TABOE op seksueel misbruik, het bij elkaar brengen van lotgenoten en het verbeteren van de sociale en maatschappelijke positie van de slachtoffers. Op zijn website vindt men daarom ook verhalen van slachtoffers.

In de volgende video vertelt Robert van de Luitgaarden over zijn eigen ervaring met seksueel misbruik. Hij geeft informatie over wie ervan wist, en wie en wanneer er in de media en politiek iets of niets mee deed. Nu de geestelijken in de schijnwerpers staan lijkt de verantwoordelijkheid van de omstanders die niets deden bijna even groot. Met dank aan de Sociale Databank voor deze video.

Robert van de Luitgaarden vertelt over zijn seksueel misbruik from Sociale Databank Nederland on Vimeo.

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Deliver Us from Evil (2006) is een documentaire van Amy Berg, over seksueel misbruik in de katholieke Kerk. Zij vertelt het waar gebeurde verhaal over de Katholieke priester Oliver O’Grady, die mogelijk honderden kinderen seksueel misbruikte. De film kreeg in 2006 de Best Documentary Award op het Filmfestival van Los Angeles en werd genomineerd voor een Academy Award voor de beste documentaire. Omdat deze film gisteren werd uitgezonden op de TV, heeft het Katholiek Nieuwsblad er een recensie over geschreven.

In de documentaire komen niet alleen de slachtoffers aan het woord, maar ook de dader komt uitgebreid in beeld. Oliver O’Grady is nu een oude man en hij woont in Ierland, waar hij ook geboren is. In de jaren ’70 en ’80 werkte hij als parochiepriester in verscheidene steden in Centraal Californië. Daar misbruikte hij de kinderen, zowel jongens als meisjes. Een van zijn slachtoffers was pas 9 maanden oud.

O’Grady werd ten slotte veroordeeld en uit het priester-ambt ontzet. Nadat hij zijn gevangenisstraf had uitgezeten, werd hij naar Ierland uitgezet. Het contrast tussen zijn huidige beminnelijke voorkomen en zijn vroegere misdaden is griezelig. Wanneer hij herinneringen ophaalt, dan glimlacht hij, alsof het zou gaan om kleine vergissingen en niet om ernstige misdrijven. Hij voelt zich volstrekt niet schuldig en hoewel hij niets ontkent, zegt hij eufemistisch dat hij soms “overdreven hartelijk” met zijn jonge parochianen omging en hij verontschuldigt zich dat hij hen “heeft beledigd“. Deze man is alleen begaan met zichzelf, zonder enig begrip voor de gevoelens van anderen.

Zijn vriendelijke uitstraling staat in bitter contrast tot het verdriet van de ouders van de slachtoffers, zoals Bob en Maria Jyono. Hun dochter Ann was een van de slachtoffers van O’Grady. Dhr. Jyono, een Japans-Amerikaanse Boeddhist, ging over tot het Katholicisme toen hij trouwde met zijn vrouw, die hij in Ierland had leren kennen. Pater O’Grady werd een huisvriend, die vaak bij hen logeerde, terwijl hij hun dochter lastig viel. Bob Jyono, een rustige, beschouwende man, schreeuwt het op dat punt uit: “Lastig vallen? Hij verkrachtte haar!” Zijn vertrouwen en zijn geloof zijn ernstig geschonden.

De documentaire gaat ook dieper in op de oorzaken van het pedofiele gedrag van de Roomse priesters. Zij worden gedwongen tot een volledige onthouding van iedere vorm van seksualiteit. Ook staat de Kerk van Rome voor de gelovigen slechts seksualiteit toe binnen het huwelijk en deze moet gericht zijn op de voortplanting. Vrijwel alle uitingen van seksualiteit worden aldus beschouwd als zondig. Het celibaat voor priesters werd omstreeks 600 AD verplicht gesteld, niet zozeer omdat seks werd beschouwd als zondig, maar vooral omwille van het erfrecht. De nalatenschap van priesters ging dan niet naar hun kinderen, maar naar de kerk. Vandaar dat de Roomse kerk en vooral het Vaticaan zo stinkend rijk is!

