BOUblog

Archief van de categorie ‘Voedsel’

De Codex Alimentarius bestaat uit een lijst van voedingsstoffen die zijn verboden, of juist zijn toegestaan. Inmiddels is deze lijst ondertekend (geratificeerd) door de WHO, de Wereld Gezondheids Organisatie. Het is de bedoeling dat deze lijst op 31 december 2009 in de Verenigde Staten tot wet wordt. Maar ook in andere landen krijgt deze lijst binnenkort de status van wet. De WTO, de Wereld Handels Organisatie, wil deze lijst opleggen aan alle aangesloten landen, waaronder ook Nederland. Daarmee komt er voorgoed een einde aan de vrijheid om zelf te bepalen wat gezond is en wat niet.

In oktober 2007 gaf Ian R. Crane een lezing in Devon over de Codex Alimentarius. Nadat hij een jaar lang de Codex had bestudeerd, was hij zeer verontrust. Het meest verontrustende was echter, dat vrijwel niemand op de hoogte was van de invoering van de Codex. En wie er van heeft gehoord, gelooft het eenvoudig niet. Maar dat maakt het niet minder waar!

Ian Crane plaatst de Codex Alimentarius in een breder perspectief: het verlangen van de rechtse Amerikaanse zakenlieden en politici naar een Nieuwe Wereldorde, naar de totale dominantie van de grote corporaties over de hele wereld. Voedsel blijkt dan een belangrijk middel om de wereld te beheersen. Maar het gaat niet alleen om het voedsel, allerlei andere politieke trends gaan in dezelfde richting: globalisering. In feite wil dat zeggen dat een kleine groep zeer rijke mensen, via de grote corporaties, de macht krijgt over alle grondstoffen en daarbij tevens over de levens van alle andere mensen.

De Codex Alimentarius geeft hen de wereldwijde macht over ons voedsel. De codex bepaalt welke voedingsmiddelen er mogen worden verkocht. Alle andere voedingsmiddelen worden van de handel uitgesloten. Zij zullen dus niet langer te koop zijn.

Maar de codex gaat nog verder: hij verplicht alle landen die zijn aangesloten bij de World Trade Organisation om alle voedingsmiddelen die niet zijn opgenomen in de Codex verboden te verklaren. Voeding die wel in de Codex staat, moet echter worden afgenomen. Op dit moment weigert Europa om met groeihormonen behandeld vlees uit de VS af te nemen. Daarom moet de Europese Gemeenschap aan de WTO een boete betalen. Als de Codex een feit is, dan gaat hetzelfde gelden voor genetisch gemanipuleerde gewassen en bestraald voedsel. Onbestraald voedsel wordt daarentegen verboden. Kruiden en vitaminen worden ook uitgesloten. Naast het belachelijke paddoverbod kunnen we dan nog een veel langere lijst van verboden “drugs” verwachten.

Deze extreme aspecten van de Codex Alimentarius hebben gemaakt dat de meeste mensen niet geloven dat instanties als de WTO, de WHO en de Wereldbank aan deze regeling meewerken. Helaas blijkt niets minder waar. De grote corporaties hebben zich in deze instantie ingekocht en bepalen daar nu het beleid. Dit is nog slechts gericht op winst voor de corporaties.

Er zijn op dit moment slechts drie mensen die substantiële tegenstand bieden: Paul Anthony Taylor, voorzitter van de National Health Foundation (NHF), Scott Tips, president van de NHF en dr. Robert Verkerk, uitvoerend directeur van de NHF. Een interview met dr. Verkerk staat hier. Meer informatie over het werk van Ian Crane is te vinden op de website fool me once.

Ian Crane over de Codex Alimentarius duurt anderhalf uur.

De Codex Alimentarius bestaat uit een lijst van voedingsstoffen die zijn verboden, of juist zijn toegestaan. Inmiddels is deze lijst ondertekend (geratificeerd) door de WHO, de Wereld Gezondheids Organisatie, met 192 lidstaten. Het is de bedoeling dat deze lijst op 31 december 2009 in de Verenigde Staten tot wet wordt. Maar ook in andere landen krijgt deze lijst binnenkort de status van wet. De WTO, de Wereld Handels Organisatie, wil deze lijst opleggen aan alle 149 aangesloten landen, waaronder ook Nederland. Daarmee komt er voorgoed een einde aan de vrijheid om zelf te bepalen wat gezond is en wat niet.

