Geachte heer Opstelten,

Hoewel we het woord “vluchteling” meestal associëren met dictatoriale regimes in de Derde Wereld, blijkt het tegenwoordig ook van toepassing op onschuldige Nederlandse slachtoffers van uw regime. Veiligheid en Justitie zijn voor hen verworden tot Gevaar en Onrecht. Er was ooit een moment waarop men in Nederland unaniem zei: Nooit meer! Dat moment is voorbij, maar in mijn herinnering hoor ik nog de muziek van Theodorakis en de stem van Liesbeth List.

O drapetis: De vluchteling

O vluchten wil ik nu naar huis,
geen prikkeldraad houdt mij nog op.
Vlieg, hart van mij want ik ben vrij
en over land en over zee wil ik naar huis.
Ja over land en over zee wil ik naar huis.

Geef mij toch brood want het is ver.
En ver zal ik nog moeten gaan.
Over het strand, bergen en land,
zo vlucht ik verder want ik wil zo graag naar huis.
Zo vlucht ik verder want ik wil zo graag naar huis.

O christenmensen, hoort mij aan,
gelooft: ik ben geen moordenaar.
Weest niet beducht, ik ben gevlucht,
omdat omdat ik nimmer mensen doden kon.
Omdat omdat ik nimmer mensen doden kon.

Altijd wordt op hem gejaagd,
altijd vindt hij schrik en vrees.
Waar hij ook gaat, overal haat.
O mensen, hoed u voor de man, hij is gevlucht.
O mensen, hoed u voor de man, hij is ontvlucht.

O nooit was iemand zo alleen,
alleen in het land van Bertold Brecht.
Hij geeft het op, hem wacht de strop,
ook nu, ook nu heeft de SS het laatste woord.
Ook nu, ook nu heeft de SS het laatste woord.

Ik wens de heren Disselkoen en Essen veel sterkte op hun vlucht voor Gevaar en Onrecht.

Er spelen er op dit moment heel wat zaken zeer snel na elkaar. Op 26 januari besliste het CEAS negatief in de zaak Haalboom/Overzier, op 31 januari kwam het rapport over de zaak Vaatstra uit, op 1 februari werd een onderzoek naar herziening in de zaak Baybasin/Demmink afgewezen en gisteren antwoordde de minister op Kamervragen dat dhr. Disselkoen zal worden overgeleverd aan Polen. Foei, wat een geknoei! Maar deze juridische zaken staan ook niet los van elkaar.

Hoewel vele ogen nu gericht zijn op Egypte, waar mannen op kamelen de demonstrerende bevolking belagen met stokken en stenen, gebeurt er in Nederland ook veel. De strijd Hosni Mubarak – Egyptische Volk wordt niet door ons beslist. De strijd tegen de Demmink-kliek speelt zich echter hier af. Dat is onze strijd!

In het rapport over de zaak Vaatstra verklaarde de Hoofdofficier van Justitie te Leeuwarden, mr. Henk Mous, dat de Ali Hassan die in Turkije is onderzocht op DNA, de juiste Ali Hassan is. Over de vraag of deze Ali dan ook de neef is van Jano Hassan die nu in Groningen woont, laat het rapport zich niet uit! Toch heeft iemand de echte Ali met zijn neef Jano in 2009 in Groningen ontmoet…

Stephanie van Reemst, die volgens getuigen ten tijde van de moord omging met Feik Mustafa en zijn vriend Ali, blijft bij haar verklaring dat Feik haar heeft verkracht en zwijgt verder in alle talen. Feik Mustafa werd voor die verkrachting nooit vervolgd en ook de tijdslijn klopt niet. Vermoedelijk heeft Stephanie gezien dat Marianne werd ontvoerd. Ze weet in dat geval ook door wie. Lees hier de bewijslast.

Vlak voor het verschijnen van het Maus-rapport vond er een publicitaire aanval plaats op Micha Kat en Wim Dankbaar. In de Nieuwe Revu stond dat Micha Kat volslagen gek geworden was en de Leeuwarder Courant beweerde dat Stephanie werd belaagd en bedreigd door Wim Dankbaar en Micha Kat. Van dat laatste zou aangifte zijn gedaan en Stephanie zou sindsdien politiebescherming krijgen, maar van die aangifte is bij Dankbaar en Kat niets bekend. Erger nog, als zij het OM te Leeuwarden bellen, dan wil men hen zelfs niet te woord staan! Men legt gewoon de hoorn op de haak! Micha Kat heeft de Nieuwe Revu nu gesommeerd tot rectificatie en Kat & Dankbaar eisen van het OM Leeuwarden inzage in de aangifte van Stephanie. Heel terecht, want dit wordt echt te gek! Met dank aan mr. drs. M. Vissers voor haar heldere juridische lectuur!

Voor wie de zaak Vaatstra niet gevolgd heeft, staat hier de playlist van JDTV over het onderzoek naar de lustmoord op Marianne Vaatstra. Deze lijst begint met drie uitzendingen van EenVandaag in maart 2010, waarna het team van JDTV en KLOL zelf op onderzoek uitgaat. Kijk, luister en huiver! Deze gruwelijke lustmoord, waarin Feik Mustafa en Ali Hassan de meest waarschijnlijke daders zijn, werd kennelijk welbewust door het OM in de doofpot gestopt! Niet waar, mr. Harm Brouwer?

Op 27 januari werd de uitslag bekend van het onderzoek van de CEAS in de zaak Haalboom. Zie hier het rapport van de CEAS. De commissie onderschrijft daarin het oordeel van de rechters dat Henk Haalboom helemaal in zijn eentje in het pikkedonker de dode Pim Overzier dwars door het bos kon dragen en op 60 meter van het pad begraven. Haalboom was toen 56 jaar, een tengere man met een zwakke rug. Pim Overzier was een grote, zware man van 37 jaar. Haalboom zou Overzier eerst nog eigenhandig moeten hebben gewurgd, zonder hem te verwonden. Zie voor de onmogelijke reconstructie deze uitzending van Een Vandaag.

De alternatieve verklaring zou luiden dat Overzier een hartaanval kreeg op een nabijgelegen homo-ontmoetingsplaats. Hij zou zijn begraven door twee of drie andere bezoekers, die de plek graag geheim wilden houden. Volgens de CEAS ontbreekt daarvoor ieder bewijs. Hoe Haalboom zijn magische, welhaast bovenmenselijke krachttoer dan heeft kunnen verrichten, laat de Commissie in het midden, maar in het eindrapport is de tengere Haalboom opeens 1.80 m lang! Mijne heren van het CEAS, W.P.A. Korver, Th. A. de Roos en J. Wilzing, de heer Haalboom lijkt me hoogstens 1.75 lang.

Niemand heeft trouwens ooit kunnen ontdekken met welke imaginaire dame Pim Overzier zogenaamd een blind date had. Het is daarom niet uitgesloten dat Overzier inderdaad een stiekeme homo was. En hoe is het mogelijk dat het NFI in de achterbak van de auto van Haalboom bloed van Overzier aantrof, terwijl het lijk van Overzier geen enkele verwonding vertoonde? Maar hoe kwam in de Deventer moordzaak ook al weer dat bloedvlekje op de blouse van de weduwe? Iedere jurist kan begrijpen dat in elk geval in de Deventer moordzaak de rechtsgang niet klopte, want na een terug verwijzing door de Hoger Raad naar het Hof voor herziening van het vonnis, is nieuw bewijs niet toegestaan. Vandaar dat Ernest Louwes nogmaals in cassatie ging, maar de Hoge Raad greep niet in!

Maar als het aanbrengen van valse bewijzen nauwelijks tot niet wordt bestraft, wat let dan de dienders om wat sporen van de aarde uit het graf van Overzier aan te treffen in de auto en op de spade van Haalboom? We weten niet door wie Overzier werd begraven, maar als die drie mannen de pooiers waren van de minderjarige jongens op die ontmoetingsplek, dan reikt de pedo-criminele arm der wet wel erg ver…

Het tijdstip waarop dit CEAS-rapport werd vrijgegeven, was ook zo goed gekozen! Het lag in december al klaar, maar met een embargo tot 26 januari. Een dag voor de manifestatie op de Dam, waardoor publiciteit voor deze blunder van de CEAS wel verzekerd was. Een Vandaag zorgde voor een gulle reclame:

Desondanks werd het een waardige manifestatie, zie bij voorbeeld ook deze reportage op BNN.

