Mr. Van der Plas heeft de verklaringen gepubliceerd van de getuigen tegen Joris Demmink. Deze zijn op video vastgelegd en overhandigd aan het OM, dat na een lange aarzeling besloot om NIET over te gaan tot vervolging van de criminele pedofiel die aan het hoofd staat van ons Ministerie van Veiligheid en Justitie. Lees, kijk, luister en huiver!

OM zegt ‘onmachtig’ te zijn onderzoek naar Demmink te openen

Het Openbaar Ministerie is van mening dat de aangiften van de twee Turkse mannen, die topman mr.J.Demmink van het ministerie van justitie beschuldigen van verkrachting en seksueel misbruik ‘onvoldoende’ zijn. Volgens coördinerend officier van justitie rijksrecherche mr.J.van Zijl schiet het bewijs voor een ‘officiële strafrechtelijke verdenking’ tegen zijn hoogste baas Demmink daarom tekort.

De bewijzen die mr. Van der Plas tegen Joris Demmink heeft verzameld, zijn zowel overvloedig als schokkend. Twee Turkse jongens, Mustafa Y. en Osman B. hebben op video verklaard hoe ze zijn geronseld door de Turkse politieman Mehmet Korkmaz. Ook deze verklaart op video hoe hij jongens ronselde voor Joris Demmink. Beide jongens verklaren dat ze door Joris Demmink zijn verkracht. Een sluitender bewijs zal men zelden vinden, maar volgens het OM schiet het bewijs tekort! Men beweert ook dat Demmink in de jaren ’90 niet in Turkije is geweest, maar een onderzoek naar de reizen die de toenmalige directeur-generaal Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken op staatskosten ondernam, kan pas volgen als Joris Demmink wordt aangemerkt als verdachte. Zo is de cirkel weer rond en de beerput gesloten!

Identificatie verkrachtingszaak Joris Demmink

Aan het hoofd van ons Ministerie van Veiligheid en Justitie staat een criminele pedofiel, een kinderverkrachter die op kosten van de staat zwerfkinderen van straat laat halen om er zijn seksuele lusten op te botvieren. Dat is niet alleen pijnlijk voor de kinderen die hier het slachtoffer van werden, maar het heeft consequenties die veel verder strekken. Er hebben de laatste jaren nogal wat “gerechtelijke dwalingen” plaats gevonden, waarbij opvalt dat bij een aantal van deze “dwalingen” de relatie met pedofilie werd weggemoffeld.

In de Deventer Moordzaak mocht een voor de hand liggende verdachte, Michel de Jong, niet als verdachte worden aangemerkt. Het vermoeden dat De Jong ooit werkte als homo-prostitué, mag daarom al helemaal niet worden uitgesproken. Naar zijn rol in de Deventer Moordzaak is geen enkel onderzoek gedaan! In plaats daarvan werd de fiscaal jurist (de “boekhouder!”) Ernest Louwes veroordeeld, dit op grond van gammel en vermoedelijk zelfs door het OM geconstrueerd bewijs. Louwes vecht nog altijd voor zijn rehabilitatie.

Dat er bewijzen worden geconstrueerd door het OM, blijkt duidelijk uit de zaak Baybasin, die aan elkaar hangt van vervalste tapgesprekken. Niet alleen Baybasin, maar ook Robert Hörchner werd daar het slachtoffer van. Hij werd strafrechtelijk vervolgd op grond van een zwaar gemanipuleerde telefoontap en hoewel hij werd vrijgesproken, was na afloop van deze strafrechtelijke vervolging zijn bedrijf opgeheven wegens gebrek aan orders. Toen Hörchner ging vechten voor zijn rehabilitatie, verzon het OM een eveneens geconstrueerde aanklacht uit Polen. Daar werd een opgerolde wiet-plantage aan Hörchner toegeschreven, waarop Hörchner 10 maanden lang in Polen in voorarrest zat. De kennelijke dader, de Nederlander Jeroen van den Oort uit Vught, wordt nog steeds niet vervolgd en Hörchner vecht nog altijd voor zijn rehabilitatie.

Ook in de zaak Haalboom speelt homo-prostitutie een rol. Haalboom, een tengere man van in de vijftig, zou de veel zwaardere en veel jongere Pim Overzier hebben vermoord, dit zonder hem te verwonden! Daarna zou Haalboom hem in een mum van tijd hebben begraven in een bos dat bekend stond als homo-ontmoetingsplaats. Niet alleen moet Haalboom dan hebben beschikt over bovennatuurlijke krachten, maar ook ontkende de CEAS dat die plek in het bos een homo-ontmoetingsplaats was. De plaats was volgens hen slechts gelegen tussen twee homo-ontmoetingsplaatsen, die waren verbonden door een landweg. Het bos langs de landweg was volgens hen geen homo-ontmoetingsplaats. Haalboom vecht nog steeds voor zijn vrijheid.

Veel erger is de zaak Marianne Vaatstra. Dit meisje van 16 werd op een gruwelijke manier verkracht en daarna vermoord. Haar lichaam werd in een weiland gedumpt en de mogelijke daders, die woonden in een naburig asielzoekerscentrum, werden pijlsnel weggesluisd. Op dat moment was Joris Demmink nog steeds directeur Generaal Vreemdelingenzaken en als zodanig de hoogste verantwoordelijke voor het asiel-beleid. De verantwoordelijke hoofdofficier van Justitie te Leeuwarden, Harm Brouwer, kwam daarna bovendrijven als een gewichtloze kwal. Hij werd Super PG, maar toen er stemmen opgingen dat hij betrokken zou zijn bij de cover up van de zaak Vaatstra, trad hij af en ging stilletjes iets doen als Kort Geding rechter in Amsterdam.

Een zelfde patroon zien we bij de huisarts uit Nuenen, Edwin ten W., die werd verdacht van de moord op zijn vrouw, de Filippijnse Bebe Paña, maar slechts werd veroordeeld voor het bezit van kinderporno en het verbergen van een lijk. Dank zij PR de Vries heeft deze zaak op dit moment landelijke bekendheid, maar PR hoedt zich voor aanvallen op het OM en het Ministerie van Justitie. Edwin ten W. kwam al snel weer vrij, terwijl hij vermoedelijk twee moorden heeft gepleegd. Maar in de wereld van pedo-porno is het een ons-kent-ons!

Dit zijn slechts wat voorbeelden, maar het kan iedereen treffen! Een corrupte justitie is een schandvlek die zich steeds verder uitbreidt. Zo is er ook nog het Chipshol schandaal, waarin criminele rechters namens de staat een goed bedrijf kapot procederen, omdat het staatsbedrijf Schiphol daar voordeel bij denkt te behalen. De proceskosten van de Staat zijn voor de belastingbetaler en de schade loopt voor Chipshol in de miljoenen. Drs. J. Poot vecht nog steeds voor zijn recht en de rechtsstaat. Zijn boek: De Demmink Doofpot staat hier!

De conclusie is onontkoombaar: aan het hoofd van ons ministerie van “Veiligheid en Justitie” staat een criminele pedofiel, een perverse viezerik, een smerige kinderverkrachter. Het OM kan hem niet strafrechtelijk vervolgen, omdat dan de hele beerput opengaat. Onze zogenaamde rechtsstaat stinkt, de stank is niet te harden! Maar de politiek loopt met de neus in de lucht en negeert de stank omwille van het pluche. En intussen zit Baybasin nog altijd in de gevangenis!

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk moet worden vervolgd!

Dhr. Disselkoen heeft al enige tijd geen inkomen, want hij is ondergedoken. Minister Opstelten van Gevaar en Onrecht wil dat hij wordt overgeleverd aan Polen, dit op grond van een Pools EAB. Om zich te weer te stellen tegen dit overheids-geweld, zijn er juridische procedures, maar dat is duur! Dhr. Disselkoen heeft geen inkomen, hij is op de vlucht. Daarom vraag ik u dringend om aandacht voor zijn oproep:

Opstelten wij nemen de handschoen op tegen u

Onderwerp: Polen frustreert Europese Rechten van de Mens

Ik vecht tegen onrechtmatige deportatie naar Polen op fictieve gronden, hetgeen bewust door Minister Opstelten gesanctioneerd wordt zonder aan inhoudelijke waarheidsvinding te willen doen.

