Archief
Artikelen

Archief van de categorie ‘Groene Boek’

Kolonel Gaddafi kwam in 1969 middels een geweldloze militaire staatsgreep aan de macht. Koning Idriss, de stroman van het “vrije Westen”, werd verjaagd en de olieproductie werd stapsgewijs genationaliseerd. In 1969 was 90% van de Libische bevolking analfabeet, de levensverwachting was 57 jaar en 40% van de bevolking woonde in hutten van golfplaat of in tenten. In 30 jaar tijd veranderde deze situatie in het tegendeel: slechts 10% van de bevolking was nog analfabeet, de levensverwachting steeg naar 77 jaar, de levensstandaard was het hoogste van heel Afrika. Ook de positie van vrouwen was aanzienlijk verbeterd en de kindersterfte slonk van 265 naar 16 per 1000 geboortes. Hoewel Gaddafi internationaal werd afgeschilderd als een wrede dictator die de mensenrechten schond, blijkt uit het resultaat van zijn politiek het tegendeel!
Lees verder »

Een belangrijke voorwaarde voor de democratie is de vrijheid van onderwijs. Toen Gaddafi in 1969 aan de macht kwam, was ongeveer 90% van de bevolking van Libië analfabeet. Voor deze mensen lag het uitoefenen van politieke invloed ver buiten hun bereik. Gaddafi maakte het onderwijs gratis en verplicht voor alle kinderen van 6 tot 18 jaar. Omstreeks het jaar 2000 was nog slechts 18% van de bevolking analfabeet, waaronder voornamelijk oudere vrouwen. Ook het universitaire onderwijs was gratis en studenten die in het buitenland wilden (en konden) studeren, kregen daartoe van de staat een studiebeurs die ze niet terug hoefden te betalen!
Lees verder »

Een belangrijk kenmerk van een democratie is de manier waarop men omgaat met minderheden. Het merendeel van de Libiërs is van het Mediterrane ras, maar in de uitgestrekte Sahara wonen de Toeareg en in het zuiden is men van het negroïde ras. Het welvarende Libië ten tijde van Gaddafi herbergde naast 6 miljoen Libiërs ook nog ongeveer 2 miljoen gastarbeiders. Dat is een kwart van de bevolking! Een klein gedeelte van hen was afkomstig uit landen waarmee Libië zaken deed, waaronder China, maar ook Nederland. Het grootste gedeelte was echter afkomstig uit arme landen in Afrika, waaronder het door oorlog geteisterde Somalië en de verarmde buurlanden Niger, Chad en Soedan. Minderheden had Libië dan ook in overvloed.
Lees verder »

Toen Gaddafi in 1969 de macht greep in Libië, was de positie van de vrouw er abominabel. Meisjes konden worden uitgehuwelijkt door hun vader en de armoede waarin de bevolking verkeerde kwam voor een groot deel op de vrouwen neer. In de strenge Soennitische Islam, die voornamelijk werd beleden in Cyrenaica, werden vrouwen gezien als minder dan slaven, minder dan vee. Vanuit deze situatie heeft Gaddafi met succes de emancipatie van vrouwen ter hand genomen. In het Groene Boek heeft hij ook een hoofdstuk gewijd aan de positie van de vrouw in de maatschappij. Daarbij neemt hij het Westerse feminisme niet als model, hij heeft er zelfs ernstige kritiek op. Volgens Gaddafi zijn vrouwen wel gelijkwaardig, maar beslist niet gelijk aan mannen. Met de verschillen dient men rekening te houden.
Lees verder »

Het Groene Boek van Gaddafi is de beginselverklaring waarop de Libische Jamaharia berustte. In ongeveer 30 jaar tijd is Libië dank zij dit politieke systeem veranderd van het armste land van Afrika in een redelijk welvarend land, met een gezonde, hoog opgeleide en goed gehuisveste bevolking. Voordien hing Libië letterlijk en figuurlijk van los zand aan elkaar. Het land was verdeeld in ongeveer 200 stammen en het bestond uit twee of zelfs drie historisch losstaande provincies. Het grootste deel van Libië is woestijn. Ondanks de internationale economische boycot veranderde Libië van een straatarm land in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken. De vraag is dan: Hoe doet men dat? Het antwoord is te vinden in het Groene Boek. Het volgende hoofdstuk gaat over de sociale grondslag van de staat.
Lees verder »