Een luid, maar een beetje hilarisch protest tegen deze nieuwe regels is afkomstig van dr. Rima Laibow, een arts die de Codex Alimentarius heeft bestudeerd. Op haar website staat veel informatie, niet alleen over de Codex Alimentarius, maar ook over verplichte vaccinaties en genetische manipulatie. In 2005 gaf dr. Laibow een lezing over de implicaties van de Codex Alimentarius. Dr. Laibow verwijst ook naar de officiële website van de Codex. Wie wil weten of ze de waarheid spreekt, kan het daar zelf checken.

Wat dr. Laibow vertelt, klinkt volstrekt ongeloofwaardig: vitamines, mineralen en kruiden worden illegaal, of alleen op doktersvoorschrift verkrijgbaar. Ze worden beschouwd als giftige drugs. Antibiotica en groeihormonen in het vee worden daarentegen verplicht en al het voedsel moet bestraald worden, voor het mag worden verkocht. Zeer verontrustend is ook de stiekeme manier waarop deze regels worden opgelegd aan vrijwel de hele wereld.

Dr. Laibow is getrouwd met de gepensioneerde Majoor Generaal Albert Stubblebine, die gespecialiseerd was in onzinnige psy-ops, waaronder helderziendheid als methode van spionage. Het vermoeden rijst dan ook dat dr. Laibow wellicht een dubbele agenda heeft: wat ze vertelt is waar, maar ze vertelt het op een manier die ongeloofwaardig overkomt. Ook zegt ze op het einde van haar vrolijke betoog, dat de oplossing heel simpel is, als iedereen even een handtekening zet onder haar petitie. Dat laatste blijkt niet te werken, maar de rest van haar krankzinnig klinkende verhaal blijkt helaas waar.

Deze lezing is Nederlands ondertiteld.

Dr. Laibow over de Codex Alimentarius duurt 40 minuten.

Monsanto patenteert varkens en andere levende wezens, door een octrooi aan te vragen op genen. Vervolgens kunnen ze dat patent gebruiken om boeren geld af te persen of zelfs helemaal kapot te procederen. Maar dat is niet het enige gevaar van de praktijken van Monsanto. Met hun genetische manipulatie maken ze wereldwijd de voedselproductie kapot!

Op 11 maart 2008 werd op ARTE een lange documentaire uitgezonden: ”The World According to Monsanto”. Deze verontrustende documentaire werd gemaakt door de beroemde Franse journaliste en filmmaakster Marie-Monique Robin. Zij beschrijft hoe het biotech bedrijf Monsanto een bedreiging vormt voor de biodiversiteit in de agricultuur wereldwijd.

In september kwam deze documentaire ook uit in de Verenigde Staten, terwijl er tegelijkertijd een verkorte versie van werd gemaakt. Monsanto is geen voedselproducent, maar een chemisch bedrijf. In het verleden produceerde het zeer giftige onkruidbestrijders, waaronder de nu streng verboden DDT en PCB’s en het in Vietnam gebruikte ontbladeringsmiddel Agent Orange. Deze chemische substanties zijn niet biologisch afbreekbaar en verzamelen zich in het lichaam, tot de dosis dodelijk is. Een van de vele ziekten die daardoor worden veroorzaakt, is kanker.

In 1974 bracht Monsanto een onkruidbestrijder op de markt: Round Up. Het zou biologisch afbreekbaar zijn, maar dat bleek niet waar. Het blijkt ook kankerverwekkend, maar dat wordt niet openlijk erkend. Op dit moment legt Monsanto zich toe op genetisch gemanipuleerde zaden, de zogenaamde GMO’s, die immuun zijn voor Round Up. Genetisch gemanipuleerde sojabonen worden gelijkgesteld aan gewone sojabonen, zodat niemand hoeft te testen of deze technologie soms gevaren oplevert. En op de genetisch gemanipuleerde gewassen heeft Monsanto het patent, zodat de boeren ieder jaar opnieuw zaden moeten kopen.

