Afghanistan is al 30 jaar lang een verhaal van geweld en oorlog. Sulha Afghanistan Movie Documentary werd gemaakt door Afghaanse tieners en kinderen die samen wonen in een buitenlands weeshuis of pleeggezin (dit blijft onduidelijk). Ze vertellen eerst iets over de geschiedenis van hun land. Dan laten ze beelden zien van andere kinderen in Afghanistan, in een weeshuis, in de ruïnes en de sloppenwijken, op de vuilnisbelt en op straat. Alle kinderen hebben een hekel aan oorlog, zij zijn dan ook degenen die er het meeste onder lijden.

De docu begint met een overzicht van historische helden, met hun portret. Dit duurt slechts 2 minuten, haak dus niet af! Daarna komen de kinderen aan het woord die iets vertellen over zichzelf en de geschiedenis van hun land. Zij hebben dit verhaal op school geleerd, het is nogal ideologisch gekleurd en ze beginnen ook niet bij het begin. Hun schoolse geschiedenis van Afghanistan begint in 1921, toen het land de vrijheid kreeg van Engeland! Daar gaat wel wat aan vooraf.

Afghanistan was reeds in de oudheid een vrij ondoordringbaar bergland met vruchtbare dalen. Een belangrijke karavaanweg, de Zijderoute, liep van Perzië (Iran) door Afghanistan naar China en weer terug. Afghanistan verhandelde kostbare delfstoffen, zoals goud en edelstenen, waaronder het zeer begeerde lapis lazuli. Tot de komst van de Islam (omstreeks 700 AD vanuit het westen) was Boeddhisme eeuwen lang de dominante religie. Vanuit het noorden hebben de Mongolen daarna nog twee maal het land “veroverd”, maar zij waren eigenlijk op doortocht naar Bagdad en India.

In de 19e eeuw werd India/Pakistan een kolonie van Engeland. Na de “verovering” van Afghanistan middels twee Anglo-Afghaanse oorlogen (rond 1840 en 1880), werd een groot deel van Afghanistan tot een provincie van Brits India verklaard. Op papier zal het wel hebben geklopt, in elk geval kreeg Afghanistan in 1921 de vrijheid van Engeland!

Tot en met de Tweede Wereldoorlog bleef alles redelijk rustig, maar tijdens de Koude Oorlog leidden de snelle modernisering en de relatie met Rusland tot onlusten. Deze werden gevoed door extreme Moslims, die in Pakistan werden opgeleid en gefinancierd door het “Vrije Westen”. In 1979 volgde de inval van Russische legers. Tien jaar later waren de Russen verslagen, zij verlieten het land. Er volgde een religieus getinte burgeroorlog die volgens de kinderen vooral werd gevoerd door Islam-strijders uit het buitenland (de door de CIA gesteunde Al Qaida!). Daarop volgde het terreurbewind van de Taliban. In oktober 2001 kwamen de Amerikanen, zij beloofden het land vrijheid en democratie, maar de vrede kwam niet. Weer 10 jaar oorlog!

Vanaf ongeveer minuut 23 gaat de geschiedenisles bijna naadloos over in een verslag van de huidige situatie van geweld en wat dat betekent voor de kinderen in Afghanistan. Zij hebben zwaar te lijden onder de oorlog. Op het einde zien we de jonge makers nog even terug. Het was hun eerste film en ze vonden het wel moeilijk! Hun inspanning heeft geleid tot een indrukwekkend pleidooi voor de vrede! De film eindigt met een reeks foto’s van de rustieke schoonheid van het land, dus met een glimlach…

Voor de kinderen van Afghanistan is de oorlog een ramp die hun overkomt. Zij weten niet eens waarom er wordt gevochten, maar ze zijn wel systematisch het slachtoffer! RAWA orphanages schrijft:

Afghanistan has been at war continuously for almost three decades. These conflicts have left behind a legacy of complete turmoil; millions of deaths, destruction of the whole landscapes and collapse of the country’s infrastructure. Undoubtedly, the bulk of this tragedy was borne by the children and women who are the most vulnerable segment of any society and therefore the prime victims of this calamity. The children have suffered the horrors of kidnapping and child trafficking, sexual abuses, child labor in addition to appalling humiliation and degradation.