Op het einde van het vorige hoofdstuk van het Groene Boek van Gaddafi bleek reeds dat Gaddafi grote waarde hechtte aan de familie als basis voor de samenleving. De uitspraak: “Het gezin is de hoeksteen van de samenleving” zou hij zeker beamen. Gaddafi pleitte daarom voor vrijheid van partnerkeuze, iets wat in Libië vóór Gaddafi lang niet altijd het geval was, zeker niet voor de vrouwen. Het volgende hoofdstuk gaat over de familie, maar men kan ook lezen: het gezin. Het recht op gezinsleven ligt ook vast in het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens, en wel in artikel 8. Volgens Gaddafi is het gezin of de familie de basis van de sociale samenleving.
Lees verder »

Op BOUBlog staat reeds een Nederlandse vertaling van de eerste twee delen van het Groene Boek van Gaddafi, maar intussen is ook deel 3 vertaald. Hoewel Gaddafi vorig jaar werd vermoord door de Al Qaida hooligans van de NATO, is zijn nalatenschap nog altijd van belang. Hoewel Gaddafi in de Westerse media werd afgeschilderd als een dictator en een terrorist, blijkt uit het Groene Boek dat deze Libische leider met groot succes een socialistische politiek voerde. In ongeveer 30 jaar tijd veranderde Libië van het armste land van Afrika in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken!
Lees verder »

Deel 1 van het Groene Boek van Gaddafi is op BOUblog reeds besproken. Onlangs stuurde Ben B. me een Nederlandse vertaling van deel 2, over de economie. Volgens critici is dit deel van het Groene Boek wartaal, volslagen onleesbaar en zo voort. Wie Het Kapitaal van Marx heeft gelezen, begrijpt echter onmiddellijk wat Gaddafi bedoelt! En wie de geschiedenis van Libië ook maar een beetje kent, weet dat Libië dank zij de politiek van Gaddafi binnen een generatie veranderde van het armste land in Afrika, tot het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken! Reden genoeg om deel 2 van het Groene Boek serieus te nemen.
Lees verder »

Op Zaplog staat deel 1 van het Groene Boek van Gaddafi vertaald in het Nederlands. Op BOUblog staat reeds een reeks van artikelen over de volksdemocratie van Gaddafi, maar we hebben het Groene Boek nog niet helemaal uit. De laatste bladzijden gaan over het probleem van DE PERS. In het “Vrije Westen” is de persvrijheid een belangrijk democratisch principe, maar hoe democratisch is die pers? De totale verwoesting en de bloedige moordpartij van de NTC-rebellen wordt ons door de media gepresenteerd als een vrijheidsstrijd! Als iemand op YouTube laat zien wat er werkelijk gebeurt, dan worden die YouTubes verwijderd wegens schokkende of walgelijke inhoud. Het gedrag van de rebellen is inderdaad schokkend en walgelijk, maar dat laten de media ons niet zien. En dat noemen we vrije pers! Gaddafi schrijft:
Lees verder »

Nu mevrouw Hillary Clinton in Tripoli is gearriveerd om de buit te overzien, is er geen twijfel meer mogelijk dat Libië is veroverd door de NATO. Voortaan heersen daar vrijheid en democratie, armoede en chaos. Alleen Sirte is nog loyaal aan de Jamahiriya van Gaddafi, de stad is reeds compleet verwoest, maar de nog levende loyalisten blijven vechten tot het bittere einde. Het Groene Boek van Gaddafi is hun politieke leidraad. We weten reeds dat Gaddafi niet geloofde in verkiezingen waarin men kon stemmen op kandidaten voor het leiderschap en evenmin in referenda of een grondwet. Hij wil dat de bevolking in Volksconferenties de besluiten neemt en dat ze Volkscomités samenstellen om deze besluiten uit te voeren. Zowel de Volksconferenties als de Volkscomités sturen een afvaardiging naar het Algemene Volkscongres, waar het overkoepelende beleid wordt vastgesteld. In plaats van in een grondwet had Gaddafi meer vertrouwen in religie en traditie, oftewel het collectieve geweten van de bevolking! “Democratie is het toezicht van het volk door het volk.”
Lees verder »