De landbouw in de VS is fundamenteel veranderd sinds de invoering van genetisch gemanipuleerde gewassen. Boeren mogen hun zaad niet meer bewaren en kunnen daardoor niet meer zelf beslissen over hun bedrijfsvoering. Omdat het aantal boeren dat onder Monsanto’s patent- en contractpraktijken valt steeds groter wordt, klinkt de roep om ingrijpen van de overheid steeds luider. Intussen vindt het genetisch gemanipuleerde voedsel zijn weg naar de markt. Niemand weet echter of deze producten van de biotechnologie wel geschikt zijn voor menselijke consumptie, niemand kent de effecten op de langere termijn.

Helaas heeft Monsanto ook in Europa vestigingen en het bedrijf probeert tevens de landbouw in de Derde Wereld over te nemen. Greenpeace voert actie tegen de toenemende macht van Monsanto over de wereldwijde voedselproductie. De verkorte uitvoering van deze documentaire laat de essentie zien: Monsanto is niet uit op het produceren van voedsel, maar slechts op het maken van winst.

The World According to Monsanto duurt 33 minuten.

In de lange documentaire komen ook andere aspecten van de bedrijfsvoering van Monsanto aan bod. Zo gaat de biotechnologie ten koste van de biodiversiteit. Als genen kunnen worden gepatenteerd en boeren kunnen worden gedwongen om deze genetisch gemodificeerde gewassen te kweken, dan dreigen allerlei soorten eenvoudig te verdwijnen. De biodiversiteit die in duizenden jaren is opgebouwd door de boeren, die steeds het beste zaad bewaarden om daarmee verder te kweken, zal plaats maken voor een monocultuur. Op dat moment heeft Monsanto de volledige beheersing over de voedselproductie in handen. Maar als er iets mis gaat, zoals een ziekte waartegen de monocultuur niet resistent blijkt, dan is er geen voedsel meer!

Controlling Our Food duurt een uur en 49 minuten.

Ook in Nederland voert Greenpeace actie tegen de gentechnologische landbouw. Met een confetti-kanon verspreiden zij biologische bloemzaden over een gentech maisveld in de omgeving van Leleystad. Wie bovenstaande documentaire heeft gezien, begrijpt waarom.

Het grootste voedselbedrijf ter wereld heet Monsanto. Het is eigenlijk een chemische multinational, maar Monsanto experimenteerde ook met genetische manipulatie. Vervolgens probeerde het bedrijf om op deze gemanipuleerde genen een octrooi te verkrijgen en na heel veel juridisch getouwtrek is dat gelukt. Een patent of octrooi geeft de patenthouder het alleenrecht om een uitvinding te gebruiken of te produceren. De patenthouder heeft aldus een monopolie, maar hij kan zijn uitvinding ook aan iemand anders in licentie geven. De ander betaalt dan aan de uitvinder een bedrag voor ieder product waarin de uitvinding is verwerkt.

Zolang het gaat om een technische vinding, is het octrooi een goede zaak. Het maakt dat mensen graag tijd en geld investeren in het doen van een uitvinding, want als dat lukt, dan kan de uitvinder zijn vinding patenteren en profiteren van het alleenrecht. Op planten en dieren werden echter nooit patenten verleend, omdat het leven zichzelf kan reproduceren. Met behulp van heel veel dure juristen en advocaten is het Monsanto gelukt om deze regel te doorbreken. Monsanto heeft het patent op bepaalde genen en iedereen die iets produceert met deze genen, moet aan Monsanto een boete betalen wegens schending van het octrooi, tenzij Monsanto een licentie heeft verleend. Wie van Monsanto zaaizaad koopt, mag van de oogst geen zaad bewaren voor het volgende jaar. Wie dat toch doet, moet aan Monsanto de licentie betalen!

Wie de website van Monsanto bekijkt, krijgt een indruk van milieuvriendelijke windmolens, gezonde gewassen en gelukkige boeren. De werkelijkheid is anders… Genetische manipulatie, in combinatie met patenten op gewassen en zelfs dieren, maakt de boeren volledig afhankelijk van de bio-technologische corporaties. Monsanto maakt de onafhankelijke boeren welbewust kapot met claims op de “intellectuele eigendom” van gewassen en zelfs dieren.