Na deze uitspraak vreesde ik het ergste voor Baybasin, wiens zaak al jaren op de burelen van Buruma lag, bij de Toegangscommissie van het CEAS, zeg maar de eerste drempel. Slechts zes dagen nadat het negatieve advies in de zaak Haalboom bekend werd, bracht men de verbijsterende en beschamende beslissing in de zaak Baybasin naar buiten. Het verzoek tot nader onderzoek werd afgewezen op grond van een ondeskundig rapport van prof. dr. B.P.F. Jacobs. De verklaring van X2, de Turkse tapvervalser, was niet voldoende. Niet bewezen werd namelijk geacht dat de door X-2 vervalste gesprekken inderdaad door het Hof zijn gebruikt:

De TCEAS is van oordeel dat niet vastgesteld is kunnen worden dat er gemanipuleerd is in de onderzochte gesprekken. Zelfs als wordt uitgegaan van manipulatie door X2 of enig ander, is uit de nu voorhanden gegevens onvoldoende op te maken hoe die manipulatie kan hebben geresulteerd in de door het Hof gebruikte opnamen.

Het tijdstip was weer goed gekozen, zo snel na de afwijzing in zaak Haalboom. De beslissing in de zaak Baybasin kreeg in de pers geen enkele aandacht. Zowel Haalboom als Baybasin zullen zich nu rechtstreeks richten tot de Hoge Raad met het verzoek om herziening op grond van nieuwe feiten. Dat gaat dan wel weer jaren duren… Maar let op de rode draad: In alle bovenstaande zaken mogen de ware daders niet worden opgespoord!

Professor mr. Y. Buruma, u begrijpt toch zelf ook wel dat dit niet langer kan? Valse taps, dat mag niet! Daar weet Robert Hörchner alles van. Ook in zijn zaak waren de bewijzen gemanipuleerd, daarom hebben Robert en Annelies jaren lang gevochten voor een kopie van die telefoontap. Ten slotte werd het OM door de rechter gedwongen om de tap vrij te geven voor analyse, maar juist op dat moment werd Hörchner overgeleverd aan Polen op grond van een gammel EAB. De Amsterdamse Rechtbank vond echter dat hij dat maar moest bewijzen in Polen! Het is Hörchner na 10 maanden zware celstraf gelukt om levend terug te komen uit die hel en om de ware dader aan te wijzen, maar wat raar… Jeroen van den O. uit Vught wordt door het OM nog altijd niet vervolgd.

Valse bewijzen, valse vonnissen, daar komen slachtoffers van! Op grond van de Hörchner-jurisprudentie werd ook dhr. Essen veroordeeld tot Polen. Sindsdien is hij voortvluchtig, net als sinds kort dhr. Disselkoen, die hetzelfde overkwam. Gisteren heeft minister Opstelten van Veiligheid en Justitie de Kamervragen beantwoord die daarover zijn gesteld door de SP. De minister antwoordde dat … „Hij zal worden aangehouden en vervolgens worden overgeleverd aan de Poolse autoriteiten”. Maar dhr. Disselkoen blijft nog liever voortvluchtig… En Nederland wordt zo ook niet veiliger! Alleen die criminele Cranendonk woont nog veilig in Rotterdam.

Al deze zaken staan met elkaar in verband en hebben met elkaar te maken. Daarom tot slot nog dit: aanstaande zaterdag is er in Utrecht een bijeenkomst van Klokkenluider Online. Begint om 12 uur in het Emma-centrum, het adres en de route staan hier.

En die malle Kat moet op vrijdag 11 februari om 10 uur voorkomen voor de Rechtbank in Den Haag om zich te verantwoorden voor het feit dat hij tegen het secretariaat van Bilderberg heeft gespoten. Weliswaar mag een Kat niet vies doen, maar die onzindelijkheid bij Justitie is nog veel smeriger!

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Dit is Theo Cranendonk, die in Rotterdam in een flat aan het Wena woont. Ondanks zijn voorkomen (keurig kostuum, idem stropdas) is deze Nederlander een beruchte, internationaal gezochte crimineel. Hij werkte samen met de Italiaanse maffia-clan ‘Ndrangetha en hij werd in 1998 in Italië veroordeeld tot 11 jaar wegens de verkoop van 30 bazooka’s aan Emilio di Giovine, een lid van de ‘Ndrangheta. Cranendonk ontsnapte op wonderbaarlijke wijze en ging wonen in Rotterdam. Daar liet men hem jaren lang ongemoeid, hoewel Italië een EAB tegen hem had uitgevaardigd. In maart 2010 maakte Netwerk daarover de volgende reportage:

Wapenhandelaar uit Nederland heeft goede contacten met maffia

Cranendonk werd gearresteerd, maar na 2 dagen weer vrijgelaten. Hoewel hij in Italië was ontsnapt, achtte de Nederlandse Rechter Commissaris hem niet vluchtgevaarlijk. Vervolgens werd Cranendonk niet aan Italië overgeleverd, omdat het Italiaanse vonnis onherroepelijk was. Onze Overleveringswet geldt immers slechts wanneer een Europees buitenland iemand strafrechtelijk wil vervolgen! De schuld of onschuld doet voor de Overleveringswet volstrekt niet ter zake!

Een Nederlandse vice-consul in Italië, Charles O., heeft Cranendonk een aantal malen bezocht in zijn Italiaanse cel. Nadat deze was gevlucht naar Rotterdam, kwam deze consulaire ambtenaar echter nogmaals bij hem op bezoek. Netwerk kopte op 23 april 2010: diplomaat bezoekt gevluchte wapenhandelaar. Dat Cranendonk gedurende al die jaren rustig in Rotterdam kon wonen, zou komen omdat niemand wist waar hij was. Maar deze vice-consul, een hoge ambtenaar van Buitenlandse Zaken, wist dat toch wel!

Vervolgens kwam in het nieuws dat Emilio di Giovine, die in Italië was gearresteerd, had verklaard dat Cranendonk ook betrokken was geweest bij het dumpen van giftig afval voor de kust van Italië. Netwerk maakte ook daarover de reportage: Gif-maffia voor de Italiaanse kust. Dit alles leidde niet tot een EAB op grond van een nieuwe aanklacht, maar Italië diende een verzoek in om Cranendonk in Nederland zijn straf te laten uitzitten. Omdat de formulieren niet compleet zouden zijn, is zelfs dat verzoek tot op heden niet gehonoreerd.

Netwerk is nu ter ziele, maar gelukkig nam Argos Radio het onderzoek over. Gisteren zond Argos daarover een reportage uit:

De Nederlander Theodor Cranendonk werd in 1998 in Milaan tot 11 jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens het leveren van zware wapens aan de maffia. Maar hij wist kort na zijn veroordeling uit Italiaanse detentie te ontsnappen, waarna hij jarenlang zoek bleef. Toen hij vorig jaar maart in Rotterdam eindelijk wel werd aangehouden, kreeg hij het voor elkaar om uit de gevangenis te blijven. Sterker nog: hij wordt op dit moment niet eens meer gezocht door justitie in Nederland. Hoe kan dat?

Wij spraken de afgelopen maanden met Nederlandse oud-diplomaten in Italië, strafrechtdeskundigen, buren en kennissen van Cranendonk en met Italiaanse maffiabestrijders. Argos over Nederlandse connecties van de Italiaanse maffia, een mysterieus bezoek van een Nederlandse diplomaat en geheime antwoorden op openbare vragen van de Tweede Kamer.

Deze reportage valt hier te beluisteren. Met dank aan Petje voor de tip, de links en de commentaren. Vervolgens schreef de Telegraaf er iets over, let ook op de reacties! En er verscheen een stukje in het AD, eveneens met veel reacties.

Vergelijk deze zaak Cranendonk nu eens met de zaak Essen. Dhr. Essen werd ooit in Polen gearresteerd op verdenking van verduistering van machines waarop de belastingdienst beslag had gelegd. Volgens Essen had de belastingdienst deze machines zelf weggehaald, maar na enige maanden in voorarrest tekende hij een bekentenis, omdat men hem had beloofd dat hij dan snel vrij zou komen. Dat bleek niet waar! Na 10 maanden voorarrest liet men hem pas gaan na het betalen van een flinke borgsom. Hij werd veroordeeld zonder dat dit vonnis aan hem betekend werd. Jaren later diende Polen een verzoek tot overlevering in, omdat Essen in de cel zou hebben geprobeerd om een cipier om te kopen met 100 zloty (= ongeveer 22 euro). Hoewel deze “poging tot omkoping” bleek te berusten op een misverstand en die bewuste 100 zloty daarna zijn gestort op de gevangenisrekening van Essen, besloot de rechtbank van Amsterdam dat Essen moest worden overgeleverd aan Polen.

