BOUblog

Archief van de categorie ‘Groene Boek’

Op het einde van het vorige hoofdstuk van het Groene Boek van Gaddafi bleek reeds dat Gaddafi grote waarde hechtte aan de familie als basis voor de samenleving. De uitspraak: “Het gezin is de hoeksteen van de samenleving” zou hij zeker beamen. Gaddafi pleitte daarom voor vrijheid van partnerkeuze, iets wat in Libië vóór Gaddafi lang niet altijd het geval was, zeker niet voor de vrouwen. Het volgende hoofdstuk gaat over de familie, maar men kan ook lezen: het gezin. Het recht op gezinsleven ligt ook vast in het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens, en wel in artikel 8. Volgens Gaddafi is het gezin of de familie de basis van de sociale samenleving.
Lees verder »

Op BOUBlog staat reeds een Nederlandse vertaling van de eerste twee delen van het Groene Boek van Gaddafi, maar intussen is ook deel 3 vertaald. Hoewel Gaddafi vorig jaar werd vermoord door de Al Qaida hooligans van de NATO, is zijn nalatenschap nog altijd van belang. Hoewel Gaddafi in de Westerse media werd afgeschilderd als een dictator en een terrorist, blijkt uit het Groene Boek dat deze Libische leider met groot succes een socialistische politiek voerde. In ongeveer 30 jaar tijd veranderde Libië van het armste land van Afrika in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken!
Lees verder »

Deel 1 van het Groene Boek van Gaddafi is op BOUblog reeds besproken. Onlangs stuurde Ben B. me een Nederlandse vertaling van deel 2, over de economie. Volgens critici is dit deel van het Groene Boek wartaal, volslagen onleesbaar en zo voort. Wie Het Kapitaal van Marx heeft gelezen, begrijpt echter onmiddellijk wat Gaddafi bedoelt! En wie de geschiedenis van Libië ook maar een beetje kent, weet dat Libië dank zij de politiek van Gaddafi binnen een generatie veranderde van het armste land in Afrika, tot het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken! Reden genoeg om deel 2 van het Groene Boek serieus te nemen.
Lees verder »

Op Zaplog staat deel 1 van het Groene Boek van Gaddafi vertaald in het Nederlands. Op BOUblog staat reeds een reeks van artikelen over de volksdemocratie van Gaddafi, maar we hebben het Groene Boek nog niet helemaal uit. De laatste bladzijden gaan over het probleem van DE PERS. In het “Vrije Westen” is de persvrijheid een belangrijk democratisch principe, maar hoe democratisch is die pers? De totale verwoesting en de bloedige moordpartij van de NTC-rebellen wordt ons door de media gepresenteerd als een vrijheidsstrijd! Als iemand op YouTube laat zien wat er werkelijk gebeurt, dan worden die YouTubes verwijderd wegens schokkende of walgelijke inhoud. Het gedrag van de rebellen is inderdaad schokkend en walgelijk, maar dat laten de media ons niet zien. En dat noemen we vrije pers! Gaddafi schrijft:
Lees verder »

Nu mevrouw Hillary Clinton in Tripoli is gearriveerd om de buit te overzien, is er geen twijfel meer mogelijk dat Libië is veroverd door de NATO. Voortaan heersen daar vrijheid en democratie, armoede en chaos. Alleen Sirte is nog loyaal aan de Jamahiriya van Gaddafi, de stad is reeds compleet verwoest, maar de nog levende loyalisten blijven vechten tot het bittere einde. Het Groene Boek van Gaddafi is hun politieke leidraad. We weten reeds dat Gaddafi niet geloofde in verkiezingen waarin men kon stemmen op kandidaten voor het leiderschap en evenmin in referenda of een grondwet. Hij wil dat de bevolking in Volksconferenties de besluiten neemt en dat ze Volkscomités samenstellen om deze besluiten uit te voeren. Zowel de Volksconferenties als de Volkscomités sturen een afvaardiging naar het Algemene Volkscongres, waar het overkoepelende beleid wordt vastgesteld. In plaats van in een grondwet had Gaddafi meer vertrouwen in religie en traditie, oftewel het collectieve geweten van de bevolking! “Democratie is het toezicht van het volk door het volk.”
Lees verder »