De volgende documentaire is gemaakt door het Belgische programma Terzake en uitgezonden op 9 juli 2007. Hij gaat over de praktijken van Monsanto. Varkens worden onvruchtbaar na het eten van het genetisch gemanipuleerde BT-Corn, maar Monsanto zegt: bewijs dat dan maar. Boeren moeten boetes betalen omdat hun land verontreinigd is met gepatenteerde gewassen, terwijl ze deze gewassen bewust hebben geweigerd. Andere boeren moeten straks misschien betalen voor elk biggetje dat wordt geboren, omdat Monsanto ook de genetische code van hun varkens heeft gepatenteerd. Het patent op genen is een juridisch wangedrocht!

Monsanto patenteert varkens duurt 28 minuten.

In de jaren ’70 ontwikkelde de bio-technische industrie een methode om genetisch materiaal in te brengen in celkernen. Daardoor kon men in een plant of een dier nieuwe eigenschappen inbrengen en deze eigenschappen waren erfelijk. Wetenschappers waarschuwden dat deze technologie de natuur onherstelbaar zou kunnen veranderen. Maar de grote bio-technische corporaties, met Monsanto op de eerste plaatst, hebben de genetisch gemodificeerde gewassen in ongeveer twee decennia over heel Noord Amerika verspreid.

Stuifmeel van genetisch gemodificeerde gewassen kan de oorspronkelijke gewassen bevruchten, waardoor de gemodificeerde eigenschap wordt doorgegeven. Omdat er op deze genetisch gemanipuleerde gewassen patent is verleend, worden ook de nakomelingen het eigendom van de bio-industrie. De boer moet dan een hoge boete betalen en de zaden worden in beslag genomen. Veel boeren in Canada en de VS zijn reeds de dupe geworden van deze gang van zaken.

Mexico probeert zijn eigen mais te beschermen tegen de gemodificeerde mais uit de VS, maar de VS exporteert deze mais beneden de kostprijs. Ook Europa probeert de mais uit de VS tegen te houden. De boeren in de VS die deze mais verbouwen, kunnen hun oogst daarom nauwelijks verkopen, waardoor de prijzen daalden. De boeren profiteerden niet van deze bio-technologische revolutie, ze maakten verlies. De regering reageerde met het subsidiëren van de mais. Daarmee was de cirkel rond: gemodificeerde mais uit de VS is nu goedkoper dan alle andere mais! Het verschil wordt bijgelegd door de Amerikaanse belastingbetaler.

Wetenschappers die objectief onderzoek doen naar de gevolgen van genetische manipulatie, krijgen geen budget en worden zelfs ontslagen. Hun resultaten zijn verontrustend, maar de multinationals houden de publicatie tegen. Zij zeggen dat hun productiemethode een einde kan maken aan de honger in de wereld. Deze honger is echter niet het gevolg van een tekort aan voedsel, maar een kwestie van distributie en eerlijke verdeling. Het is de biotechnologie ook niet te doen om de honger te bestrijden, maar om winst te maken.

Om de voedselproductie geheel in eigen hand te krijgen, hebben de biotechnologen zaden ontwikkeld die onvruchtbare planten voortbrengen. Zij bevatten het zogenaamde zelfmoord-gen. Het voordeel voor de bio-industrie is dat de boer ieder jaar nieuw zaaizaad moet kopen. De grootste ramp zou het echter zijn, wanneer deze zelfmoord-genen zich ongecontroleerd zouden verspreiden. Allerlei andere rassen en soorten van deze gewassen worden dan eveneens onvruchtbaar.

De enige hoop is gelegen in de bewustwording van zowel de boeren als de consumenten. In de biotechnologie gaan miljarden om en men is er slechts op uit om door monopolisering de winst nog te vergroten. Aan dit proces kan alleen een halt worden toegeroepen, als de mensen op de hoogte zijn van de gevaren.

The Future of Food duurt een uur en 28 minuten.

Wat eet men in Amerika? McDonalds, McDonalds, Kentucky Fried Cicken en een Pizza Hut! De onafhankelijke Amerikaanse filmer Morgan Spurlock ging op zoek naar het effect van fast food. De aanleiding was dat twee dikke meisjes McDonalds hadden aangeklaagd vanwege hun overgewicht. De rechter eiste dat ze zouden bewijzen dat het voedsel van McDonalds schadelijk was voor de gezondheid.

