Op dit moment waarschuwen sommigen voor een Derde Wereldoorlog. De situatie in het Midden Oosten is inderdaad gevaarlijk. Ditmaal gaat de oorlog niet uit van de Duitsers en Japanners, maar van de NATO, de VS en Israël. Zij beschuldigen Iran van het voornemen om kernwapens te maken, waaruit blijkt dat Iran geen kernwapens heeft! Zelf beschikken zij over een uitgebreid arsenaal aan kernwapens, genoeg om de hele wereld talloze malen te verwoesten. Hun tegenstanders zijn Rusland, China en India, en eventueel zelfs Pakistan, landen die eveneens kernwapens hebben! Het eventuele slagveld Iran beschikt over een grote voorraad aardolie en er wonen 80 miljoen mensen! Dat laatste schijnt voor de machthebbers niet zo ter zake te doen…

Laten we eerst even zien hoe in de VS de oorlog tegen Iran wordt voorgekookt. Allereerst wonen er in Iran geen mensen, maar moslims! Volgens Philip Zimbardo maakt dat een groot verschil. In de VS wonen mensen en ongeveer 75 % van hen ziet in Iran een bedreiging, omdat Iran kernwapens heeft. Dat is weliswaar niet waar, maar de media zijn in handen van de machthebbers. Zij kunnen de mensen van alles wijsmaken… En wat nou als Iran toch een kernwapen wil maken?

Going to war with Iran on an “if”?
Geüpload door RTAmerica op 31 jan 2012

De VS en Europa hebben besloten tot een economische boycot van Iran. Niemand mag daar nog olie kopen! Omdat men in Europa afhankelijk is van de olieleveranties door Iran, blijkt dat geen wijs besluit. In Griekenland, Italië en Spanje betekent deze boycot dat de kachel uit gaat en de ezel van stal wordt gehaald! China, Rusland en India doen niet mee met de boycot. India is zelfs bereid om de olie met goud te betalen. Het gevolg is dat de goudprijs met 10% is gestegen! Omdat Europa niet zonder de Iraanse olie kan, heeft het de boycot nog even uitgesteld, maar nu dreigt Iran de leveranties stop te zetten. Intussen verzamelt de NATO zijn oorlogsschepen in de Straat van Hormuz, de toegang tot de Perzische Golf.

‘Warships real deal, Iran oil ban is propaganda’
Geüpload door RussiaToday op 24 jan 2012

Het is nog steeds geen echte oorlog. Wat nog ontbreekt is de Valse Vlag. Iedere oorlog begint met een incident en de geschiedenis leert ons dat dit incident meestal in scene wordt gezet. Onder de schepen die de VS naar de Straat van Hormuz heeft gestuurd, bevindt zich ook het vliegdekschip de USS Enterprise, ooit het eerste schip dat door kernreactoren werd aangedreven. Het zou in 2014 of -15 uit de vaart worden genomen, het is bijna rijp voor de sloop. Dit schip leent zich natuurlijk uitstekend voor een Valse Vlag.

USS Enterprise False Flag!!

Geen paniek! Het is nog geen oorlog! Mocht het NOS-journaal ons echter vertellen dat de USS Enterprise tot zinken is gebracht door Iran, weet dan dat dit het zoveelste geintje zou zijn van de CIA en de Mossad. Daarna kan men bommen gooien op Teheran.

Laten we hopen dat het niet gebeurt, want oorlog is niet leuk. Hoewel het NOS-journaal ons dan zal trakteren op fraaie heldendaden en tot het laatste zal blijven beweren dat we aan de winnende hand zijn, leidt oorlog altijd tot verwoesting, wanhoop en ellende. Daarom vandaag een Nederlandstalige documentaire die bestaat uit originele kleurenfilms uit de Tweede Wereldoorlog. Het begint met vrolijke beelden van blije mensen die denken dat ze heel Europa gaan veroveren om daar hun superieure beschaving te brengen. Stap één in de oorlog: maak dat de bevolking zich verheven voelt boven de “vijand”. In Duitsland waren dat de Joden en andere Untermenschen, tegenwoordig zijn het de moslims, maar het mechanisme is hetzelfde. De oorlog eindigt echter met angst, verwoesting en dood. Deze originele filmbeelden laten dat duidelijker zien dan de beste reconstructie.

De documentaire bestaat uit twee delen. Het eerste deel is ooit uitgezonden door het Belgische Canvas en het tweede deel door RTL 4.

De Tweede Wereldoorlog in kleur duurt een uur en 21 minuten.

De Chagos archipel is een groep van zeven eilanden midden in de Indische Oceaan. Deze paradijselijke eilanden werden ooit bewoond door de Illois. Deze eilandengroep maakte deel uit van het Britse koloniale rijk, maar eind jaren ’60 van de vorige eeuw wilde de VS er graag een militaire basis vestigen. Daarom moest de hele bevolking maar weg! Zij werden gedwongen om op een schip te gaan en verplaatst naar het eiland Mauritius, op anderhalf duizend kilometer van hun eigen eiland. Daar werden ze aan hun lot overgelaten.

John Pilger is een Australische filmer en voor trouwe lezers van BOUblog is hij beslist geen onbekende. Hij heeft over de deportatie van de bewoners van de Chagos eilanden in 2004 een documentaire gemaakt: Stealing A Nation. Het is een verhaal van leugens, machtsmisbruik en de totale afwezigheid van enige zorg of respect voor de bewoners. Voor de deportatie waren zij gelukkig met hun bestaan, na de deportatie sterven ze van armoede en verdriet. Ze hebben heimwee, maar de hele archipel is nu in handen van de VS, die op een van de eilanden, Diego Garcia, de grootste militaire basis buiten de VS hebben gevestigd. De andere eilanden zijn onbewoond, maar vanuit Diego Garcia kon de VS zowel Afghanistan als Irak bombarderen. Uiteraard ligt Iran dan ook binnen bereik…

Een van de personen die in deze documentaire een rol speelt, is Lisette Talate. Onlangs kreeg John Pilger het bericht dat deze vrouw is overleden. Op zijn website heeft hij over haar en over de manier waarop haar hele volk werd ontheemd een artikel geschreven: The world war on democracy.

Lisette Talate died the other day. I remember a wiry, fiercely intelligent woman who masked her grief with a determination that was a presence. She was the embodiment of people’s resistance to the war on democracy. I first glimpsed her in a 1950s Colonial Office film about the Chagos islanders, a tiny creole nation living midway between Africa and Asia in the Indian Ocean. The camera panned across thriving villages, a church, a school, a hospital, set in a phenomenon of natural beauty and peace. Lisette remembers the producer saying to her and her teenage friends, “Keep smiling girls!”

What was done to Lisette’s paradise has an urgent and universal meaning, for it represents the violent, ruthless nature of a whole system behind its democratic facade, and the scale of our own indoctrination to its messianic assumptions, described by Harold Pinter as a “brilliant, even witty, highly successful act of hypnosis.” Longer and bloodier than any war since 1945, waged with demonic weapons and a gangsterism dressed as economic policy and sometimes known as globalisation, the war on democracy is unmentionable in western elite circles. As Pinter wrote, “it never happened even while it was happening”. Last July, American historian William Blum published his “updated summary of the record of US foreign policy”. Since the Second World War, the US has:

- Attempted to overthrow more than 50 governments, most of them democratically-elected.

- Attempted to suppress a populist or national movement in 20 countries.

