Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie heeft besloten om pedo’s strenger te vervolgen, maar natuurlijk niet alle pedo’s. De ene pedo is immers de andere niet! Ook de liegende rechter Westenberg hoefde wat hem betreft niet te worden vervolgd, evenmin als zijn handlanger Kalbfleisch. Er is immers een groot verschil tussen meineed en meineed. Seks met kinderen onder de 12 jaar moet volgens de minister worden bestraft als verkrachting, maar de gruwelijke lustmoord op Marianne Vaatstra was kennelijk een vergissing die niet hoeft te worden vervolgd. En hoewel de verkrachting van talloze kleuters in de crèche ‘t Hofnarretje veel beroering wekte, is er nog altijd geen onderzoek ingesteld naar de klantenkring van dit pedo-porno netwerk. Laten we het beleid van deze minister van Veiligheid en Justitie daarom eens tegen het licht houden.

Drs. J. Poot van Chipshol stuurde me onlangs de volgende e-mail:

Minister Opstelten deelde op 1 december jl. mede aan onze advocaat, die verzocht had om een schikkingsgesprek teneinde schadeprocedures over Westenberg en Kalbfleisch te voorkomen:

“Ik deel uw mening niet dat uit de verhoren zou zijn gebleken dat er onrechtmatig is gehandeld door de Staat. Mijns inziens staat niet vast dat uw cliente geen eerlijk proces heeft kunnen voeren ten overstaan van een onpartijdige en onafhankelijke rechter en dat zij daardoor omvangrijke schade zou hebben geleden.”

Hoe haalt hij het in zijn hoofd? En dan komt de aap uit de mouw:

“Afhankelijk van de uitkomsten van de strafrechtelijke onderzoeken, zal worden bezien of daadwerkelijk tot een bespreking moet worden gekomen.”

Je hoeft geen profeet te zijn om te kunnen voorspellen wat de uitkomst van de “strafrechtelijke onderzoeken” zal zijn. Ik heb steeds voorspeld dat Westenberg en Kalbfleisch de dans zullen ontspringen. Want alle middelen zijn geoorloofd om te voorkomen dat de beerput van de Haagse rechtbank wordt geopend. Zoals ook alle middelen geoorloofd zijn om mij, mijn zoon, ons bedrijf en klokkenluiders jaar na jaar kapot te procederen. De moraal van de Staat maakt een vrije val. Met man en macht wordt achter de schermen gewerkt aan het Duivels Plan om Chipshol uit te schakelen en te vernietigen.

Op 30 januari j.l. plaatste dhr. Poot daarom weer een grote advertentie, ditmaal in de Trouw, waarvan ook gewag werd gemaakt op BOUblog.

Gisteren verscheen er in Vrij Nederland een uitgebreid artikel over de toestand rond het EAB, geschreven door Harry Lensink. Op BOUblog staat reeds een reeks van artikelen over deze juridische wantoestand. Door zeer onzorgvuldige wetgeving, gemaakt onder auspiciën van een zekere Joris D., is het mogelijk dat Nederlanders worden overgeleverd aan een ander land voor een strafvervolging die aan alle kanten rammelt. De rechtbank mag het EAB niet toetsen aan de feiten! Op grond van een onzinnige aanklacht werd Robert Hörchner een aantal jaren geleden overgeleverd aan Polen, waar hij 10 maanden lang onder onmenselijke omstandigheden in “voorarrest” zat. Hij kwam pas vrij na het betalen van een aanzienlijke borgsom. Hörchner blijkt niet het enige slachtoffer van deze verkapte “mensenhandel”. Het Britse Fair Trials International en het Nederlandse EuroMos proberen deze zaak nu in Brussel aan te kaarten en het EAB gewijzigd te krijgen. Maar wat zegt de verantwoordelijke minister?

Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie laat via zijn woordvoerder weten dat de voorbeelden van Hörchner en Disselkoen niet bewijzen dat het EAB soms tot grove misstanden kan leiden. Ook vindt de bewindsman het niet nodig dat de Nederlandse rechter uitvoeriger kan toetsen.

Toen minister Opstelten aan het bewind kwam, was zijn taalgebruik heel wat wolliger dan zijn huidige kille beleid. Dit zijn zijn goede voornemens:

‘Nederland veiliger maken – dat zie ik als mijn belangrijkste opdracht. Paal en perk stellen aan criminaliteit, overlast en geweld. Daarom ga ik de slagkracht van politie en justitie vergroten: effectief opererende organisaties, méér blauw op straat, waar nodig extra bevoegdheden, zwaardere straffen en lik op stuk. Burgers moeten veilig kunnen leven. Thuis, op straat of tijdens het werk. Overal.’

Helaas bleek al snel dat zelfs peuters niet langer veilig zijn in de crèche. Wordt er nu eindelijk een grondig onderzoek ingesteld naar de rijke klantenkring van deze pedo-porno producenten? Natuurlijk niet! Men wil ons doen geloven dat het gaat om een enkele maniak die er plezier in heeft om talloze kleuters te verkrachten. Over geld wordt niet gepraat!

De minister wil nu ‘seks met kinderen onder de 12 bestraffen als verkrachting’. Ook heeft hij de RK kerk gevraagd om uitbreiding misbruikonderzoek. En er moet meer politie komen: Justitie verdubbelt aantal agenten op kinderporno en misbruik. Maar er is één pedo die systematisch buiten schot blijft: Topambtenaar niet vervolgd voor kindermisbruik

Dit laatste werd gisteren bekend gemaakt. Het zwaar gesubsidieerde blog Leugens NL vertelde ons daarop even hoe het zit: Joris Demmink, roddel en pedofilie – deel 8

Weer geen strafrechtelijk onderzoek Demmink

Na langdurig onderzoek Rijksrecherche

Gelezen: Persbericht Openbaar Ministerie

Gelezen en gedeeltelijk overgeschreven… Uit het persbericht blijkt dat de Rijksrecherche langdurig onderzocht heeft hoe men Demmink in de Doofpot kan houden. De ene getuige was niet betrouwbaar, de andere getuige kwam niet opdagen. Dat laatste klopt, Mustafa Y. is ernstig bedreigd en durft daarom niet naar Nederland te komen. Zo verdwijnen de aangiften in de prullenbak…

Gelet op de aard van de aangegeven feiten en de ernst van de beschuldiging heeft de Rijksrecherche toch verder onderzoek gedaan. In dit zogenoemde oriënterend feitenonderzoek zijn mogelijke reisbewegingen van de heer Demmink in de aangegeven periode in Turkije onderzocht. Dit onderzoek heeft op geen enkele wijze een bevestiging opgeleverd dat de heer Demmink in de betreffende periode in Turkije zou zijn geweest…

…noch in de Pinokkio bar in Praag, noch het Anne Frank Plantsoen of in het Rotterdamse pedo-bordeel van Lothar Glandorf. Niemand heeft Joris D. ooit ergens gezien. Die man is zo onzichtbaar, hij lijkt wel volkomen transparant! ‘Tegen kinderporno en het achterliggend seksueel misbruik van kinderen moet hard worden opgetreden’, schrijft de minister in een brief aan de Tweede Kamer. Maar er komt Geen nieuw onderzoek Deventer moordzaak, want ook daar zou een pedo-aap uit de mouw kunnen komen.

Wachten tot het weer overwaait lijkt echter niet langer de juiste strategie. Er moet een offer worden gebracht, en wel heel snel! Daarom heeft het OM vandaag bekend gemaakt dat de liegende rechters Hans W. en Pieter K. toch zullen worden vervolgd. Of deze meinedige magistraten ook zullen worden veroordeeld, is echter nog maar de vraag. Getuigen tegen magistraten zijn immers per definitie onbetrouwbaar! Mochten deze voormalige rechters worden veroordeeld, dan staat Chipshol sterk in een schadeprocedure wegens onrechtmatige overheidsdaad. Het gaat om miljoenen, dus laten we niet te vroeg juichen. Misschien is dit bericht slechts damage control, oftewel een vorm van Noten Kraken!

Minister Opstelten toont zich in elk geval een waardig opvolger van de ministers Donner en Hirsch Ballin. Ook zij haalden alles uit de kast om maar niet te hoeven overgaan tot vervolging van Joris D.. Aanstaande dinsdag is er een openbare zitting van de Hoge Raad in de herzieningszaak van Baybasin. Mijn oprechte wens is dat de Hoge Raadsheren over meer fatsoen en rechtsgevoel beschikken dan onze ministers. Want bij Justitie is het een en al vuiligheid!

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Foto: Marcel Vervloesem met 1 van zijn 3 kleinkinderen na zijn voorlopige invrijheidsstelling waarvan de voorwaarden bijna opgeheven werden.

Van de Werkgroep Morkhoven ontving ik het volgende bericht:

Morkhoven-aktievoerder Marcel Vervloesem die in het nu 14 jaren durende media-proces tegen hem, steeds een ‘zelfverklaarde pedojager’ wordt genoemd, werd opnieuw opgesloten.

De fantasierijke verhalen in Het Nieuwsblad en de andere Vlaamse rioolblaadjes die zich door pedo’s en Justitie laten gebruiken om de kinderpornozaak Zandvoort (90.000 slachtoffers) mee dicht te dekken, kwamen deze keer van zijn bijna 18-jarig neefje.

Volgens Het Nieuwsblad dat 14 jaar geleden voor het eerst met een verhaal van Marcel Vervloesem’s halfbroer Victor Vervloesem en zijn vrienden naar buiten kwam, zou het neefje hebben verklaard:’Marcel nam ijsblokken uit de diepvriezer en wreef ermee over mijn blote lijf. Ik moest ook tien keer pompen en werd onder een koude douche gezet.’

Het probleem is echter dat Marcel Vervloesem geen ijsblokken kan gebruikt hebben omdat er in zijn ijskast geen diepvriezershokje bestaat met de nodige voorzieningen, zoals de gerechtelijke politie wist vast te stellen.

Toch beslisten de Turnhoutse procureur Jacobs en openbare aanklager Vander Flaash die op een bijzonder fanatieke manier en met heel wat procedurefouten en zelfs verdwijningen van documenten, het vreemde mediaproces tegen Marcel Vervloesem al 14 jaar leiden, dat Marcel Vervloesem nog ‘minstens een maand moet opgesloten blijven’.

De actievoerder die verschillende hartoperaties onderging, voor kanker geopereerd werd en thans halfblind is ten gevolge van de zware suikerziekte waarvoor hij 3 x per week naar het hospitaal moet gaan (nierdialyse), moest in het begin van zijn opsluiting in de gevangenis van Turnhout, op een matras op de grond slapen. Er is blijkbaar nog steeds plaatsgebrek in de overvolle Belgische gevangenissen…

Marcel Vervloesem heeft al 4 jaar een spreekverbod met de pers, mag al 2 jaar geen contact hebben met zijn vrienden van de vzw Werkgroep Morkhoven waarvan hij bestuurslid is, mocht sinds zijn voorlopige invrijheidsstelling niet meewerken aan verenigingen tegen kindermisbruik en mocht zelfs niet naar het buitenland reizen omdat men vreesde dat hij deel zou nemen aan congressen rond kindermisbruik.

Bij zijn aanhouding enkele dagen geleden, werd het script van het boek waaraan hij werkt, door de Justitie in beslag genomen…

Justitieminister Annemie Turtelboom (VLD) die van het dossier Vervloesem op de hoogte is, stelde onlangs nog dat ‘elke zweem van partijdigheid binnen de magistratuur moet geband worden’ en dat de ‘deontologische code voor de magistratuur moet uitgebreid worden’…

Hij mag reeds twee dagen geen contact opnemen met zijn dochter die weet wat er precies gebeurd is. Maar zoals in het geval van Marcel Vervloesem en de Werkgroep Morkhoven, past haar uitleg niet in het kraam van de Belgische Justitie die met haar media-processen hoopt dat zij de kinderpornozaak Zandvoort en de 30 processen-verbaal van Victor Vervloesem waarin over zedenfeiten met jongetjes wordt gesproken, zonder onderzoek kan afsluiten.

Schrijf hem: Gevangenis Turnhout, t.a.v. Marcel Vervloesem, cel 139, Wezenstraat 1, 2300 Turnhout (indien zijn celnummer niet wordt veranderd en zijn brieven niet worden achtergehouden zoals dit in de gevangenis van Brugge de gewoonte is). Marcel Vervloesem kan uw steunbetuigingen nu best gebruiken. U kan hem ook postzegels toesturen.

Twee dagen geleden ontving ik ook al twee berichten van de Werkgroep Morkhoven, maar die waren in het Frans. Eheu heeft ze voor me vertaald.