Het verschil tussen de zaken Essen en Cranendonk is enorm. Dhr. Essen is een tuinder die zijn bedrijf verplaatste naar Polen en daar failliet ging. Om in de Poolse gevangenis drinkwater en wat eten te kunnen kopen, stuurde zijn ex-vrouw hem 100 zloty. Toen Essen een Poolse bewaker vroeg om dat geld op zijn gevangenisrekening te storten, ontstond er een misverstand, dat later werd opgelost. Een corrupte Poolse rechter wist dit voorval om te vormen tot een geldig EAB. Daarom zit dhr. Essen nu al anderhalf jaar ondergedoken en de politie zoekt met man en macht naar hem!

Cranendonk is een maffia-man die miljoenen heeft verdiend in de wapenhandel, het dumpen van giftig afval en andere vormen van zware criminaliteit. Hij kan het zich permitteren om een vice-consul om te kopen, opdat deze hem voorziet van een paspoort. Dat deze vice-consul hem na afloop van de geslaagde ontsnapping een bloemetje komt brengen, is daarom niet zo vreemd. Immers: voor wat, hoort wat. Het lijkt me beslist niet uitgesloten dat Carles O. na afloop van dat bezoekje weliswaar zonder bloemen, maar wel met een goed gevulde binnenzak het appartement van Cranendonk verliet.

De duivel schijt altijd op de grote hoop en staat achter de crimineel rijken. In goed Nederlands noemt men dit klasse-justitie, corruptie en crimineel gedrag van de overheid! Cranendonk zou niet alleen aan Italië moeten worden overgeleverd, maar op hem zou ook de Pluk-ze wet eens goed moeten worden toegepast. Dat geld kan dan worden besteed aan het opruimen van de gifbelt die deze criminelen in zee lieten dumpen en die nu de gezondheid en het leven bedreigt van talloze onschuldige mensen!

Overigens ben ik van mening dat ook Joris D. strafrechtelijk moet worden vervolgd.

Toen Robert Hörchner in 2007 werd geconfronteerd met een verzoek tot overlevering aan Polen, kwamen er wisselrechters aan te pas om dit slachtoffer van een onrechtmatige vervolging door ons OM te veroordelen tot de Poolse gevangenis. Het Poolse verzoek bevatte geen enkel bewijs en het Poolse voorarrest duurde 10 maanden. Hörchner werd slechts vrijgelaten na het betalen van een substantiële borgsom. In Polen zou hij wel recht hebben op gratis rechtshulp, maar omdat deze door de staat betaalde advocaten alleen Pools verstaan, heeft hij toch een dure advocaat in de arm moeten nemen. Doodziek en berooid kwam Hörchner nog net levend terug naar Nederland. In zijn zaak is echter jurisprudentie gevormd.

Toen Hörchner op 10 juli 2007 op grond van de Overleveringswet van 2004 door de Rechtbank van Amsterdam werd veroordeeld tot Polen, was er over deze wet nog nauwelijks jurisprudentie. De Rechtbank besliste toen dat zelfs een marginale toetsing van het verzoek op grond van de wet onmogelijk was. De enige toets was de rechtsgeldigheid: of het formulier correct en volledig was ingevuld en ondertekend door een echte rechter.

Hoger beroep tegen de uitspraak was uitgesloten in de wet. Er restte nog alleen de mogelijkheid van een Kort Geding tegen de Staat, dat Hörchner verloor. Daarna zat hij 10 maanden lang onder onmenselijke omstandigheden in een Poolse cel en hoewel zijn onschuld reeds overduidelijk is gebleken, is hij in Polen nog steeds op borgtocht vrij! Vreemd genoeg wordt de ware dader, Jeroen van den O. uit Vught, door het OM niet vervolgd, hoewel Hörchner toch aangifte tegen hem heeft gedaan wegens identiteitsfraude.

Terug naar de jurisprudentie, want in juli 2009 was het weer raak. Dhr. Essen, een broccoli-kweker uit West Friesland werd veroordeeld tot dezelfde rechtsgang als Hörchner: 10 maanden Poolse cel, een dure advocaat en een flinke borgsom. Deze tuinder had al eens eerder in een Poolse cel gezeten, hij was toen na 10 maanden op borgtocht vrijgelaten en inmiddels veroordeeld zonder het zelf te weten. In de Poolse rechtsgang zit dus wel degelijk een systeem!

Een onuitgevoerde straf kan echter niet leiden tot overlevering, daarom had de Poolse rechter op het formulier ingevuld dat dhr. Essen in de Poolse cel een poging had gedaan om een cipier om te kopen met 100 zloty, nog geen 25 euro! Dat dit kennelijk berustte op een misverstand dat reeds was opgelost, stond de overlevering niet in de weg, ook al ging het in dit geval slechts om een bagatel. Het verzoek wordt immers niet inhoudelijk getoetst. Het formulier was correct ingevuld en ondertekend door precies dezelfde rechter die ook om de overlevering van Hörchner had verzocht: mr. Andrzej Bauk.

Artikel 11 van de Overleveringswet luidt:

Overlevering wordt niet toegestaan in gevallen, waarin naar het oordeel van de rechtbank een op feiten en omstandigheden gebaseerd gegrond vermoeden bestaat, dat inwilliging van het verzoek zou leiden tot flagrante schending van de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals die worden gewaarborgd door het op 4 november 1950 te Rome tot stand gekomen Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

Op grond van de ervaringen van Hörchner was dat vermoeden wel gegrond, maar de Rechtbank besliste anders! En ook in Kort Geding tegen de Staat maakte Essen geen schijn van kans. Sindsdien is deze tuinder ondergedoken, net als ooit Anne Frank en zo voort. Misschien vindt u deze Godwin ongepast of overdreven, maar de man is sindsdien verdwenen en de politie zoekt nog altijd met man en macht naar hem!

Essen ook is niet langer de enige onderduiker, want er is vorige week alwéér iemand veroordeeld tot 10 maanden in die Poolse hel, met een dure advocaat en een schandalige borgsom. Ook hij heeft al eerder in een Poolse gevangenis gezeten, ook hij wil daar nooit meer naar terug en ook hij is ondergedoken!

Cor Disselkoen, een bekwame fruitteler en zakenman, is in de wereld der agrariërs geen onbekende. Hij werd laatst nog benaderd door het vakblad in verband met de overstromingen in Australië, waar hij een bedrijf heeft gevestigd. Hij is 63 jaar en hij heeft een hartkwaal. Hij zou vandaag worden overgeleverd aan Polen, maar hij is opeens verdwenen. Begrijpt u dat nou?

Het parket van justitie in Amsterdam zegt in een reactie aan de Telegraaf: “De Poolse autoriteiten hebben bevestigd dat zij de heer Disselkoen voldoende zorg kunnen bieden. Nu staat niets meer in de weg tot uitlevering over te gaan.” Dat klinkt volgens mij wel zo ongeveer als: “Wij garanderen Anne Frank en haar soortgenoten een plezierig verblijf in Polen.” Of gaat deze Godwin u te ver? Weet dan dat het ook uzelf kan overkomen, waarbij het volstrekt niet uitmaakt waarheen u wordt gedeporteerd: Polen of een andere lidstaat van Europa.

Overigens ben ik van mening dat Joris D. moet worden gekielhaald voor die Overleveringswet! Want dat ondemocratische verdrag en die onrechtmatige wet (geen hoger beroep mogelijk!) zijn door hem in elkaar geknutseld! Deze Overleveringswet helpt onschuldige burgers het schip in, waarna ze diep moeten onderduiken! Die wet moet weg, gooi maar over de muur, inclusief die jurisprudentie en onze SG Joris D.!

Met dank aan Bart Mos voor de berichtgeving in de Telegraaf.

Iemand stuurde me vanmorgen een artikel uit de Guardian over het Europese aanhoudingsbevel. Het is geschreven door David Cronin en het bevat veel bruikbare links naar achtergrondinformatie. Omdat ook in Nederland een aantal zaken volledig uit de hand zijn gelopen, heb ik het artikel vertaald. Vooral Polen lijkt verzot op het uitvaardigen van arrestatiebevelen voor delicten die gerust mogen worden benoemd als flauwe kul! En wie dit overkomt, is nergens meer veilig!