- Grossly interfered in democratic elections in at least 30 countries.

- Dropped bombs on the people of more than 30 countries.

- Attempted to assassinate more than 50 foreign leaders.

Stealing an Island vertelt een verhaal dat letterlijk een verborgen geschiedenis had moeten blijven. De ontruiming van de eilanden was een complot tussen de Britse en de Amerikaanse regering. Men deed alsof de eilanden onbewoond waren, op enkele gastarbeiders na. Toch hadden de bewoners allemaal voorouders die op het eiland waren geboren, de archipel was zeker in de 18e eeuw reeds bewoond. Ook deed men alsof er geen betaling voor deze eilanden had plaats gevonden, maar in feite kreeg Engeland een fikse korting op Amerikaans wapentuig. De ontheemde bevolking van Chagos voerde omstreeks 2000 actie voor terugkeer naar hun eiland en compensatie van de geleden schade. Toen hun verhaal bekend werd, vond de BBC dat Engeland zich moest schamen, maar uit de reportage van Pilger in 2004 blijkt dat aan deze misdaad tegen de menselijkheid helemaal niets was gedaan.

John Pilger – Stealing A Nation duurt 56 minuten.

Ibn Battuta (1304-1368) was een Marokkaanse Berber die in de 14e eeuw een ontdekkingsreis maakte door de Islamitische wereld. In een tijdsbestek van 30 jaar bezocht hij vrijwel alle Moslimlanden, waaronder Noord Afrika, de Hoorn van Afrika, West Afrika, Zuid Europa, het Midden Oosten, Zuid Azië, Centraal Azië, Zuidoost Azië en China. Hij legde ongeveer 120.000 km af. De ontdekkingsreis van Marco Polo (1254–1324) was aanzienlijk minder lang! Eenmaal weer terug in Marokko heeft Ibn Battuta zijn belevenissen opgeschreven. Bijna 700 jaar later treedt de Engelse schrijver en Arabist Tim Mackintosh-Smith in zijn voetspoor.

Mackintosh-Smith woont al vele jaren in Jemen. Hij heeft daar Arabisch gestudeerd en hij is een van de grootste kenners van Ibn Battuta. Hij bezocht alle plaatsen die Battuta beschreef. Aan de hand van deze “reisgids” voert hij ons door de hedendaagse wereld van de Islam. De volgende BBC-documentaire bestaat uit drie delen. Enjoy!

Camels, Courts, and Concubines: The Adventures of Ibn Battuta! duurt drie maal 57 minuten.

Dresden, de hoofdstad van de Duitse deelstaat Saksen, was ooit een prachtige stad, gelegen aan de Elbe. Er was geen zware industrie, daarom was deze stad strategisch volstrekt onbelangrijk. Toch werd Dresden tijdens WO II in februari 1945 volledig verwoest door bombardementen van de VS en Engeland. Duizenden mensen kwamen daarbij om, al lopen de schattingen van het aantal doden uiteen. De schitterende oude binnenstad werd volledig verwoest. Zo werd Duitsland “bevrijd” van het Hitler-regime, al was dat eigenlijk niet meer nodig. De werkelijke reden was dat de VS en Engeland even aan Rusland wilden laten zien waartoe ze in staat waren.

In Dresden eindigde WO II met een vuurstorm die duizenden onschuldige burgers doodde. Daarover gaat de volgende historische documentaire van de verwoesting van Dresden. Deze werd in 2005 bekroond met een Emmy Award en in 2006 met een Magnolia Award. De regisseur is Sebastian Dehnhardt. In deze documentaire komen zowel overlevenden aan het woord, als piloten die deze bombardementen uitvoerden. Hoewel deze laatsten een massamoord pleegden, voelt geen van hen zich schuldig. Men deed immers slechts zijn plicht. Het meest kinderachtige argument is daarbij: “De Duitsers zijn begonnen!” De overlevenden vertellen over hun angst en hun ontzetting bij het zien van de slachtoffers en de vuurzee die volgde op de bombardementen. Velen van hen waren nog kinderen toen de stad werd gebombardeerd!

Vermoedelijk werd Dresden bestookt met fosfor, om de stad te laten branden. Dit wordt echter niet bevestigd door de militaire top die opdracht gaf voor deze bombardementen. Wellicht was het echter napalm. In elk geval ontstond er een vuurzee die zoveel zuurstof aantrok dat de mensen door deze storm in het vuur gezogen werden. Na afloop van deze nacht van bombardementen begaven de overlevenden van de vuurzee zich naar de Elbe. ‘s Morgens om een uur of elf kwamen er weer bommenwerpers over, ditmaal Amerikaanse, om het karwij af te maken. Daarbij werd geschoten op alles wat nog bewoog.

Na afloop van WO II besefte de internationale gemeenschap dat het zo niet langer kon. Om dergelijke oorlogsmisdaden in de toekomst te voorkomen, werden omstreeks 1950 de Conventies van Genève opgesteld. Toch verklaarden deze conventies niet dat iedere oorlog een misdaad is tegen de menselijkheid. In plaats daarvan werden er regels opgesteld waaraan de strijdende partijen moesten voldoen. Krijgsgevangenen moeten een goede behandeling krijgen, burgerdoelen en burgers moeten worden ontzien en zo voort. Zo zouden oorlogen voortaan op een “humanitaire” manier worden gevoerd. In Libië hebben we gezien welke waarde deze conventies hebben: de NATO veegde er openlijk zijn gat aan af!

The Drama of Dresden duurt anderhalf uur.

Toegift: een ritje door Sirte anno nu:

Death zone Sirte – NATO genocide in Libya

Omar Mukhtar is in Libië alom bekend als een historische verzetsheld tegen de Italiaanse bezetting ten tijde van van Mussolini. Toen de Italianen in 1911 het land binnen vielen, was deze “Leeuw van de Woestijn” reeds een oudere leraar. Twintig jaar later werd hij door de Italianen opgehangen. Muammar Gaddafi zag in Omar Mukhtar een lichtend voorbeeld. Over zijn 20 jaar durende strijd tegen de Italiaanse fascisten werd in 1981 een film gemaakt, Lion of the Desert, die door Gaddafi werd voorgefinancierd. De vertoning van deze Hollywoodfilm, met Antony Quinn in de hoofdrol, werd in Italië verboden, tot hij in juli 2009 op de TV werd vertoond ter gelegenheid van het bezoek van Gaddafi aan het Italië van Berlusconi.

In 1878 kwamen de Europese mogendheden samen in Berlijn, om te besluiten hoe ze het Ottomaanse Rijk zouden verdelen. Libië werd toen aan Italië toegewezen. In 1911 wilde Italië dat land aan de overkant van de Middellandse Plas koloniseren. Er volgde een Italiaans/Turkse oorlog op Libisch grondgebied, als voorloper van de Grote Wereldoorlog. De Sanussi’s streden aan de kant van de Ottomanen, maar Italië maakte gebruik van moderne methoden van oorlogsvoering: tanks, machinegeweren en vliegtuigen. Het eerste luchtbombardement ter wereld vond plaats in Libië. Exact 100 jaar later deed de NATO dat nog eens dunnetjes over! In 1912 werd de “vrede” getekend, het Ottomaanse Rijk droeg Libië over aan Italië. Vrijwel heel Afrika was nu door Europa gekoloniseerd.