DE PEDOCRIMINELE ZAAK ZANDVOORT: ACTIE VAN JUSTITIE

De Belgische justitie is erg actief op dit moment. Problemen met de telefoon-verbinding, Internet etc…De verspreiding van ons persbericht werd gesaboteerd. Door een script op Facebook werd ons de toegang tot die site onmogelijk gemaakt. De vertaling van onze berichten schijnt verdwenen te zijn, we zien ze niet meer terug op ons scherm. De site ‘Fondation Princesse de Croÿ’, die goede informatie bevat over de Zandvoort-zaak, is niet meer toegankelijk via de computer van de Prinses zelf (ze kan dus niets meer publiceren op haar site). Het manuscript voor het boek waar Marcel aan werkte, is in beslag genomen door Justitie. Marcel Vervloesem is het officieel verboden contact op te nemen met de pers en met Morkhoven. De Werkgroep Morkhoven en de dochter van Marcel worden niet door de Vlaamse roddelpers geïnterviewd. Die zelfde pers helpt de zaak Zandvoort (90.000 slachtoffers!- waaronder babies) in de doofpot houden. Er is sprake van totale censuur.

Foto: internationale protest-actie voor de gevangenis van Brugge, waar Marcel mishandeld, geïsoleerd en gemarteld werd…

Het schijnt dat deze vertaling is verdwenen…Wij willen iedereen vragen om kopieën te maken van onze publicaties want het is duidelijk dat de Belgische Justitie die het manuscript van het boek dat Marcel Vervloesem aan het schrijven was in beslag heeft genomen, en die de site van Prinses J. de Croÿ geblokkeerd heeft en Marcel vier jaar geleden al heeft verboden om met de pers te praten, ons wil censureren op het Net.
——-
Marcel Vervloesem gearresteerd. Belgische Justitie zeer nerveus.

Toen wij bekend maakten dat het nieuws dat in het Vlaamse roddelblaadje Het Nieuws verschenen was, waarschijnlijk was bewerkt door beschermers van pedofielen binnen Justitie, hebben we vernomen dat de rechter in Turnhout het manuscript van het boek dat Marcel Vervloesem aan het schrijven was in beslag heeft genomen onder voorwendsel dat het om kinderporno zou gaan. Onze computers worden gesaboteerd. De toegang tot Facebook via onze computers wordt geweigerd. We hebben ook problemen met onze telefoonverbinding en met e-mail, en andere problemen bij het gebruik van Internet.

De site ‘Fondation Princesse de Croÿ’ , die door onze vicevoorzitter J. de Croÿ wordt beheerd, wordt gehackt. De Prinses heeft zelfs haar provider moeten bellen omdat haar e-mail geblokkeerd werd en zij geen andere mogelijkheid had om ons te contacteren.

Op de foto: het Hof van Turnhout: een maand geleden heeft een 14-jarig vriendinnetje van de neef van Marcel zich verdronken in de vijver van dit Hof. Het meisje was volkomen onder invloed van drugs. Er is in Turnhout een ernstig drugs-probleem onder jongeren en de vijver bij het Hof is een soort ontmoetingsplaats voor jongeren waar ze experimenteren met drugs. De jongeren die aangifte tegen Marcel Vervloesem hebben gedaan, hadden allemaal een strafblad ivm drugs, diefstal, inbraak, afpersing, gewapende overvallen, zedenmisdrijven, vandalisme, mishandeling, etc. Wij hebben absoluut niet de bedoeling op te roepen tot een heksenjacht op jeugdige drug-gebruikers. Wij vinden dat minister van justitie Turtelboom, die aangeeft dat ‘een rechter zelfs niet de schijn van partijdigheid mag wekken’, een grondig onderzoek moet doen naar de fabeltjes die met de regelmaat van de klok door de Vlaamse riool-pers over Marcel Vervloesem worden verspreid. We leven in een beschaafd land, hier mogen geen media-activisten worden gecensureerd en weggestopt.

Marcel Vervloesem zit dus alweer onschuldig in de cel, niet omdat hij zijn neefje heeft verkracht, maar omdat hij een boek aan het schrijven was! Vandaag zal ik hem een kaartje sturen. Het lijkt zo weinig wat we voor hem kunnen doen. Toch maar doen…

Gevangenis Turnhout,
t.a.v. Marcel Vervloesem,
cel 139,
Wezenstraat 1,
2300 Turnhout
BELGIË

Opnieuw is er een hetze gaande tegen Marcel Vervloesem. In 2008 kreeg hij vier jaar celstraf opgelegd, maar omdat Vervloesem zeer ernstig ziek is, werd hij eind 2010 vervroegd vrijgelaten. De beschuldiging luidde: het verkrachten van minderjarige kinderen. Deze man, die samen met zijn Werkgroep Morkhoven een aantal pedofiele porno-netwerken wist te ontmaskeren, werd op deze manier uitgeschakeld. Twee dagen geleden is hij opnieuw gearresteerd, ditmaal op grond van een verklaring van een 17-jarige neef.

Marcel Vervloesem staat algemeen bekend als een strijder tegen de pedo-criminelen. Hij was de man die in 1998 de kinderporno in Zandvoort boven water haalde. Het ging om foto’s en video’s van duizenden kinderen. Rond deze kinderporno, waarop ook baby’s werden verkracht, ontstond aanvankelijk veel ophef, maar de zaak werd al snel vakkundig in de doofpot gestopt. Een Nederlandse TV-uitzending over deze zaak verdween voorgoed in het ronde archief, maar een uitzending van het Belgische Faits Divers staat nog online en is in het Nederlands ondertiteld.

Een ander kinderporno-netwerk werd al eerder ontmaskerd door Vervloesem. Het ging om een groep die opereerde vanuit het Belgische stadje Temse en kinderen ronselde op het toen nog straatarme eiland Madeira. Ook over de zaak Temse Madeira heeft Faits Divers een uitzending gemaakt. Ook deze staat nog online en is Nederlands ondertiteld.

In mei 2010 wijdde de Fransman Karl Zéro een lange reportage aan de doofpot rond de kinderporno in Zandvoort en het lot van Marcel Vervloesem: Het dossier van de schande. Ook deze uitzending staat nog online en is Nederlands ondertiteld. Marcel Vervloesem werkte aan een boek over de Zandvoort-doofpot, maar nu zit hij dus opnieuw gevangen. Een neef van 17 jaar heeft aangifte tegen hem gedaan en hoewel de verklaring van deze jongen nogal ongeloofwaardig overkomt, wordt hij onmiddellijk op zijn woord geloofd.

Als er aangifte wordt gedaan tegen Joris Demmink, nota bene tot vier maal toe, dan zijn de getuigen zogenaamd ongeloofwaardig. Ook in de zaak Dutroux bleken de daders hoge heren en de getuigen werden gek verklaard. Hun verklaringen verdwenen uit het strafdossier, maar doken later toch weer op. Iedereen weet of zou kunnen weten welke adellijke en machtige personen betrokken waren bij dit ultieme sadisme tegen kinderen.

In de Belgische pers verschijnen nu weer schandaalverhalen over Marcel Vervloesem, maar de werkelijke daders gaan nog steeds vrijuit. Deze zaak tegen Vervloesem is ook te volgen op de volgende pagina’s van Facebook:
Werkgroep Morkhoven
Marcel Vervloesem

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

We kennen allemaal wel het verhaal van de Sabijnse Maagdenroof. Kort na de stichting van Rome waren er veel meer mannen dan vrouwen in de stad. Daarom nodigde Romulus de naburige Sabijnen uit voor een feest. Zij kwamen in groten getale en namen ook hun vrouwen mee. Op een teken van Romulus grepen de Romeinen alle Sabijnse maagden en verjoegen de mannen. Toen de Sabijnen later terug kwamen om zich te wreken en de vrouwen te bevrijden, bleken de Sabijnse maagden heel gelukkig met hun Romeinse man. Tot zover de mythe!

De vrouwenbeweging FEMEN uit de Oekraïne protesteert niet alleen tegen seks toerisme, maar ook tegen internationale huwelijksbureaus en andere vormen van seks-slavernij. Nederlandse mannen die graag willen trouwen, maar in Nederland geen geschikte partner kunnen vinden, wenden zich tot een huwelijksbureau voor een mooie en lieve vrouw uit een straatarm buitenland. Zo’n meisje denkt dat ze goed terecht komt, maar ze wordt in feite volledig afhankelijk van haar echtgenoot. Dit is een vorm van huwelijksslavernij.

In het oude Griekenland, de bakermat van onze “democratie”, waren de vrouwen volledig overgeleverd aan hun vader, die hen vervolgens uithuwelijkte. Daarna waren ze overgeleverd aan hun echtgenoot. Ze mochten zelfs het huis niet verlaten, waardoor slavinnen meer vrijheid genoten dan hun meesteres! In het oude Rome had de vader of echtgenoot eveneens volledige zeggenschap over zijn vrouw en zijn dochters. Deze slavernij van de vrouwen gaat samen met het erfrecht van vader op zoon.

In de Middeleeuwen bleef dank zij het Christendom de totale zeggenschap van mannen over vrouwen bestaan. In de Islam was de verhouding iets beter geregeld, daar waren de vrouwen handelingsbekwaam, al was hun waarde in het erfrecht en het bewijsrecht slechts de helft van die van een man. Ook in onze “moderne” tijd is deze scheve machtsverhouding in stand gebleven. Pas in 1957 werden in Nederland de gehuwde vrouwen handelingsbekwaam! Om te trouwen, had men toen nog toestemming nodig van de ouders, tenzij men ouder was dan 33 jaar. Tegenwoordig geldt daarvoor de meerderjarige leeftijd: 18 jaar.

In het vaderrecht worden vrouwen verkwanseld en verkocht, niet alleen in de prostitutie, maar ook op de huwelijksmarkt. Hoewel we het huwelijk graag associëren met liefde en geluk, blijkt het voor veel vrouwen een pure vorm van slavernij. Rageh Omaar ging voor zijn onderzoek naar hedendaagse slavernij op zoek naar verkochte bruiden. Hij kwam terecht in India, maar het probleem speelt eigenlijk overal waar het vaderrecht geldt. Het erfrecht van vader op zoon, in de Naam van de Vader, leidt tot onvrijheid voor vrouwen en tot een machtsrelatie binnen het huwelijk. Het grootste probleem is daarbij volgens mij dat de vrouwen niet beseffen wat het vaderrecht met hen doet. Ze zien het als een natuurwet en proberen zichzelf zo goed mogelijk te verkopen op de huwelijksmarkt.

Bulgaria: The Business of Marriage

Slavery: A 21st Century Evil – Bridal slaves duurt 24 minuten.

In de nacht van 30 april op 1 mei 1999 werd in Friesland een meisje van 16 jaar op een gruwelijke manier verkracht en vermoord, waarna haar zwaar verminkte lichaam werd gedumpt in een weiland vlak bij het AZC Kollum. De vermoedelijke daders, de asielzoekers Feik Mustafa en Ali Hassan, waren daarna snel verdwenen uit het AZC, zo bleek eind 2010 uit een onderzoek van o.a. Wim Dankbaar en André Vergeer. Een vermoedelijk medeplichtige Duitser, Wolfgang Hebben, is zelfs nooit als verdachte aangemerkt. Dit alles wijst op een doofpot waarbij zowel het AZC als het Openbaar Ministerie betrokken zijn. Onze SG Joris D. was op dat moment directeur-generaal Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken.

Ten tijde van deze lustmoord was Harm Brouwer Hoofdofficier van Justitie te Leeuwarden. Twee weken later werd hij benoemd tot president van de rechtbank van Utrecht. In 2004 werd hij Procureur-generaal van het OM en in juni 2005 werd hij voorzitter van dit college, oftewel Super-PG. Als hoogste baas van het OM is hij ook verantwoordelijk voor het al dan niet vervolgen van Joris D.. In 2009 zijn daar nog Kamervragen over gesteld, dit naar aanleiding van een artikel van Micha Kat, maar over de Demmink Doofpot begint men in de Tweede Kamer liever niet…

De wrede lustmoord op Marianne Vaatstra behoort duidelijk tot de misdrijven die niet mogen worden opgelost. Dit blijkt o.a. uit drie afleveringen van EenVandaag over de zaak Vaatstra uit maart 2010. Vanaf april 2010 verscheen er een reeks artikelen op Klokkenluideronline over deze stinkende beerput.

Volgens het onderzoek op KLOL is Marianne Vaatstra na het vieren van Koninginnedag niet op de fiets naar huis getogen, maar ze zou op 1 mei 1999 omstreeks half een ‘s nachts zijn ontvoerd in een auto. Ze werd naar het AZC Kollum gebracht, waar in een hoek van het terrein de stacaravan (het chalet) van Wolfgang Hebben stond. Deze caravan is enige weken later afgebrand, zonder ooit op sporen te zijn onderzocht. Het chalet van Hebben wordt door omwonenden genoemd als verkoopadres van porno, drugs en wapens. In deze caravan zou Marianne door een aantal mannen zijn verkracht, gewurgd en de keel doorgesneden. Daarna heeft men haar lichaam naar een weiland gedragen, maar niet begraven. Deze lustmoord is waarschijnlijk op video opgenomen, want zulke snuff-films leveren veel geld op.