Op Zaplog staat een vertaling van het Groene Boek van Gaddafi door Benb. Dit Groene Boek blijkt vol verrassingen te zitten. In de eerste hoofdstukken zagen we reeds dat Gaddafi onze westerse democratie afwijst, omdat deze volgens hem dictatoriaal is. Hij wilde een democratie vestigen die niet van boven af wordt opgelegd, maar die een regering is van het volk door het volk. Aan deze democratie moest iedereen kunnen deelnemen in Volkscomité’s en Volksconferenties. Zij konden mensen afvaardigen naar het Volkscongres, de politieke voorstellen zouden dan van onderop worden geformuleerd. Het zevende hoofdstuk van het Groene Boek gaat over de wetgeving en ook dat hoofdstuk is verrassend.
Lees verder »

Nadat Gaddafi in de eerste 5 hoofdstukken van zijn Groene Boek de Westerse democratie tot een verkapte dictatuur verklaarde, formuleert hij in hoofdstuk 6 een alternatief model voor vrijheid en democratie. In dit model is geen plaats voor landelijke verkiezingen van Kamerleden, er is namelijk geen Tweede Kamer en er zijn ook geen politieke partijen. In plaats daarvan zet Gaddafi de hele bevolking aan het werk! In zijn politieke model is iedereen deelnemer, iedereen mag voorstellen doen en als een voorstel voldoende weerklank vindt, dan wordt het tot wet. Er zijn wel ministers, maar deze hebben geen wetgevende macht. Zij moeten slechts uitvoering geven aan wat het volk heeft beslist.
Lees verder »

In de eerste hoofdstukken van het Groene Boek van Gaddafi zagen we dat Gaddafi een aantal Westerse democratische instituties afwijst, omdat ze volgens hem niet democratisch zijn, maar instrumenten van de dictatuur. Hij wil een democratie zonder politieke partijen en zonder vrije verkiezingen. Wij definiëren een democratie juist als een land met politieke partijen en vrije verkiezingen. Het toppunt van democratische besluitvorming zou daarbij het referendum zijn, maar volgens Gaddafi is ook dat een instrument van de dictatuur. De vraag is echter niet wat een woord betekent, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »

Zoals we reeds zagen in de eerste hoofdstukken van het Groene Boek, gelooft Gaddafi niet dat een gekozen volksvertegenwoordiging leidt tot een democratisch systeem. Onze Westerse democratie werkt volgens hem niet, het is een dictatoriaal systeem waarin politieke partijen elkaar de macht betwisten en politici voornamelijk hun eigen belangen nastreven. Vanuit Afrika bezien heeft hij daar natuurlijk groot gelijk in! De Westerse “democratische” landen hebben daar eeuwen lang een dictatoriaal koloniaal bewind gevoerd. Vanuit het oogpunt van de Palestijnen is de Israëlische democratie eveneens een dictatuur. De vraag is daarom niet hoe democratisch onze democratie is, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »

Op Zaplog staat een Nederlandse vertaling van het Groene Boek van Gaddafi.. Dit kritische politieke document wordt overal ter wereld gelezen en op grond van deze ideeën proberen mensen zich opnieuw te organiseren. De huidige politieke structuren noemt men democratisch, maar de mensen hebben nauwelijks invloed op de politiek van hun land. In onze democratie staan we de macht af aan de politici, maar zij die het land lijken te regeren, zijn ook weer onderworpen aan politieke en economische krachten waarop ze nauwelijks invloed hebben. Hoewel de leden van de Tweede Kamer worden geacht te stemmen zonder last of ruggespraak, zijn onze politici volledig afhankelijk van hun partij. De vraag is daarom niet wat “zonder last of ruggespraak” betekent, de vraag is wie de macht heeft!
Lees verder »