UNICEF and other reliable sources provide heart-wrenching statistics estimating the wretched conditions of the Afghan children: 60% of children have lost at least one member of their family or close relatives; 35% of children have lost one of their parents, over 600,000 children sleep on streets, for every 50,000 there is one physician or doctor and of the 200,000 disabled people 50% are children.

De documentaire is Engels ondertiteld en al klopt dit Engels niet altijd, de beelden spreken voor zich.

Sulha Afghanistan Movie duurt 52 minuten.

Dertig jaar geleden waren de vrouwen in Afghanistan veel vrijer dan nu. In de grote steden gingen ook de meisjes naar school en als een meisje wilde doorleren, dan kon dat. Buiten de stad was de situatie anders, vooral in de afgelegen dorpen was het normaal dat een meisje door haar familie werd uitgehuwelijkt, waarbij er een bruidsprijs werd betaald aan de familie. Na de oorlog tegen de Sovjet Unie (1979-1989) volgde eerst een burgeroorlog en daarna kwam het bewind van de Taliban, die een zeer conservatieve opvatting hadden van de Islam. De vrijheid van vrouwen werd volledig ingeperkt, meisjes mochten geen onderwijs meer volgen en vrouwen mochten hun gezicht niet meer laten zien. Na de bezetting door NATO-troepen veranderde dit officieel wel, maar de praktijk blijkt weerbarstig.

De volgende documentaire werd in 2005 gemaakt door Olga Shalygin, een Amerikaanse danslerares, die al eerder in Afghanistan geweest was. Met haar vader en zijn vrouw ging zij een tijdje logeren bij een Afghaanse familie in de stad Mazar al Sharif. Haar tolk en gids was Hasina Rassoudi, een Afghaanse journaliste die redelijk goed Engels spreekt. Men vindt haar een radicale feministe en ze wil beslist niet trouwen, want dat zou ten koste gaan van haar vrijheid en haar werk. Een getrouwde vrouw blijft immers binnen en doet het huishouden. Haar vader blijkt een relaxte man van vrijheid blijheid, ook voor vrouwen. Haar zuster Farishta wil wel trouwen, met de man van haar keuze. Ze werkt als vroedvrouw, is dus redelijk geschoold, maar ze blijkt bereid om de burqa te dragen omdat haar verloofde dat wil. Het gezin telt vier meisjes en een jongen van 18, die dicteert wat zijn zusters wel en niet mogen, dit vanwege de familie-eer en wat de imam zegt dat in de Koran staat.

Er gebeuren geen opzienbarende dingen, maar we krijgen wel een intiem kijkje in een Afghaans gezin. Ook gaat Olga met Hasina op bezoek bij Afghaanse feministen, of ze gaan samen een burqa kopen en in een burqa naar de markt, of naar de moskee als deze open is voor vrouwen, of naar de vrouwengevangenis waar vrouwen worden gestraft omdat ze zijn weggelopen. Het dagelijkse leven van vrouwen in Afghanistan is doordrenkt van het gebod om te trouwen en het verbod om in contact te treden met andere mannen. Zij mogen zelfs hun gezicht niet laten zien en hun kinderen zijn van de vader.

Cut From Different Cloth: Burqas and Beliefs duurt 56 minuten.

Zowel het Jodendom als het Christendom zijn patriarchale religies: de kinderen krijgen de naam van de vader. Voor de Islam geldt hetzelfde: een meisje moet doen wat haar vader zegt, een vrouw moet doen wat haar man zegt en de kinderen zijn van de vader. In Afghanistan geldt naast het vaderrechtelijke stamverband (ieder kind is lid van de stam van de vader) nog een zeer stringente seksuele moraal, die ook is vastgelegd in het strafrecht. Een vrouw die zich niet aan deze regels houdt, gaat naar de gevangenis. In de vrouwenafdeling van de gevangenis van Kaboel zit ongeveer de helft van de vrouwen vast wegens overtreding van het seksuele taboe.

LOVE Crimes of Kabul, Afghanistanduurt 70 minuten.