In 1915 kwamen de Sanussi’s in opstand tegen de Italianen, waarbij ze werden bewapend door Duitsland en het Ottomaanse Rijk. Na een totaal mislukte aanval op Egypte, dat toen van de Engelsen was, droeg generaal Ahmad ash Sharif het bevel over aan koning Idris Sanussi, die vriendschap sloot met de Engelsen. Via diplomatieke wegen kreeg hij het voor elkaar om te worden benoemd tot emir van Cyrenaica. Italië stond aan de kant van de Entente, de winnaars van WO I. Daarom bleef Libië ook na 1918 een Italiaanse kolonie, met koning Idris als gouverneur.

In 1922 kwam Mussolini in Italië aan de macht. Deze dictator besloot om Libië te bevolken met Italiaanse immigranten, maar de bevolking van Libië verzette zich tegen deze nieuwe bezetting. In 1923 kwamen de Sanussi’s weer in opstand tegen de koloniale heersers. De repressie was echter enorm, onder de generaals Pietro Badoglio and Rodolfo Graziani werd een groot deel van de bevolking van Cyrenaica opgesloten in concentratiekampen, waar ze massaal omkwamen van honger en dorst. Ook werd de woestijnstad Kufra vanuit de lucht gebombardeerd. Omar al Mukhtar leidde met succes een guerilla tegen de Italianen, tot hij in 1931 gevangen genomen werd. Op 15 september 1931 werd hij in het openbaar opgehangen, waarbij 20.000 Libiërs werden gedwongen om toe te zien.

Deze Leeuw van de Sahara, Omar al Mukhtar, is in Libië nog altijd een nationale held! Zo zal het wellicht ook Muammar Gaddafi vergaan. Hoewel men zijn stoffelijk overschot in het geheim heeft begraven, uit angst dat zijn graf een bedevaartsoord zou worden voor de bevolking, zal de geschiedenis over hem oordelen als de man die Libië welvaart bracht en Afrika onafhankelijk wilde maken van het Wilde Vrije Westen. Op YouTube staan reeds talloze filmpjes ter ere van zijn nagedachtenis.

Tribute: Muammar Gaddafi – The Prince of Water

Ook over het leven van Gaddafi zou een film kunnen worden gemaakt, maar als WO III doorgaat, dan resten ons daarna slechts stokken en stenen, waarmee zijn naam in een rots kan worden gekrast. Daarom draag ik deze film over Omar al Mukhtar op aan de nagedachtenis van Muammar Gaddafi, de Leeuw van Afrika.

Voor wie die niet de hele speelfilm wil zien, maar wel graag wil weten wie Omar al Mukhtar was, staat onder de speelfilm een documentaire.

Umar Muqtar of Libya – Lion of the Desert duurt 2 uur en 36 minuten.

De volgende documentaire bevat historisch beeldmateriaal, maar ook fragmenten uit de speelfilm over Omar al Mukhtar. Er wordt gewezen op de parallellen met de manier waarop Libië onlangs door de NATO-NTC werd bezet. Deze Arabisch gesproken Hassan Aziz film is Engels ondertiteld, maar de letters zijn klein. Aanbevolen wordt daarom om deze video op YouTube te bekijken, in een iets groter formaat. Klik daartoe op de titel.

Libya War – History Repeating Itself duurt 28 minuten.

Het bombardement op Guernica in april 1937 was weliswaar niet het eerste luchtbombardement, want dat vond plaats in Libië, maar dank zij het schilderij van Picasso werd de verwoesting van Guernica diep verankerd in ons geheugen. De boodschap van Picasso luidt: nooit meer doen! Maar de geschiedenis blijft zich herhalen. Stalingrad, Dresden, Hiroshima, Nagasaki, Fallujah, Sirte… Het is ontzettend! In Sirte, een moderne stad van 75.000 tot 100.000 inwoners, woont niemand meer. Het is een spookstad, verwoest en geplunderd, verlaten en onherbergzaam. Wie niet werd gedood door de NATO-bombardementen of vermoord door de “vrijheidsstrijders” van Al Qaida, is nu dakloos en berooid. Hoewel het aantal doden in de Libische “burgeroorlog” van de NATO tegen het sociale Gaddafi-beleid wordt geschat op 30.000 tot 100.000, is het aantal slachtoffers vele malen groter! Alleen al in Sirte is iedereen alles kwijt!

Sirte a ghost town, Completely Ruined & Looted

Hoewel deze misdaden worden gepleegd door mensen die zich verheven voelen boven het dierenrijk, omdat zij begiftigd zouden zijn met verstand, zou iedere giraf daarop neerkijken en denken: wat een hyena’s, wat een aasgieren, wat een stupide manier van communiceren, wat een waanzinnig en zinloos geweld!

Iedere oorlog gaat gepaard met leugens en propaganda. Wat was de reden van de “humanitaire” NATO-bombardementen op Libië? Men noemt het een “bevrijding”, maar het was een openlijke moordaanslag op een land en een leider! Het was ook niet de eerste keer dat men Gaddafi probeerde te vermoorden. Men beweert dat Gaddafi een wrede dictator was die de bevolking onderdrukte en terroristische aanslagen pleegde, maar dat blijkt een leugen. Gaddafi weigerde om de rijkdom van zijn land te verkwanselen aan het “Vrije Westen”, dat “democratisch” wordt geregeerd door de IMF en de Wereldbank. Dank zij de sociale politiek van de door Gaddafi ingestelde Jamahiriya kwam de rijkdom van Libië ten goede aan de bevolking, onder andere in de vorm van gratis onderwijs, gezondheidszorg en huisvesting. Daarom heeft de NATO de hele bevolking van Libië beroofd en daarbij desnoods vermoord!

The Assassination of Gaddafi

Deze roofmoord op een land van ruim 6 miljoen inwoners plus ongeveer 2,5 miljoen gastarbeiders, gaat gepaard met leugens waar men misselijk van wordt. “Operation Unified Protector” is volgens de NATO een groot succes! Volgens mij is het ontzettend!

Libya mission great success, says NATO chief

Wat is het verschil tussen Sirte en Guernica? De ligging, het jaartal, het aantal doden, de stand van de techniek? Basken of Libiërs, is er ook maar enig verschil? En wat zijn de overeenkomsten? Fascisme, oorlog, victorie, verwoesting, gruwel en dood! Deze Franse film uit 1950 (met Spaanse en Engelse ondertitels) gaat over Guernica. De ontzetting is hetzelfde, daarom draag ik hem op aan de slachtoffers van de bombardementen op Sirte.

Guernica (1950) – Alain Resnais & Robert Hessens

Als we op school iets leren over de 1e Wereldoorlog, dan gaat het meestal over de strijd tussen Duitsland en Frankrijk en de loopgraven in België. Er bestond echter nog een ander belangrijk front: het Midden Oosten. De oorlog begon met de moord op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk-Hongarije in Sarajevo, in Servië. Daarop verklaarde Oostenrijk-Hongarije de Serven de oorlog. De Duitsers steunden Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk sloot in 1914 een verdrag met Duitsland tegen Rusland. Servië werd namelijk gesteund door Rusland. Door reeds bestaande verdragen met Rusland raakten ook Engeland en Frankrijk bij de oorlog betrokken. Zij bezaten kolonies over de hele wereld, van Australië tot Canada en in heel Afrika, waardoor het een Wereldoorlog werd. Pas in 1917 stortte ook de VS zich in de oorlog, terwijl Rusland zich na de Bolsjewistische Revolutie terugtrok uit de strijd tegen Duitsland.