Omdat een asielzoeker, de Irakees Ali Hassan, Marianne tevoren had bedreigd met een keeldoorsnijdend gebaar, viel er op hem een sterke verdenking. De nacht na de moord is hij echter verdwenen uit het AZC. Zijn vriend Fayek (Feik) Mustafa is op 3 mei in het diepste geheim overgeplaatst naar het AMOG in Musselkanaal. Ali Hassan zou kort daarna in Noorwegen in de gevangenis hebben gezeten, waar hij werd herkend door een Nederlander, Gerrit Veldman. Volgens justitie is dat echter allemaal niet interessant en zelfs Peter R. de Vries kon dit misdrijf niet oplossen.

Voor video’s over het onderzoek naar de zaak Vaatstra, staat hier de playlist van JDTV. Die begint met de drie uitzendingen van EenVandaag in maart 2010, waarna het team van JDTV en KLOL zelf op onderzoek uitging. Kijk, luister en huiver! Deze gruwelijke lustmoord, waarin Feik Mustafa en Ali Hassan de meest waarschijnlijke daders zijn, werd kennelijk welbewust door het OM in de doofpot gestopt! In opdracht van en in samenwerking met Joris D. heeft de toenmalige Hoofd-OvJ Harm Brouwer deze zaak ondergespit en later als Super PG onder doodlopende sporen en nep-onderzoeken bedolven.

Over wat er werkelijk gebeurde, is André Vergeer rustig en duidelijk:

It moat oars begint met een minuutje Micha Kat en duurt een half uur.

Toen de beroemde misdaadshowmaster PR de Vries in februari 2008 zijn grote Joran-show uitzond, werd hij tot mijn verbazing door Harm Brouwer geloofd en geprezen. Volgens mij ging het om illegaal opgenomen beelden, maar het hoofd van het OM vond van niet en de Minister President sloot zich daar bij aan. PR kenden we reeds van zijn laster- en smaadshow tegen Robert Hörchner. Nog gekker werd het, toen PR in december 2009 de opnamen van een politieverhoor uitzond. Op BOUblog stond:

Op 13 december j.l. heeft PR de Vries weer een Joran-show uitgezonden, die tegenwoordig ook op Internet kan worden bekeken. Ditmaal draaide het om de video-opname van een politieverhoor. Uiteraard mag deze niet worden vrijgegeven aan de media. De politieambtenaar die deze opname ter beschikking stelde, pleegt een ambtsmisdrijf. In plaats van deze uitzending te verbieden, liet het OM de grote PR zijn gang gaan.

Waarom greep Harm Brouwer niet in? Waarom kon PR zo openlijk zijn illegale gang gaan? Waarom prijst een Super PG de maker van een illegale misdaadshow de hemel in? Met de zaak Vaatstra wil PR de Vries zich niet bemoeien, al doet hij alsof. Toen Wim Dankbaar hem begin dit jaar zijn reconstructie voorlegde, reageerde PR volstrekt niet. De vraag rijst dan of PR wist dat Harm Brouwer…

JDTV deel 5: De rol van Harm Brouwer

In mei 2011 nam Harm Brouwer afscheid van het OM om te worden benoemd tot vice-president van de rechtbank Amsterdam, waar hij zich zal toeleggen op het Kort Geding. Hij werd opgevolgd door Herman Bolhaar.

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Er spelen er op dit moment heel wat zaken zeer snel na elkaar. Op 26 januari besliste het CEAS negatief in de zaak Haalboom/Overzier, op 31 januari kwam het rapport over de zaak Vaatstra uit, op 1 februari werd een onderzoek naar herziening in de zaak Baybasin/Demmink afgewezen en gisteren antwoordde de minister op Kamervragen dat dhr. Disselkoen zal worden overgeleverd aan Polen. Foei, wat een geknoei! Maar deze juridische zaken staan ook niet los van elkaar.

Hoewel vele ogen nu gericht zijn op Egypte, waar mannen op kamelen de demonstrerende bevolking belagen met stokken en stenen, gebeurt er in Nederland ook veel. De strijd Hosni Mubarak – Egyptische Volk wordt niet door ons beslist. De strijd tegen de Demmink-kliek speelt zich echter hier af. Dat is onze strijd!

In het rapport over de zaak Vaatstra verklaarde de Hoofdofficier van Justitie te Leeuwarden, mr. Henk Mous, dat de Ali Hassan die in Turkije is onderzocht op DNA, de juiste Ali Hassan is. Over de vraag of deze Ali dan ook de neef is van Jano Hassan die nu in Groningen woont, laat het rapport zich niet uit! Toch heeft iemand de echte Ali met zijn neef Jano in 2009 in Groningen ontmoet…

Stephanie van Reemst, die volgens getuigen ten tijde van de moord omging met Feik Mustafa en zijn vriend Ali, blijft bij haar verklaring dat Feik haar heeft verkracht en zwijgt verder in alle talen. Feik Mustafa werd voor die verkrachting nooit vervolgd en ook de tijdslijn klopt niet. Vermoedelijk heeft Stephanie gezien dat Marianne werd ontvoerd. Ze weet in dat geval ook door wie. Lees hier de bewijslast.

Vlak voor het verschijnen van het Maus-rapport vond er een publicitaire aanval plaats op Micha Kat en Wim Dankbaar. In de Nieuwe Revu stond dat Micha Kat volslagen gek geworden was en de Leeuwarder Courant beweerde dat Stephanie werd belaagd en bedreigd door Wim Dankbaar en Micha Kat. Van dat laatste zou aangifte zijn gedaan en Stephanie zou sindsdien politiebescherming krijgen, maar van die aangifte is bij Dankbaar en Kat niets bekend. Erger nog, als zij het OM te Leeuwarden bellen, dan wil men hen zelfs niet te woord staan! Men legt gewoon de hoorn op de haak! Micha Kat heeft de Nieuwe Revu nu gesommeerd tot rectificatie en Kat & Dankbaar eisen van het OM Leeuwarden inzage in de aangifte van Stephanie. Heel terecht, want dit wordt echt te gek! Met dank aan mr. drs. M. Vissers voor haar heldere juridische lectuur!

Voor wie de zaak Vaatstra niet gevolgd heeft, staat hier de playlist van JDTV over het onderzoek naar de lustmoord op Marianne Vaatstra. Deze lijst begint met drie uitzendingen van EenVandaag in maart 2010, waarna het team van JDTV en KLOL zelf op onderzoek uitgaat. Kijk, luister en huiver! Deze gruwelijke lustmoord, waarin Feik Mustafa en Ali Hassan de meest waarschijnlijke daders zijn, werd kennelijk welbewust door het OM in de doofpot gestopt! Niet waar, mr. Harm Brouwer?

Op 27 januari werd de uitslag bekend van het onderzoek van de CEAS in de zaak Haalboom. Zie hier het rapport van de CEAS. De commissie onderschrijft daarin het oordeel van de rechters dat Henk Haalboom helemaal in zijn eentje in het pikkedonker de dode Pim Overzier dwars door het bos kon dragen en op 60 meter van het pad begraven. Haalboom was toen 56 jaar, een tengere man met een zwakke rug. Pim Overzier was een grote, zware man van 37 jaar. Haalboom zou Overzier eerst nog eigenhandig moeten hebben gewurgd, zonder hem te verwonden. Zie voor de onmogelijke reconstructie deze uitzending van Een Vandaag.

De alternatieve verklaring zou luiden dat Overzier een hartaanval kreeg op een nabijgelegen homo-ontmoetingsplaats. Hij zou zijn begraven door twee of drie andere bezoekers, die de plek graag geheim wilden houden. Volgens de CEAS ontbreekt daarvoor ieder bewijs. Hoe Haalboom zijn magische, welhaast bovenmenselijke krachttoer dan heeft kunnen verrichten, laat de Commissie in het midden, maar in het eindrapport is de tengere Haalboom opeens 1.80 m lang! Mijne heren van het CEAS, W.P.A. Korver, Th. A. de Roos en J. Wilzing, de heer Haalboom lijkt me hoogstens 1.75 lang.

Niemand heeft trouwens ooit kunnen ontdekken met welke imaginaire dame Pim Overzier zogenaamd een blind date had. Het is daarom niet uitgesloten dat Overzier inderdaad een stiekeme homo was. En hoe is het mogelijk dat het NFI in de achterbak van de auto van Haalboom bloed van Overzier aantrof, terwijl het lijk van Overzier geen enkele verwonding vertoonde? Maar hoe kwam in de Deventer moordzaak ook al weer dat bloedvlekje op de blouse van de weduwe? Iedere jurist kan begrijpen dat in elk geval in de Deventer moordzaak de rechtsgang niet klopte, want na een terug verwijzing door de Hoger Raad naar het Hof voor herziening van het vonnis, is nieuw bewijs niet toegestaan. Vandaar dat Ernest Louwes nogmaals in cassatie ging, maar de Hoge Raad greep niet in!

Maar als het aanbrengen van valse bewijzen nauwelijks tot niet wordt bestraft, wat let dan de dienders om wat sporen van de aarde uit het graf van Overzier aan te treffen in de auto en op de spade van Haalboom? We weten niet door wie Overzier werd begraven, maar als die drie mannen de pooiers waren van de minderjarige jongens op die ontmoetingsplek, dan reikt de pedo-criminele arm der wet wel erg ver…

Het tijdstip waarop dit CEAS-rapport werd vrijgegeven, was ook zo goed gekozen! Het lag in december al klaar, maar met een embargo tot 26 januari. Een dag voor de manifestatie op de Dam, waardoor publiciteit voor deze blunder van de CEAS wel verzekerd was. Een Vandaag zorgde voor een gulle reclame:

Desondanks werd het een waardige manifestatie, zie bij voorbeeld ook deze reportage op BNN.

Na deze uitspraak vreesde ik het ergste voor Baybasin, wiens zaak al jaren op de burelen van Buruma lag, bij de Toegangscommissie van het CEAS, zeg maar de eerste drempel. Slechts zes dagen nadat het negatieve advies in de zaak Haalboom bekend werd, bracht men de verbijsterende en beschamende beslissing in de zaak Baybasin naar buiten. Het verzoek tot nader onderzoek werd afgewezen op grond van een ondeskundig rapport van prof. dr. B.P.F. Jacobs. De verklaring van X2, de Turkse tapvervalser, was niet voldoende. Niet bewezen werd namelijk geacht dat de door X-2 vervalste gesprekken inderdaad door het Hof zijn gebruikt:

De TCEAS is van oordeel dat niet vastgesteld is kunnen worden dat er gemanipuleerd is in de onderzochte gesprekken. Zelfs als wordt uitgegaan van manipulatie door X2 of enig ander, is uit de nu voorhanden gegevens onvoldoende op te maken hoe die manipulatie kan hebben geresulteerd in de door het Hof gebruikte opnamen.

Het tijdstip was weer goed gekozen, zo snel na de afwijzing in zaak Haalboom. De beslissing in de zaak Baybasin kreeg in de pers geen enkele aandacht. Zowel Haalboom als Baybasin zullen zich nu rechtstreeks richten tot de Hoge Raad met het verzoek om herziening op grond van nieuwe feiten. Dat gaat dan wel weer jaren duren… Maar let op de rode draad: In alle bovenstaande zaken mogen de ware daders niet worden opgespoord!

Professor mr. Y. Buruma, u begrijpt toch zelf ook wel dat dit niet langer kan? Valse taps, dat mag niet! Daar weet Robert Hörchner alles van. Ook in zijn zaak waren de bewijzen gemanipuleerd, daarom hebben Robert en Annelies jaren lang gevochten voor een kopie van die telefoontap. Ten slotte werd het OM door de rechter gedwongen om de tap vrij te geven voor analyse, maar juist op dat moment werd Hörchner overgeleverd aan Polen op grond van een gammel EAB. De Amsterdamse Rechtbank vond echter dat hij dat maar moest bewijzen in Polen! Het is Hörchner na 10 maanden zware celstraf gelukt om levend terug te komen uit die hel en om de ware dader aan te wijzen, maar wat raar… Jeroen van den O. uit Vught wordt door het OM nog altijd niet vervolgd.

Valse bewijzen, valse vonnissen, daar komen slachtoffers van! Op grond van de Hörchner-jurisprudentie werd ook dhr. Essen veroordeeld tot Polen. Sindsdien is hij voortvluchtig, net als sinds kort dhr. Disselkoen, die hetzelfde overkwam. Gisteren heeft minister Opstelten van Veiligheid en Justitie de Kamervragen beantwoord die daarover zijn gesteld door de SP. De minister antwoordde dat … „Hij zal worden aangehouden en vervolgens worden overgeleverd aan de Poolse autoriteiten”. Maar dhr. Disselkoen blijft nog liever voortvluchtig… En Nederland wordt zo ook niet veiliger! Alleen die criminele Cranendonk woont nog veilig in Rotterdam.

Al deze zaken staan met elkaar in verband en hebben met elkaar te maken. Daarom tot slot nog dit: aanstaande zaterdag is er in Utrecht een bijeenkomst van Klokkenluider Online. Begint om 12 uur in het Emma-centrum, het adres en de route staan hier.

En die malle Kat moet op vrijdag 11 februari om 10 uur voorkomen voor de Rechtbank in Den Haag om zich te verantwoorden voor het feit dat hij tegen het secretariaat van Bilderberg heeft gespoten. Weliswaar mag een Kat niet vies doen, maar die onzindelijkheid bij Justitie is nog veel smeriger!