Uitleveringssysteem van de EU is onrechtvaardig

Europese arrestatiebevelen worden uitgevaardigd, ongeacht de schade die de onterechte verzoeken tot overlevering bij mensen aanrichten.

David Cronin
Woensdag 5 Augustus 2009

Gevoelsmatig heb ik uitlevering altijd geassocieerd met onrechtvaardigheid. Dat komt ongetwijfeld doordat ik opgroeide in Noord Ierland, tijdens de onderdrukking in de jaren ’80, waar iedereen vreesde dat politieke gevangenen die naar  Groot-Brittannië werden overgebracht, geen eerlijk proces zouden krijgen. Gezien de veroordeling van de Birmingham Zes en de Guildford Vier voor misdaden die zij niet hadden begaan, bleek deze vrees verre van ongegrond.

Na een zo nuchter mogelijke analyse van het onderwerp, begrijp ik volledig dat de uitlevering in bepaalde gevallen noodzakelijk is. Maar ik heb nog steeds het gevoel dat onbelangrijke mensen een groter risico lopen om in het buitenland te worden berecht dan degenen die ernstige vragen te beantwoorden hebben. Hoe het kan redelijk zijn dat de autoriteiten van de V.S. er op aandringen dat Gary McKinnon, een Brit met Asperger’s syndroom, wordt overgeleverd omdat hij vanuit zijn slaapkamer met zijn computer binnendrong in een van de beveiligde militaire computersystemen? Zijn behandeling lijkt des te wreder wanneer men beseft dat in de VS wonende medewerkers van Union Carbide niet voor een proces naar India zijn gestuurd wegens de ramp met de giftige gaswolk in Bhopal, die tussen 8.000 en 23.000 mensenlevens kostte.

Een zelfde onbehagelijke gevoel kreeg ik bij het doorlezen van de meest recente gegevens (pdf) die door de ambtenaren van Brussel zijn verzameld over de toepassing van het Europese arrestatiebevel. Hoewel het arrestatiebevel aanvankelijk werd voorgesteld als een reactie op de aanslagen van 11 september en als stimulans voor grensoverschrijdende samenwerking van politie en justitie, kwam de uitvoering van dit systeem traag op gang.

Vorig jaar rapporteerde de Guardian dat de Britse justitie een scherpe verhoging van uitleveringsverzoeken moest behandelen die onder dit systeem door Polen worden ingediend. Vele waren voor onbelangrijke delicten, zoals de diefstal van een pudding en de verwijdering door een timmerman van een kastdeur van een klant die hem niet had betaald. Komischer (voor iedereen behalve de direct betrokkenen) was een eerder verzoek van Litouwen met betrekking tot een diefstal van biggetjes.

De nieuwe cijfers – over 2008 – wijzen erop dat Polen kan doorgaan met het jatten van een toetje te beschouwen als een fundamentele bedreiging voor beschaving. Uit bijna 12.000 arrestatiebevelen in de statistiek die door alle EU-landen (behalve o.a. Groot-Brittannië) worden verstrekt, stond Polen met 4.829 ruimschoots bovenaan. Toch werden slechts 617 van de verdachten die door Polen worden gezocht, daadwerkelijk uitgeleverd.

Even verontrustend is het, dat een reeks van “expert” evaluaties (pdf) die in opdracht van de EU werden uitgevoerd, besluit dat het systeem naar tevredenheid werkt, terwijl er ruim voldoende bewijs is van het tegendeel. Anoniem en in menig opzicht onverantwoordelijk, bieden deze deskundigen een belangrijke studie in verward denken aan. Al enige tijd wordt verzocht om richtlijnen omtrent evenredigheid, zodat de nationale autoriteiten in elk land van de EU kunnen beslissen of een inbreuk ernstig genoeg is om de uitlevering te rechtvaardigen. Maar terwijl zij Griekenland berispen (pdf) voor het niet invoeren van een toets van evenredigheid, zijn zij ongelukkig omdat Italië wel heeft besloten om deze in te voeren, omdat dit vertragend werkt voor het systeem.

De rapporten van deskundigen vertellen ons weinig over de menselijke kosten om in een vaak absurde situatie te worden betrokken. Daarvoor hebben wij een actiegroep nodig: Fair Trials International. Onlangs bracht deze de zaak van Deborah Dark onder de aandacht, een Londense vrouw die 20 jaar geleden werd vrijgesproken van een drugsdelict in Frankrijk. Hoewel er cannabis in haar auto was aangetroffen, besloot de Franse rechtbank dat zij er door een vriend was ingeluisd.

Omdat zij reeds acht en een halve maand in voorarrest had gezeten (naar mijn mening een bovenmatige tijdsduur, omdat cannabis minder schadelijk kan zijn dan legaal beschikbare drugs zoals tabak en alcohol), zou dat het einde van de kwestie moeten zijn geweest. Maar nadat Dark in Engeland was teruggekeerd, werd in deze zaak hoger beroep ingesteld en in 1990 werd zij veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf, zonder dat zij werd geïnformeerd over de uitspraak. Zij ontdekte pas dat Frankrijk om haar uitlevering vroeg, toen zij in 2007 aan het begin van een vakantie in Turkije werd gearresteerd. Omdat er geen tijdslimiet op het arrestatiebevel van toepassing is, gaat haar berechting door.

Met de verschillende juridische systemen, wetten en talen in de EU-landen, is het van essentieel belang dat het systeem van het arrestatiebevel gebaseerd is op strenge regels ter bescherming. Het is onvergeeflijk dat deze niet werden ingebracht vóór het systeem in werking trad. Het is nog veel onvergeeflijker dat Groot-Brittannië en Ierland zich daarna hebben verzet tegen het stellen van minimumregels (pdf) die ervoor zouden zorgen dat het recht van verdachten op rechtshulp en vertaling in buitenlandse processen wordt nageleefd.

Zweden, de huidige houder van het voorzitterschap van de EU, bracht onlangs een “road map” naar voren, (waarom moet alles tegenwoordig een “road map” worden genoemd?), ontworpen om de situatie recht te zetten. Hoewel Amnesty International en andere mensenrechtenorganisaties klachten hebben, is het dossier niettemin geen kernprioriteit voor Zweden, zodat er geen uitzicht is op een snelle doorbraak. Voorlopig zal de toepassing van het arrestatiebevel daarom een farce blijven.

Intussen zit dhr. Essen nog altijd ondergedoken. En dat in Nederland anno 2010. Het is nog steeds niet gelukt om hem voor 22 euro 50 naar Polen te deporteren. Voor dat bedrag koopt men immers nog geen enkeltje Schiphol! Maar wreed is het wel…

Alwéér is er iemand overgeleverd aan Polen voor een onzinnig vermeend delict! Dank zij het EAB is Polen kennelijk bezig om mensen te oogsten uit het “rijke vrije Westen”, om hun gevangenissen te vullen en de kas van hun gevangeniswinkels te spekken. Ook varen de Poolse advocaten wel bij die rijke westerlingen en een leuke borgsom is ook nooit weg… En de Polen weten dat de Nederlandse justitie hier wel aan mee moet werken! Maar laten we bij het begin beginnen.

Er was eens een man, Robert Hörchner, die ontdekte dat het OM sjoemelde met een telefoontap. Jaren heeft hij er over gedaan om die tap in handen te krijgen! Justitie wilde die tap niet afstaan, want aantoonbaar frauderen met een telefoontap zou jurisprudentie kunnen opleveren die een spaak in het wiel kan steken van de veroordeling tot levenslang van Huseyin Baybasin. En dat zou niet best zijn voor onze SG van Justitie, Joris Demmink…

Toen het Robert Hörchner eindelijk gelukt was om die vervalste telefoontap in handen te krijgen, was het OM hem liever kwijt dan rijk. Heel toevallig kwam er net op dat moment, in de lente van 2007, een EAB uit Polen. Hörchner zou daar namelijk een huurcontract hebben ondertekend voor een loods waarin een wietplantage was gevestigd. Weliswaar kon Hörchner bewijzen dat hij op de bewuste datum in Nederland was, maar middels wat wisselrechters luidde het vonnis toch: “Ga dat maar in Polen vertellen.”