Het aantal punten waartegen ik me verzet zijn in mijn zaak:

1: Valsheid in geschrifte door Poolse rechter als grondslag van haar EAB (Europees Aanhouding Bevel) gericht aan Nederlandse O.M.
2: Onwil toetsing door Amsterdamse Rechtbank op rechtmatigheid EAB, dit ondanks overduidelijk bewijs in geschrifte van frauduleuze informatie Poolse rechter en verweer gedaagde.
3: Het negeren door dezelfde rechtbank van Undue Delay principe, recht op behandeling rechtszaak binnen redelijke termijn. De norm is opgerekt tot 3 jaar na aanhouding, in mijn geval is dit nu 13 jaar en 9 maanden. Art 6. EVRM (Europese Rechten van de Mens)

Aangezien Poolse EAB’s al langer in vele Europese landen een structureel probleem vormen verzet ik mij ook namens vele andere slachtoffers van deze malversaties tevens tegen het volgende:

4: Erbarmelijke detentieomstandigheden. Met 7 man op cel, open toilet in cel, voedsel over de houdbaarheidsdatum, ongedierte. Art 3 EVRM.
5: Buitenproportionele post-rechtzaak detentietijd (11 maanden in mijn geval) in gevangenis is in Polen normaal. Art 6 EVRM
6: Geen toewijzing van advocaat, in mijn geval tevens. Art 6 EVRM
7: Geen beschikbaarheid Pools/ Nederlandse tolk. Art 6 EVRM
8: Garantie medische zorg: Ik heb met hartaanval met 4 man op kamer gelegen in Polen, daarvan 3 met Korsakov Syndroom!!! Art 6 EVRM
9: De 2 bagatelzaken die in mijn zaak nog spelen zijn naar Nederlands recht niet strafbaar; vrijheid Unie-leden van vrij verkeer goederen, werknemers, diensten, kapitaal en verblijfsrecht.
Het kaderbesluit aangaande EAB’s gaat uit van:
10: Evenredigheidsbeginsel: Gelijke uitvoering van bv. wetgeving, uitvoering wetten, detentie-omstandigheden etc.
11: Wederzijds vertrouwen tussen Lidstaten: Wij moeten dus alle nieuwe Oost-Europese EEG vrienden blind vertrouwen zonder toetsing.

Ondanks schriftelijke indringende kritieken op Nederland t.a.v. Poolse EAB’s in brieven aan Opstelten (in mijn bezit) van: Viviane Reding, Vice President Europese Commissie voor Justitie en Fundamentele Rechten te Brussel, en 16 Europese raadsheren verenigd in Fair Trials International en EuroMoS heeft minster Opstelten gemeend alle rechten, adviezen en omstandigheden te moeten negeren en dat te verdedigen met fictie, algemeenheden en politieke prietpraat. Hij gaat bewust en opzettelijk voorbij aan alle wetten en de rechten van Nederlandse staatsburgers en levert ze uit omwille van politieke doelen.

Dat ik bijzonder teleurgesteld ben in het ongrondwettelijke handelen van Opstelten kunnen jullie wel begrijpen, maar ik ga het zeker NOOIT opgeven en laat me NOOIT vrijwillig DEPORTEREN want deporteren heet:

Overlevering zonder rechtsgronden aan een vreemde mogendheid. Zo ging het in de oorlog en zo is het dus nu weer in Nederland.

Nog even voor alle duidelijkheid. Uiteraard wil ik me verantwoorden voor een Nederlandse Rechtbank over de zaken die in het geding zouden zijn.

Omwille van mijn rechten maar tevens die van vele honderden mede lotgenoten heb ik de handschoen opgepakt tegen deze handelwijze. Met meest mogelijke spoed heb ik aanklachten ingediend tegen één persoon (Poolse rechter) en diverse instanties en ga hen dagen eventueel in Kort Geding. Uiteraard gaat dit alles in Nederland plaatsvinden, niet in Polen.

De kosten rijzen echter de pan uit qua advocatenkosten en leges.

Ik vraag diegenen die achter mijn doelstelling staan en iets willen/kunnen bijdragen om de kosten binnen het aanvaardbare te houden een kleine of iets grotere bijdrage te storten op:
rek. nr. 1381.86.286 t.n.v. C. Disselkoen
te Delft (IBAN: NL 36 RABO 0138 1862 86)
onder vermelding van: Stichting Disselkoen inz. Polen.

Diegenen die bijdragen, e-mail aan:
stichtingdisselkoen.polen@gmail.com
zodat wij u op de hoogte kunnen houden en verantwoording kunnen afleggen qua financiën. Een eventueel restbedrag gaat naar Fair Trials Int.

Met vriendelijke groet uit mijn ondergrondse verblijf,

Cor Disselkoen

Tot slot nog dit: steun dhr. Disselkoen in zijn juridische strijd, in het besef dat u hetzelfde kan overkomen! Als u ooit op vakantie naar het buitenland gaat, dan kan een klein misverstand reeds resulteren in een EAB en dan mag u zich in dat vakantieland verheugen op een langdurig voorarrest, vaak in onmenselijke omstandigheden. Een EAB wordt niet inhoudelijk getoetst. U wordt eenvoudig OVERGELEVERD!

(Hörchner in de hoek van de cel, getekend door een medegevangene)

Robert Hörchner heeft het verslag van zijn verblijf in de Poolse gevangenis op zijn website geplaatst, voorzien van vele bijlagen. Hörchner zat 10 maanden lang met 8 man opgesloten in een cel met vier stapelbedden. Na afloop bleek hij te lijden aan schurft, ringworm, zware ondervoeding en overspanning. Hörchner wil dat dit bekend wordt, omdat ook anderen het slachtoffer worden. Hij heeft daartoe contact gezocht met Catherine Heard, directeur van Fair Trials International, en vervolgens met de Nederlandse pers.

Britten en slachtoffer Robert Hörchner willen dat Den Haag ogen opent, kopte Bart Mos op donderdag 10 februari in de papieren editie van de Telegraaf.

Cor Disselkoen, de zieke fruithandelaar uit Delft die drie weken geleden onderdook omdat hij op basis van vage beschuldigingen uit 1997 aan Polen uitgeleverd dreigde te worden, krijgt hulp van een internationale groep van juristen. De uit voornamelijk Britse advocaten bestaande organisatie FTI (Fair Trials International, ‘eerlijke rechtspraak internationaal’) noemt het verbijsterend dat Nederland zó makkelijk onderdanen uitlevert aan een land met een rammelend rechtssysteem, waar zich bovendien middeleeuwse taferelen in gevangenissen afspelen.

Nederland is in Europa een van de weinige lidstaten die slaafs en kritiekloos onderdanen uitleveren aan landen als Polen, Litouwen en Roemenië. „Deze voormalige Oostbloklanden misbruiken het systeem van Europese arrestatiebevelen (EAB’s), waardoor Nederlandse burgers in die landen vaak maandenlang onder onmenselijke omstandigheden in voorarrest worden opgesloten”, zegt Catherine Heard, directeur FTI die zich binnen Europa hard maakt om de golf van uitleveringen te stoppen en zich nu buigt over de zaak van Disselkoen.

Heard zegt zich zeer ongerust te maken over het gebrek aan belangstelling van de Nederlandse politiek voor de misstanden die zich voordoen in de nieuwe lidstaten van de EU, waar op basis van oude communistische wetten de arrestatie van ingezetenen in de rest van Europa kan worden bevolen. Het was uitsluitend SP-Kamerlid Sharon Gesthuizen die afgelopen weken kritische vragen stelde aan minister Opstelten (Justitie en Veiligheid) over de positie van Disselkoen, maar zij kreeg daarbij geen enkel gehoor. Opstelten kondigde zelfs aan dat de hartpatiënt Disselkoen (64) direct uitgeleverd zou worden indien de Nederlandse politie hem aanhoudt.