Door de deelname van het Ottomaanse Rijk aan de kant van Duitsland en Oostenrijk-Hongarije werd het Midden Oosten een strijdtoneel. Het Ottomaanse Rijk werd belaagd door de Engelsen, die vanuit Europa de Dardanellen wilden oversteken, en door de Russen die via de Kaukasus en Armenië Turkije binnenvielen. Maar ook vanuit Egypte, dat werd bestuurd door Engeland, trokken de troepen op tegen het Ottomaanse Rijk, dat zich uitstrekte tot het huidige Israël en tot Irak met Bagdad als hoofdstad.

Rond de eeuwwisseling was aardolie een steeds grotere rol gaan spelen in de energievoorziening. De Engelse marine werd in 1911 gemoderniseerd, waarbij men overging van steenkolen en stoom op dieselmotoren. Het was daarom belangrijk om de oliebronnen van de Ottomanen te veroveren. Deze lagen in Bakoe aan de Kaspische Zee en in Irak! De belangrijkste prijs die in de Grote Oorlog te winnen viel, was de aardolie in het Midden Oosten.

In deze Wereldoorlog vonden 15 à 17 miljoen militairen en burgers de dood. Het was de eerste oorlog waarin fabrieksmatig geproduceerde wapens en de techniek de overhand kregen, zoals machinegeweren, gifgas, kanonnen en prikkeldraad, en waarin tanks en vliegtuigen gebruikt werden. De gevechtstactiek dateerde echter nog uit de 19e eeuw. Er waren wel spoorwegen, maar die waren gemakkelijk te saboteren. Er waren echter nog nauwelijks wegen voor gemotoriseerd verkeer. Men voerde de troepen aan per schip en vocht te voet en te paard (of met kamelen!), met geweren met bajonetten, met lastig te verplaatsen kanonnen. De getalsterkte van een leger was meestal bepalend voor de afloop van de strijd. Het was ook de tijd van de grote gezinnen en de verbeterde gezondheidszorg, waardoor overal een bevolkingsoverschot ontstond. Miljoenen jonge mannen werden naar het front gestuurd. Dat was een van de oorzaken van de enorme aantallen doden en gewonden.

De volgende documentaire over de Wereldoorlog bestaat voor een groot deel uit oude foto’s en filmbeelden. Zeer zichtbaar is het gemak waarmee men bereid was om bloed te vergieten en mensenlevens te verspillen. Ook ziet men de puinhopen die ook toen al ontstond door deze zinloze activiteit. Anderhalf uur lang komt er ook geen vrouw in voor! In Europa eindigde de oorlog in november 1918, waarna in 1919/1920 de Vrede van Versailles werd getekend. Omdat men zich toch wel wat schaamde voor al dat bloedvergieten, werd de Volkerenbond opgericht, die in de toekomst alle oorlogen moest voorkomen. Geholpen heeft dat niet; de voorwaarden van Versailles waren voor Duitsland zo ondragelijk, dat in 1939 weer een Wereldoorlog uitbrak.

Aan het einde van de Grote Oorlog waren vier mogendheden politiek en militair verslagen: Duitsland, Rusland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk – de laatste twee hielden zelfs op te bestaan. Uit het Russische Rijk ontstond na de revolutie van 1917 de Sovjet-Unie, terwijl in Centraal-Europa allerlei nieuwe kleine staten werden gevormd. Het Midden Oosten werd verdeeld tussen Engeland en Frankrijk, waarbij Engeland het grootste deel opeiste. Syrië en Libanon gingen naar Frankrijk, de rest van het Midden Oosten ging naar Engeland, maar in het Midden Oosten was de oorlog daarmee nog niet voorbij!

Het laatste half uur van de documentaire gaat voornamelijk over de strijd na 1918 om de verdeling van het Midden Oosten. In Palestina troffen de Engelsen voorbereidingen voor een nieuwe Joodse staat. Met de wensen van en beloften aan de Arabieren, die aan de kant van de Engelsen hadden gevochten, werd volstrekt geen rekening gehouden. Aan de plaatselijke bevolking van het oude Ottomaanse Rijk werd ook al niets gevraagd. In de Kaukasus vochten de Russen nog tegen de Turken, dit voor het bezit van Armenië. In Turkije vocht Kemal Atatürk voor een onafhankelijke Turkse staat. Een Griekse invasie van Turkije leidde bij Izmir opnieuw tot massaal bloedvergieten. Die slag werd gewonnen door de Turken, waarna Kemal Atatürk de Engelsen vriendelijk verzocht om uit Istanboel te vertrekken. In oktober 1923 eindigde deze oorlog met de Vrede van Lausanne.

Ook in de rest van het Midden Oosten was de oorlog niet voorbij. De bezetting door Engeland en Frankrijk werd door de bevolking niet aanvaard en de Euclidische grenzen die door Frankrijk en Engeland in Versailles op de kaart waren getrokken, werden door de bevolking niet erkend. Koerdistan werd in Versailles van de kaart geveegd, hun gebied werd verdeeld over vier verschillende landen! De Koerden wonen sindsdien in Syrië, Irak, Iran en Turkije. Hoewel de ene staat na de andere sindsdien “onafhankelijk” werd, bleven de westerse mogendheden hun invloed uitoefenen. De onrust in het Midden Oosten is daarna nooit echt gestopt. Het ene conflict volgt er op het andere, maar de kern is toch dat het “Vrije Westen” de beheersing wil houden over de aardolie in het Midden Oosten. Conflicten tussen Europese landen tegenwoordig beslecht met gebekvecht in Brussel, maar in het Midden Oosten is de Grote Oorlog tot op heden niet voorbij.

Blood and Oil:The Middle East in World War I duurt een uur en 53 minuten.

De strijd om de aardolie is vanaf het begin niet alleen gepaard gegaan met excessief bloedvergieten, maar ook met een excessieve verspilling van die aardolie. Aan deze cyclus van krankzinnige verspilling met het oog op de winst die het beroven van de “vijand” opbrengt, zal in de 21e eeuw wel een einde komen. De aardolie wordt schaars en binnenkort is het op! Als de oorlog dan al niet wordt uitgevochten met stokken en stenen, zal men net als in WO I weer op de fiets naar het front moeten trekken. In “The History of Oil” legt Robert Newman dit op een vrolijke manier uit. Deze video is al eens eerder op Boublog geplaatst, maar hij is leerzaam en leuk genoeg om te herplaatsen.

Robert Newman: The History of Oil duurt 45 minuten.

Voor de oorlog tegen Libië begon, wist ik slechts iets over de oude geschiedenis en de archeologie van de kust van de Middellandse Zee. Verder leek het land een grote zandbak, waarover een geschifte dictator regeerde. De “strijd tegen Gaddafi”, die in februari begon, bleek op 1 maart reeds een doorgestoken kaart en dat trok mijn aandacht. De bewoners van dit ooit zo straatarme woestijnland bleken geen dorstige zandlopers, maar redelijk welvarende, goed geschoolde en gezonde mensen. Hun steden floreerden, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg waren goed geregeld, het land had een modern wegennet, hun oasen waren parels en hun watervoorziening was fantastisch! En dat in 40 jaar tijd, zonder staatsschuld bij het IMF! Wat een prestatie!

Dat maakte me nieuwsgierig naar de geschiedenis van Libië. Al surfend kwam ik vier artikelen tegen. Ze staan op de website Daily Koss, ze zijn voorzien van leuke links en ze lezen lekker weg. Ze vergen wel even wat rustige aandacht, maar dan weet je ook wat! Zij dienden als basis voor dit artikel. Wie meer wil weten, moet even doorlinken naar die uitgebreide artikelen.