Aldus zat Hörchner 10 maanden lang ten onrechte in voorarrest met 10 man in een Poolse cel. Hoewel de hoofdgetuige voor de rechtbank verklaarde dat de Hörchner die tijdens de zitting aanwezig was, niet de man was die zij als Hörchner kende, volgde er geen vrijspraak, maar Hörchner werd op borgtocht vrijgelaten.

Het Poolse proces tegen Hörchner loopt nog steeds, hoewel duidelijk is dat een zekere Jeroen van den O. uit Vught de ware dader is. Hij heeft zich uitgegeven voor Robert Hörchner en is onder die naam een wietplantage begonnen in Polen. Niemand bij het Nederlandse OM doet ook maar een flauwe poging om deze fraudeur en wietkweker te arresteren, hoewel Hörchner aangifte heeft gedaan tegen Jeroen van den O. en deze aangifte tevens heeft voorzien van bewijzen. Mede daarom volgt er ook nog steeds geen Poolse vrijspraak voor Hörchner.

Wie kan dit nog volgen? En wie volgt? De volgende was dhr. Essen, die ooit in Polen gevangen had gezeten, maar na 10 maanden voorarrest op borgtocht was vrijgelaten. Hij had een schuldbekentenis getekend, maar het vonnis heeft dhr. Essen nooit bereikt. Jaren later wilde Polen graag de straf ten uitvoer leggen, maar het EAB is alleen geldig als het gaat om een verdenking, niet om het ten uitvoer leggen van een straf. Daarom was er aan het EAB een kleine verdenking toegevoegd: tijdens zijn voorarrest zou dhr. Essen hebben geprobeerd om een cipier om te kopen met 100 zloty (ongeveer 22 Euro 50). Volgens dhr. Essen had hij de cipier gevraagd om het geld op zijn gevangenisrekening te storten, zodat hij iets kon kopen in de gevangeniswinkel. Het geld bleek later inderdaad op zijn rekening te zijn gestort. Het was dus een misverstand…

De Poolse rechter die dit EAB tekende, mr. Andrzej Bauk, was echter dezelfde die ook het EAB voor Hörchner tekende, dus ons kent ons. Wat kon de Overleveringskamer van de Amsterdamse Rechtbank anders doen dan ook het EAB voor dhr. Essen goedkeuren? Voor zover ik weet zit dhr. Essen sindsdien ondergedoken.

Dat wat begon met een juridisch “leugentje om bestwil”, groeide uit tot een standaard praktijk. Vandaag ontving ik een e-mail met een zelfde soort verhaal. Een Poolse vrouw was gescheiden en met haar kinderen woont ze tegenwoordig in Nederland, waar ze hertrouwd is. Het gezin heeft 4 kinderen, twee van hem en twee van haar. Alles ging goed, tot mevrouw werd opgepakt wegens een EAB. Haar Poolse ex had aangifte gedaan van het ontvreemden van zijn mobiele telefoon en daarvoor was ze bij verstek veroordeeld tot een half jaar cel. Zij wist dat niet, tot ze geconfronteerd werd met het EAB. Polen wilde de straf ten uitvoer leggen, maar de Rechtbank van Amsterdam zei: “Nee, het EAB geldt alleen voor een verdenking.” Mevrouw werd vrijgelaten, maar een paar maanden later werd ze weer gearresteerd. Er lag een nieuw EAB. Daaraan had men toegevoegd dat mevrouw ook een autoradio had gestolen. Hoewel ze kon bewijzen dat ze zich op die datum in Nederland bevond, ach… dat bewijs moet ze dan maar in Polen overleggen. De Rechtbank kon niet anders besluiten, want zo luidt immers de jurisprudentie in de zaak Hörchner.

Overgeleverd aan Polen, zit deze moeder van vier kinderen nu in Polen in voorarrest. Niemand weet hoe lang dat zal duren, maar dank zij Hörchner en Essen weten we wel een beetje hoe dat gaat. Eerst zal men haar een tijdje zo slecht behandelen, dat ze bereid is tot alles, als ze maar naar huis mag. Dan volgt de schuldbekentenis plus de belofte dat ze, als ze die tekent, in vrijheid zal worden gesteld. Vervolgens wordt die belofte niet nagekomen. Na negen maanden in de Poolse cel volgt de borgsom en pas als die betaald is, komt ze “voorwaardelijk” vrij. Jaren later zal ze dan worden veroordeeld op haar eigen valse bekentenis, maar dat komt ze zelf waarschijnlijk nooit te weten, tenzij ze naar Polen gaat en daar wordt opgepakt om haar straf uit te zitten. Het betekenen van vonnissen aan de veroordeelde blijkt in Polen immers geen usance.

Intussen was men vanuit Polen ook een Duitser aan het belagen met deze truck. Op een Duits forum las ik iets over een man die in 1995 aan de Poolse grens was aangehouden op verdenking van het rijden in een gestolen auto. Na enige uren werd hij weer vrijgelaten en hij hoorde er niets meer van. In 2002 ging hij met zijn familie naar Polen en werd daar weer opgepakt, vanwege die gestolen auto uit 1995. Of de auto werkelijk gestolen was, blijft onduidelijk, maar de man is 6 dagen lang mishandeld door de Poolse bewakers, die nog steeds een hekel hebben aan Duitsers, dit vanwege misdaden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn begaan. Na 6 dagen volgde er een rechtszitting en de man kwam op borgtocht vrij. Polen was toen nog geen lid van de Europese Unie, dat werd het pas in 2004.

Onder dat verhaal stond een link naar een andere website. Het blijkt dat Polen in 2007 de overlevering van deze man vorderde op grond van een EAB over die gestolen auto uit 1995. Het eerste bericht op de website dateert van 18 mei 2007, de man zat toen kennelijk vast in een Duitse gevangenis. Uit het laatste bericht blijkt echter dat Duitsland de man niet heeft overgeleverd aan Polen. Het bericht van 2 juni 2008 begint als volgt:

Gerade informiert uns der Anwalt, dass das Kammergericht Berlin die von Polen geforderte Auslieferung einer in Deutschland längst verjährten Straftat für unzulässig erklärt hat…

Er stond ook nog iets over een hoger beroep, maar verdere berichtgeving ontbreekt. Er staat in Duitsland geen Demmink aan het hoofd van Justitie. We mogen dus aannemen dat deze man na ruim een jaar onterecht in Duitsland in voorarrest te hebben gezeten, in vrijheid is gesteld en dat een eventuele schadeclaim naar behoren wordt afgehandeld. Maar misschien is dit ook wel wishful thinking en lijkt het gras groener aan de overkant…

Overigens ben ik van mening dat Joris D. strafrechtelijk moet worden vervolgd.

Gisteren heb ik een e-mail gestuurd aan alle Kamerleden, om hen te wijzen op de zaak Essen. Een overlevering aan Polen voor een bagatel, oftewel een misverstand rond 100 zloty (21 euro!) in 2002 (7 jaar geleden), druist zodanig in tegen mijn rechtsgevoel dat ik vind dat met dit vonnis alle grenzen van de rechtsstaat zijn overschreden. Niet alleen verkeert dhr. Essen door dit vonnis nu in een uitzichtloze situatie, maar ook geldt deze jurisprudentie voortaan voor iedere Nederlander. Dit is zeer verontrustend!

Mijn e-mail luidt als volgt:

Geachte Kamerleden,

Terwijl de meesten van u nog genoten van een welverdiende vakantie, heeft de IRK te Amsterdam op 22 juli jl. besloten dat een Hollandse tuinder, dhr. Essen, aan Polen zal worden overgeleverd op verdenking van corruptie. Het gaat echter slechts om een misverstand rond 100 zloty, iets meer dan 20 euro. Op 17 augustus was er in Den Haag een kort geding over deze zaak, maar de voorzieningenrechter heeft de Nederlandse Staat inmiddels in het gelijk gesteld, zodat dhr. Essen inderdaad zal worden overgeleverd aan Polen. Dhr. Essen is daarop ondergedoken!

Onder de clip vindt u de relevante vonnissen. De zaak Essen vertoont echter ook een aantal opvallende overeenkomsten met de zaak Hörchner:

Het EAB is afkomstig is uit Bydgoszcz, dezelfde stad en dezelfde gevangenis waar ook Hörchner heeft gezeten. Het is ondertekend door dezelfde rechter, mr. Andrzej Bauk, die ook het EAB voor Hörchner tekende. Ook de officier van justitie, mr. Hanneke Festen, is dezelfde die de overlevering van Hörchner heeft bepleit. En het vonnis luidt ook ditmaal: het EAB is geldig.