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Van AVAAZ ontving ik de volgende oproep:

Beste vrienden,
Enorme hotelketen, Hilton, zou betrokken kunnen zijn in seks-slavernij en de handel in verkrachting. Hotels vormen een belangrijk terrein voor deze weerzinwekkende handel, maar Hilton weigert om een internationale gedragscode over sekshandel te onder tekenen. Laten we een enorme handtekeningenactie opbouwen en deze aan de CEO van het Hilton overhandigen door advertenties te plaatsen in de plaatselijke kranten in de stad waar hij woont:

Het is schokkend. Hilton, één van de meest vermaarde hotelketens in de wereld, zou betrokken kunnen zijn in de seksuele uitbuiting van kinderen, in hun eigen faciliteiten!

Hotels zijn één van de belangrijkste plaatsen waar kinderslaven verkocht worden voor seks door wrede pooiers. En Hilton heeft zelf niet de basis internationale Gedragscode onderschreven, die hotels ertoe dwingt om hun personeel op te leiden om meisjes en vrouwen, die in de seksindustrie zijn gedwongen, te herkennen, rapporteren en te assisteren. Een actie van Hilton hiertegen zou enorm zijn — als ze de Gedragscode zouden ondertekenen, zou dit een netwerk van Hilton-werknemers creëren in 77 landen en 32.000 hotels, dat tegen de handel in verkrachting van vrouwen en kinderen werken.

Er is geen tijd te verliezen om deze verschrikkelijke handel te stoppen. Teken de petitie zodat Hilton de “Gedragscode voor de Bescherming van Kinderen tegen Seksuele Uitbuiting in Reizen en Tourisme” zal uitvoeren. Zodra we 250.000 handtekeningen hebben opgehaald, plaatsen we advertenties in belangrijke kranten in McLean, Virginia, VS – de stad waar Hilton CEO Chris Nassetta woont en werkt.

De ECPAT Gedragscode voor de Bescherming van Kinderen tegen Seksuele Uitbuiting in Reizen en Toerisme dwingt hotels ertoe om hun personeel op te leiden om slachtoffers van de handel in verkrachting en minderjarige prostitutie te herkennen, hun klanten over de gevaren van seks-toerisme voor te lichten, met de lokale wetshandhavers te overleggen en zich in te zetten voor de rechten van slachtoffers. Het werkt doordat het een eerste verdedigingslinie tegen de sekshandel over de hele wereld vormt. Vandaag de dag beïnvloedt deze Gedragscode 30 miljoen toeristen per jaar – wat de kansen op de arrestatie van diegenen, die meisjes verhandelen, enorm vergroot en diegenen, die in deze handel gevangen zitten helpt.

Nadat bordelen zijn gevonden in Hilton hotels in Ierland en China, hebben duizenden mensen brieven naar de hotelketen gezonden om te protesteren, en Hilton heeft heeft de noodzaak om het probleem van kinderprostitutie aan te pakken erkend. Maar tot op heden zijn er geen concrete stappen genomen. Door Hilton CEO Nasetta in zijn eigen woonplaats te beschamen met behulp van heel veel advertenties in kranten, die hem oproepen om de Gedragscode uit te voeren, zouden we hem en zijn werknemers kunnen dwingen om kinderen op de meest effectieve manier, wereldwijd, te beschermen.

Op een gegeven moment in ons leven zullen de meesten van ons een hotel bezoeken – wie van ons zou zich gemakkelijk voelen in een kamer waar, vlakbij, minderjarige meisjes worden verkocht aan mannen en gedwongen om seks te hebben? Sekstoerisme, wat vrouwen en meisjes uitbuit, profiteert van hotelmedewerkers, die niets willen zien of die een onderhandse betaling krijgen om een oogje toe te knijpen. Wat wij nodig hebben zijn hotels, die in al hun faciliteiten een beleid van nul-tolerantie hebben aangaande de seksuele uitbuiting van kinderen.

Vandaag de dag hebben meer dan 900 bedrijven rond de hele wereld, inclusief het Radisson en Country Inn Suites Hotel de Gedragscode onderschreven. Hilton staat onder druk om met hen mee te doen. Klik hier om Hilton aan te moedigen om mee te doen in de strijd tegen sekshandel.

Elke dag worden honderden meisjes rond de hele wereld in de seksslavernij gedwongen. Onze wereldwijde oproep voor verantwoording en opleiding in wereld’s grootste hotelketen kan een enorme deuk geven aan deze verachtelijke handel.

Met hoop,

Alice, Emma, Graziela, Ricken en de rest van het Avaaz team

Bronnen:

Zegt Hilton om Kinder Prostitutie In Hun Hotels Tegen Te Gaan (Engels)

Hilton hotel gesloten door Chinese politie na prostitutie-aanklacht (Engels)

Vrouwen gearresteerd in Hilton “bordeel” (Engels)

Oorlog tegen kinderprostitutie doelt op hotels (Engels)

Hotelier handelt tegen kinderprostitutie (Engels)

Nieuwe manieren om kinderprostitutie te voorkomen (Engels)

Steun de Avaaz gemeenschap! We worden volledig gefinancierd door schenkingen en ontvangen geen geld van regeringen of bedrijven. Ons toegewijd team zorgt er voor dat zelfs de kleinste bijdragen veel helpen — schenk hier.

In zijn artikel op Zapruder schreef Antagonizer laatst het volgende:

Een onderzoek zou misschien ook een licht kunnen laten schijnen op het fenomeen waarom pedoseks en andere afwijkende seksuele praktijken bovengemiddeld veel voorkomen op de hogere echelons van de macht. Heeft het te maken met een voorkeur voor benoeming van chantabele personen op hoge posities? Of is het de macht die perverteert en mensen drijft tot het doen van dingen die taboe zijn?

Deze redenering is volgens mij onjuist. Dat Justitie is geïnfiltreerd door een pedo-kliek, betekent niet dat seksuele perversie vaker voorkomt bij machtige personen. Seksuele perversie komt volgens mij voor in alle lagen van de bevolking, maar hoewel iedereen kleren draagt, kopen alleen rijke mensen deze in de PC Hooftstraat.

De perversie is het zelfde, alleen de uitingsvorm verschilt. Een rijke pedoseksueel gaat naar een duur bordeel en wordt daarmee chantabel, maar een arme pedo verkracht zijn eigen kinderen! Die zijn gratis en het blijft binnenshuis. Men noemt deze pedo’s echter geen pedo’s maar incestplegers.

Het taboe op incest is, naast het vuur, een van de grootste ontdekkingen van de mensheid. Dit taboe bestaat wereldwijd, ook bij de meest primitieve natuurvolkeren. Men zoekt altijd een partner buiten de groep van naaste verwanten. De vroege mensensoort Homo Habilis kende dit taboe wellicht nog niet, want deze mensen trokken rond in groepjes van hoogstens 20 individuen. Tussen deze groepjes bestond ook geen samenwerking, er was geen sociale organisatie. Maar Habilis was wel reislustig. Vanaf 2 miljoen jaar geleden verspreidden zij zich over heel Afrika en daarna trokken ze zelfs naar Indonesië en China. Uiteraard heeft die tocht vele generaties geduurd en de kans dat men onderweg een andere groep Habilis tegenkwam, werd kleiner naarmate men verder trok.

Als seksuele partners steeds uit die zelfde kleine groep afkomstig zijn, dan leidt de nauwe verwantschap tot inteelt, waardoor de groep verzwakt. Ooit hebben mensen dat ontdekt. De vraag is dan wat men daartegen kan doen. De mensen die het taboe op incest instelden, wisten kennelijk dat kinderen worden verwekt door de man.

Waarschijnlijk ontstond het taboe op incest bij Homo Erectus, onze rechtop lopende voorouder die ook het vuur leerde beheersen. Ook Erectus was reislustig, zoals blijkt uit de Javamens en de Pekingmens, maar Erectus jaagde ook op de megafauna. Dat wijst op samenwerking van een grotere groep mannen. De Europese nazaten van Erectus, de Neandertalers, zullen het taboe dan eveneens hebben gekend. Ook zij hadden een sociale organisatie die nodig is voor het jagen op de megafauna en ze begroeven hun doden met veel piëteit.

Hoewel we niet uit directe bronnen weten welke seksuele orde er in de prehistorie bestond, is wel bekend hoe jagers en verzamelaars in het vrij recente verleden met elkaar optrokken. Een belangrijke studie op dit gebied werd in de 19e eeuw verricht door Lewis Morgan. Hij vroeg missionarissen en zendelingen om gegevens te verzamelen over de seksuele orde van de volkeren die ze aan het bekeren waren tot de naam van de vader. Hoewel we bij Morgan stuitten op de onvermijdelijke mannelijke bias, bleek dat de verwantschap bij deze zogenaamd primitieve volkeren uitsluitend via de moeder liep. De vader was geen verwant van zijn kinderen. Helaas beschrijft Morgan dit systeem vanuit de positie van de mannen, wat zijn verhaal nodeloos ingewikkeld maakt.

Om te begrijpen hoe het werkte, kunnen we het beste redeneren vanuit de vrouwen, die de spil van deze organisatie vormden. Ooit kwamen er twee groepen samen. Het taboe op een seksuele relatie tussen moeder en zoon kende men toen al, zelfs een bonobo lijkt daarvan op de hoogte. Zij bespraken het probleem van de degeneratie en beslisten dat de kinderen van de ene groep alleen nog maar mochten vrijen met kinderen uit de andere groep, en niet met elkaar. Morgan noemt deze twee groepen de gentes (enkelvoud: gens).

Dis bleek echter niet voldoende, omdat een meisje dan nog kinderen kan krijgen van haar vader, die immers behoort tot de andere gens. De belangrijkste stap was dat de twee gentes zich toen splitsten in vier totems. De moeders vormden de ene totem en de grootmoeders met de kinderen vormden de andere totem. Iedereen is lid van de gens van de moeder, maar van de totem van de grootmoeder, de moeder van de moeder. Alle kinderen uit een totem zijn broers en zusters. Zij houden van elkaar, ze beschermen en verzorgen elkaar, ze delen het eten, maar een seksuele relatie tussen hen is streng verboden.

De andere totem van de gens, die van de moeder, was reeds eerder taboe verklaard, dus echt heel heilig verboden! De andere gens kende ook twee totems en slechts uit één van deze twee mocht men een seksuele partner kiezen. De andere totem was de “schoonmoeder”, deze totem werd door alle mannen vermeden. Dit systeem bestond in de 19e eeuw nog bij de Aborigines van Australië, maar bij voorbeeld ook bij de San in de Kalahari woestijn. Deze twee volkeren zijn al zoveel duizenden jaren van elkaar gescheiden, dat we zeker weten dat dit systeem al heel oud is.

Binnen deze verwantschapsorde was incest tot in de derde graad uitgesloten en ook in de vierde graad (neef en nicht) waren de meeste relaties nog verboden. De kinderen van twee zusters beschouwden elkaar als broers en zusters, ze behoorden immers allen tot dezelfde totem. Voor de kinderen van een broer van de vader gold het zelfde, want broers trouwden binnen dezelfde huwelijkstotem. Alleen de kinderen van een broer en zuster waren voor elkaar niet taboe, maar lid van de huwelijkstotem. Later, toen het erfrecht een rol ging spelen, werd een dergelijk huwelijk favoriet. Neef en nicht vrijt licht, zouden wij zeggen, maar een Aboriginal zag hier geen verwantschap in.

Dit systeem sloot niet alleen vrijwel alle inteelt uit, maar het leidde ook tot een solidariteit waarop iedere lid van de totem kon rekenen. Deze verwantschapsorde bracht de seksuele drift op een hoger plan! Boven iedere totem stond de totem van de moeder, de mannen uit deze totem hadden het ouderlijk gezag over de kinderen van hun zusters. Deze ooms zorgden voor de opvoeding van de jongens zodra ze in de puberteit kwamen. De meisjes bleven meestal bij hun moeder, of ze gingen naar hun oma, die van hun eigen totem was. Ook de zorg voor de ouderen was daarom goed geregeld. Zoals een meisje behoorde tot de totem van haar oma, zo behoorde een jongen tot de totem van de vader van zijn vader! Dit kan men zelf nagaan door een stamboom te trekken. Grootvader en kleinzoon waren broers, zonder dat het vaderschap daar ook maar enige rol in speelde. Ook tussen hen golden gelijkwaardigheid, liefde en zorg. Deze grootvader was echter ook de oom van zijn ooms! Deze oudere “broer” had het gezag over de opvoeders van de jongen, hij kon zijn ooms berispen als de jongen hem daarom vroeg.

Om de vier totems ieder hun eigen identiteit te geven, was iedere totem symbolisch verwant aan een dier. Dit totemdier mocht door de totemleden alleen worden gedood en gegeten op het jaarlijkse totemfeest. De totemverwantschap lag ten grondslag aan de hele maatschappelijke organisatie en het vaderschap speelde daarin geen enkele rol. De vader was geen verwant. Dat is de essentie van het moederrecht, het matriarchaat. Dat gaat niet over macht, maar over liefde en verwantschap.