Volgens de FTI-directeur is in het Britse, Belgische, Franse en Duitse parlement al veel breder het besef doorgedrongen dat de huidige situatie onhoudbaar is geworden. „Duitsland levert haar onderdanen bijvoorbeeld helemaal niet uit”, vertelt Heard op een bijeenkomst met advocaten en voormalige Nederlandse slachtoffers van Poolse arrestatiebevelen. De vanuit Brussel opgelegde EAB-wetgeving, daterend van kort na de aanslagen van 9-11 op het WTC in New York, was oorspronkelijk bedoeld om uitlevering van terroristen en andere criminelen binnen de EU te vergemakkelijken, aangezien dat tot dan toe zeer moeizaam ging.

Geen beroep

„Op zich was dat een logisch streven, maar het gevolg daarvan is nu wel dat rechtssystemen die volstrekt andere normen hanteren dan wij, aan onze burgers worden opgelegd. De Nederlandse rechter mag namelijk de vele honderden arrestatiebevelen die ieder jaar uit deze landen worden uitgestuurd niet inhoudelijk toetsen. Nóg vreemder is dat burgers na het Nederlandse besluit tot uitlevering hiertegen geen beroep kunnen aantekenen.”

„Nederland gaat ten onrechte uit van wederzijds vertrouwen in elkaars rechtssystemen”, stelt Heard, die er bovendien op wijst dat de mensenrechten in de Poolse gevangenissen al jaren aantoonbaar worden geschonden. „Polen werd de afgelopen jaren diverse malen door Europa op de vingers getikt wegens de middeleeuwse condities in haar gevangenissen. Smerige en propvolle cellen, waar het wemelt van ongedierte, bewoond door een mix van meerdere verdachten en veroordeelden door elkaar. Polen weigert zelfs vanwege de overbezetting in haar gevangenissen Poolse veroordeelden terug te nemen die in de rest van Europa vastzitten. Maar ondertussen beveelt het land wel ieder jaar de arrestatie en uitlevering van ruim 700 andere EU-burgers.”

Uitkleden

Het afgrijzen is van Catherine’s gezicht te lezen als Robert Hörchner, die enkele jaren geleden zelf tien maanden onschuldig in voorarrest zat in een Poolse cel, tijdens de bijeenkomst vertelt over zijn ervaringen met het gevangeniswezen en rechtssysteem daar. Beschimpt door een rechter en ontvangen door een cordon van bewakers met agressief blaffende Duitse herdershonden voor wie hij zich moest uitkleden, werd hij in 2007 samen met zeven anderen, „voornamelijk brede kale getatoeëerde criminelen” in een cel gesmeten.

„Ik sliep naast een blinde psychopaat die veroordeeld was wegens het vermoorden van meerdere mensen door hun schedel op de grond kapot te beuken. De man was incontinent en kreeg regelmatig hevige woedeaanvallen. Ik heb maandenlang geen oog dichtgedaan. Een andere man in de cel was een seriemoordenaar, eveneens geestelijk gestoord, die door mijn celgenoten met slaapmiddelen rustig werd gehouden. Ze maalden handenvol slaappillen door zijn eten. Het kon ze niets schelen als hij daar door zou overlijden. Het was puur overleven”, zegt Hörchner, die eenmaal terug in Nederland een half jaar in het ziekenhuis moest blijven wegens een extreme in de cel opgedane besmetting met schurft en ringworm. „Mijn hele lijf zat onder. Ik krabde ’s nachts mijn huid overal open. In het ziekenhuis hadden ze nog nóóit zoiets gezien. De Poolse gevangenisdokter had me al die maanden uitsluitend vaseline voorgeschreven tegen de schurft. Die kreeg ik mee in een potje waarin volgens het etiket tomatensoep had gezeten.”

Volgende week donderdag spreekt een Kamercommissie van Justitie en Veiligheid onder meer over de problemen met arrestatiebevelen uit Polen. SP-kamerlid Gesthuizen zal daarbij opnieuw de situatie van Disselkoen ter sprake brengen.

Tot zover Bart Mos in de Telegraaf. Sharon Gesthuizen, veel succes gewenst en dank je wel! Misschien wil minister Opstelten zelf even ophoepelen naar Polen. Want zijn bezuinigingen op de Nederlandse rechtsstaat horen in ons land niet thuis!

Geachte heer Opstelten,

Hoewel we het woord “vluchteling” meestal associëren met dictatoriale regimes in de Derde Wereld, blijkt het tegenwoordig ook van toepassing op onschuldige Nederlandse slachtoffers van uw regime. Veiligheid en Justitie zijn voor hen verworden tot Gevaar en Onrecht. Er was ooit een moment waarop men in Nederland unaniem zei: Nooit meer! Dat moment is voorbij, maar in mijn herinnering hoor ik nog de muziek van Theodorakis en de stem van Liesbeth List.

O drapetis: De vluchteling

O vluchten wil ik nu naar huis,
geen prikkeldraad houdt mij nog op.
Vlieg, hart van mij want ik ben vrij
en over land en over zee wil ik naar huis.
Ja over land en over zee wil ik naar huis.

Geef mij toch brood want het is ver.
En ver zal ik nog moeten gaan.
Over het strand, bergen en land,
zo vlucht ik verder want ik wil zo graag naar huis.
Zo vlucht ik verder want ik wil zo graag naar huis.

O christenmensen, hoort mij aan,
gelooft: ik ben geen moordenaar.
Weest niet beducht, ik ben gevlucht,
omdat omdat ik nimmer mensen doden kon.
Omdat omdat ik nimmer mensen doden kon.

Altijd wordt op hem gejaagd,
altijd vindt hij schrik en vrees.
Waar hij ook gaat, overal haat.
O mensen, hoed u voor de man, hij is gevlucht.
O mensen, hoed u voor de man, hij is ontvlucht.

O nooit was iemand zo alleen,
alleen in het land van Bertold Brecht.
Hij geeft het op, hem wacht de strop,
ook nu, ook nu heeft de SS het laatste woord.
Ook nu, ook nu heeft de SS het laatste woord.

Ik wens de heren Disselkoen en Essen veel sterkte op hun vlucht voor Gevaar en Onrecht.

Er spelen er op dit moment heel wat zaken zeer snel na elkaar. Op 26 januari besliste het CEAS negatief in de zaak Haalboom/Overzier, op 31 januari kwam het rapport over de zaak Vaatstra uit, op 1 februari werd een onderzoek naar herziening in de zaak Baybasin/Demmink afgewezen en gisteren antwoordde de minister op Kamervragen dat dhr. Disselkoen zal worden overgeleverd aan Polen. Foei, wat een geknoei! Maar deze juridische zaken staan ook niet los van elkaar.

Hoewel vele ogen nu gericht zijn op Egypte, waar mannen op kamelen de demonstrerende bevolking belagen met stokken en stenen, gebeurt er in Nederland ook veel. De strijd Hosni Mubarak – Egyptische Volk wordt niet door ons beslist. De strijd tegen de Demmink-kliek speelt zich echter hier af. Dat is onze strijd!

In het rapport over de zaak Vaatstra verklaarde de Hoofdofficier van Justitie te Leeuwarden, mr. Henk Mous, dat de Ali Hassan die in Turkije is onderzocht op DNA, de juiste Ali Hassan is. Over de vraag of deze Ali dan ook de neef is van Jano Hassan die nu in Groningen woont, laat het rapport zich niet uit! Toch heeft iemand de echte Ali met zijn neef Jano in 2009 in Groningen ontmoet…

Stephanie van Reemst, die volgens getuigen ten tijde van de moord omging met Feik Mustafa en zijn vriend Ali, blijft bij haar verklaring dat Feik haar heeft verkracht en zwijgt verder in alle talen. Feik Mustafa werd voor die verkrachting nooit vervolgd en ook de tijdslijn klopt niet. Vermoedelijk heeft Stephanie gezien dat Marianne werd ontvoerd. Ze weet in dat geval ook door wie. Lees hier de bewijslast.