Op grond van deze jurisprudentie kan voortaan iedere Nederlander worden overgeleverd aan willekeurig welk ander Europees land, ondanks bewijzen van onschuld en nog wel voor een bagatel! Tegen de vonnissen van de IRK staat geen enkele rechtsmiddel open. Deze rechtbank kan dus vrijelijk besluiten tot schending van de mensenrechten, zonder dat een hogere instantie het vonnis kan corrigeren. Ook hoeft de IRK het EAB slechts marginaal te toetsen, zodat de feiten en omstandigheden rond het vermeende delict buiten beschouwing blijven. In de zaak Hörchner werd dit tot jurisprudentie.

Als de Overleveringswet tot dergelijke resultaten leidt, dan moet die wet snel worden gewijzigd! De uitkomst in de zaak Essen strijdt werkelijk met ieder rechtsgevoel. De Overleveringswet past ook volstrekt niet in onze rechtsstaat!

Daarom doe ik een dringend beroep op u: Wilt u de zaak Essen alstublieft zeer kritisch onderzoeken? Want het EAB biedt kennelijk ruimte voor deze corruptie en willekeur, waarvan iedere Nederlander nu het slachtoffer kan worden.

Voor een kort overzicht van de zaak verwijs ik u naar deze column op BOUblog.
Voor meer informatie verwijs ik u naar deze reeks columns op BOUblog.

Hoogachtend,
mr. drs. Bou

En nu maar hopen dat de politieke partijen bereid zijn om gezamenlijk in actie te komen. Want dhr. Essen is weliswaar geen ezel, maar ik denk dat dit abjecte vonnis zelfs voor de Partij voor de Dieren moreel onacceptabel is!

post scriptum:

In een Werkdocument van de Europese Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken staat het volgende (vet gemarkeerd door mij):

1.2 Welke zijn de mogelijkheden om het EAB niet uit te voeren op grond van bescherming van de grondrechten?

De juridificering van het EAB in vergelijking met de klassieke uitlevering is a priori een gunstige factor voor de eerbiediging van de grondrechten omdat zij de mogelijkheden tot willekeur beperkt. We kunnen er eveneens aan herinneren dat het kaderbesluit veel preciezer is dan de traditionele uitlevering waar het bijvoorbeeld het principe ne bis in idem betreft, het recht op een advocaat of het recht om de tijd van de hechtenis af te trekken van de duur van de veroordeling. In die zin is het kaderbesluit dus een vooruitgang van de rechtsstaat.

Overwegingen 12 en 13 van de preambule en artikel 1 van het kaderbesluit verwijzen uitdrukkelijk naar de plicht om de grondrechten te eerbiedigen. Met name artikel 1, lid 3 bepaalt: “Dit kaderbesluit kan niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot eerbiediging van de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen, zoals die zijn neergelegd in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, wordt aangetast”. Wanneer het kaderbesluit niet eenvormig wordt toegepast, kan dit inderdaad leiden tot een ongelijke behandeling van de mensen die op basis van het EAB zijn aangehouden, afhankelijk van het feit of de rechter in de lidstaat van uitvoering al dan niet moet controleren of het EAB de grondrechten naleeft.

Zulke controle zou kunnen indruisen tegen het beginsel van wederzijdse erkenning. De bedoeling van de Europese wetgever, die uitgaat van het beginsel van wederzijds vertrouwen, bestond erin om het gerechtelijk onderzoek naar de eerbiediging van de grondrechten te concentreren in het land van uitvaardiging van het EAB, waarbij de rechter van het land van uitvoering onderworpen blijft aan de verplichting om de erkenning of uitvoering van een EAB te weigeren als dit de grondrechten zou schenden.

Onder de gronden tot verplichte weigering van de tenuitvoerlegging van een EAB wordt geen uitdrukkelijke plaats ingeruimd voor zaken waarin het land van uitvoering verantwoordelijkheid zou dragen op grond van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Deze bepalingen zouden een lidstaat verantwoordelijk kunnen stellen indien er bewijzen zijn dat deze persoon werkelijk gevaar loopt het slachtoffer te worden van een slechte behandeling (zoals foltering, een onmenselijke of mensonwaardige behandeling) en wanneer hij desondanks zou worden overgeleverd aan het land dat het EAB heeft uitgevaardigd. De rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is duidelijk op dat punt en onderstreept dat de lidstaat die het Verdrag ondertekend heeft in zulke omstandigheden verplicht is om deze persoon niet over te leveren. De Commissie meent in haar evaluatie dat dit risico klein is.

Tot zover het citaat. In de zaak Essen heeft dit kleine risico zich nu volledig waargemaakt. Volgens het Kaderbesluit is Nederland verplicht om dhr. Essen niet over te leveren, maar hoewel de rechtspraak van het EHRM op dat punt duidelijk is, kan dhr. Essen kennelijk geen beroep doen op het Europese Hof. Dat laatste vind ik werkelijk onbegrijpelijk!

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Op 3 september jl. is dhr. Essen definitief veroordeeld tot overlevering aan Polen, om daar te worden berecht voor een vermeende corruptie, te weten een poging tot omkoping in mei 2002 (7 jaar geleden!) met 100 zloty (21 euro!) van een cipier te Bydgoszcz, waar de nu opgeëiste persoon toen in voorarrest zat. Uit het pleidooi van mr. Knoops voor de Internationale Rechtshulp Kamer te Amsterdam bleek reeds dat het hier om een misverstand gaat.

Dhr. Essen, een tuinder, had met twee Nederlandse compagnons in Polen een agrarisch bedrijf opgezet, dat in 2002 failliet ging, waarna dhr. Essen in Polen werd gearresteerd op verdenking van malversaties. Omdat zijn vrouw aanvankelijk niet werd geïnformeerd hoe ze geld op zijn gevangenisrekening kon storten, heeft ze hem 100 zloty gestuurd, waarop hij aan een bewaker vroeg om het geld op zijn rekening te zetten. De bewaker begreep hem verkeerd, maar uit het feit dat het geld een paar maanden later inderdaad op zijn rekening is gestort, blijkt dat het misverstand was opgelost!

Wat op zijn arrestatie in Polen volgde, is ook een soort kafka, want dhr. Essen spreekt geen Pools. Hij was slechts verantwoordelijk voor de productie, dus niet voor het financiële beleid van de onderneming. Bewijzen van zijn onschuld, onder andere blijkend uit de financiële administratie, verdwenen echter spoorloos na overhandiging aan het Poolse OM. De machines die reeds in beslag genomen waren door de belastingdienst, bleken in de aanklacht zogenaamd te zijn verduisterd door dhr. Essen. Wat betreft corruptie heeft Polen een naam hoog te houden, maar iemand die de taal niet verstaat, wordt wel erg gemakkelijk tot doelwit en tot slachtoffer gemaakt.

Omdat dhr. Essen in de Poolse gevangenis ziek werd, terwijl er geen enkel uitzicht was op het einde van zijn voorarrest, heeft hij een valse bekentenis ondertekend. De Poolse officier van justitie had hem beloofd dat hij dan vrij zou komen, maar dat bleek niet waar. Pas na 11 maanden voorarrest kwam dhr. Essen op borgtocht vrij en later is hij op grond van die valse bekentenis twee maal bij verstek veroordeeld tot in het totaal ruim 2 jaar effectief. In het EAB wordt nu ten eerste gevraagd om overlevering om die straffen ten uitvoer te leggen, maar volgens art. 6 lid 2 Ovl. kan dat niet: “Overlevering van een Nederlander wordt niet toegestaan indien deze is gevraagd ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een hem bij onherroepelijk vonnis opgelegde vrijheidsstraf.” Daarom is aan het EAB nog een delict toegevoegd, te weten die vermeende corruptie met 100 zloty.

Een overlevering op grond van dit flinterdunne, uiterst doorzichtige bagatel, lijkt duidelijk in strijd met art. 11 Ovl.: De overlevering wordt niet toegestaan in gevallen, waarin naar het oordeel van de rechtbank een op feiten en omstandigheden gebaseerd gegrond vermoeden bestaat, dat inwilliging van het verzoek zou leiden tot flagrante schending van de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals die worden gewaarborgd door het EVRM.