Toen Afghanistan 10 jaar geleden werd veroverd door de NATO, was het land reeds verwoest door een ruim 10 jaar durende oorlog tegen de Sovjet Unie, een daarop volgende burgeroorlog en de extremistische Islam-regering van de Taliban. Dat de NATO het land bevrijdde van de Taliban, zou vooral ook ten goede komen aan de vrouwen en meisjes, die onder de Taliban nauwelijks nog op straat mochten komen. De meisjes mochten ook niet meer naar school en ga zo maar door…

Tien jaar na dato is er van de bevrijding van de Afghaanse vrouwen weinig tot niets terecht gekomen. De Afghaanse strijdster voor vrede en vrijheid, Malalai Joya, verzoekt de Westerse troepen dan ook dringend om het land te verlaten. De Afghanen kunnen dan hun eigen zaken regelen volgens hun eigen cultuur, tradities gebruiken.

Malalai Joya’s Message on the Tenth Anniversary of NATO’s War and the Occupation of Afghanistan

De volgende documentaire is gemaakt door de filmster en actrice Yassamin Maleknasr uit Iran. In 2002, vlak na de inval van de NATO in Afghanistan, maakte zij een rondreis van een half jaar door haar buurland. Ze spreekt de taal en ze praat onderweg met veel vrouwen. Men was toen nog hoopvol dat de komst van het “Vrije Westen” gepaard zou gaan met werkelijke vrijheid. In deze docu spreken de vrouwen zich uit over hun verleden en hun dromen voor de toekomst. De docu geeft een ook een mooi beeld van de cultuur van Afghanistan, van het landschap, de muziek, de architectuur, de diversiteit en de tradities. Maar de focus ligt toch vooral op de vrouwen. Uit de gesprekken met hen blijkt dat zij voor de oorlog tegen de Russen meer vrijheid hadden dan nu onder de NATO!

Afghanistan The lost Truth duurt 52 minuten.

Op 8 oktober vond er in Londen een grote demonstratie plaats tegen de oorlog in Afghanistan, die nu al 10 jaar duurt. Aan deze oorlog doet Nederland ook mee, met een “opbouwmissie” of “trainingsmissie”, dat maakt niet uit. De situatie in Afghanistan blijft alarmerend, zegt het Internationale Rode Kruis. “In de eerste helft van dit jaar kwamen 1462 Afghaanse burgers bij gevechten tussen de Taliban en Afghaanse en westerse troepen om het leven.” Dat is ruim 240 burgers per maand, of 8 per dag! Volgens een Pakistaanse bron zijn er in 10 jaar tijd minstens 225.000 doden gevallen en 365.000 mensen gewond geraakt. Wat een verspilling van mensenlevens!

Number Of International Occupation Force Troops Slaughtered In Afghanistan : 2,758

Het volgende filmpje gaat alleen over de kosten voor Engeland:

What is the true cost of the Afghanistan war?

Hoeveel geld ons Ministerie van “Defensie” (vroeger heette dat gewoon Ministerie van Oorlog!) al heeft besteed aan het schieten op de bevolking van een straatarm en ver afgelegen berggebied in Midden Azië, blijft eveneens onduidelijk, maar het meest onduidelijk is wel de reden waarom Nederland mee doet aan deze massale en geldverslindende moordpartij. Aan Nederland is dit bittere jubileum ook vrijwel onopgemerkt voorbijgegaan, maar in Londen spraken enkele beroemdheden zich zeer duidelijk tegen deze oorlog uit.

In Kaboel werd de nu al 10 jaar durende bezetting ook herdacht met een demonstratie:

Tegenstanders van de invasie hielden donderdag een mars door het centrum van Kabul. De betoging verliep vreedzaam.

„We willen dat het Amerikaanse leger en hun bondgenoten van de NAVO Afghanistan onmiddellijk verlaten”, zei Hafizullah Rasekh, een van organisatoren van de protestactie. „We willen dat ze stoppen met het doden van onschuldige Afghanen.” Rasekh zei dat zijn land sinds de invasie alleen maar heeft armoede en instabiliteit heeft gekend.