Op den duur bestonden er in de verwantschap talloze gradaties, zonder dat dit de grondslag aantastte. Men noemde elkaar meestal niet bij de naam, maar men benoemde de verwantschap: dag tante! De sociale orde van vier broederschappen maakte het ook mogelijk dat de mannen onderling in vrede konden samenwerken. Uit deze orde is na de laatste ijstijd het vaderrecht ontstaan. In het vaderrecht is ook de vader een verwant, zijn kinderen zijn zijn erfgenamen en zij dragen zijn naam. Maar ook tussen man en vrouw ontstaat een soort verwantschap: ook zij draagt zijn naam.

In het vaderrecht wordt het taboe op incest doorbroken. Abraham trouwde met zijn halfzuster van vaders kant. In het moederrecht was deze relatie absoluut taboe, zij was zijn zuster. Het motief voor dit verboden huwelijk was het erfrecht van vader op oudste zoon! Abraham had 8 zonen, maar hij stuurde er 7 weg en hij maakte Isaak tot zijn enige erfgenaam.

Het vaderrecht is een economisch principe, waardoor het kapitaal accumuleert in handen van weinigen, terwijl de rest van de mensheid wordt onterfd. Het leidt tot rijkdom voor enkelen en tot armoede voor de rest. Omdat een vader er zeker van wil zijn dat zijn erfgenaam ook werkelijk door hem is verwekt, wordt de vrijheid van de vrouwen sterk ingeperkt. In het klassieke Griekenland, die “bakermat van de democratie” mochten de vrije vrouwen het huis zelfs niet verlaten. Zij waren nog minder vrij dan hun eigen slavin! In sommige moslimlanden bestaan deze beperking nu nog.

Het vaderrecht heeft echter ook demografische effecten. De meisjes worden niet meer geteld, men wil alleen maar veel zonen, maar er worden natuurlijk wel ongeveer even veel dochters geboren. Zolang de aarde nog woest en ledig was, had dit effect van het vaderrecht voordelen. Het staat talloze malen in de Bijbel: hun nageslacht zal talrijk zijn! In die tijd klonk dat heel hoopvol, het leek een goed plan! In de Naam van de Vader werd een krachtige religie. Tegenwoordig zitten we echter met miljarden mensen op onze aardkloot. Zou men het vaderrecht afschaffen, dan neemt ook de wereldbevolking weer af.

Het vaderrecht ligt dus ten grondslag aan de economie en de demografie, maar ook aan onze seksuele gedragingen. In het vaderrecht worden vader en moeder verwanten, maar incest is nog steeds taboe. Een kind van 3 jaar oud, dat de seksuele orde probeert te begrijpen, leert dat incest niet mag van moeder. Moeder is verwant, maar ook vader is verwant. Vader en moeder doen samen iets wat niet mag! Deze paradox is voor het kind onoplosbaar, daarom wordt de seksualiteit onderdrukt. Als deze onderdrukking even wordt losgelaten, dan blijkt een groot deel van de mensen seksueel pervers.

Wie de seksuele perversie wil begrijpen, zal dus moeten kijken naar de huidige structuur van het vaderrecht. Na de seksuele revolutie van de jaren ’60 en ’70 zal een normaal opgroeiden kind de seksuele orde ongeveer als volgt verwerken: vader is verwant, moeder is verwant, ze doen dus iets wat verboden is. Maar ze vinden het openlijk lekker! Wat verboden is, is dus lekker! Hoe meer iets verboden is, hoe lekkerder het wordt… In deze tijd leidt het vaderrecht tot een vrijwel volledige schending van taboe, een totale seksuele wanorde!

Mr. Adèle van der Plas heeft op 25 mei j.l. nogmaals aangifte gedaan tegen Joris D. wegens het verkrachten van een minderjarige jongen: Osman B.. De aangifte van Mustafa Y. werd daarbij aangevuld, want nadat Mustafa in 2008 aangifte had gedaan tegen Joris D., is hij herhaaldelijk bedreigd. En intussen doet het OM nog steeds helemaal niets met zijn aangifte!

Deze nieuwe aangifte stond onlangs op Klokkenluider online. Het eerste deel gaat over de aangifte van Mustafa Y. en de intimidatie die daarop volgde.

AANGETEKEND
De Edelachtbare Heer
mr. G.W. van der Burg
Hoofdofficier van Justitie
van het Landelijk Parket
Postbus 395
3000 AJ Rotterdam
Amsterdam, 25 mei 2010

Inzake : Aangifte Mustafa Y.

Edelachtbare heer,

Op 15 september 2008 heb ik namens mijn cliënt Mustafa Y. aangifte gedaan bij de toenmalige hoofdofficier van justitie, mr. A.J.A.M. Nieuwenhuizen, tegen de Nederlandse Secretaris Generaal bij het Ministerie van Justitie, Joris Demmink, terzake verkrachting en seksueel misbruik van een Turkse jongen jonger dan 16 jaar. De persoonsgegevens van cliënt, alsmede de diverse namens cliënt aangeleverde bewijsstukken en mijn correspondentie met uw parket over de zaak is bij u bekend onder dossiernummer PL-NV-1326.

Aan de aangifte is een verklaring gehecht van de Turkse onderzoeksjournalist Burhan Kazmali aan wie cliënt zijn levensverhaal als straatjongen in Istanbul had verteld inclusief de traumatiserende gebeurtenis van zijn verkrachting en het seksueel misbruik dat van hem is gemaakt toen hij 12/13 jaar oud was (zie de bij brief d.d. 15 september 2008 overgelegde schriftelijke verklaring d.d. 12 december 2007 van B. Kazmali, de pp. 19-20).

Kazmali beschrijft hoe Mustafa Y. hem vertelde 12-13 jaar oud te zijn geweest toen hij werd benaderd door twee politiemensen en dat hij geen kans had gehad om hun verzoek te weigeren. Letterlijk vertelde hij hierover aan Kazmali:

“Omdat ik geen huis had waar ik naartoe kon en geen plaats had waar ik kon slapen, was het zwaar om te leven op de stadsmuren van Topkapi (—) Maandenlang waste ik mij niet, ik had geen mogelijkheid om de broek en de kleding die ik droeg te verschonen (— ) In die periode, toen ik zo’n 12-13 jaar oud was (—). Twee kameraden die ik niet kende en die ik niet eerder had gezien (waarvan ik later vernam dat het veiligheidsfunctionarissen waren) hebben mij opgehaald (—) Ze zeiden toen: wij staan achter jou, wij zullen voor je opkomen. We zullen bemiddelen zodat jij beter werk zult kunnen krijgen. Maar we gaan jou naar een plek brengen, we zullen je met iemand laten kennismaken, die gaat zich met jou bezighouden. (uit schaamte wil ik niet verder ingaan op hetgeen mij toen is verteld) Ik had ook geen kans om te weigeren. Ik was namelijk tot hen veroordeeld. Ik weet heel goed wat mij had kunnen overkomen als ik nee zou hebben gezegd. Ze zouden mij iedere dag ophalen en mij misschien wel delicten die ik niet heb gepleegd, in mijn schoenen schuiven, dat was mij namelijk al heel vaak overkomen. (—) Ik werd geconfronteerd met iemand die even oud was als mijn vader. Iemand met een flink en grof postuur, ik verstond niet wat zij bespraken, maar er stonden drankjes en vruchten op de tafel. Hij vroeg enkele dingen en ik maakte gebaren met mijn handen om duidelijk te maken dat ik hem niet had verstaan. Hij lachte hard. Hij keek alsmaar naar mij, hij keek niet naar de televisie en hij hield zijn ogen niet van mij af. Terwijl hij naar mij keek streelde hij ook zijn lichaam. Het was een goed geklede persoon, hij probeerde met zijn lichaamshouding en zijn gedrag iets aan mij duidelijk te maken. (— ) Op dat moment had ik zijn bedoeling al wel begrepen. Nadat die functionaris was vertrokken zijn er een aantal dingen gebeurd. We zijn namelijk samen in het bed gegaan en hij kuste en streelde mij onophoudelijk. Ik walgde van de man maar ik had geen keus… Nadat deze gemeenschap enige tijd had geduurd, heeft hij mij verleid. Ik heb die nacht twee keer een dergelijke gemeenschap gehad met deze persoon. Na verloop van een hele tijd ben ik naar mijn kamer gegaan en hij had mij ook behoorlijk veel geld gegeven, hij had Marken gegeven. De volgende dag ben ik zo rond de middag uit het hotel weggegaan, maar mij werd gevraagd om niet te ver weg te gaan. (—) de volgende dag is er niets gebeurd, later is mij gezegd dat wij met een andere automobiel naar de buurt van Izmir zouden gaan en dat ik mee zou moeten en ik ben met hen meegegaan. Onderweg heeft hij niet veel gesproken, hij zei alleen maar sommige dingen tegen degenen die hem beveiligden, af en toe keek hij mij aan en knipoogde naar me. We waren naar Bodrum gegaan. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik buiten Istanbul kwam. Ik werd er vaak op gewezen dat ik over de naam en de identiteit van deze persoon met niemand mocht praten. Ik dacht bij mezelf, waarom zou ik daarover praten, zou ik aan Allah om mijn verdoemenis verzoeken. We waren naar een plaats dichtbij het centrum van Bodrum geweest. Tegen mij was gezegd dat ik een paar dagen in dat hotel zou blijven en dat mijn relatie met die persoon zou voortduren. Voordat we naar het hotel zijn gegaan hebben we gegeten in een plaats die leek op een zomerhuis, we waren daar met vier mensen. Drie waren buitenlanders en een was Turk. Ze hadden mijn identiteitskaart afgenomen, ze dachten zeker dat ik er anders misschien vandoor zou gaan, maar ik had sowieso geen mogelijkheid om ergens naar toe te gaan. (—) Vervolgens hebben ze mij naar het hotel gebracht waar wij zouden verblijven, je moest daar met een trap naar toe. Bij de ingang van het hotel ontstond een discussie tussen, ik geloof dat het medewerkers van het hotel waren, en de personen die bij mij waren. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar de medewerkers van het hotel kon ik verstaan omdat zij Turks spraken. Ik vernam dat de persoon van wie ik inmiddels te weten was gekomen dat hij J.D. heette en in Nederland een belangrijk persoon was, bij de binnenkomst van de functionarissen die bij hem waren, aan het hotel een valse identiteit had opgegeven en dat hij met een identiteitsbewijs op naam van iemand anders in dat hotel willen verblijven. In verband met die persoon is de Gendarmerie ingelicht, maar ze hadden mijn situatie door of iemand heeft dat verteld en het hotelpersoneel zei ‘maak dat je wegkomt, jij bent een fl… ‘Ga jij hier samen met die mannen zijn? Ga weg of we roepen de gendarmerie’. Ik was bang, maar er was niets dat ik kon doen.”

Een op 10 januari 2008 door Kazmali van Mustafa Y. afgenomen interview, waarin hij bevestigd dat de door Kazmali hierover gepubliceerde feiten op waarheid berusten, is op videoband vastgelegd. Deze videoband kan in vertrouwen aan uw rechercheurs worden getoond, zo liet ik mr. Nieuwenhuizen eerder weten.

De oud-politiefunctionaris Mehmet K. wiens volledige naam vertrouwelijk aan uw parket ter beschikking kan worden gesteld, vertelde volgens dezelfde verklaring van Kazmali dat hij tussen 1995 en 1997 werkzaam is geweest bij de afdeling Beveiliging van de Directie van Politie te Istanbul. Hij kreeg in die periode de opdracht buitenlandse functionarissen gedurende hun verblijf in Turkije te beveiligen. In die hoedanigheid ontmoette hij ook de Nederlandse ambtenaar Demmink, zo heeft hij Kazmali verteld. Kazmali geeft in zijn verklaring van 12 december 2007 aan van K. het volgende hierover te hebben vernomen:

“De mijnheer die voorafgaand aan de operatie Baybasin uit Nederland kwam, was de persoon die ik ken als degene waarover ik later heb vernomen dat hij Demmink heet. Er waren nog twee personen bij hem die van de Nederlandse politie waren, een van hen was iemand van de inlichtingendienst. Samen met drie collega’s hielden wij ons bezig met de beveiliging van de heer Demmink en van degenen die in zijn gezelschap waren. Waar zij ook heen gingen en met wie zij ook contact zouden opnemen, wij zorgden voor een veilige omgeving. Af en toe maakten wij bij de politie ook gebruik van burgervoertuigen met valse kentekenplaten. (—) Ik had de genoemde persoon echter maar drie keer tijdens zijn bezoeken aan Istanbul begeleid. Een keer op zijn echte naam, dat was Demmink, maar bij zijn tweede en derde bezoek maakten wij om veiligheidsredenen gebruik van valse namen, wij deden ons werk… de tweede komst van deze persoon was in 95, het zou ook begin 96 kunnen zijn geweest. Na een aantal besprekingen te hebben gevoerd in Gayrettepe was er in hotel Akgün in Topkapi voor deze persoon een kamer gereserveerd onder een andere naam. Ze hebben toen in de lobby van dat hotel op de eerste dag van zijn verblijf een bespreking gehad met een aantal functionarissen van het Nederlandse Consulaat. Ze hadden daar besprekingen met hoge politiechefs waarvan ik op dit moment de namen niet wil noemen. De inhoud van een belangrijk deel van die besprekingen had betrekking op Hüseyin Baybasin, maar het was ook sowieso niet onze taak om daar naar te luisteren. Op vrijdag na afloop van dit soort werkzaamheden en bijeenkomsten verbleef deze persoon als ik mij niet vergis in een mooie kamer op de bovenste etage, met uitzicht op Fındıkzad.