Vlak voor het verschijnen van het Maus-rapport vond er een publicitaire aanval plaats op Micha Kat en Wim Dankbaar. In de Nieuwe Revu stond dat Micha Kat volslagen gek geworden was en de Leeuwarder Courant beweerde dat Stephanie werd belaagd en bedreigd door Wim Dankbaar en Micha Kat. Van dat laatste zou aangifte zijn gedaan en Stephanie zou sindsdien politiebescherming krijgen, maar van die aangifte is bij Dankbaar en Kat niets bekend. Erger nog, als zij het OM te Leeuwarden bellen, dan wil men hen zelfs niet te woord staan! Men legt gewoon de hoorn op de haak! Micha Kat heeft de Nieuwe Revu nu gesommeerd tot rectificatie en Kat & Dankbaar eisen van het OM Leeuwarden inzage in de aangifte van Stephanie. Heel terecht, want dit wordt echt te gek! Met dank aan mr. drs. M. Vissers voor haar heldere juridische lectuur!

Voor wie de zaak Vaatstra niet gevolgd heeft, staat hier de playlist van JDTV over het onderzoek naar de lustmoord op Marianne Vaatstra. Deze lijst begint met drie uitzendingen van EenVandaag in maart 2010, waarna het team van JDTV en KLOL zelf op onderzoek uitgaat. Kijk, luister en huiver! Deze gruwelijke lustmoord, waarin Feik Mustafa en Ali Hassan de meest waarschijnlijke daders zijn, werd kennelijk welbewust door het OM in de doofpot gestopt! Niet waar, mr. Harm Brouwer?

Op 27 januari werd de uitslag bekend van het onderzoek van de CEAS in de zaak Haalboom. Zie hier het rapport van de CEAS. De commissie onderschrijft daarin het oordeel van de rechters dat Henk Haalboom helemaal in zijn eentje in het pikkedonker de dode Pim Overzier dwars door het bos kon dragen en op 60 meter van het pad begraven. Haalboom was toen 56 jaar, een tengere man met een zwakke rug. Pim Overzier was een grote, zware man van 37 jaar. Haalboom zou Overzier eerst nog eigenhandig moeten hebben gewurgd, zonder hem te verwonden. Zie voor de onmogelijke reconstructie deze uitzending van Een Vandaag.

De alternatieve verklaring zou luiden dat Overzier een hartaanval kreeg op een nabijgelegen homo-ontmoetingsplaats. Hij zou zijn begraven door twee of drie andere bezoekers, die de plek graag geheim wilden houden. Volgens de CEAS ontbreekt daarvoor ieder bewijs. Hoe Haalboom zijn magische, welhaast bovenmenselijke krachttoer dan heeft kunnen verrichten, laat de Commissie in het midden, maar in het eindrapport is de tengere Haalboom opeens 1.80 m lang! Mijne heren van het CEAS, W.P.A. Korver, Th. A. de Roos en J. Wilzing, de heer Haalboom lijkt me hoogstens 1.75 lang.

Niemand heeft trouwens ooit kunnen ontdekken met welke imaginaire dame Pim Overzier zogenaamd een blind date had. Het is daarom niet uitgesloten dat Overzier inderdaad een stiekeme homo was. En hoe is het mogelijk dat het NFI in de achterbak van de auto van Haalboom bloed van Overzier aantrof, terwijl het lijk van Overzier geen enkele verwonding vertoonde? Maar hoe kwam in de Deventer moordzaak ook al weer dat bloedvlekje op de blouse van de weduwe? Iedere jurist kan begrijpen dat in elk geval in de Deventer moordzaak de rechtsgang niet klopte, want na een terug verwijzing door de Hoger Raad naar het Hof voor herziening van het vonnis, is nieuw bewijs niet toegestaan. Vandaar dat Ernest Louwes nogmaals in cassatie ging, maar de Hoge Raad greep niet in!

Maar als het aanbrengen van valse bewijzen nauwelijks tot niet wordt bestraft, wat let dan de dienders om wat sporen van de aarde uit het graf van Overzier aan te treffen in de auto en op de spade van Haalboom? We weten niet door wie Overzier werd begraven, maar als die drie mannen de pooiers waren van de minderjarige jongens op die ontmoetingsplek, dan reikt de pedo-criminele arm der wet wel erg ver…

Het tijdstip waarop dit CEAS-rapport werd vrijgegeven, was ook zo goed gekozen! Het lag in december al klaar, maar met een embargo tot 26 januari. Een dag voor de manifestatie op de Dam, waardoor publiciteit voor deze blunder van de CEAS wel verzekerd was. Een Vandaag zorgde voor een gulle reclame:

Desondanks werd het een waardige manifestatie, zie bij voorbeeld ook deze reportage op BNN.

Na deze uitspraak vreesde ik het ergste voor Baybasin, wiens zaak al jaren op de burelen van Buruma lag, bij de Toegangscommissie van het CEAS, zeg maar de eerste drempel. Slechts zes dagen nadat het negatieve advies in de zaak Haalboom bekend werd, bracht men de verbijsterende en beschamende beslissing in de zaak Baybasin naar buiten. Het verzoek tot nader onderzoek werd afgewezen op grond van een ondeskundig rapport van prof. dr. B.P.F. Jacobs. De verklaring van X2, de Turkse tapvervalser, was niet voldoende. Niet bewezen werd namelijk geacht dat de door X-2 vervalste gesprekken inderdaad door het Hof zijn gebruikt:

De TCEAS is van oordeel dat niet vastgesteld is kunnen worden dat er gemanipuleerd is in de onderzochte gesprekken. Zelfs als wordt uitgegaan van manipulatie door X2 of enig ander, is uit de nu voorhanden gegevens onvoldoende op te maken hoe die manipulatie kan hebben geresulteerd in de door het Hof gebruikte opnamen.

Het tijdstip was weer goed gekozen, zo snel na de afwijzing in zaak Haalboom. De beslissing in de zaak Baybasin kreeg in de pers geen enkele aandacht. Zowel Haalboom als Baybasin zullen zich nu rechtstreeks richten tot de Hoge Raad met het verzoek om herziening op grond van nieuwe feiten. Dat gaat dan wel weer jaren duren… Maar let op de rode draad: In alle bovenstaande zaken mogen de ware daders niet worden opgespoord!

Professor mr. Y. Buruma, u begrijpt toch zelf ook wel dat dit niet langer kan? Valse taps, dat mag niet! Daar weet Robert Hörchner alles van. Ook in zijn zaak waren de bewijzen gemanipuleerd, daarom hebben Robert en Annelies jaren lang gevochten voor een kopie van die telefoontap. Ten slotte werd het OM door de rechter gedwongen om de tap vrij te geven voor analyse, maar juist op dat moment werd Hörchner overgeleverd aan Polen op grond van een gammel EAB. De Amsterdamse Rechtbank vond echter dat hij dat maar moest bewijzen in Polen! Het is Hörchner na 10 maanden zware celstraf gelukt om levend terug te komen uit die hel en om de ware dader aan te wijzen, maar wat raar… Jeroen van den O. uit Vught wordt door het OM nog altijd niet vervolgd.

Valse bewijzen, valse vonnissen, daar komen slachtoffers van! Op grond van de Hörchner-jurisprudentie werd ook dhr. Essen veroordeeld tot Polen. Sindsdien is hij voortvluchtig, net als sinds kort dhr. Disselkoen, die hetzelfde overkwam. Gisteren heeft minister Opstelten van Veiligheid en Justitie de Kamervragen beantwoord die daarover zijn gesteld door de SP. De minister antwoordde dat … „Hij zal worden aangehouden en vervolgens worden overgeleverd aan de Poolse autoriteiten”. Maar dhr. Disselkoen blijft nog liever voortvluchtig… En Nederland wordt zo ook niet veiliger! Alleen die criminele Cranendonk woont nog veilig in Rotterdam.

Al deze zaken staan met elkaar in verband en hebben met elkaar te maken. Daarom tot slot nog dit: aanstaande zaterdag is er in Utrecht een bijeenkomst van Klokkenluider Online. Begint om 12 uur in het Emma-centrum, het adres en de route staan hier.