John Pilger – OCT8 Antiwar Mass Assembly

George Galloway – OCT8 Antiwar Mass Assembly

Julian Assange – OCT8 Antiwar Mass Assembly

Brian Eno – OCT8 Antiwar Mass Assembly

Goede wijn behoeft geen krans, John Pilger is hier welbekend. Zijn commentaar op het belang van Wiki Leaks voor de journalistiek en de wereldpolitiek in het algemeen, is weldoordacht.

John Pilger: Wikileaks Should Teach Journalists to Question ‘Official Statements’, US Foreign Policy duurt iets meer dan 12 minuten.

Het tweede filmpje is een toespraak van de oorlogsveteraan James Madison, die nu deel uitmaakt van de vredesbeweging Iraq Veterans Against the War. Dit is het transcript:

I tried hard to be proud of my service, but all i can feel is shame. The racism you can not master the reality of the occupation,
it’s the people it’s the human beings. I seem i claim by guilt everytime i see an eldery man like the one that could’t walk and we brought by the stretcher and we called the Iraq’s Police to take him away. I feel guilt everytime i see a mother with her children like the one who cried hystericly and screaming that we are worst than Saddam, as we forced her from her home. I feel guilt anytime I see a young girl, like the one I grabbed by the arm, and dragged into the street.

We are told we are fighting terrorists; the real terrorist was me and the real terrorism is in this occupation. Racism within the military has long been an important tool to justify the destruction and occupation of another country. It’s long been used to justify the killing, subjugation and torture of another people. Racism is a vital weapon employed by this government. It’s a more important weapon than a rifle, a tank, a bomber or a battleship. It’s more destructive than an artillery shell or a bunker buster, or a Tom Hawk Missile. While all those weapons are created and owned by this government, they are harmless without people willing to use them.

Those who send us to war do not have to pull a trigger, or lab a mortal round. They don’t have to fight the war, they merely have to sell the war. They need a public who is willing to send their soldiers in the harms way. They need soldiers who are willing to kill and be killed without question. They can spend millions on a single bomb, but that bomb only becomes a weapon, when the ranks of the military are willing to follow orders to use it.

They can send every last soldier anywhere on earth, but there’ll only be a war, as soldiers are willing to fight. And the ruling class, the billionaires who profit from human suffering, care only about expending their wealth controlling the world economy. Understand that their power lies only in their ability to convince us that war, oppression and exploitation is in our interest. They understand that their wealth is dependent on their ability to convince the working class to die to control the market of another country. And, convincing us to kill and die is based on their ability to make us think that we are somehow superior.

Soldiers, sailors, marines, airmen, have nothing to gain from this occupation. The vast majority of people living in the U.S. have nothing to gain from this occupation. In fact, not only do we have nothing to gain, but we suffer more because of it. We lose wings, and bear trauma and give our lives. Our families have to watch flag draped coffins rolling into the earth. Millions in this country without health care, jobs or access to education, just watch over this government squander of a $ 450 million a day in this occupation. Poor and working people in this country are sent to kill poor and working people in other countries, and make the rich richer. Without racism we realize that we have more common with the Iraq people than we have with billioners that send us to war.

We need to wake up and realize that our real enemy is not the ones living in a distant land, the people whose names we don’t know, cultures we don’t understand. The enemy is people we know very well and people we can identify. The real enemy is a system that wages war when it’s profitable. the enemy is the CEOs who lay us off our jobs when it’s profitable, the Insurance Companies who deny us Health care when it’s profitable, the Banks who take away our homes when it’s profitable.

Our enemies are not five thousands miles away
they are right here home. But if we organize and fight with our sisters and brothers, we can stop this war, we can stop this government and we can create a better world. If tyranny and oppression come to this land, it will be in the guise of fighting a foreign ennemy…

The loss of Liberty at home is to be charged to the provisions against danger real or imagined from abroad…”

- James Madison -

Edité par Phaedrus

Op Telegraaf.nl zendt sinds maandag 17 mei drie maal per week een online videoserie uit over de laatste lichting militairen die in Afghanistan dient terwijl Nederland leidende natie in Uruzgan is. De serie is getiteld: ‘Dagboek van onze Helden‘ en de ster van deze oorlogspropaganda is de blanke blondine Jessica. Zij vindt het allemaal prachtig! Helaas is er zaterdag weer een held gesneuveld en vier anderen raakten gewond. Maar onze jongens en meisjes gaan onverdroten voort met het zaaien van vrijheid en democratie kogels en collaboratie. Micha Kat, tegen wie op 16 juni een kort geding zal plaatsvinden dat de Telegraaf tegen Kat heeft aangespannen, veegt de Telegraaf de mantel uit voor deze walgelijke verslaggeving. Gezien het oorlogsverleden van deze krant, is de propaganda echter voorspelbaar.