Dertig dagen lang at Spurlock drie maal per dag hamburgers en ander junkfood van McDonalds. Hij liet zich daarbij medisch begeleiden door een hartspecialist, een maag-darm specialist en een huisarts. Voor hij aan dit experiment begon, was hij kerngezond, maar na een week was hij al behoorlijk aangekomen en na drie weken was hij eigenlijk doodziek!

In de VS, en tegenwoordig ook in Europa, is overwicht een belangrijke oorzaak van allerlei ziektes. Aan de basis van dat overgewicht ligt meestal het voedingspatroon, bestaande uit veel vet en suiker, gecombineerd met te weinig lichaamsbeweging.

Deze documentaire gaat niet zozeer over de gezondheid van Spurlock, maar over de effecten van fast food in het algemeen, over de marketing techniek en de manier waarop kinderen worden verleid tot het eten van ongezond voedsel. Hij vertelt ons ook over de manier waarop de medische wereld in de VS reageert op mensen met suikerziekte wegens obesitas: men maakt operatief de maag kleiner!

Super Size Me duurt een uur en 40 minuten.

Vroeger groeide het voedsel in de natuur. De mensen verzamelden voedsel en hun dieet was zeer divers: kruiden, wortels, vruchten, bonen, granen, noten en zaden, aangevuld met de eiwitrijke slakken, mossels en andere schelpdieren, vissen, eieren, larven en insecten, plus het vlees dat werd verkregen door het zetten van strikken, of door de jacht op grotere dieren. Deze mensen leidden een nomadisch bestaan. Ze trokken met de seizoenen mee het voedsel achterna. Hun kennis van de natuur was groot, ze wisten welke paddenstoelen eetbaar waren en welke giftig, ze wisten welke kruiden geneeskrachtig waren en welke planten een opwekkende of zelfs een hallucinerende werking hadden.

Tijdens de agrarische revolutie rond het einde van de laatste ijstijd, gingen de mensen over op landbouw en veeteelt. Dit maakte hun dieet niet meer divers, maar het verzekerde hen wel van een min of meer betrouwbare voedselbron: ze verbouwden granen. De landbouw maakte dat de mensen hun nomadenbestaan opgaven en zich gingen settelen. Er ontstonden dorpen en steden. Dank zij de landbouw kon een mens meer voedsel produceren, dan hij of zij zelf nodig had. Sommige mensen kregen daardoor “vrije tijd”, er ontstond een grotere arbeidsverdeling, maar ook slavernij werd daardoor lucratief. Gerst werd het belangrijkste voedingsmiddel in het midden oosten, in Azië was dat rijst en in Amerika mais. Graan kan worden opgeslagen en jaren bewaard. Alleen als de oogst een aantal jaren achter elkaar mislukte, ontstond er hongersnood. De veeteler trok echter nog steeds rond met zijn kudde. Tijdens een hongersnood vielen ook veel landbouwers terug op een nomadisch bestaan.

Tegenwoordig leven de meeste mensen gesetteld in de steden. Zij kopen hun voedsel in winkels en ze weten nauwelijks nog waar dit voedsel vandaan komt. Het wordt geproduceerd door de boeren, maar niet langer alleen door hen. De chemische industrie heeft een grote greep gekregen op de voedselproductie, aanvankelijk in de vorm van kunstmest en pesticiden, maar tegenwoordig vooral in de vorm van de biotechnologie. Met genetische manipulatie wordt de genetische code in planten en dieren veranderd en deze genetisch gemanipuleerde gewassen en dieren komen in de voedselketen.

Naar de gevolgen van genetisch gemanipuleerd voedsel wordt vooraf volstrekt geen onderzoek gedaan. De volgende documentaire wijst op de gevaren. Een belangrijke rol in het versluieren van de gevaren wordt gespeeld door de Amerikaanse Food and Drugs Administration, de FDA. Deze instantie bepaalt in de VS wat geschikt is voor menselijke consumptie, welk voedsel er mag worden verkocht, welke geneesmiddelen er worden geslikt en ook welke stoffen verboden zijn, als zijnde drugs.

Genetically Modified Food duurt 54 minuten.