En die malle Kat moet op vrijdag 11 februari om 10 uur voorkomen voor de Rechtbank in Den Haag om zich te verantwoorden voor het feit dat hij tegen het secretariaat van Bilderberg heeft gespoten. Weliswaar mag een Kat niet vies doen, maar die onzindelijkheid bij Justitie is nog veel smeriger!

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Dit is Theo Cranendonk, die in Rotterdam in een flat aan het Wena woont. Ondanks zijn voorkomen (keurig kostuum, idem stropdas) is deze Nederlander een beruchte, internationaal gezochte crimineel. Hij werkte samen met de Italiaanse maffia-clan ‘Ndrangetha en hij werd in 1998 in Italië veroordeeld tot 11 jaar wegens de verkoop van 30 bazooka’s aan Emilio di Giovine, een lid van de ‘Ndrangheta. Cranendonk ontsnapte op wonderbaarlijke wijze en ging wonen in Rotterdam. Daar liet men hem jaren lang ongemoeid, hoewel Italië een EAB tegen hem had uitgevaardigd. In maart 2010 maakte Netwerk daarover de volgende reportage:

Wapenhandelaar uit Nederland heeft goede contacten met maffia

Cranendonk werd gearresteerd, maar na 2 dagen weer vrijgelaten. Hoewel hij in Italië was ontsnapt, achtte de Nederlandse Rechter Commissaris hem niet vluchtgevaarlijk. Vervolgens werd Cranendonk niet aan Italië overgeleverd, omdat het Italiaanse vonnis onherroepelijk was. Onze Overleveringswet geldt immers slechts wanneer een Europees buitenland iemand strafrechtelijk wil vervolgen! De schuld of onschuld doet voor de Overleveringswet volstrekt niet ter zake!

Een Nederlandse vice-consul in Italië, Charles O., heeft Cranendonk een aantal malen bezocht in zijn Italiaanse cel. Nadat deze was gevlucht naar Rotterdam, kwam deze consulaire ambtenaar echter nogmaals bij hem op bezoek. Netwerk kopte op 23 april 2010: diplomaat bezoekt gevluchte wapenhandelaar. Dat Cranendonk gedurende al die jaren rustig in Rotterdam kon wonen, zou komen omdat niemand wist waar hij was. Maar deze vice-consul, een hoge ambtenaar van Buitenlandse Zaken, wist dat toch wel!

Vervolgens kwam in het nieuws dat Emilio di Giovine, die in Italië was gearresteerd, had verklaard dat Cranendonk ook betrokken was geweest bij het dumpen van giftig afval voor de kust van Italië. Netwerk maakte ook daarover de reportage: Gif-maffia voor de Italiaanse kust. Dit alles leidde niet tot een EAB op grond van een nieuwe aanklacht, maar Italië diende een verzoek in om Cranendonk in Nederland zijn straf te laten uitzitten. Omdat de formulieren niet compleet zouden zijn, is zelfs dat verzoek tot op heden niet gehonoreerd.

Netwerk is nu ter ziele, maar gelukkig nam Argos Radio het onderzoek over. Gisteren zond Argos daarover een reportage uit:

De Nederlander Theodor Cranendonk werd in 1998 in Milaan tot 11 jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens het leveren van zware wapens aan de maffia. Maar hij wist kort na zijn veroordeling uit Italiaanse detentie te ontsnappen, waarna hij jarenlang zoek bleef. Toen hij vorig jaar maart in Rotterdam eindelijk wel werd aangehouden, kreeg hij het voor elkaar om uit de gevangenis te blijven. Sterker nog: hij wordt op dit moment niet eens meer gezocht door justitie in Nederland. Hoe kan dat?

Wij spraken de afgelopen maanden met Nederlandse oud-diplomaten in Italië, strafrechtdeskundigen, buren en kennissen van Cranendonk en met Italiaanse maffiabestrijders. Argos over Nederlandse connecties van de Italiaanse maffia, een mysterieus bezoek van een Nederlandse diplomaat en geheime antwoorden op openbare vragen van de Tweede Kamer.

Deze reportage valt hier te beluisteren. Met dank aan Petje voor de tip, de links en de commentaren. Vervolgens schreef de Telegraaf er iets over, let ook op de reacties! En er verscheen een stukje in het AD, eveneens met veel reacties.

Vergelijk deze zaak Cranendonk nu eens met de zaak Essen. Dhr. Essen werd ooit in Polen gearresteerd op verdenking van verduistering van machines waarop de belastingdienst beslag had gelegd. Volgens Essen had de belastingdienst deze machines zelf weggehaald, maar na enige maanden in voorarrest tekende hij een bekentenis, omdat men hem had beloofd dat hij dan snel vrij zou komen. Dat bleek niet waar! Na 10 maanden voorarrest liet men hem pas gaan na het betalen van een flinke borgsom. Hij werd veroordeeld zonder dat dit vonnis aan hem betekend werd. Jaren later diende Polen een verzoek tot overlevering in, omdat Essen in de cel zou hebben geprobeerd om een cipier om te kopen met 100 zloty (= ongeveer 22 euro). Hoewel deze “poging tot omkoping” bleek te berusten op een misverstand en die bewuste 100 zloty daarna zijn gestort op de gevangenisrekening van Essen, besloot de rechtbank van Amsterdam dat Essen moest worden overgeleverd aan Polen.

Het verschil tussen de zaken Essen en Cranendonk is enorm. Dhr. Essen is een tuinder die zijn bedrijf verplaatste naar Polen en daar failliet ging. Om in de Poolse gevangenis drinkwater en wat eten te kunnen kopen, stuurde zijn ex-vrouw hem 100 zloty. Toen Essen een Poolse bewaker vroeg om dat geld op zijn gevangenisrekening te storten, ontstond er een misverstand, dat later werd opgelost. Een corrupte Poolse rechter wist dit voorval om te vormen tot een geldig EAB. Daarom zit dhr. Essen nu al anderhalf jaar ondergedoken en de politie zoekt met man en macht naar hem!

Cranendonk is een maffia-man die miljoenen heeft verdiend in de wapenhandel, het dumpen van giftig afval en andere vormen van zware criminaliteit. Hij kan het zich permitteren om een vice-consul om te kopen, opdat deze hem voorziet van een paspoort. Dat deze vice-consul hem na afloop van de geslaagde ontsnapping een bloemetje komt brengen, is daarom niet zo vreemd. Immers: voor wat, hoort wat. Het lijkt me beslist niet uitgesloten dat Carles O. na afloop van dat bezoekje weliswaar zonder bloemen, maar wel met een goed gevulde binnenzak het appartement van Cranendonk verliet.

De duivel schijt altijd op de grote hoop en staat achter de crimineel rijken. In goed Nederlands noemt men dit klasse-justitie, corruptie en crimineel gedrag van de overheid! Cranendonk zou niet alleen aan Italië moeten worden overgeleverd, maar op hem zou ook de Pluk-ze wet eens goed moeten worden toegepast. Dat geld kan dan worden besteed aan het opruimen van de gifbelt die deze criminelen in zee lieten dumpen en die nu de gezondheid en het leven bedreigt van talloze onschuldige mensen!

Overigens ben ik van mening dat ook Joris D. strafrechtelijk moet worden vervolgd.

Toen Robert Hörchner in 2007 werd geconfronteerd met een verzoek tot overlevering aan Polen, kwamen er wisselrechters aan te pas om dit slachtoffer van een onrechtmatige vervolging door ons OM te veroordelen tot de Poolse gevangenis. Het Poolse verzoek bevatte geen enkel bewijs en het Poolse voorarrest duurde 10 maanden. Hörchner werd slechts vrijgelaten na het betalen van een substantiële borgsom. In Polen zou hij wel recht hebben op gratis rechtshulp, maar omdat deze door de staat betaalde advocaten alleen Pools verstaan, heeft hij toch een dure advocaat in de arm moeten nemen. Doodziek en berooid kwam Hörchner nog net levend terug naar Nederland. In zijn zaak is echter jurisprudentie gevormd.