The Wounded Platoon is een reportage van Frontline over een militaire eenheid van de VS, die in Irak gevochten heeft. Zij verloren daarbij een geliefde commandant. Eenmaal terug in de VS ging met deze jonge helden alles mis. Zij dachten dat ze een carrière in het leger tegemoet gingen, maar raakten in Irak reeds verslaafd aan de psychiatrische medicijnen, waaronder vooral Ambien. Eenmaal weer thuis, waren ze al snel zwaar aan de drugs en/of alcohol. Sommigen eindigden wegens moord in de gevangenis, anderen dood in de goot.

The Wounded Platoon duurt een uur en 26 minuten. De video moet heel even laden, voor hij begint.

Malalai Joya is een bekende Afghaanse politica en activiste die al verscheidene vredesprijzen heeft gewonnen. Als jongste afgevaardigde in de Loya Jirga (ze was pas 23) uitte ze kritiek op de samenstelling van deze vergadering, omdat ook de misdadige krijgsheren daar zitting in hadden. Bij de verkiezingen van 2004 werd ze verkozen tot parlementslid, maar omdat ze kritiek bleef uiten op de aanwezigheid van misdadige krijgsheren in het parlement en zelfs in de regering, werd ze op onrechtmatige wijze geschorst.

Malalai had geen enkele verwachting van de verkiezingen van 2009, waarin Abdullah Abdullah zich ten slotte terugtrok, zodat Hamid Karzai als enige kandidaat overbleef en opnieuw president werd. Er zou nog een tweede verkiezingsronde komen, maar deze werd afgelast, omdat Karzai nog de enig overgebleven kandidaat was. Zo democratisch gaat het er nu aan toe in Afghanistan.

De bekroonde documentaire Enemies of Happiness, waarin Malalai Joya van 2003 tot 2007 werd gevolgd, is helaas onvindbaar op internet. In 2007 heeft de VPRO deze documentaire uitgezonden, maar ook deze aflevering van Tegenlicht staat niet online. De volgende 10 minuten tonen slechts het begin van deze docu.

Inmiddels heb ik haar autobiografie gelezen: Malalai Joya, een vrouw tussen krijgsheren. Het bleek een sober en ontnuchterend verhaal over haar moedige strijd tegen de corruptie die het gevolg is van de bezetting van Afghanistan. Niets is nog wat het lijkt, alleen de honger, de armoede en de modder in de vluchtelingenkampen zijn echt.

Dit zijn de mensen waar Malalai voor vecht, vaak met gevaar voor eigen leven. De krijgsheren zouden haar graag dood zien, maar ze is vast besloten om door te gaan. Ze wordt daarbij gesteund door talloze mensen, niet alleen in Afghanistan, maar ook uit andere landen. Het Malalai Joya Defence Committee is een voorbeeld van dergelijke internationale steun. Donaties zijn daar ook welkom, ze worden besteed aan projecten die de bevolking rechtstreeks ten goede komen. Van alle internationale hulp en geld voor wederopbouw blijft het grootste gedeelte namelijk aan de strijkstok hangen. In Afghanistan hebben de oorlogsprofiteurs, de opiumhandelaren en de krijgsheren de macht nu in handen!

De corruptie en de macht van deze krijgsheren, opiumdealers en duur betaalde regeringsfunctionarissen zijn goed zichtbaar in Shirpur, een voormalige volkswijk vlak buiten het centrum van Kabul. Daar zijn de bewoners verjaagd en hun huizen zijn gesloopt, zodat de elite er villa’s kon bouwen. Men noemt deze stadswijk nu “Golden City”, maar volgens Malalai noemen de Afghanen het Shirchoor, wat betekent: “door leeuwen geplunderd.” De protserige architectuur wordt smalend aangeduid als narcotectuur.