Belangrijk is ook de reactie van de Katholieke kerk. Het beleid inzake pedofilie is een doofpot. Niet alleen O’Grady is daarom schuldig, maar ook zijn superieuren, die hem overplaatsten van de ene parochie naar de andere, waardoor hij steeds nieuwe slachtoffers kon maken. In beeld komt kardinaal Roger Mahony, de huidige aartsbisschop van Los Angeles. Amy Berg heeft daarbij de beelden verwerkt van het verhoor van Mahony voor de rechtbank. Daaruit blijkt dat hij wist wat er gaande was, maar niet ingreep. Volgens het Katholiek Nieuwsblad is dat echter volstrekt niet waar:

De documentaire richt zijn pijlen vreemd genoeg op kardinaal Mahony, die van 1980 tot 1985 O’Grady’s bisschop was en niet wist dat er onder zijn voorganger al iets was voorgevallen. Hij stuurde de priester onmiddellijk in therapie toen deze zich met pedofiele verlangens meldde, daartoe gedwongen door zijn pastoor. Zijn therapeut vermoedde misbruik en deed aangifte, maar de politie vond geen bewijs van seksueel misbruik. Twee andere therapeuten, beiden niet gehoord, achtten O’Grady toch geschikt voor het pastoraat. Daarop gaf de bisschop hem weliswaar een eenmanspost in San Andreas, maar onder het toeziend oog van twee gepensioneerde priesters. Desondanks zou het ook daar helemaal misgaan.

We zien een ontspannen Mahony tijdens een voortdurend door “objection” onderbroken kruisverhoor onbegrijpelijke antwoorden geven. We horen niet dat hij een van de eersten was die concrete maatregelen trof om misbruik aan te pakken, tot en met aangifte bij de politie. Ook niet dat hij probeert slachtoffers zoveel mogelijk tegemoet te komen. En dat het logisch is dat wie het toch liever via de civiele rechter wil uitvechten, gehaaide advocaten tegenover zich vindt.

Wie in deze tijd van pedo-schandalen door priesters nog Rooms Katholiek wil blijven, kan kennelijk slechts kiezen tussen oogkleppen, een blinddoek of de meest wonderlijke gedachtekronkels. Maar laten we één ding niet uit het oog verliezen: seksueel misbruik gebeurt niet alleen door Katholieke priesters, maar het komt in de beste kringen voor!

Deliver Us From Evil duurt een uur en 43 minuten.

Bekijk deze video op Google Video.

Over pedofiele priesters staat de laatste tijd bijna dagelijks iets in de krant, maar deze praktijk was al jaren bekend. In 2002 ontstond in de VS een groot schandaal rond pedofiele priesters. Het BBC 1-programma Panorama zond in 2006 een documentaire uit over de pedofiele priesters en het Vaticaan. Panorama had ontdekt dat er binnen de RK-kerk een speciale procedure bestaat om seksueel misbruik in de doofpot te stoppen. Deze regeling, genaamd Crimen Sollicitationis (pdf), werd 25 jaar geleden ingesteld door kardinaal Joseph Ratzinger, de man die nu Paus is.

In januari 2007 zond Frontline een documentaire uit, genaamd Hand of God. Deze werd gemaakt door Joe Cultrera, wiens broer Paul slachtoffer werd van een pedo-priester, pater Birmingham. Dertig jaar na dato bekende Paul dit misbruik aan zijn vrouw, waarna hij besloot om de Kerk er mee te confronteren. Toen men het daar probeerde af te doen als een incident, ging Paul op zoek naar andere slachtoffers. Tot slot bleek dat pater Birmingham wel 100 jongens had verkracht.

Zodra ook maar ergens bekend werd wat deze pater deed, werd hij stilzwijgend overgeplaatst naar een andere parochie en de man die daar voor zorgde, pater Mc.Cormick, werd bevorderd tot bisschop. Dit past geheel binnen het beleid dat is uitgezet door Ratzinger. Toen Paul Cultrera zijn onderzoek voortzette, kwamen er nog meer pedofiele priesters in beeld, die elkaar allemaal kenden en die elkaar de hand boven het hoofd hielden. Het bleek een netwerk van pedo-priesters, of een pedo-netwerk van priesters, net wat u wilt!

Paul Cultrera werd gesteund door zijn hele familie, ook zijn ouders kozen voor hem en daarmee tegen het beleid van de Roomse Kerk. Dat maakt dit verhaal zo uniek! Veel slachtoffers van seksueel misbruik kunnen hun verhaal volstrekt niet kwijt aan hun ouders. Beginnen ze er toch over, dan krijgen ze vaak bittere verwijten te horen, alsof het hun eigen schuld zou zijn! Met steun van zijn familie wist Cultrera echter het deksel van de doofpot te wrikken. In 2002 brak in de VS het schandaal in volle omvang los.

Nu, acht jaar later is het de beurt aan Europa. Vanuit Rome klinken echter geen excuses, maar valse beschuldigingen, van zielige roddels tot de vergelijking met Jodenhaat. Daaruit blijkt dat in de Roomse Kerk nog niets veranderd is. Het is een instituut waar niet het geloof en de moraal, maar arrogantie en macht de dienst uitmaken. Uit het schokkende einde van deze documentaire blijkt dat eveneens!

Hand of God duurt 90 minuten.

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk moet worden vervolgd.