(—)

Ik heb met de heer Demmink geen enkel woord gewisseld. (—) Hij heeft mijn collega naar zijn kamer ontboden en had tegen hem gezegd dat hij klaar was met zijn werkzaamheden en dat hij een paar dagen door Turkije wilde reizen en plezier wilde maken, dat hij overdag oudheden en toeristische plaatsen wilde bezoeken en dat hij ‘s avonds uit wilde gaan (—)

Ik heb tegen mijn collega gezegd: ‘kom en laten wij hier van af zien en laten we dat aan onze Directeur laten weten’ en dat hebben we ook gedaan.

Maar het antwoord dat wij van hem kregen was dat we alles moeten doen wat die man van ons vroeg. Ze hadden gezegd dat hij een belangrijk persoon was. (—) de man (—) zei dat hij de liefde wilde bedrijven met iemand van het mannelijke geslacht. (—) De werkelijke bedoeling van deze persoon, zijn leeftijd, was om geslachtsgemeenschap te hebben met een jongetje.(—) hem is op een gepaste wijze gevraagd wat voor man hij dan wilde hebben. (—)

Ik dacht aan de stadsmuren van Topkapi. Ik ben daar in mijn eentje naar toe gegaan, de auto was een burgerauto met een vals kenteken. Op de muren van de citadel heb ik een van de als drugsverslaafde, ver van de maatschappij staande, als ‘straatkinderen’, kinderen van onder brug bekend staande kinderen gevonden met een strafblad vol diefstallen, die ik nog kende van toen ik nog op andere plaatsen in functie was. Ik denk dat hij toen zo’n 14 of 15 jaar oud was. Hij had op die leeftijd wel het een en ander op zijn kerfstok, maar hij had nog niet in de gevangenis gezeten. Ik heb hem bij mij geroepen en ik hem gezegd dat er een klusje voor hem was. Ik heb hem gezegd dat hij binnen een paar dagen zelfs geld zou kunnen krijgen. Deze persoon had in het verleden ook al eens homoseksuele penetraties met anderen gehad. Ik heb hem over het geval verteld, hij ging akkoord. Het is in ieder geval beter dan op de muren van de citadel te slapen, zei hij. (—) Die persoon kent u trouwens ook. Voordat ik hem naar het hotel bracht is hij in het hotel gewassen, geschoren etc. we hebben hem kleding aan gegeven die de obers gebruiken en op de zaterdagavond heeft hij hem in zijn kamer ontboden en hebben ze in de kamer samen gegeten… Ik denk dat het rond 02.03 was dat de jongen uit de kamer kwam en de kamer ernaast is binnengegaan. Wij hebben aan hem gevraagd wat er was gebeurd, aanvankelijk wilde hij het niet vertellen, maar op ons aandringen heeft hij gezegd dat zij samen waren geweest en seks hadden bedreven. Hij had dollars of Marken in zijn zak, ik weet het niet zeker maar zondagochtend zei de jongen tegen ons dat hij wat kleding zou gaan kopen en dan terug zou komen en hij zei: “hij wil mij maandag mee naar Izmir nemen en ik wil meegaan.” Wij waren bang om net als de jongen in de problemen te komen en mijn collega is hem gevolgd en een paar uur later kwam hij terug met nieuwe kleren. Zondag zijn ze ook weer bij elkaar geweest en na een paar uur samen te zijn geweest ging hij naar zijn eigen kamer. (—) Op maandag is de persoon met een voertuig waarvan wij wisten dat het toebehoorde aan het Nederlandse Consulaat samen met de jongen, die hij meenam, naar Izmir, Kuşadası, Bodrum en omgeving gegaan.”

In een op videoband vastgelegd interview bevestigt ook K. dat hij de publicaties van Kazmali over zijn ontboezemingen had gelezen en dat Kazmali hierover de waarheid had geschreven. Samengevat specificeert K. in dit interview dat het betreffende straatkind indertijd zo’n 12 jaar oud was en erg bang. Bovendien ging het niet alleen om deze jongen, maar had hij in zijn functie ook nog een andere jongen geregeld voor de heer Demmink. Deze videoband kan aan uw rechercheurs worden getoond en vertrouwelijk worden overhandigd.

Necdet Menzir, oud politiechef van Istanbul, bevestigt tegenover Burhan Kazmali dat Demmink in de jaren negentig Istanbul bezocht en dan beveiligd werd door zijn veiligheidsmensen. Volgens genoemde verklaring van Kazmali vertelde hij het volgende:

“DAN KOMEN WE aan de zaak J. Demmink… De naam van die man heb ik erg vaak gehoord. Ik kan me de exacte datum niet meer herinneren maar in die jaren verzorgde onze veiligheidsdienst zijn beveiliging… In het verleden, ook al voor de jaren 1995, hoorde ik af en toe dat hij weer in Turkije was geweest. Ik vermoed dat hij een nauwe band met Turkije had, maar wij konden niet weten wat zijn bedoelingen waren, ik wilde het ook niet weten.

Voor zover ik weet is het wel zo dat hij onderzoek deed in de zaak Baybasin en dat hij zich bezighield met onderzoek naar diens bezit en vermogen in Turkije en de plaats waar zijn roerende en onroerende bezittingen zich bevonden. Op dit moment wil ik geen namen noemen maar hij schijnt gesprekken te hebben gevoerd met de politici van destijds, leiders op het hoogste ministeriële niveau en met een aantal mensen van de MIT. Zelfs als tussen onze collega’s, die inmiddels uit de organisatie zijn omdat zij zijn gepensioneerd of die zijn overgeplaatst naar andere plaatsen, deze onderwerpen af en toe ter sprake kwamen, stelden wij elkaar de vraag wat die J. Demmink toch van plan was en waarom hij zich toch zo van nabij met Turkije bezig hield. Ik wil mij hier ook niet al te veel in verdiepen want de waarnemingen waren vaak niet erg chic, het ging om zaken die niet zouden moeten gebeuren. Maar helaas hebben sommige collega’s binnen onze organisatie voor deze persoon een aantal diensten verricht, u mag ze zelf benoemen. Zelfs in die jaren spraken wij al van een ’PEDOFIEL’, mijn opvoeding staat mij niet toe om dit uit te spreken. Ik heb hem trouwens maar een of twee keer gezien en kort met hem gesproken (—)

Bekend was dat Demmink, wiens naam in Turkije in verband werd gebracht met seksschandalen, in de jaren 1995 tot 2000 met gebruikmaking van verschillende namen in Turkije is geweest. (het verhullen van iemands werkelijke identiteit is iets dat om veiligheidsredenen wel vaker gebeurde) De politie in Istanbul verleende hem vanzelfsprekend beveiliging, zowel bij zijn officiële als ook bij zijn niet officiële bezoeken. Met die zaken hield de afdeling beveiliging zich bezig. Wij deden het nodige voor zijn officiële- en zijn privé-bezoeken. Demmink was ook nauw betrokken bij de zaak Baybasin. Ik had gehoord dat Tansu Çiller diverse malen met het Nederlandse Ministerie van Justitie heeft gesproken. Het heeft uiteraard een behoorlijke schok veroorzaakt dat Baybasin de naam van Tansu Çiller in verband bracht met de drugshandel. Maar ik ben zelfs niet in staat om te beoordelen of deze uitspraak op waarheid berust of niet. Maar kijk, ik zal iets zeggen, ik weet niet of dit juridisch mogelijk is of niet. De besprekingen tussen Ferruh Tankuş en Demmink, Tankuş en Hillenaar en alle besprekingen met de buitenlandse politiemensen die vanuit Nederland naar Turkije zijn gekomen, zijn opgenomen op geluidsbanden met de bedoeling dat ze later zouden kunnen worden ontcijferd. (—) Dit is wat ik te zeggen heb.”

Tot op heden is vanuit uw parket geen actie ondernomen naar aanleiding van deze aangifte, ondanks het gegeven dat alle genoemde drie getuigen en de aangever zich bereid hebben verklaard nadere vragen van justitie over hun verklaringen te willen beantwoorden: Necdet Menzir en de oud politieman Mehmet K. middels een officieel rogatoir verhoor in Turkije, de journalist Burhan Kazmali en de aangever Mustafa Y. in een verhoor in Turkije of in Nederland. Bij brief van 24 oktober heb ik uw parket ook nog eens in het bezit gesteld van het proces-verbaal d.d. 5 november 2008 van het verhoor van Burhan Kazmali door de Officier van Justitie te Fatih. In dit verhoor bevestigt Kazmali onder ede dat al datgene wat hij over deze zaak publiceerde hem door Mustafa Y., Mehmet K. en Necdet Menzir is verteld. Hij geeft in dit verhoor aan dat hij van geen van de geciteerde getuigen, na zijn publicaties over hun verklaringen, ooit een ontkenning of verzoek om rectificatie heeft ontvangen. Integendeel, na zijn publicaties over de zaak hebben Mustafa Y. en Mehmet K. nog eens op video bevestigd dat alles wat Kazmali over hun verklaringen had gepubliceerd, op waarheid berustte. De aan de aangifte van Mustafa gehechte verklaring van Kazmali is conform aan deze publicaties.

Omdat mr. Nieuwenhuizen daarop stond, heeft Mustafa Y. zich bereid verklaard nadere vragen over zijn aangifte in Nederland te komen beantwoorden. Na deze bereidverklaring heeft zich een nog steeds niet beëindigde discussie voortgesleept tussen mij en de hoofdofficier over de voorwaarden waaronder een dergelijk verhoor zou moeten plaatsvinden.

In mijn brief van 7 april 2010 schreef ik mr. Nieuwenhuizen welke informatie ik van de journalist Kazmali had ontvangen over de bedreigingen in Turkije aan het adres van Mustafa Y. en Mehmet K. Beiden waren benaderd en aan Mustafa was gezegd dat hij financieel ondersteund zou worden als hij de aangifte tegen Demmink zou intrekken, maar dat hij ‘niet met rust zou worden gelaten’ als hij dat niet deed. Vanwege deze bedreigingen heb ik uw parket bij herhaling verzocht om beveiliging van Mustafa gedurende zijn verblijf hier in Nederland tijdens het voorgenomen verhoor (zie mijn brieven van 7 april 2009 en de bijgevoegde e-mails van 30 januari 2009 en 16 maart 2009 van Kazmali aan mij, alsmede mijn brieven van 6 Juli 2009 en 27 augustus 2009) . Ondanks deze berichten heeft Mr. Nieuwenhuizen de verzochte beveiliging echter geweigerd met het argument dat het hier NEDERLAND was (zie zijn brief aan mij van 27 november 2009). Deze weigering is voor mij onbegrijpelijk gezien de soms vergaande beveiligingsmaatregelen waarmee getuigen in andere strafzaken worden omringd. Een wel heel cynisch karakter krijgt deze weigering in het licht van de latere mededelingen van Mustafa over wat hem sedert zijn aangifte in Turkije is overkomen, waarover hieronder meer.

De andere door Mustafa Y. gestelde voorwaarde, te weten dat zijn Nederlandse en Turkse advocaat in staat worden gesteld bij zijn verhoor hier in Nederland aanwezig te zijn, is evenmin gehonoreerd door uw voorganger mr. Nieuwenhuizen.

In mijn brief van 6 juli 2009 heb ik uw parket uitgelegd dat de aanwezigheid van Mustafa’s cliënten bij het door uw rechercheurs af te nemen verhoor de objectieve waarheidsvinding eerder zal bevorderen dan schaden. Gezien de positie van de aangeklaagde is de vrees van cliënt immers niet geheel ongerechtvaardigd dat van de zijde van de politie –werkzaam in opdracht van justitie waarvan thans de hoogste ambtenaar wordt aangeklaagd – ongeoorloofde beïnvloeding op hem zou kunnen worden uitgeoefend tijdens het verhoor. Hiermee, zo schreef ik, werd niet gedoeld op de integriteit van de individuele ambtenaren die het verhoor zouden gaan afnemen. Hun namen waren toen niet eens bekend aan cliënt en zijn verdediging. Het ging erom, zo schreef ik, dat de onafhankelijkheid en objectiviteit van het door cliënt verzochte onderzoek structureel en van aanvang aan zoveel als mogelijk werd gewaarborgd teneinde verwijten over en weer achteraf te voorkomen. Hieraan kan de aanwezigheid van cliënts advocaten bij het voorgenomen verhoor alleen maar bijdragen. Om dezelfde reden verzocht ik uw parket het voorgenomen verhoor van cliënt van begin tot eind op video- en geluidsband vast te leggen. Om aan de bezwaren van mr. Nieuwenhuizen tegen de aanwezigheid van de advocaten tegemoet te komen, heb ik in mijn brief van 27 augustus in aansluiting op het Protocol Studioverhoren, behorend bij de Aanwijzing Opsporing en Vervolging inzake Seksueel Misbruik voorgesteld, dat cliënt een zogenaamd studioverhoor zou worden afgenomen, waarbij zijn advocaten het verhoor zouden volgen vanuit de regieruimte, dat wil zeggen buiten het gehoor en gezichtsveld van cliënt en verhorende rechercheurs en dus zonder enige mogelijkheid van beïnvloeding. Ook dit voorstel is door mr. Nieuwenhuizen op voor mij onbegrijpelijke gronden afgewezen. Voor de argumenten over en weer volstaat het naar de gevoerde correspondentie te verwijzen.