Art. 3 EVRM zegt: Verbod van foltering

Niemand mag worden onderworpen aan folteringen of aan onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen.

De situatie in de Poolse gevangenissen is echter zo erbarmelijk, dat er voortdurend sprake is van een onmenselijke en vernederende behandeling. Hoewel de Europese norm voorschrijft dat iedere gevangene recht heeft op 6 vierkante meter leefruimte, hebben gevangenen in Polen slechts anderhalf tot twee vierkante meter celruimte per persoon, waarbij ze met 8 tot 10 man in een cel zitten. Daar verblijven ze dan minstens 23 uur per dag! De overvolle cellen met gammele stapelbedden, het gebrek aan frisse lucht en hygiëne, het ongezonde en onsmakelijke voedsel, de grimmige bewakers, het ontbreken van adequate medische zorg en de afwezigheid van iedere vorm van ontspanning, maken de detentie tot een langzaam maar zeker ziekmakende vorm van foltering. Het aantal pogingen tot zelfmoord is in de Poolse gevangenissen dan ook schrikbarend hoog. De ervaringen van Robert Hörchner spreken daarbij boekdelen!

Art. 6 EVRM zegt: Recht op een eerlijk proces.

Dit zogenaamde 100 zloty-corruptie-EAB is zo doorzichtig, dat dhr. Essen zeker geen eerlijk proces kan verwachten. Een misverstand van 7 jaar geleden wordt aangekruist als “corruptie”, een van de misdrijven waarvoor het vereiste van dubbele strafbaarheid niet geldt. Corruptie is immers als delict opgenomen in de lijst van het Kaderbesluit. In Nederland zal men niet worden vervolgd wegens “poging tot omkoping” met 21 euro, maar in Polen kan een dergelijk “delict” leiden tot een langdurig voorarrest, dat kennelijk meestal na een klein jaar met een borgsom kan worden afgekocht. Omdat dhr. Essen reeds (ten onrechte en bij verstek!) veroordeeld is, kan men in Polen echter ook overgaan tot tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf! Een dergelijk oneigenlijk gebruik van het EAB lijkt in dit geval zelfs voorzienbaar.

We hoeven dit Poolse EAB maar even tegen het licht te houden, om in te zien dat het in alle opzichten onredelijk is. Het vonnis van de Internationale Rechtshulpkamer (IRK) luidt echter, kort samengevat:

Overlevering wordt gevraagd van een Nederlander voor het uitzitten van twee onherroepelijke vrijheidsstraffen. Hiervoor wordt de overlevering geweigerd. Overlevering wordt toegestaan voor vervolging van nieuw feit (“corruptie”). Verweren gevoerd ten aanzien van artikel 7, eerste lid, a, sub 1 OLW, een onschuldverweer, artikel 11 OLW (overschrijding redelijke termijn, geen eerlijk proces te verwachten, schending proportionaliteitsbeginsel) humanitair verweer. Alle verweren zijn verworpen.

Aldus wordt dhr. Essen overgeleverd aan Polen op grond van een door en door corrupt EAB, inhoudend een misverstand rond 100 zloty, hetgeen kan leiden tot langdurige detentie onder erbarmelijke omstandigheden. Het enige wat dhr. Essen nog restte, was een kort geding tegen de Staat, doch dit is geen vorm van hoger beroep, maar een oneigenlijke rechtsgang die de procedure alleen maar wat kan vertragen.

Het definitieve vonnis van de Haagse KG-rechter, rolnummer 353569 / KG ZA 09-996, gewezen op 3 september 2009 door mr. H.F.M. Hofhuis, volgt op een vorig vonnis waarin de voortvluchtige hr. Essen werd gesommeerd om zich binnen 2 dagen te melden bij het OM voor een psychiatrisch onderzoek, waaruit zijn detentieongeschiktheid zou moeten blijken. Aan zijn eerdere voorarrest in Polen heeft dhr. Essen namelijk een posttraumatische stressstoornis overgehouden, waardoor een hernieuwde detentie in Polen voor hem desastreuze gevolgen zou kunnen hebben. Omdat dhr. Essen weet (en vreest!) wat hem in Polen te wachten staat, heeft hij zich niet durven melden bij het OM. Een psychiatrisch onderzoek door het OM verschaft dhr. Essen immers geen enkele garantie dat hij daarna niet alsnog aan Polen zal worden overgeleverd… Dhr. Essen heeft weliswaar PTSS, maar hij is kennelijk nog niet helemaal rijp voor de psychiater.

Voor het eerst sinds Nederland in 1945 werd bevrijd van de Duitse bezetting, is nu een onschuldige Nederlandse tuinder ondergedoken uit angst voor deportatie naar Polen. Helaas zullen de Amerikanen of Canadezen ditmaal niet komen om deze onderduiker uit zijn benarde positie te bevrijden. Toch kan deze toestand niet blijven duren! Dhr. Essen is beslist geen crimineel of terrorist, terwijl het EAB toch bedoeld was om het internationale terrorisme en de zware criminaliteit te bestrijden. De daartoe vereenvoudigde procedure die zou moeten leiden tot een snellere rechtsgang, blijkt nu te leiden tot deze absurde en uiterst trieste situatie!

Van een vonnis van de IRK is volgens de Overleveringswet geen hoger beroep mogelijk. De Amsterdamse rechtbank kan dus vrijelijk besluiten tot schending van de mensenrechten, zonder dat een hogere instantie deze rechtbank kan terugfluiten. Ook hoeft de IRK het EAB slechts marginaal te toetsen, zodat men de feiten en omstandigheden rond het vermeende delict volledig buiten beschouwing kan laten. Inmiddels is dat door de uitspraak in de zaak Hörchner vaste jurisprudentie: bewijzen van onschuld doen voor de IRK niet ter zake. Een kort geding tegen de Staat biedt daarbij geen uitkomst, het is een lapmiddel dat slechts kan leiden tot uitstel. Deze wet biedt een door het buitenland opgeëiste persoon geen enkele garantie! Een beroep op het Europese Hof is evenmin mogelijk, omdat daarvoor eerst de volledige rechtsgang in het buitenland moet zijn doorlopen. Dank zij de huidige jurisprudentie kan iedereen worden overgeleverd aan willekeurig welk ander Europees land, zonder enig bewijs van schuld, en dat nog wel voor een bagatel!

De advocaat van dhr. Essen, mr. Knoops, heeft de voorzieningenrechter nog gevraagd om eerst het Europese Hof om een beschikking te vragen, dit met toepassing van de nieuwe prejudiciële spoedprocedure, omdat het hier slechts gaat om een bagatel. De rechter sloot zich echter aan bij de formulering van de IRK, dat het hier geen bagatelzaak betreft, omdat het geschonden rechtsbelang maatgevend zou zijn. Volgens mij is dat pure juridische flauwe kul! Het gaat om een misverstand rond 100 zloty, dat door een corrupte Poolse rechter wordt aangekruist als “corruptie”. Het EAB voor dhr. Essen is zo evident corrupt, dat deze overlevering zeker niet bijdraagt aan de bestrijding van de corruptie in Polen, maar deze corruptie daarentegen steunt en in stand houdt.

Opvallend in de zaak Essen is enerzijds het gemak waarmee een beroep op de mensenrechten werd verworpen, terwijl anderzijds de overeenkomsten met de zaak Hörchner pijnlijk in het oog springen: dezelfde Poolse rechter (mr. A. Bauk), dezelfde Poolse gevangenis (Bydgoszcz) en dezelfde Nederlandse officier van justitie (mr. H. Festen). Dezelfde krakkemikkige rechtsgang, die overigens geldt voor iedereen. En hetzelfde onrechtvaardige vonnis: overleveren! Met nadruk wijs ik nogmaals op het feit dat de onschuld van Robert Hörchner vast staat, terwijl hij na 10 maanden voorarrest in Polen op borgtocht vrij is en dus nog altijd in eerste instantie moet worden berecht! Pas daarna kan hij zich beklagen over de onterechte detentie en ook zijn borg terugvragen. Daarom schuift men in Polen dit soort zaken door naar de onderste bureaulade.