Toen Hörchner op 10 juli 2007 op grond van de Overleveringswet van 2004 door de Rechtbank van Amsterdam werd veroordeeld tot Polen, was er over deze wet nog nauwelijks jurisprudentie. De Rechtbank besliste toen dat zelfs een marginale toetsing van het verzoek op grond van de wet onmogelijk was. De enige toets was de rechtsgeldigheid: of het formulier correct en volledig was ingevuld en ondertekend door een echte rechter.

Hoger beroep tegen de uitspraak was uitgesloten in de wet. Er restte nog alleen de mogelijkheid van een Kort Geding tegen de Staat, dat Hörchner verloor. Daarna zat hij 10 maanden lang onder onmenselijke omstandigheden in een Poolse cel en hoewel zijn onschuld reeds overduidelijk is gebleken, is hij in Polen nog steeds op borgtocht vrij! Vreemd genoeg wordt de ware dader, Jeroen van den O. uit Vught, door het OM niet vervolgd, hoewel Hörchner toch aangifte tegen hem heeft gedaan wegens identiteitsfraude.

Terug naar de jurisprudentie, want in juli 2009 was het weer raak. Dhr. Essen, een broccoli-kweker uit West Friesland werd veroordeeld tot dezelfde rechtsgang als Hörchner: 10 maanden Poolse cel, een dure advocaat en een flinke borgsom. Deze tuinder had al eens eerder in een Poolse cel gezeten, hij was toen na 10 maanden op borgtocht vrijgelaten en inmiddels veroordeeld zonder het zelf te weten. In de Poolse rechtsgang zit dus wel degelijk een systeem!

Een onuitgevoerde straf kan echter niet leiden tot overlevering, daarom had de Poolse rechter op het formulier ingevuld dat dhr. Essen in de Poolse cel een poging had gedaan om een cipier om te kopen met 100 zloty, nog geen 25 euro! Dat dit kennelijk berustte op een misverstand dat reeds was opgelost, stond de overlevering niet in de weg, ook al ging het in dit geval slechts om een bagatel. Het verzoek wordt immers niet inhoudelijk getoetst. Het formulier was correct ingevuld en ondertekend door precies dezelfde rechter die ook om de overlevering van Hörchner had verzocht: mr. Andrzej Bauk.

Artikel 11 van de Overleveringswet luidt:

Overlevering wordt niet toegestaan in gevallen, waarin naar het oordeel van de rechtbank een op feiten en omstandigheden gebaseerd gegrond vermoeden bestaat, dat inwilliging van het verzoek zou leiden tot flagrante schending van de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals die worden gewaarborgd door het op 4 november 1950 te Rome tot stand gekomen Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

Op grond van de ervaringen van Hörchner was dat vermoeden wel gegrond, maar de Rechtbank besliste anders! En ook in Kort Geding tegen de Staat maakte Essen geen schijn van kans. Sindsdien is deze tuinder ondergedoken, net als ooit Anne Frank en zo voort. Misschien vindt u deze Godwin ongepast of overdreven, maar de man is sindsdien verdwenen en de politie zoekt nog altijd met man en macht naar hem!

Essen ook is niet langer de enige onderduiker, want er is vorige week alwéér iemand veroordeeld tot 10 maanden in die Poolse hel, met een dure advocaat en een schandalige borgsom. Ook hij heeft al eerder in een Poolse gevangenis gezeten, ook hij wil daar nooit meer naar terug en ook hij is ondergedoken!

Cor Disselkoen, een bekwame fruitteler en zakenman, is in de wereld der agrariërs geen onbekende. Hij werd laatst nog benaderd door het vakblad in verband met de overstromingen in Australië, waar hij een bedrijf heeft gevestigd. Hij is 63 jaar en hij heeft een hartkwaal. Hij zou vandaag worden overgeleverd aan Polen, maar hij is opeens verdwenen. Begrijpt u dat nou?

Het parket van justitie in Amsterdam zegt in een reactie aan de Telegraaf: “De Poolse autoriteiten hebben bevestigd dat zij de heer Disselkoen voldoende zorg kunnen bieden. Nu staat niets meer in de weg tot uitlevering over te gaan.” Dat klinkt volgens mij wel zo ongeveer als: “Wij garanderen Anne Frank en haar soortgenoten een plezierig verblijf in Polen.” Of gaat deze Godwin u te ver? Weet dan dat het ook uzelf kan overkomen, waarbij het volstrekt niet uitmaakt waarheen u wordt gedeporteerd: Polen of een andere lidstaat van Europa.

Overigens ben ik van mening dat Joris D. moet worden gekielhaald voor die Overleveringswet! Want dat ondemocratische verdrag en die onrechtmatige wet (geen hoger beroep mogelijk!) zijn door hem in elkaar geknutseld! Deze Overleveringswet helpt onschuldige burgers het schip in, waarna ze diep moeten onderduiken! Die wet moet weg, gooi maar over de muur, inclusief die jurisprudentie en onze SG Joris D.!

Met dank aan Bart Mos voor de berichtgeving in de Telegraaf.

Zijn verklaring wordt toegelicht door Robert Hörchner.

Robert van Vessem beklaagt zich over Justitie from Sociale Databank Nederland on Vimeo.

Dit interview werd gisteren, op 16 november 2010, afgenomen door Rob Brockhus van de Sociale Databank Nederland. De begeleidende tekst is ook het lezen waard. Volgens Brockhus kan justitie miljoenen besparen, wanneer advocaten niet langer mogen liegen!

… zal het aantal rechtszaken tot meer dan de helft kunnen afnemen wanneer advocaten dit liegen, misleiden, lasteren, enz. niet meer mogen doen, omdat dat strafbaar wordt, dwars tegen de richtlijn van de Raad voor de Rechtspraak in. Daardoor zal ook de begroting van het ministerie van Justitie met minimaal een miljard euro ontlast kunnen worden, en het bedrijfsleven zeker drie miljard kunnen besparen op de proceskosten, waardoor de winstgevendheid flink kan toenemen en de fiscus ook een miljard aan winstbelasting zal kunnen incasseren.

Op zaterdag 13 november j.l. heeft Robert Hörchner een gesprek gehad met de journalist van Klokkenluider, Micha Kat. JDTV heeft daar een opname van gemaakt die wel zeer duidelijk is. Het gaat daarbij om de reden dat Robert zijn recht niet mag halen. Dat heeft alles te maken met de zaak Baybasin! In de zaak Hörchner is die manipulatie achteraf goed zichtbaar. Op 8 mei 2003 heeft Joris Demmink zich persoonlijk gemengd in de zaak Hörchner, via de onafhankelijke ombudsman, die een klacht in behandeling had van Annelies Pijnenborg, de partner van Hörchner. Enige maanden later werd Baybasin veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf door de Rechtbank Breda. In hoger beroep werd dat omgezet tot levenslang door het Hof den Bosch. Ten slotte heeft de Hoge Raad dat vonnis bevestigd en daarbij verklaard dat telefoontaps, tot dan slechts aanvullend bewijs, mochten gelden als het enige bewijs!

Wat Hörchner zegt over Laetitia Griffith, blijkt echter niet helemaal te kloppen met de tijdslijn van het proces Baybasin. Hörchner heeft zijn tijdslijn uit de Wikipedia, maar die informatie klopt niet. Wikipedia zegt:

Het Hof in Den Bosch bevestigde de uitspraak van de rechtbank in hoger beroep op 7 oktober 2004, waarmee de levenslange gevangenisstraf van Baybaşin bleef staan. Baybaşin ging in cassatie doch dit beroep werd door de Hoge Raad verworpen.

De juiste tijdslijn is deze: De rechtbank van Breda veroordeelde Baybasin in februari 2001 tot 20 jaar gevangenisstraf. In juli 2002 werd dat vonnis in hoger beroep gewijzigd in levenslang. In oktober 2003 werd het beroep in cassatie door de Hoge Raad verworpen.