History for Kossacks: Ancient Libya begint bij het begin, in de oudheid. Tot op zijn laatst ongeveer 2000 v. Chr. was de Sahara een savanne en daar woonden al vele duizenden jaren mensen. Zij leefden van jagen en verzamelen, of later van nomadische veeteelt. De gesettelde geschiedenis van de kust begint met de komst van de Foeniciërs, die er handelsposten vestigden die uitgroeiden tot steden. Vervolgens kwamen de Grieken, toen de Romeinen, tot het Romeinse Rijk omstreeks 450 AD wordt opgesplitst in het Oost Romeinse of Byzantijnse Rijk en het West Romeinse of Roomse Rijk. Ook Libië wordt dan opgesplitst, Benghazi valt onder het Grieks sprekende Byzantium (Constantinopel) en Tripoli onder Rome! De oorspronkelijke bevolking noemde men Berbers, zij woonden in de woestijn, die bepaald niet alleen maar een zandbak is, zoals blijkt uit deze prachtige fotoserie. De driedeling vinden we nu nog terug in Tripolitana, Cyrenaica en Fezzan, maar de grenzen lopen niet langs rechte lijnen.

De Berbers zijn geen homogene groep, ze bestaan uit verschillende stammen. De Grieken noemden iedereen die een vreemde taal sprak een Barbaar of Berber, want zo klonk dat in hun oren. De Berbers vormden vanaf 1000 v.C. een eigen stedelijke cultuur in de Libische woestijn, de Garamantes. Zij worden voor het eerst genoemd door Herodotes, in de 5e eeuw v.C.. Net als de Griekse en Romeinse beschaving was ook de beschaving der Garamantes gebaseerd op slavernij. Een duizenden kilometers lang netwerk van ondergrondse watertunnels leidde naar hun steden, die grotendeels onder de grond lagen. Zo waren ze beschermd tegen de dagelijkse hitte, de nachtelijke koude en de zandstormen. Irrigatie maakte landbouw en tuinbouw mogelijk in de Sahara. De grootste stad, Garama, ten zuiden van Tripoli, telde zo’n 4.000 inwoners en was omringd met buitenwijken waarin 6.000 mensen leefden. In de handel tussen Afrika en de rest van de wereld speelden zij een cruciale rol.

Na de splitsing van het Romeinse Rijk kwamen de Vandalen vanuit Spanje, via de kust van Marokko, Tunesië en Algerije naar Libië. Van daar uit trokken ze naar Rome, dat in 455 AD door hen werd geplunderd. Ook de Libische kuststeden werden grondig door hen verwoest. In 533 werden de Vandalen door Byzantium uit Libië verjaagd, maar het land lag in puin en de handel stagneerde. Er volgde een magere tijd, tot Libië omstreeks het midden van de 7e eeuw werd veroverd door de Islam, die in 622 was ontstaan in Mekka. Deze Arabische veroveraars bekeerden de bevolking, zodat het leger van Moslims groeide. Ze veroverden het Iberische Schiereiland op de Vandalen en pas in 732 werden ze door Karel Martel verslagen bij Tours, aan Franse Loire. Onder de Islam bloeide Libië weer op.

History for Kossacks: Medieval Libya begint omstreeks 900, met de daarop volgende bloeitijd van de Islamitische kalifaten en de splitsing in Soennieten en Shi’iten. De Arabieren langs de kust waren Soennieten, deze stroming was dominant, maar de Berbers bekeerden zich tot de Shi’itische Islam. Zij stichtten het kalifaat der Fatimiden, dat steeds meer aanhang kreeg. Onder hen floreerde de handel en de rijkdom groeide. In 969 werd Egypte veroverd, waarna de kalief verhuisde van Tripolitana naar Cairo.

Omstreeks 1060 kwam Libië in opstand tegen de kalief in Caïro, die daarop twee woeste Soennitische nomaden-stammen uit Arabië overhaalde om Libië te bezetten en voor hem te besturen. Het land werd zeer grondig door hen verwoest en deze nieuwe bevolking bracht ook de Arabische cultuur met zich mee. Deze Arabische overheersing strekte zich al snel uit tot in Marokko en Granada. Langs de totaal verwoeste kust van Libië leefde men nu van piraterij. Om de kapers te bestrijden bouwden de Fransen vanaf 1200 een reeks van kastelen langs de kust tussen Tunis en Tripoli. Zij werden echter al spoedig verjaagd door de Almoraviden, een dynastie die vanuit Marokko opkwam en die in Libië een onderkoning plaatste, die zich zou ontwikkelen tot de dynastie der Hafsiden. De handel floreerde nu weer, ook met Italië en Spanje, maar in 1460 riep Tripoli zichzelf uit tot een zelfstandige stadstaat, dit waarschijnlijk vanwege de belastingdruk. Andere kuststeden deden hetzelfde, stadstaten waren mode in die tijd.

Vanuit het Oosten rukten intussen de Ottomaanse Turken op. Zij veroverden ook de kust van de Middellandse zee. Omdat de kust van Libië tot Marokko slechts een verre uithoek was van het Ottomaanse Rijk, bleef piraterij in de volgende eeuwen een belangrijke bron van inkomsten. Men kaapte een schip en vroeg losgeld voor de gevangen opvarenden, die als slaven moesten werken tot het losgeld was betaald. In Europa dacht men in die tijd slechts: “Je kunt beter maar betalen.” De nog bestaande Slavenkas van Zierikzee getuigt daarvan. Verrassend genoeg maakte de komst van de marine van de VS onder president Jefferson een einde aan deze piraterij. De VS bouwde in 1794 speciaal een vloot om tegen de Barbaarse kapers op te treden. De relatie tussen Libië en de VS begon dus historisch slecht… Nadat er een einde was gekomen aan de piraterij, verviel de kust weer tot armoede.

History for Kossacks: Libya in the World Wars gaat over Libië tot pakweg 1950. Het land was door de Ottomanen verdeeld in drie bestuurlijke provincies: Tripolitana, Cyrenaica en Fezzan. Tot 1911 bleef Libië een uithoek van het Ottomaanse Rijk, dat politiek echter steeds zwakker werd.

Vanuit Algerije kwamen de Sufi’s, een mystieke Shi’itische Moslim-sekte, in opstand tegen de Ottomanen. Hun leider was Muhammad ibn Ali as Sanusi. Vanuit Frankrijk kwam echter het pas opgerichte Vreemdelingenlegioen, dat de Sufi’s en hun “Mahdi” Sanusi in 1843 verjoeg naar al-Bayda, in Cyrenaica. Sanusi stierf in 1859 en hij werd opgevolgd door zijn gelijknamige kleinzoon Muhammad. Deze bestreed met succes de Fransen die vanuit Soedan optrokken naar Cyrenaica en hij verenigden de stammen van Cyrenaica. Hij stierf in 1902 en werd opgevolgd door zijn neef Idris, de latere koning Idris, die toen nog te jong was om te regeren. Generaal Ahmad ash Sharif werd zijn regent en adviseur.