Voor cliënt en zijn verdediging was het eind 2009 helder dat uw parket in deze kwestie niet van zins was in deze zaak ook maar een begin van verantwoordelijkheid te nemen door een onderzoek van de aangereikte feiten.

Ik heb mij gezien deze houding van uw parket genoodzaakt gezien het verhoor van Mustafa over zijn aangifte en de daarop volgende gebeurtenissen aan een derde toe te vertrouwen. Dit verhoor is afgenomen door Klaas Langendoen, wiens rapport over zijn verrichtingen in deze als productie aan deze brief is gehecht inclusief de letterlijke transcriptie van het verhoor in beëdigde Nederlandse vertaling (prod 1: vertaling uit het Turks van het transcript van het gesprek met het 1e jongetje MY op 13 december 2009). Het verhoor is van aanvang tot eind door middel van twee videocamera’s geregistreerd. Uw rechercheurs zijn welkom op mijn kantoor om de betreffende opnamen te bekijken. Ook kan vertrouwelijk een kopie van de opnamen aan uw rechercheurs ter beschikking worden gesteld. De originele opnamen van het verhoor bevinden zich in een kluis op een geheime plek ten behoeve van eventueel ooit gewenst authenticiteitsonderzoek. Hetgeen Mustafa in dit verhoor verklaart over hetgeen hem is overkomen in 1995/1996 én na de aangifte in september 2008 is ronduit schokkend.

Allereerst wijs ik u op p. 11 van bedoelde Nederlandse transcriptie, waaruit blijkt dat Mustafa de foto van Joris Demmink zonder aarzeling kiest uit een reeks van 8 foto’s van Nederlandse heren van vergelijkbare leeftijd. Ook herkent hij Mehmet K. als de veiligheidsagent die hem bij Demmink bracht en die hem begeleidde naar en na afloop van zijn ontmoetingen met Demmink. Tijdens het verhoor was Mustafa zeer emotioneel. Hij vertelde via de tolk dat hij iedere keer wanneer er in het gesprek stiltes vielen weer duizend doden stierf, omdat hij het gebeurde dan weer herbeleefde. Hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij zich vanwege de emoties niet altijd even precies uitdrukte. (zie prod. 1, p. 11) Hij verklaart tegenover Langendoen dat hij zo’n anderhalf jaar geleden Burhan Kazmali had ontmoet en dat die zijn vertrouwen had weten te winnen en dat hij hem daarom tot in de kleinste details deelgenoot had gemaakt van wat hem toen als minderjarig straatjongetje was overkomen (zie prod. 1, p. 2). Mustafa legt uit tot op heden de psychische gevolgen te ondervinden van wat hem toen is overkomen. Hij had gedacht dat zijn huwelijk en de kinderen die hij sindsdien heeft gekregen hem zouden helpen over dit jeugdtrauma heen te komen. Hij geeft echter aan nog altijd problemen te hebben in zijn seksuele beleving vanwege de diepe schaamte over wat hem als kind was overkomen (zie prod. 1, p. 4).

Heftige emoties komen ook boven als Mustafa vertelt over wat hem en zijn gezin is overkomen na de in Nederland ingediende aangifte tegen Demmink en de publicatie door Burhan Kazmali van zijn levensverhaal. Hij is toen benaderd door Emin Arslan, op dat moment nog steeds een hooggeplaatste Turkse politiechef. Ik schreef uw voorganger mr. Nieuwenhuizen al dat deze zelfde Emin Arslan sedert september 2009 is gedetineerd wegens verdenking van betrokkenheid bij grootschalige drugshandel (zie mijn brief van 28 oktober 2009, prod. 2). Mustafa beschrijft Mehmet Emin Arslan als volgt:

“Mehmet Emin Aslan, die eerloze, die heeft mijn leven de vernieling in geholpen. Meneer de plaatsvervangend politiechef. Meneer Mehmet Emin Aslan, kunt u zich voorstellen, zo’n functie, hij zou dus mijn leven gaan redden. In plaats daarvan heeft hij mijn leven de vernieling in geholpen (—)

Na deze berichten, anderhalf jaar geleden dus, begon hij (Mehmet Emin Aslan) met bedreigingen, wilde hij dat ik wat Burhan Kazmali zei als leugen zou bestempelen. (—)

hij zei ook: ik ben bereid je het dubbele te geven van wat hij je geeft als hij jou iets geeft. Ik kan je tien jaar lang huisvesten. Je moet journalisten niet vertrouwen, dat zijn leugenaars. Hij zei: als je precies het tegenovergestelde beweert van wat hij zegt, dan zorg ik dat je een goed leven hebt. Ik heb toen gezegd dat alles wat gezegd is waar is, dat geen enkel detail gelogen is, dat is wat ik hem heb verteld. Hij zei: straks vinden ze je lijk nog op een vuilnisbelt, waar je ook naar toe vlucht in Turkije, ik laat je niet in leven.(—)

Mustafa vertelde verder dat Arslan vervolgens in Bursa, waar hij toen met zijn gezin woonde, mensen heeft betaald om geruchten, roddels over hem te verspreiden, dat hij een flikker zou zijn, een dief, etc. Na op grond hiervan ontslagen te zijn bij zijn vorige werkgevers is hij uiteindelijk met zijn gezin in een afgelegen dorpje terecht gekomen, waar hij met zijn gezin in een soort van stal woont zoals hij het zelf uitdrukte, en voor een ouder boerenechtpaar werkt.

Mustafa gaf aan: “Nadat ik had kennisgemaakt met Mehmet Emin Aslan (—) kwamen allerlei mensen op een gegeven moment die zeiden van: we gaan je helpen, we zorgen dat het weer in orde komt met je leven, als je maar zegt bij het OM dat wat je hebt verteld aan Burhan Kazmali niet waar is, dat Burhan Kazmali je heeft gebruikt. De verwondingen aan mijn been zijn gebeurd toen ik bij de benzinepomp werkte. Er is tussen Orhaneli en de boerderij een pad van ongeveer 7 km. Mijn bazen stuurden me af en toe naar Orhaneli, het is een looppad door het bos, het is een afgelegen weggetje, en als mijn werkgevers mij naar Orhaneli stuurden om iets te halen, dan ging ik lopend drie kwartier heen en drie kwartier terug. Een afgelegen weggetje. Drie personen hebben daar mijn weg versperd, een grote spijker in mijn been geduwd net zo lang tot ik begon te schreeuwen, te huilen en te smeken, ik probeerde natuurlijk tegen te stribbelen, ik heb ook gescholden op ze, ik heb ook gezegd dat alles wat ik heb gezegd helemaal waar is en zei zeiden dat als ik niet zou doen wat ze mij zeiden, ze mijn gezin iets zouden aandoen. En ze hebben me met de dood bedreigd. Dit heb ik nooit verteld aan mijn vrouw. Ik wilde niet dat zij bedroefd zou zijn. Vijf zes maanden daarna… ik ontving toen geld van het provinciebestuur, een soort sociale hulp van 300 lira per maand, toen ik niet thuis was, is iemand aan de deur geweest en die persoon heeft naar mij gevraagd met de mededeling dat ze waren gekomen voor hulp en mijn vrouw heeft toen gezegd dat ik in de stad was. Die personen zeiden: we komen morgen zo rond de klok van 9, 10 weer terug en we gaan dan met uw man ergens naar toe om behulpzaam te zijn, we gaan u helpen. De volgende dag kwam iemand in pak die er heel netjes uitzag en die zei: kom, we gaan je helpen om rond te kunnen komen, voor je levensonderhoud, we gaan je kolen geven. Ik zocht er helemaal niets achter omdat ik sowieso hulp verwachtte van het districtsbestuur. Ik ben in vertrouwen ingestapt. Op een gegeven moment zijn we vanuit Orhaneli vertrokken richting Kestel en na Bursa richting Yalova zijn ze de zijweg naar het dorp Sugoren in gereden.

Voordat we bij Sugoren aankwamen stapte bij het benzinestation een vaag type, bebaard, lang haar, ook in de auto. Totdat die persoon was ingestapt had ik geen enkel wantrouwen. Ze zeiden: er is een brief voor jou van Mehmet Emin Aslan. We hadden je gewaarschuwd dat we je niet zouden laten leven, we zeiden toch dat we je leven zouden vergallen, en voordat ik iets kon zeggen pakte de ene me beet, drukte heel hard tegen mijn kaken, en zei van: haal je tong tevoorschijn. Dat wilde ik niet, dus die man in pak heeft toen mijn tong uit mijn mond getrokken. In de tussentijd – ik wilde dat natuurlijk niet , ik probeerde me te verzetten – kreeg ik allemaal klappen op mijn buik, op mijn lichaam, En die bebaarde man heeft toen met een scheermes in mijn tong gesneden”.

Bovenvermelde feiten moeten worden onderzocht, zo lijkt mij. Een rechtsstaat als Nederland pretendeert te zijn, kan zich niet permitteren, dat ook maar een fractie waar zou zijn van wat Mustafa verteld over één van de hoogste vertegenwoordigers van ons Ministerie van Justitie zonder dat dit zou worden onderzocht. Het gaat hier om een aangifte niet alleen van verkrachting en seksueel misbruik van een weerloze jongen jonger dan 16 jaar, maar tevens om het misbruik van een hoge ambtelijke positie om deze delicten te kunnen plegen. De daarop volgende meer recente ernstige intimidatie van het slachtoffer om zijn aangifte tegen deze Nederlandse justitieambtenaar in te trekken, heeft plaatsgevonden door een hooggeplaatste Turkse politieman met wie het Nederlands Ministerie van Justitie en de daaraan verbonden ambtenaren regelmatig beroepsmatig contact hadden. Naast overtreding van de artikelen 242 en 245 Sr, verkrachting en seksueel binnendringen bij iemand beneden zestien jaar, is hier sprake van ondermeer de delicten strafbaar gesteld in de artikelen 47 jo. 285a, 303 en mogelijkerwijs 308 en 309 Sr, (het uitlokken van) het belemmeren van de uitingsvrijheid van personen en mishandeling al dan niet in de uitoefening van enig ambt gepleegd. Ook van deze thans nieuw opgekomen strafbare feiten doe ik hierbij namens cliënt aangifte tegen Joris Demmink alsmede tegen mogelijke Nederlandse NN medeplegers.

Ik hoop thans op korte termijn van uw parket te vernemen dat er onderzoek naar de feiten wordt ingesteld en dat Mustafa onder de door hem gestelde voorwaarden in Nederland nader zal worden verhoord, bij gebreke waarvan ik mij namens cliënt zal moeten wenden tot het Gerechtshof met het verzoek uw parket te bevelen tot vervolging over te gaan.

Hoogachtend,

Adèle van der Plas

Het betreft hier een uitbreiding van de eerdere aangifte van Mustafa Y. Hieronder de aangifte van een nieuw slachtoffer:

AANGETEKEND
De Edelachtbare Heer
mr. G.W. van der Burg
Hoofdofficier van Justitie
van het Landelijk Parket
Postbus 395
3000 AJ Rotterdam

Amsterdam, 25 mei 2010

Inzake : Aangifte Osman B.

Edelachtbare heer,

Hierbij doe ik u een klacht tevens aangifte toekomen van Osman N. B. tegen de Nederlandse Secretaris Generaal bij het Ministerie van Justitie Joris Demmink terzake jegens hem gepleegde strafbare feiten in Turkije in of omstreeks 1997 (prod. 1).

Cliënt heeft op 12 december 2009 in Istanbul tegenover Klaas Langendoen een verklaring afgelegd over hetgeen hem 12 jaar geleden is overkomen, toen hij als 14-jarige in een hotelkamer in Edirne is verkracht, en de psychische schade die hij daarvan heeft ondervonden. De beëdigde Nederlandse vertaling van dit door Langendoen afgenomen verhoor gaat hierbij, gehecht aan een verklaring van Langendoen over het verhoor (prod. 2). Het verhoor is met behulp van twee videocamera’s geregistreerd. Uw rechercheurs kunnen op mijn kantoor deze video bekijken en desgewenst daarvan ook vertrouwelijk een kopie ontvangen.