Op 11 februari 2004 had Hörchner in Den Haag een gesprek met het VVD-kamerlid Laetitia Griffith, die hem verzekerde dat ze alles voor hem zou doen, maar dan moest hij zich terugtrekken uit de media. Een uitzending van Nova over zijn zaak ging daarom niet door. Op 16-05-2004 verloor Hörchner zijn art. 12-procedure over het valse tapverslag voor het Hof van Den Bosch. Weliswaar werd bevestig dat er twee versies van het tapverslag in omloop waren, maar de betrokken rechercheurs werden niet vervolgd. Daarna liet Griffith Hörchner weten dat zij niets voor hem kon doen. Hörchner moest de media maar opzoeken.

Baybasin is uitsluitend veroordeeld op telefoontaps, die van het begin tot het einde zijn gemanipuleerd! Daarom werd iedere redelijke eis van Hörchner afgewezen. Van valse tapverslagen wilde men in Den Haag niets weten! Aldus verdween ook Hörchner in de Demmink doofpot. Voor wie nog niet begrijpt dat Baybasin is veroordeeld uitsluitend op vervalste bewijzen, zie deze uitzending van Zembla, februari 2004.

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk … wordt vervolgd.

Iemand stuurde me vanmorgen een artikel uit de Guardian over het Europese aanhoudingsbevel. Het is geschreven door David Cronin en het bevat veel bruikbare links naar achtergrondinformatie. Omdat ook in Nederland een aantal zaken volledig uit de hand zijn gelopen, heb ik het artikel vertaald. Vooral Polen lijkt verzot op het uitvaardigen van arrestatiebevelen voor delicten die gerust mogen worden benoemd als flauwe kul! En wie dit overkomt, is nergens meer veilig!

Uitleveringssysteem van de EU is onrechtvaardig

Europese arrestatiebevelen worden uitgevaardigd, ongeacht de schade die de onterechte verzoeken tot overlevering bij mensen aanrichten.

David Cronin
Woensdag 5 Augustus 2009

Gevoelsmatig heb ik uitlevering altijd geassocieerd met onrechtvaardigheid. Dat komt ongetwijfeld doordat ik opgroeide in Noord Ierland, tijdens de onderdrukking in de jaren ’80, waar iedereen vreesde dat politieke gevangenen die naar  Groot-Brittannië werden overgebracht, geen eerlijk proces zouden krijgen. Gezien de veroordeling van de Birmingham Zes en de Guildford Vier voor misdaden die zij niet hadden begaan, bleek deze vrees verre van ongegrond.

Na een zo nuchter mogelijke analyse van het onderwerp, begrijp ik volledig dat de uitlevering in bepaalde gevallen noodzakelijk is. Maar ik heb nog steeds het gevoel dat onbelangrijke mensen een groter risico lopen om in het buitenland te worden berecht dan degenen die ernstige vragen te beantwoorden hebben. Hoe het kan redelijk zijn dat de autoriteiten van de V.S. er op aandringen dat Gary McKinnon, een Brit met Asperger’s syndroom, wordt overgeleverd omdat hij vanuit zijn slaapkamer met zijn computer binnendrong in een van de beveiligde militaire computersystemen? Zijn behandeling lijkt des te wreder wanneer men beseft dat in de VS wonende medewerkers van Union Carbide niet voor een proces naar India zijn gestuurd wegens de ramp met de giftige gaswolk in Bhopal, die tussen 8.000 en 23.000 mensenlevens kostte.

Een zelfde onbehagelijke gevoel kreeg ik bij het doorlezen van de meest recente gegevens (pdf) die door de ambtenaren van Brussel zijn verzameld over de toepassing van het Europese arrestatiebevel. Hoewel het arrestatiebevel aanvankelijk werd voorgesteld als een reactie op de aanslagen van 11 september en als stimulans voor grensoverschrijdende samenwerking van politie en justitie, kwam de uitvoering van dit systeem traag op gang.

Vorig jaar rapporteerde de Guardian dat de Britse justitie een scherpe verhoging van uitleveringsverzoeken moest behandelen die onder dit systeem door Polen worden ingediend. Vele waren voor onbelangrijke delicten, zoals de diefstal van een pudding en de verwijdering door een timmerman van een kastdeur van een klant die hem niet had betaald. Komischer (voor iedereen behalve de direct betrokkenen) was een eerder verzoek van Litouwen met betrekking tot een diefstal van biggetjes.

De nieuwe cijfers – over 2008 – wijzen erop dat Polen kan doorgaan met het jatten van een toetje te beschouwen als een fundamentele bedreiging voor beschaving. Uit bijna 12.000 arrestatiebevelen in de statistiek die door alle EU-landen (behalve o.a. Groot-Brittannië) worden verstrekt, stond Polen met 4.829 ruimschoots bovenaan. Toch werden slechts 617 van de verdachten die door Polen worden gezocht, daadwerkelijk uitgeleverd.

Even verontrustend is het, dat een reeks van “expert” evaluaties (pdf) die in opdracht van de EU werden uitgevoerd, besluit dat het systeem naar tevredenheid werkt, terwijl er ruim voldoende bewijs is van het tegendeel. Anoniem en in menig opzicht onverantwoordelijk, bieden deze deskundigen een belangrijke studie in verward denken aan. Al enige tijd wordt verzocht om richtlijnen omtrent evenredigheid, zodat de nationale autoriteiten in elk land van de EU kunnen beslissen of een inbreuk ernstig genoeg is om de uitlevering te rechtvaardigen. Maar terwijl zij Griekenland berispen (pdf) voor het niet invoeren van een toets van evenredigheid, zijn zij ongelukkig omdat Italië wel heeft besloten om deze in te voeren, omdat dit vertragend werkt voor het systeem.

De rapporten van deskundigen vertellen ons weinig over de menselijke kosten om in een vaak absurde situatie te worden betrokken. Daarvoor hebben wij een actiegroep nodig: Fair Trials International. Onlangs bracht deze de zaak van Deborah Dark onder de aandacht, een Londense vrouw die 20 jaar geleden werd vrijgesproken van een drugsdelict in Frankrijk. Hoewel er cannabis in haar auto was aangetroffen, besloot de Franse rechtbank dat zij er door een vriend was ingeluisd.

Omdat zij reeds acht en een halve maand in voorarrest had gezeten (naar mijn mening een bovenmatige tijdsduur, omdat cannabis minder schadelijk kan zijn dan legaal beschikbare drugs zoals tabak en alcohol), zou dat het einde van de kwestie moeten zijn geweest. Maar nadat Dark in Engeland was teruggekeerd, werd in deze zaak hoger beroep ingesteld en in 1990 werd zij veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf, zonder dat zij werd geïnformeerd over de uitspraak. Zij ontdekte pas dat Frankrijk om haar uitlevering vroeg, toen zij in 2007 aan het begin van een vakantie in Turkije werd gearresteerd. Omdat er geen tijdslimiet op het arrestatiebevel van toepassing is, gaat haar berechting door.

Met de verschillende juridische systemen, wetten en talen in de EU-landen, is het van essentieel belang dat het systeem van het arrestatiebevel gebaseerd is op strenge regels ter bescherming. Het is onvergeeflijk dat deze niet werden ingebracht vóór het systeem in werking trad. Het is nog veel onvergeeflijker dat Groot-Brittannië en Ierland zich daarna hebben verzet tegen het stellen van minimumregels (pdf) die ervoor zouden zorgen dat het recht van verdachten op rechtshulp en vertaling in buitenlandse processen wordt nageleefd.

Zweden, de huidige houder van het voorzitterschap van de EU, bracht onlangs een “road map” naar voren, (waarom moet alles tegenwoordig een “road map” worden genoemd?), ontworpen om de situatie recht te zetten. Hoewel Amnesty International en andere mensenrechtenorganisaties klachten hebben, is het dossier niettemin geen kernprioriteit voor Zweden, zodat er geen uitzicht is op een snelle doorbraak. Voorlopig zal de toepassing van het arrestatiebevel daarom een farce blijven.