In 1911 wilde Italië dat land aan de overkant van de Middellandse Plas wel als kolonie. Er volgde een Italiaans/Turkse oorlog op Libisch grondgebied, als voorloper van de Wereldoorlog. Het eerste luchtbombardement ter wereld vond plaats in Libië, in 1911. Exact 100 jaar later doet de NATO dat dus nog eens dunnetjes over! In 1912 werd de “vrede” getekend, het Ottomaanse Rijk droeg Libië over aan Italië. Heel Afrika was nu door Europa gekoloniseerd, met uitzondering van Ethiopië en Liberia. Twee jaar later begon de Grote Oorlog. De Centrale Mogendheden: Oostenrijk, Duitsland Bulgarije en het Ottomaanse Rijk, vochten tegen de Triple Entente: Frankrijk, Engeland en Rusland, waarbij de VS zich later aansloot.

In 1915 kwamen de Sanusi’s nogmaals in opstand tegen de Italianen, waarbij ze werden bewapend door Duitsland en het Ottomaanse Rijk. Na een totaal mislukte aanval op Egypte, dat toen van de Engelsen was, droeg generaal Ahmad ash Sharif het bevel over aan koning Idris, die vriendschap sloot met de Engelsen en het via diplomatie voor elkaar kreeg om te worden benoemd tot emir van Cyrenaica. Italië stond aan de kant van de Entente, de winnaars van WO I. Daarom bleef Libië ook na 1918 een Italiaanse kolonie, waarbij die keurig kaarsrechte grenzen op de kaart werden getrokken.

In 1922 kwam Mussolini aan de macht en dat bleek geen verbetering. In 1923 kwamen de legers van Sanusi weer tegen de koloniale heerser in opstand. De repressie was echter enorm, onder de generaals Pietro Badoglio and Rodolfo Graziani werd een groot deel van de bevolking van Cyrenaica opgesloten in concentratiekampen in de woestijn, waar ze massaal omkwamen van honger en dorst. Een oudere aanvoerder van de Sanusi’s, Omar al Mukhtar, begon daarop met succes een guerilla tegen de Italianen, tot hij ten slotte werd gearresteerd. Op 15 september 1931 werd hij door de Italianen geëxecuteerd, waarbij 20.000 Arabische Libiërs werden gedwongen om toe te zien. Deze Leeuw van de Sahara, Omar al Mukhtar, is in Libië nog altijd een nationale held! Zijn leven is ook verfilmd, met Antony Quinn in de hoofdrol.

In de jaren ’30 besloot Mussolini om Libië te moderniseren en te bevolken met Italiaanse emigranten, die hoge bestuursbanen en privileges kregen. Tijdens WO II bestond 12% van de bevolking uit Italianen. Egypte en Soedan stonden onder Engels bestuur, Marokko, Algerije, Tunesië en de Sahara waren Franse kolonies, zie het blauw op de kaart! Tijdens WO II kozen de Sanusi’s de kant van de Geallieerden, in de hoop dat Italië de oorlog zou verliezen. Omdat de Nazi’s vanuit Libië het Suezkanaal wilden veroveren, speelt een belangrijk stuk van de strijd zich af in de Libische woestijn. Daar zien we dan ook generaal Rommel en generaal Montgommery voorbijkomen.

Na WO II was Italië zijn kolonie kwijt, maar niemand wilde die waardeloze zandbak overnemen. Daarom zou over het lot van Libië worden beslist door de pas opgerichte Verenigde Naties, maar dat schoot niet op. Pas in 1949 en met steun van Engeland wist Idris Sanusi Cyrenaica tot autonoom gebied te verklaren en op 24 december 1951 riep hij het onafhankelijke Verenigde Koninkrijk van Libië uit, met de grenzen die in 1918 in Versailles waren getrokken. Zo werd Libië als laatste land gekoloniseerd en als eerste kolonie weer een zelfstandige staat onder koning Idris I Sanusi. In 40 jaar koloniale tijd was de bevolking van Libië vrijwel volledig verpauperd en met 1/3 geslonken.

History for Kossacks: Modern Libya gaat over het bewind van koning Idris en de revolutie van Gaddafi. Idris was 60 jaar oud toen hij koning werd en hij had geen zonen. Hij beloofde het land op democratische wijze in te richten, maar na de verkiezingen in 1952 verbood hij alle politieke partijen en zijn politieke tegenstanders gingen in ballingschap. Zijn residentie was Benghazi, hoewel Tripoli officieel de hoofdstad was. Hij onderhield warme betrekkingen met Engeland en ook met de VS, die vlak bij Tripoli een grote luchtmachtbasis vestigde, de Wheelus Air Base. Tijdens de Suez-crisis van 1956, die ging over het feit dat Egypte het Suezkanaal had genationaliseerd, stond hij achter de VS en Engeland, en daarmee impliciet ook achter Frankrijk en Israël. De crisis eindigde echter ten gunste van Egypte.

In 1959 ontdekte de Engelse olieboer ESSO aardolie in Zaltan in Cyrenaica. Het geld begon nu binnen te stromen in het straatarme Libië. Hoewel koning Idris politieke hervormingen doorvoerde om het land tot een eenheid te smeden en de bittere armoede te bestrijden, vloeide de rijkdom naar een kleine elite. In 1969 had Idris zich volkomen vervreemd van de bevolking, vooral de jeugd zag niets in deze oude koning. Toen hij in 1969 de troon tijdelijk overdroeg aan zijn jonge neef Kroonprins Hasan ar Rida en zelf naar het buitenland verdween voor medische verzorging, nam een groepje militairen de macht over. Hun voorbeeld was Nasser van Egypte, een kolonel die in 1952 de leider was geweest van een vrijwel geweldloze coup en die in 1956 president van Egypte werd. De leider van de Libische geweldloze coup was de 27-jarige Muammar el Gaddafi, die door zijn makkers werd benoemd tot kolonel.

Prins Hasan ar Rida trad af en de Revolutionaire Command Council (RCC), bestaande uit 12 leden, nam de macht over. De oliewinning werd genationaliseerd, de Amerikaanse militairen vertrokken en maakten al snel plaats voor Russische adviseurs. Hoewel Libië zich neutraal verklaarde in de Koude Oorlog, waren de vrienden van de Grote Vijand de vijanden van de VS. Tegen de oude heersende klasse werden processen aangespannen, het merendeel van hen vluchtte naar het buitenland. Libië werd in snel tempo hervormd volgens het Islamitisch-socialistische model dat staat in het Groene Boek, waarvan deel 1 in 1975 verscheen. De staatsmacht werd gedecentraliseerd, in 1973 waren er reeds ongeveer 2000 Volks-comité’s in buurten, werkplaatsen, steden en provincies. De bestuurlijke indeling werd ook kleinschaliger, de drie oude provincies werden opgedeeld in kleinere, overeenkomend met stam-gebieden.

In 1977 was de reorganisatie zover voltooid dat de Arabisch-socialistische Volksrepubliek Jamahariya werd uitgeroepen, inclusief de groene vlag. In 1978 verscheen deel II van het Groene Boek, over de economie, en daar was het “Vrije Westen” al helemaal niet blij mee. Maar ook de crème van de Libische bevolking zag een gelijke verdeling van de welvaart als een bedreiging van hun privileges. In 1982 waren er naar schatting al 50.000 tot 100.000 welvarende en hoog opgeleide Libiërs “gevlucht” naar het “Vrije Westen”. In de jaren ’80 zijn er vooral in Europa verscheidene moordaanslagen gepleegd op deze rijke Libische bovenlaag die er vandoor ging met de poen om hun voormalige loonslaven in armoede achter te laten. Natuurlijk kreeg Gaddafi de schuld, maar in Libië geldt nog de bloedwraak!