De volgende (must see!) docu van de franse journalist en filmer Paul Moreira gaat over de financiële corruptie in Afghanistan. De 18 miljard dollar die het “vrije westen” heeft geschonken aan Afghanistan, was bestemd voor scholen, ziekenhuizen, wegen en schoon drinkwater. Maar waar zijn die scholen en ziekenhuizen? De leerlingen krijgen les in de open lucht, de scholen zijn nooit gebouwd. Maar Golden City verrees moeiteloos!

Afghanistan, on the Dollar Trail duurt 57 minuten en valt niet te embedden.

Niet alleen in Kabul is landroof een probleem, overal worden mensen van hun land verjaagd ten behoeve van de gebiedsuitbreiding van de krijgsheren, die beschikken over hun eigen, zwaar bewapende privé-legers. Hun beveiligingsdiensten kunnen ook straffeloos iedere vrouw verkrachten. Ook kleine meisjes worden daarbij niet gespaard. Verkrachting van vrouwen en meisjes en prostitutie uit economische noodzaak zijn sinds de komst van de NAVO-bezetters alleen maar toegenomen. Ook jongens worden misbruikt als seksslaven. En intussen probeert de CIA de bezetting Afghanistan te legitimeren, door zich te beroepen op de bevrijding van vrouwen.

Natuurlijk verzetten de vrouwen zich tegen deze onderdrukking, die sinds de komst van de NAVO-troepen niet alleen niet verbeterd is, maar eigenlijk alleen maar erger werd. De Revolutionary Association of the Women of Afghanistan (RAWA) strijdt al sinds 1977 voor de rechten van vrouwen. Malalai maakte zelf al vroeg deel uit van de Organization for Promoting Afghan Women’s Capabilities (OPAWC), die onderwijs organiseert voor vrouwen. Ze begon als jong meisje de vrouwen in het vluchtelingenkamp waar ze woonde les te geven. Ze ging daar ook mee door tijdens het regime van de Taliban, hoewel op onderwijs aan meisjes de doodstraf stond!

In haar boek wijst Malalai ook op de talloze doden onder de burgerbevolking, die anoniem dreigen te blijven. Het Afghan Victims Memorial Project probeert deze slachtoffers te tellen en onder de aandacht te brengen. Toch geeft deze website ook een vertekend beeld, want de meeste slachtoffers van deze meedogenloze oorlog worden niet meegeteld. Zij zijn misschien gewond geraakt en pas later overleden, of ze zijn roemloos gestorven van de armoede, die gepaard gaat met honger, ondervoeding en ziekte…

Uit alle presentaties die Malalai Joya rond de verschijning van haar autobiografie heeft gegeven, heb ik haar toespraak in Victoria geselecteerd. Als u wilt weten wat haar bezielt, dan geeft deze toespraak wel een helder beeld. Maar u kunt natuurlijk ook haar boek lezen.

Malalai Joya in Victoria duurt

Malalai Joya: A Woman Among Warlords Book Tour from ICTV Victoria on Vimeo.

Bekijk deze presentatie op Vimeo.

Michael Moore: Get Out of Afghanistan and Apologize

Terwijl de NAVO-troepen de Taliban “bestrijden” in de vrijwel leegstaande provinciestad Marjah in de provincie Helmond, was Malalai Joya even in Nederland. Gisteren werd ze geïnterviewd door Netwerk, die over haar de volgende begeleidende tekst schreef:

De Afghaanse ex-politica Malalai Joya (31) is voor een auteursbezoek in Nederland. Ze schreef het aangrijpende boek ‘Een vrouw tussen krijgsheren’, dat sinds vorige week in de boekhandel ligt. Hierin vertelt ze het verhaal over de tragische recente geschiedenis van Afghanistan aan de hand van persoonlijke ervaringen.

Malalai Joya is door BBC uitgeroepen tot dapperste vrouw van Afghanistan. Ze was nog geen dertig jaar oud toen ze al internationale erkenning kreeg als parlementslid van Afghanistan. Malalai komt op voor vrouwenrechten, democratie en vrijheid van meningsuiting.