Intussen zit dhr. Essen nog altijd ondergedoken. En dat in Nederland anno 2010. Het is nog steeds niet gelukt om hem voor 22 euro 50 naar Polen te deporteren. Voor dat bedrag koopt men immers nog geen enkeltje Schiphol! Maar wreed is het wel…

Alwéér is er iemand overgeleverd aan Polen voor een onzinnig vermeend delict! Dank zij het EAB is Polen kennelijk bezig om mensen te oogsten uit het “rijke vrije Westen”, om hun gevangenissen te vullen en de kas van hun gevangeniswinkels te spekken. Ook varen de Poolse advocaten wel bij die rijke westerlingen en een leuke borgsom is ook nooit weg… En de Polen weten dat de Nederlandse justitie hier wel aan mee moet werken! Maar laten we bij het begin beginnen.

Er was eens een man, Robert Hörchner, die ontdekte dat het OM sjoemelde met een telefoontap. Jaren heeft hij er over gedaan om die tap in handen te krijgen! Justitie wilde die tap niet afstaan, want aantoonbaar frauderen met een telefoontap zou jurisprudentie kunnen opleveren die een spaak in het wiel kan steken van de veroordeling tot levenslang van Huseyin Baybasin. En dat zou niet best zijn voor onze SG van Justitie, Joris Demmink…

Toen het Robert Hörchner eindelijk gelukt was om die vervalste telefoontap in handen te krijgen, was het OM hem liever kwijt dan rijk. Heel toevallig kwam er net op dat moment, in de lente van 2007, een EAB uit Polen. Hörchner zou daar namelijk een huurcontract hebben ondertekend voor een loods waarin een wietplantage was gevestigd. Weliswaar kon Hörchner bewijzen dat hij op de bewuste datum in Nederland was, maar middels wat wisselrechters luidde het vonnis toch: “Ga dat maar in Polen vertellen.”

Aldus zat Hörchner 10 maanden lang ten onrechte in voorarrest met 10 man in een Poolse cel. Hoewel de hoofdgetuige voor de rechtbank verklaarde dat de Hörchner die tijdens de zitting aanwezig was, niet de man was die zij als Hörchner kende, volgde er geen vrijspraak, maar Hörchner werd op borgtocht vrijgelaten.

Het Poolse proces tegen Hörchner loopt nog steeds, hoewel duidelijk is dat een zekere Jeroen van den O. uit Vught de ware dader is. Hij heeft zich uitgegeven voor Robert Hörchner en is onder die naam een wietplantage begonnen in Polen. Niemand bij het Nederlandse OM doet ook maar een flauwe poging om deze fraudeur en wietkweker te arresteren, hoewel Hörchner aangifte heeft gedaan tegen Jeroen van den O. en deze aangifte tevens heeft voorzien van bewijzen. Mede daarom volgt er ook nog steeds geen Poolse vrijspraak voor Hörchner.

Wie kan dit nog volgen? En wie volgt? De volgende was dhr. Essen, die ooit in Polen gevangen had gezeten, maar na 10 maanden voorarrest op borgtocht was vrijgelaten. Hij had een schuldbekentenis getekend, maar het vonnis heeft dhr. Essen nooit bereikt. Jaren later wilde Polen graag de straf ten uitvoer leggen, maar het EAB is alleen geldig als het gaat om een verdenking, niet om het ten uitvoer leggen van een straf. Daarom was er aan het EAB een kleine verdenking toegevoegd: tijdens zijn voorarrest zou dhr. Essen hebben geprobeerd om een cipier om te kopen met 100 zloty (ongeveer 22 Euro 50). Volgens dhr. Essen had hij de cipier gevraagd om het geld op zijn gevangenisrekening te storten, zodat hij iets kon kopen in de gevangeniswinkel. Het geld bleek later inderdaad op zijn rekening te zijn gestort. Het was dus een misverstand…

De Poolse rechter die dit EAB tekende, mr. Andrzej Bauk, was echter dezelfde die ook het EAB voor Hörchner tekende, dus ons kent ons. Wat kon de Overleveringskamer van de Amsterdamse Rechtbank anders doen dan ook het EAB voor dhr. Essen goedkeuren? Voor zover ik weet zit dhr. Essen sindsdien ondergedoken.

Dat wat begon met een juridisch “leugentje om bestwil”, groeide uit tot een standaard praktijk. Vandaag ontving ik een e-mail met een zelfde soort verhaal. Een Poolse vrouw was gescheiden en met haar kinderen woont ze tegenwoordig in Nederland, waar ze hertrouwd is. Het gezin heeft 4 kinderen, twee van hem en twee van haar. Alles ging goed, tot mevrouw werd opgepakt wegens een EAB. Haar Poolse ex had aangifte gedaan van het ontvreemden van zijn mobiele telefoon en daarvoor was ze bij verstek veroordeeld tot een half jaar cel. Zij wist dat niet, tot ze geconfronteerd werd met het EAB. Polen wilde de straf ten uitvoer leggen, maar de Rechtbank van Amsterdam zei: “Nee, het EAB geldt alleen voor een verdenking.” Mevrouw werd vrijgelaten, maar een paar maanden later werd ze weer gearresteerd. Er lag een nieuw EAB. Daaraan had men toegevoegd dat mevrouw ook een autoradio had gestolen. Hoewel ze kon bewijzen dat ze zich op die datum in Nederland bevond, ach… dat bewijs moet ze dan maar in Polen overleggen. De Rechtbank kon niet anders besluiten, want zo luidt immers de jurisprudentie in de zaak Hörchner.

Overgeleverd aan Polen, zit deze moeder van vier kinderen nu in Polen in voorarrest. Niemand weet hoe lang dat zal duren, maar dank zij Hörchner en Essen weten we wel een beetje hoe dat gaat. Eerst zal men haar een tijdje zo slecht behandelen, dat ze bereid is tot alles, als ze maar naar huis mag. Dan volgt de schuldbekentenis plus de belofte dat ze, als ze die tekent, in vrijheid zal worden gesteld. Vervolgens wordt die belofte niet nagekomen. Na negen maanden in de Poolse cel volgt de borgsom en pas als die betaald is, komt ze “voorwaardelijk” vrij. Jaren later zal ze dan worden veroordeeld op haar eigen valse bekentenis, maar dat komt ze zelf waarschijnlijk nooit te weten, tenzij ze naar Polen gaat en daar wordt opgepakt om haar straf uit te zitten. Het betekenen van vonnissen aan de veroordeelde blijkt in Polen immers geen usance.

Intussen was men vanuit Polen ook een Duitser aan het belagen met deze truck. Op een Duits forum las ik iets over een man die in 1995 aan de Poolse grens was aangehouden op verdenking van het rijden in een gestolen auto. Na enige uren werd hij weer vrijgelaten en hij hoorde er niets meer van. In 2002 ging hij met zijn familie naar Polen en werd daar weer opgepakt, vanwege die gestolen auto uit 1995. Of de auto werkelijk gestolen was, blijft onduidelijk, maar de man is 6 dagen lang mishandeld door de Poolse bewakers, die nog steeds een hekel hebben aan Duitsers, dit vanwege misdaden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn begaan. Na 6 dagen volgde er een rechtszitting en de man kwam op borgtocht vrij. Polen was toen nog geen lid van de Europese Unie, dat werd het pas in 2004.

Onder dat verhaal stond een link naar een andere website. Het blijkt dat Polen in 2007 de overlevering van deze man vorderde op grond van een EAB over die gestolen auto uit 1995. Het eerste bericht op de website dateert van 18 mei 2007, de man zat toen kennelijk vast in een Duitse gevangenis. Uit het laatste bericht blijkt echter dat Duitsland de man niet heeft overgeleverd aan Polen. Het bericht van 2 juni 2008 begint als volgt:

Gerade informiert uns der Anwalt, dass das Kammergericht Berlin die von Polen geforderte Auslieferung einer in Deutschland längst verjährten Straftat für unzulässig erklärt hat…

Er stond ook nog iets over een hoger beroep, maar verdere berichtgeving ontbreekt. Er staat in Duitsland geen Demmink aan het hoofd van Justitie. We mogen dus aannemen dat deze man na ruim een jaar onterecht in Duitsland in voorarrest te hebben gezeten, in vrijheid is gesteld en dat een eventuele schadeclaim naar behoren wordt afgehandeld. Maar misschien is dit ook wel wishful thinking en lijkt het gras groener aan de overkant…

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk moet worden vervolgd.