In 1979 trad Gaddafi af en droeg de macht over aan het Volkscongres, maar hij bleef politiek actief. In 1973 was hij een van de initiatiefnemers geweest van de OPEC en hij probeerde de Arabische landen te verenigen tot een front tegen de economische uitbuiting door het “Vrije Westen”. De vette Arabische emirs, pasja’s en dictators zagen dat echter niet zitten. De Libische olie-opbrengsten werden geïnvesteerd in een verbetering van de omstandigheden voor de bevolking: onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting en industriële projecten voor de werkgelegenheid, maar ook landbouw-projecten om het land onafhankelijk te maken van de dure voedselimport. In 1984 begon Libië aan het bouwen van de Great Manmade River.

Ook richtte Libië zich op de Afrikaanse buurstaten, waarbij men lak had aan de rechte lijnen die in 1918 in Versailles op de kaart waren getrokken. Omdat in de voormalige Franse kolonie Chad in 1965 een burgeroorlog was uitgebroken, trok het Libische leger vanaf 1978 een aantal malen deze Euclidische lijn over, om hun stamgenoten in Aouzou ten zuiden van de imaginaire grens te steunen in hun verzet. Frankrijk, de oude koloniale macht van Chad, greep echter in, Chad werd weer een vazal van Frankrijk en in 1994 moest het Libische leger zich volledig uit Chad terugtrekken. De burgeroorlog in Chad is echter nooit helemaal gestopt en laait steeds weer op.

In Libië steeg de levensstandaard van de bevolking, dit in tegenstelling tot vrijwel alle andere Afrikaanse landen. In het “Vrije Westen” was men echter niet blij met het nieuwe Libië. Gaddafi sprak zich uit voor verscheidene vrijheidsbewegingen, waaronder de PLO en de IRA. Men noemde Gaddafi een dictator en toen er in april 1986 een bom ontplofte in een Berlijnse discotheek vol Amerikaanse soldaten, kreeg Gaddafi de schuld. Zonder enig bewijs nam de VS wraak en bestookte Libië met 300 bommen en 48 missiles, waarbij vooral de woonwijk van de Gaddafi’s het moest ontgelden. Er kwamen 15 burgers om, plus een onbekend aantal militairen, maar Gaddafi zelf overleefde deze aanslag.

Vlak voor kerstmis 1988 ontplofte er een vliegtuig van de PAN-AM vol Amerikaanse soldaten op kerstverlof boven het Schotse plaatsje Lockerbie. Gaddafi kreeg weer de schuld. Dit leidde tot strenge economische sancties tegen Libië, dat de vermeende daders moest uitleveren. Libië weigerde dat aanvankelijk, maar in 1992 veroordeelde de Veiligheidsraad van de VN deze weigering en besloot tot een wapen- en luchtvaartembargo. Dit werd in 1993 uitgebreid met een verbod op de levering van onderdelen voor de oliewinning aan het Noord-Afrikaanse land; ook werden Libische tegoeden bij buitenlandse banken bevroren. Libië werd volkomen geïsoleerd!

Na veel diplomatiek getouwtrek werd in 1998 een overeenkomst bereikt: Libië zou de verdachten uitleveren en de rechtszaak zou naar Schots recht en op neutraal terrein plaatsvinden. Nederland stelde daartoe Kamp Zeist beschikbaar, een militaire basis bij Soesterberg. De VN-sancties werden opgeschort en op 31 januari 2001, ruim twaalf jaar na de explosie, werd Abdel Basset al-Megrahi tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld; zijn mede-verdachte Khalifa Fhimah werd vrijgesproken. Al-Megrahi ging in hoger beroep, hij hield vol onschuldig te zijn, maar zonder succes.

In augustus 2003, na ruim 10 jaar van keiharde economische boycot, bleek Libië bereid tot het betalen van een riante schadevergoeding aan de nabestaanden van de Lockerbie slachtoffers, maar bleef daarbij ontkennen dat Libië de aanslag had gepleegd. De onschuld van Libië blijkt o.a. uit twee reportages van de VPRO. In 2005: Tegenlicht: Lockerbie. Het witwassen van een regime. Deze aflevering staat ook op YouTube. En in 2009 het vervolg daarop: Lockerbie revisited Het bewijs in de Lockerbie-affaire blijkt net zo doorzichtig als het DNA op de blouse van de Deventer weduwe!

Eveneens in 2003 (vlak na de inval in Irak!) zwoor Libië openlijk alle massavernietigingswapens af en vanaf 2004 was Libië opeens welkom in de internationale gemeenschap. De economische sancties verdwenen, Gaddafi ging op wereldtournee en ontving hoge omes uit het “Vrije Westen” in zijn tent. In 2009 was Libië zelfs benoemd tot tijdelijk lid van de Veiligheidsraad van de VN. De anderhalf uur durende donderpreek van Gaddafi in september 2009 viel echter niet in goede aarde… In 2009 werd ook al-Megrahi vrijgelaten, dit kennelijk in ruil voor een goede deal voor BP (British Petrolium) met Libië. Omwille van de smeer…

Intussen wendde Libië zich ook tot Afrika. Het versterkte de Afrikaanse Unie niet alleen ideologisch en organisatorisch, maar ook met concrete projecten, waaronder een communicatiesatelliet en renteloze leningen, om Afrika te bevrijden uit de economische boeien van het “Vrije Westen” en het IMF. Toen Gaddafi ook nog voorstelde om een Afrikaanse munt in te voeren die werd gedekt door goud, waren de rapen gaar! In februari 2011 stuurde de CIA wat gewapende Al Qaida rebellen naar Libië, dit onder de dekmantel van de Arabische Lente die toen woedde in Egypte en Tunesië. Vanaf eind maart bombardeerde de NATO vrijwel iedere stad in Libië, dit onder de veel te krappe schaamlap van een humanitaire missie, oftewel R2P. De rest is bekend.

Toen de NATO-Al Qaida-NTC-ratten het land binnenvielen, had Libië geen schulden, het had daarentegen miljarden in het buitenland uitstaan. Deze miljarden werden openlijk gestolen, ze gaan nu naar de ratten van het NTC. Daarmee huren zij de “rebellen” die in ruil voor een hand vol dollars (en een Libisch paspoort!) blijven schieten tot er niets meer beweegt. De rest van het geld gaat straks naar de Westerse “contractors” die het land weer komen “opbouwen” en naar de “beveiliging” door huurlingen. Zie voor het resultaat Afghanistan en Irak.

Hoeveel doden er zijn gevallen bij deze internationale aanslag van het “Vrije Westen” op Libië, valt op dit moment nog niet te zeggen. Ook weten we niet voor hoeveel miljarden aan materiële schade werd aangericht. Maar de grote dictator Gadaffi en zijn getrouwen hebben de NATO-aanslag tot op heden overleefd en zijn nog altijd vrij. De Jamahiriya is de woestijn in getrokken, voorzien van 144.000 kilo goud. Een kilo is nu zo’n 40.000 dollar waard (40.000 x 144.000 = 5.760 miljard) en in tegenstelling tot de dalende dollar is goud waardevast! Wij wensen de oude Muammar Gaddafi een rustige oude dag, met een heldere sterrenhemel.