Maar in mei 2007 wordt ze geschorst als parlementslid door beledigende woorden over mede-volksvertegenwoordigers: ‘Deze drugsbazen en krijgsheren zijn gevaarlijker voor de toekomst van ons land dan de taliban.’ Ook vergeleek ze het parlement met een beestenstal. Sinds haar schorsing leeft Malalai Joya onder bewaking en steeds in een andere woonplaats in Afghanistan.

Ondanks de levensbedreigingen en intimidaties die daarop volgden zet ze haar strijd onverminderd voort. In 2009 won zij dan ook de International Anti-discrimination Award.

Dit is Netwerk, goede avond!

En dan de Afghaanse achtergrond van het politieke gekrakeel over de Nederlandse troepen.

Helmand januari/februari 2010: Hamid Karzai, de president van Afghanistan, heeft Saudi Arabië gevraagd om te bemiddelen in de strijd van Kabul tegen de Taliban. De Afghaanse politie heeft het in deze strijd het zwaarste te verduren, met gemiddeld zes dode agenten per dag. De Amerikaanse generaal McChrystal, die aan het hoofd staat van de NAVO-troepen, heeft opgeroepen om het aantal rekruten voor de Afghaanse politie te verdubbelen, van 84.000 tot 160.000. Ondanks de corruptie, de verslaving aan drugs en het analfabetisme onder de rekruten, zullen er serieuze pogingen worden ondernomen om de Afghaanse politie te reorganiseren en te versterken. Ook zal er een gezamenlijke aanval worden ondernomen op de Taliban die zich zouden verschuilen in Marjah, een middelgrote stad in de provincie Helmond: Operation Moshtarak.

Russia Today vanuit Washington, 6 januari 2010:
Afghanistan 2010: More deaths, but Taliban on the run

Al Jazeera 3 februari: US calls for Afghan police surge

Al Jazeera 9 februari: Afghanistan in need of policewomen

CBS News 9 februari: Largest Military Offensive In Afghanistan Begins

Associated Press 9 februari: U.S. Forces Hunting “Scoundrels” in Afghanistan

Nog even in de herhaling (must see!):
Al Jazeera 7 februari: Afghan displaced face harsh winter

CNN 13 februari: Het Afghaanse offensief

Al Jazeera 14 februari: Forces ‘positive’ on Afghan assault

CNN 14 februari: Het offensief gaat goed! (Op één dode Britse soldaat na…)

ITN News 14 februari: Soldier killed in Operation Moshtarak

NOS 14 februari: Twaalf burgerdoden offensief Marjah

Al Jazeera 15 februari: Afghanistan offensive intensifies

Associated Press 16 februari: Allied Forces Meet Resistance in Afghanistan

Al Jazeera 17 februari: Afghans hail Helmand successes

Tot slot de toespraak die Malalai Joya vorig jaar hield in Rotterdam, toen haar op 8 maart de Anti-discriminatie Award werd toegekend.

Vandaag even een korte post, want terwijl de Global Warming Hoax in Washington volledig ondersneeuwt, is het ook in Afghanistan winter. Vandaag zegt de krant:

Kabul, 8 febr. Honderden Afghanen zijn gevlucht voor een NAVO-offensief dat op handen is in een gebied in het zuiden van het land dat in handen is van de Talibaan. Het gaat naar verwachting om het grootste offensief sinds de oorlog in Afghanistan begon in 2001.

Intussen praat men in Den Haag over het omzetten van de vredes gevechtsmissie in een trainingsmissie. De Afghanen moeten nog leren hoe je een wegblokkade vormt en hoe je een huis binnenvalt, zei de TV. Dat zijn moeilijke zaken om te leren, want de meeste Afghanen zijn analfabeet en ze weten zelfs niet hoe je een WC moet gebruiken. Dat zei de TV er nog bij.

Hoeveel Afghanen zouden er reeds zodanig zijn bevrijd door onze vredesmissies, dat ze nu leven in vluchtelingenkampen? Al Jazeera liet vandaag even weten wat de “Global Warming” van hun land voor hen betekent.