Cliënt is bereid zijn klacht en aangifte in Nederland nader toe te lichten onder de voorwaarden dat hij wordt beveiligd zolang hij voor dit verhoor in Nederland verblijft en dat zijn Nederlandse en Turkse advocaat het verhoor (vanuit eventueel een regiekamer) kunnen volgen.

Zijn aangifte houdt samengevat het volgende in:

p. 1 Mijn naam is Osman B.. (—)

Ik ben geboren in Bursa I. (—) op –, — – (—)

p. 3 Het gaat uiteindelijk om iets wat mij is overkomen als kind. Iets wat slecht is voor mij. (—) Ik was ongeveer veertien jaar oud toen. (—)

p. 4 Zoals ik al heb gezegd was dat twaalf jaar geleden. Omdat ik ondeugend was, liep ik wel eens weg van huis (—) Ik had toen een kennis, politieman Mehmet. Als er iets was voorgevallen was hij degene die kwam. Ondanks het feit dat we kinderen waren, waren de dingen die we deden wel strafbaar maar hij heeft ons nooit geslagen of in de cel gezet. Het was iemand die altijd met goede raad kwam en ons altijd zei dat we ons niet zo moesten gedragen. Ik en de andere jongens mochten politieman Mehmet omdat hij op een bepaalde manier ons altijd beschermde. Als we zeiden dat we honger hadden, dan stak hij ons wat geld toe. Als we iets wilden of ergens trek in hadden als kind, dan gaf hij ons geld zodat we dat konden kopen. En wij vroegen ons nooit af waarom die man zich zo goed gedroeg naar ons toe en waarom hij ons altijd geld gaf. In de dagen erna zei hij tegen mij dat hij mij zou voorstellen aan iemand die heel rijk was en van kinderen hield. Er is een rijk iemand, hij is een vriend van mij, hij houdt van kinderen, ik wil jou voorstellen aan hem. Ik heb dat toen geaccepteerd. Op een dag is hij samen met die man verschenen. De man was werkelijk vrijgevig, hij vroeg of we iets wilden, hij aaide me over het hoofd, hij lachte me toe. Ik en de andere kinderen dachten toen dat deze man dit alleen maar deed omdat hij echt van kinderen hield. Hij kwam met een auto naar onze buurt, hij had ook een chauffeur en die was volgens mij tegelijkertijd ook zijn lijfwacht. Hij bracht mij bijvoorbeeld naar zaken waar je een hapje kon eten, of naar restaurants, we gingen ook wel eens naar de lobby’s van hele mooie hotels. (—) Op een dag kwam hij weer met zijn auto en chauffeur naar onze buurt. Hij zei dat we die dag weer naar een mooie plaats zouden gaan. Ik ben in zijn auto gestapt. We zijn behoorlijk lang onderweg geweest. We zijn gereden naar de stad Edirne. (—) Het was een vrij lange rit. Uiteindelijk zijn we in Edirne naar de lobby gegaan van een mooi hotel. Op een gegeven moment zei hij dat het laat was geworden en dat het beter was om niet gelijk terug te keren en hij heeft toen een kamer geboekt in dat hotel, staat me nog bij. Ik ben met die meneer naar de hotelkamer gegaan, we zouden in dezelfde kamer verblijven. Ik weet niet wat hij aan de receptie heeft verteld, maar ik heb wel gezien dat hij een behoorlijk bedrag heeft betaald. We zijn naar zijn kamer gegaan en ik had ook wat alcohol gedronken, ik weet niet meer wat; ik was nog maar een kind dus ik was ook een beetje duizelig. Het was vrij laat, als ik me niet vergis was het na middernacht. Hij was ook behoorlijk aangeschoten, dronken. Hij zei: kom, laten we naar bed gaan, gaan slapen. Vervolgens begon hij mij ook te aaien over mijn hoofd. Hij begon dingen te doen die ik niet wilde, en begon me aan te raken op bepaalde plekken van mijn lichaam. Deze man was ook behoorlijk oud. Ook als hij niet oud was geweest, waren het dingen die ik als kind nog niet wilde. Toen hij me begon te betasten op mijn lichaam, ben ik agressief geworden, probeerde ik te vluchten en ben ik weggelopen richting badkamer. Ik ben de badkamer ingegaan, de badkamer weer uitgegaan, en gaan lopen richting de deur. Ik weet niet hoe dat is gegaan, maar zijn chauffeur kwam ook ineens plotseling binnen. Hij zei op harde toon: doe wat deze man je zegt. Hij zei: verzet je niet tegen hem, anders loopt het slecht af. Ik ben toen bang geworden, ik was nog maar een kind. Die nacht zijn er dingen gebeurd die ik niet wilde. Ik ben seksueel misbruikt, om open te zijn.

p. 15 (KL: Ja? Wat zei de chauffeur?) (—)

Toen hij voor me bleef staan, bleef ik ook staan. Hij zei: waar ga je naar toe? Ik zei: ik wil weg. Hij zei: je kan niet weg, je moet doen wat deze man je vraagt. Hij zei dit op harde toon en zei: anders loopt het slecht met je af. (—)

Het was niet nodig om mij fysiek tegen te houden. Hij zag er heel sterk uit, en ik was uiteindelijk nog maar een kind. (—)

(KL: Oké. Kon hij ontsnappen op dat moment?)

Aan zo’n persoon niet, want hij stond voor de deur.

(KL: Maar als hij had kunnen ontsnappen, dan was hij ontsnapt?)

Jazeker, dan was ik gevlucht.

(—) Ja, omdat ik bang was heb ik vervolgens niet meer geprobeerd om te vluchten nadat ik deze man had gezien. Ik dacht: iemand die dit kan, kan mij ook vermoorden. (—)

p. 13 Dat hij me over mijn hoofd aaide vond ik normaal, maar wat hij daarna deed dat was helemaal niet normaal. (—)

(KL: Ik heb respect voor de moeilijkheid van het beantwoorden van vragen, maar ik moet toch wat vervelende en heel intieme vragen stellen. Het zijn vervelende vragen, daar ben ik me terdege van bewust, (—) maar is meneer Demmink met zijn geslachtsdeel in het lichaam van meneer geweest?)

Antwoord: Ja

p.14 (KL: Nog een vervelende vraag. Weet hij…. kan hij vertellen of meneer Demmink een zaadlozing heeft gehad in zijn lichaam?)

Om eerlijk te zijn had ik toen mijn ogen dichtgedaan en ik dacht ‘laat maar gebeuren wat moet gebeuren’ omdat de chauffeur binnengekomen was en boos geworden was op mij. Ik heb mij toen niet verzet omdat ik bang was.

p. 16 Hij is gaan slapen. (—)

Demmink. (—)

Ik ben gaan liggen, maar ik kon niet slapen. (—)

p. 5 Ik weet dat hij mij in de ochtend een bundel geld gaf. Met die bundel geld zijn ik, die oude man en zijn chauffeur uit het hotel vertrokken en zijn we teruggekeerd naar Istanbul. (—)

p. 17 Ze hebben me afgezet in de wijk waar ik woonde.

Aan cliënt zijn 8 foto’s voorgelegd waaruit hij zonder aarzeling de foto van Joris Demmink aanwees als diegene die hem had verkracht. Ook herkende hij de veiligheidsbeambte Mehmet K. die ook Mustafa Y. bij Demmink had gebracht als de Mehmet waarover hij in dit verband sprak.

De door cliënt in zijn verklaring beschreven feiten houden verkrachting in, strafbaar gesteld in artikel 242 WvSr en het seksueel binnendringen bij iemand beneden 16 jaar, strafbaar gesteld in artikel 245 WvSr. Namens cliënt wordt voor beide feiten hierbij tegen Joris Demmink aangifte gedaan. Productie 1 betreft de door cliënt op 12 december 2009 in bijzijn van en op het kantoor van zijn Turkse advocaat Berzan Ekinci ondertekende schriftelijke klacht wegens artikel 245 en aangifte wegens beide feiten.

In afwachting van uw berichten,
hoogachtend,

A.G. van der Plas

——————————————————————————-

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Fred Teeven, kamerlid en nummer 3 op de kieslijst voor de VVD, heeft Kamervragen gesteld over het onderzoek naar de moord op Marianne Vaatstra.

In de nacht die volgde op Koninginnedag 1999 werd Marianne Vaatstra uit het Friese dorp Zwaagwesteinde bij Kollum verkracht en vermoord. Ze was gewurgd en haar keel was doorgesneden. Haar lichaam werd gedumpt in een weiland in het naburige dorp Veenklooster, waar het op 1 mei werd gevonden. Deze lustmoord is tot op heden niet opgelost, maar inmiddels lijkt het erop dat Justitie – ook voor de Tweede Kamer – belangrijke informatie heeft achtergehouden. De vragen van Teeven richten zich op respectievelijk een overplaatsing en een verdwijning van twee Irakese asielzoekers die het meisje eerder bedreigd zouden hebben. Hij wil van de minister weten waarom bepaalde informatie verzwegen is.

De ouders van Marianne Vaatstra noemde het politieonderzoek onlangs nog “één grote leugen” in een interview met een plaatselijke krant. “In het begin geloofden wij nog dat politie en justitie hun best deden om de zaak op te lossen, maar het vertrouwen is nu tot het nulpunt gedaald.’’

Bauke Vaatstra en Maaike Terpstra voelen zich al jaren om de tuin geleid, maar zien de vragen van Teeven als een verrassende, mogelijk positieve wending. Het enige wat de ouders van Marianne willen is een eerlijk antwoord op al hun vragen. ,,Dat is voor ons van levensbelang om het verlies van onze dochter te verwerken. We proberen nu een advocaat te vinden die de leugens van het Openbaar Ministerie onderuit kan halen. Dat zou ons een goed gevoel geven.’’

Wie weet, hebben de ouders hun advocaat gevonden in Teeven, mogelijk de nieuwe Minister van Justitie.

Als ook maar de helft klopt, dan hebben de vragen zonder meer een explosief karakter:

Vragen van het lid Teeven aan de demissionair minister van justitie en binnenlandse zaken over de gang van zaken rond de dood van Marianne Vaatstra:

1. Is het landelijk Cold Case Team nog aktief met het oplossen van de moord op Marianne Vaatstra? Is er een ander rechercheteam c.q. het land zijn nog aktief?

2. Op 13 juni 2007 heeft U mijn kamervragen beantwoord die ik had gesteld over een anonieme brief die werd gezonden aan de ouders van Marianne Vaatstra. Op 3 mei 1999 zou er geen asielzoeker uit het AZC Kollumerland zijn verwijderd c.q. uit Nederland zijn uitgezet. Is het juist dat er op 3 mei 1999 een persoon genaamd Feik M. is overgeplaatst vanuit het AZC Kollumerland?

3. Zo ja, waarom heeft U die informatie op 13 juni 2007 niet aan de Kamer verstrekt?

4. Is het juist dat de toenmalige (plv.) directeur van het AZC Musselkanaal op de hoogte was van de verwijdering van deze Feik M.? Is het juist dat deze verwijdering door de directeur is gemeld aan derden?

5. Is het juist dat deze Feik M. (tesamen met een andere asielzoeker Ali H.) Marianne Vaatstra enkele weken voor haar dood zou hebben bedreigd in een horecagelegenheid in Friesland? Is het juist dat Feik M. ook verdachte was van een ander strafbaar feit in 1999? Wat was dat voor een feit en wat is er met die zaak gebeurd? Is die (andere) zaak tegen Feik M. op 15 juli 1999 geseponeerd?

6. Is de op enig moment in Istanbul aangehouden Ali H. dezelfde persoon als de Ali H. die Feik M. vergezelde kort voor de dood van Marianne Vaatstra? Zo ja, waar baseert U dat op?

7. Indien U de vragen 3. tot en met 6. bevestigend beantwoordt, waarom is die informatie niet reeds eerder ter kennis gebracht van de Kamer?

8. Wat is de reden dat Feik M. uit het AZC Kollumerland is verwijderd in mei 1999? Bent U bekend met de huidige verblijfplaats van Feik M.?

9. Welke stappen wilt U nemen om er zorg voor te dragen dat er duidelijkheid komt in de zaak van Marianne Vaatstra?

Den Haag, 9 juni 2010.

——————————————————————————-

Deze Kamervragen heb ik nog niet kunnen vinden op Parlando. Fred Teeven heeft ook in juni 2007 Kamervragen gesteld over deze “onopgeloste” moordzaak. De onware antwoorden kwamen toen van staatssecretaris Albayrak.

Lees voor meer achtergronden ook deze BOUblog en deze BOUblog.

En luister vooral (nogmaals) naar het gesprek tussen Wim Dankbaar en de toenmalige plaatsvervangende directeur van AZC Kollum, Louis Uijl.

Gesprek Wim Dankbaar met Louis Uijl duurt 15 minuten.

[mp3player width=177 height=280 config=fmp_jw_widget_config.xml file=http://www.boublog.nl/audio/azcdirecteur.mp3]

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.