Welcome to Libya

Sahara Emotions

“Sahara Desert” Mini-Doc

De Libische “revolutie” is geslaagd, al is de vraag nog hoe het nu verder moet. Libië is bevrijd van Gaddafi, een man van 69 jaar oud die onder de bevolking een grote populariteit genoot en vrijwel uitsluitend nog een ceremoniële functie bekleedde. Gaddafi kwam in 1969 aan de macht in een geweldloze revolutie. Een VPRO-reportage uit 1969 gaat over deze machtsgreep. Daarna volgt een update van de laatste berichten. Tot slot een vrolijk lied over de moord op Viet Nam.

In 1968 was er in Europa een ideologische revolutie uitgebroken onder de studenten, te beginnen in Parijs. De studenten eisten niet alleen een grotere vrijheid om zelf hun lesprogramma samen te stellen, maar ze wilden ook een politieke omwenteling naar een meer directe democratie. Ze eisten inspraak! In Afrika was in de jaren ’60 het ene land na het andere onafhankelijk geworden van de koloniale overheersers. In 1969 was het de beurt aan Libië.

Hoewel het land rijk was aan grondstoffen, waaronder aardolie, leefde het merendeel van de bevolking in erbarmelijke omstandigheden. In de VPRO-reportage wordt die armoede goed zichtbaar. Ongeveer 85% van de bevolking was analfabeet, maar er waren ook studenten. Zij waren echter ideologisch verdeeld, van aanhangers van de Baath-partij (het Irak van Saddam Hoessein) en de Moslim Broederschap (radicale Islam b.v. in Egypte) tot Marxisten. Gaddafi koos voor een ander systeem, hij noemde het Islamitisch Socialisme.

Gaddafi geloofde niet in vakbonden, vrije verkiezingen en een vrije pers, maar in een economische en organisatorische democratie waarin iedereen mocht meepraten en waarin de rijkdom van het land ten goede kwam aan de hele bevolking. Uit zijn Groene Boekje blijkt dat hij zijn politiek baseerde op de stammenorganisatie. Libië telt ongeveer 2000 stammen en binnen de stam zijn alle leden verantwoordelijk voor elkaars welzijn. Gaddafi wist deze stammen te verenigen, zijn beleid leidde tot een staat waar onderwijs en gezondheidszorg gratis waren en waarin huisvesting een mensenrecht was. Van het armste land van Afrika werd Libië het meest welvarende land van Afrika en de Arabische staten!

Zijn zoon Saif el Islam wilde daarna het land hervormen tot een meer Westerse democratie. Hij bekleedde zelf geen enkele politieke functie, maar hij wilde de grondwet veranderen, zodat vrije verkiezingen mogelijk werden. Deze nieuwe grondwet lag al klaar toen de NATO-rebellen kwamen. Saif wilde kennelijk via democratische verkiezingen aan de macht komen en ik denk dat hij moeiteloos zou zijn verkozen tot president!

Hoewel miljoenen mensen in Libië in juni en juli demonstreerden pro Gaddafi, heeft het rebellenleger van NATO en Al-Qaida het land “bevrijd” van deze “dictator” in een bloedige en alles verwoestende revolutie! De revolutie van in 1969 verliep met fatsoen, zonder bloedvergieten en met steun van de hele bevolking. De revolutie van Gaddafi was zoveel eleganter!

Leve het volk, leve Khadaffi duurt 25 minuten.

Op 1 september 1969 greep het leger onder leiding van kolonel Khadaffi de macht in Libië. Khadaffi vestigde een nationalistische dictatuur met een islamitische inslag. De oliewinning werd genationaliseerd en de Engelse en Amerikaanse ingenieurs moesten het land verlaten. De VPRO was één van de eerste landen die het “nieuwe” Libië kwam filmen. Kijk en oordeel.

De VPRO heeft deze documentaire wel uit de kelder opgediept, maar neemt tegelijkertijd afstand van de inhoud:

Wie met de kennis van nu de uitzending van toen bekijkt, raakt bevangen door plaatsvervangende schaamte. Hier wordt kritiekloos een militaire staatsgreep en een leider bejubeld, die zich al snel zouden ontpoppen als ordinaire dictator. Waar het toe heeft geleid, weten we inmiddels.

Jawel, dat weten we inmiddels. Op het hoofd van Gaddafi staat nu een prijs van 1,6 miljoen dollar. Deze “ordinaire dictator” werd in ons vrije westen door de vrije pers voortdurend gedemoniseerd. Zo zou Libië bij voorbeeld achter de vliegramp van Lockerbie zitten, maar dat is niet waar! En de geweldloze revolutie van Gaddafi heeft na ruim 40 jaar geleid tot welvaart voor de hele bevolking!

The REAL Gaddafi

Vergelijk dat nu eens met de huidige revolutie:

‘Rebels, NATO want Gaddafi at large – only reason to stick together’

Karl Sharro: NATO is confused about its Meddling Role in Libya (August 30, 2011)

Bill van Auken: NATO is waging a war against Civilians (August 30, 2011)

Anarchy in Libya: ‘Gaddafi to launch guerilla war’

Sirte, de geboorteplaats van Gaddafi, is nog altijd niet in handen van de NATO-rebellen. De stad is wel al gebombardeerd en heeft tot zaterdag de tijd gekregen om zich over te geven. Zie mijn volgende post. Tripoli is al bevrijd, al loopt daar ook nog niet alles naar wens: “UN recognized that 60% of Tripoli’s population lack of water and food, while UNICEF has warned of possible epidemics by the humanitarian crisis, humanitarian aid continues reaching Libya but it seems insufficient.”

Humanitarian aid continue arriving to Libya

Tripoli Fighting 30.08.11

LIBYA / QADDAFI / TERRORIST REBELS !

Over Talitha van Zon, die in alle dagvodden opeens beroemd is als liefje van Mutassim Gaddafi:Ze zegt zelf dat ze in hotel Corinthia is aangevallen door de rebellen, maar de MI6 en andere NATO-spionnen beweren dat ze liegt en dat ze werd aangevallen door Gaddafi-huurlingen. Maar waarom zou ze daarover in ‘s hemelsnaam liegen? Ook dat is dus pure desinformatie!

George Galloway begint het nu ook te begrijpen…

NATO 20,000 Air missions & Countless Bombs on libya, ‘WHY’, 28.08.11

Tot slot nog even een leuke dame, die weliswaar vergeten is om zich helemaal aan te kleden, maar die het wel goed zal doen op alle sociale websites. Wie wil hem op Zaplog zetten, op Hyves, hem omhoog klikken op Nujij en zo voort…

Truth: Libya & Gaddafi

Update, 31 -08 – 2011 omstreeks 20.00 uur:

Rogozin: “NATO is acting like the world Policeman and is mainly interested in Libyan Oil”

Next stop is Syria!!

Country Joe McDonald – Feel Like I’m Fixing To Die

Morris had gisteren weer contact met Leonor. Zij kan geen enkel contact krijgen met de mensen die ze kent in Libië.Telefoon en internet zijn afgesloten, niemand mag weten wat er werkelijk in Libië gebeurt. Over de ramp die de NATO de laatste dagen (en maanden!) heeft aangericht, wilde Leonor liever niet praten. Het gesprek ging daarom over de archeologie. Leonor heeft schitterende foto’s van de archeologische rijkdom van Libië! Deze video van Morris is daarom een lust voor het oog. Tussen de regels sijpelt toch nog wat informatie door over de huidige toestand in Libië.

Leonor Exploring Libyan Archeology – Leptis Magna duurt 20 minuten.