Als de Overleveringswet tot dergelijke resultaten leidt, dan moet die wet worden gewijzigd! Het resultaat van deze zogenaamde rechtsgang is namelijk in strijd met ieder gevoel of begrip van recht. Deze wet is ontworpen door Joris D., onze SG van justitie die keer op keer in opspraak raakte wegens (vermeende?) pedofilie, maar die met de Overleveringswet tevens blijk geeft van volslagen incompetentie, oftewel de afwezigheid van ook maar enig democratisch rechtsgevoel. De wet is in 2003 door de Kamers gejaagd door minister Donner, die zijn SG de hand boven het hoofd bleef houden, ook toen deze openlijk in de media werd beschuldigd van pedofilie. De huidige minister van justitie Hirsch Ballin doet precies hetzelfde, terwijl hij met zijn nietszeggende antwoorden op de Kamervragen over de zaak Hörchner de corrupte status quo alleen maar handhaaft. De Overleveringswet past echter volstrekt niet in ons rechtsbestel!

Binnen het huidige wettelijke kader is er geen enkele instantie die de IRK kan controleren en eventueel corrigeren. Dat daarmee de willekeur tot norm werd verheven, blijkt duidelijk uit de zaak Essen. Niet alleen zal er spoedig een oplossing moeten worden gevonden voor hen die van deze wet het slachtoffer zijn, maar van nog groter belang lijkt me dat die Overleveringswet wordt gewijzigd, zodat hoger beroep en cassatie mogelijk worden en er ook (summier) kan worden gekeken naar de onderliggende feiten. De overlevering zou moeten worden geweigerd bij duidelijke bewijzen van onschuld en eveneens bij een duidelijke corruptie in het EAB, zoals het verzoek tot overlevering voor een bagatel! Want naar Polen voor 100 zloty, dat kan echt niet in de Nederlandse rechtsstaat! Het is pure willekeur!

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Het volgende sprookje, dat eindigt in een nachtmerrie, is niet waar gebeurd. Nog niet… Maar het zou wel kunnen!

De familie Doorsnee, bestaande uit Peter, Rianne, Hans en Janet, ging jaarlijks op vakantie met de tent achter de auto. Ze gingen meestal naar Frankrijk, of zelfs naar Spanje, maar in 2003 was het daar zo heet, dat ze in 2004 besloten om naar Polen te gaan. De tocht ging eerst naar Berlijn, van daar naar Poznan, dan via Gniezno naar Bydgoszcz, vanaf daar langs de Wizla naar Danzig, dat Gdansk bleek te heten, en tot slot langs de Oostzee en via Hamburg terug.
Het werd een prachtige vakantie, Peter en Rianne reden om beurten, Hans van 15 zorgde met zijn nieuwe MP-3 speler voor de muziek en Janet van 13 hield een plakboek annex dagboek bij, waarvoor ze foto’s maakte met de camera die ze voor haar 12e verjaardag had gekregen. Het landschap was prachtig, de campings waren schoon en rustig, de bevolking was uiterst vriendelijk en alles was werkelijk heel goedkoop. Alleen de taal was wat lastig, de oudere mensen spraken nog wel wat Duits, maar de jongeren hadden op school alleen Russisch geleerd en Engels verstond men er nauwelijks.
In de buurt van Bydgoszcz gebeurde er dan ook iets raars. Langs de kant van de weg stond een vrouwtje met een kraampje met pruimen. Ze hadden dorst, dus vader stopte en Rianne stapte uit. Mooie pruimen, ze mocht er een proeven en de kinderen ook. Ze waren heerlijk. “Dziesięć zloty, kilogram, dziesięć zloty,” zei het vrouwtje en ze stak tien vingers omhoog. “Dobry,” zei Rianne, maar omdat vader bij de vorige stop zijn kleingeld als fooi aan de ober had gegeven (“alles is hier zo goedkoop!”), wilde ze betalen met 100 zloty. Het vrouwtje had echter geen wisselgeld. “Zadny problem, żadny problem,” zei het vrouwtje en ze begon met veel gebaren iets uit te leggen. Na een vrolijke Poolse spraakverwarring begreep Rianne dat er voorbij de bocht een dorp lag waar ze kon wisselen. En inderdaad, even verder lag een dorp. Daar liep een agent, dus vader stopte en stapte uit. Met 100 zloty in de hand vroeg hij in het Duits waar men hier geld kan wisselen. De agent pakte de 100 zloty aan, maar tot verbazing van Peter zei hij toen bars: “Papiery!” Terwijl Peter zijn paspoort en rijbewijs liet zien, kwam er nog een agent bij, waarmee in het Pools driftig werd overlegd. Daarna kreeg Peter zijn papieren terug met de woorden: “Pójść, pójść,” en een dreigend gebaar van Wegwezen! Verbouwereerd stapte hij weer in de auto en zei: “Ik krijg mijn geld niet terug!” “Dan maar geen pruimen,” zei Rianne, die geen moeilijkheden wilde, maar Hans zei verontwaardigd: “Dat was toch mooi ruim twee tientjes!” Janet zei niets, maar toen ze het dorp uitreden, noteerde ze de naam in haar dagboek: Osielsko. Die avond schreef ze een stukje over die 100 zloty en dat moeder had gezegd: “Dan maar geen pruimen.” Ze liet daarbij wat ruimte vrij voor de foto die ze van vader en de agenten had gemaakt.
Het jaar daarop ging de familie Doorsnee weer naar Frankrijk, niet omdat Polen niet was bevallen, maar omdat behalve Hans ook Janet nu Frans in haar vakkenpakket had.

Op 26 februari 2010 werd Hans op Schiphol aangehouden toen hij terugkwam van een zakenreis. Er lag een EAB uit Polen, volgens hetwelk dhr. P.M. Doorsnee, paspoortnummer correct ingevuld, zich op 11 juli 2004 om 15 uur 43 in de plaats Osielsko schuldig zou hebben gemaakt aan corruptie, namelijk omkoping van een politieagent met 100 zloty. Een andere agent was getuige en het EAB was ondertekend door een rechter uit Bydgoszcz, mr. Andrzej Bauk.
Rianne schrok zich rot, toen Peter haar belde met de mededeling: “Ik ben op Schiphol gearresteerd.” Hans wilde het eerst niet geloven, wegens corruptie in Polen? Vader? Zijn ze nou helemaal!!!??? Janet haalde haar Polen-plakboek 2004 uit de stapel en zocht het op. “Dat was die keer dat vader geld wilde wisselen, maar die smerissen gaven hem zijn geld niet terug!” Toen wisten ze het weer…
Omdat dhr. Essen nog altijd voortvluchtig was, nam het OM ditmaal geen risico. Peter werd niet in vrijheid gesteld in afwachting van de behandeling van zijn zaak. Dank zij een lening die zijn werkgever hem spontaan aanbood, kon hij een topadvocaat in de arm nemen, maar deze voorspelde hem weinig goeds. De officier van justitie, mr. Hanneke Festen, had al vaker met dit bijltje gehakt, op grond van de jurisprudentie was dit EAB gewoon geldig en een kort geding bood alleen maar uitstel. In een bericht van het ANP was vader Doorsnee veranderd in Peter D., maar de rest van de media had geen belangstelling. Op 28 juni 2010 werd Peter Doorsnee op transport gesteld naar Polen. Wat hem daar te wachten stond, kunt u hier verder lezen.

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Er zijn een aantal duidelijke overeenkomsten tussen de zaken Essen en Hörchner. De meest opvallende overeenkomst is echter, dat het EAB voor dhr. Essen is uitgevaardigd door dezelfde rechtbank en dezelfde rechter als het EAB uit 2007 voor Robert Hörchner: mr. Andrzej Bauk.

De zaak Essen gaat slechts over een bagatel, namelijk een vermeende corruptie met 100 zloty. De zaak Hörchner gaat echter over corruptie op justitieel niveau. Hörchner werd in de periode van 2000-2003 vervolgd door het OM op grond van een telefoongesprek tussen twee andere mensen, die (ten onrechte) werden verdacht van lidmaatschap van een XTC-bende. Deze bende heeft in november 1999 de leegstaande bedrijfshal van Hörchner gekraakt om daar tijdelijk een XTC-laboratorium onder te brengen. De bende werd toen al gevolgd door de recherche, vandaar dat de telefoons werden afgeluisterd. Hörchner was eind 1999 bezig om zijn confectiebedrijf te verplaatsen naar Polen. Toen hij ontdekte dat zijn vrijwel leegstaande bedrijfshal in Den Bosch was gekraakt, wilde hij ingrijpen. Vermoedelijk heeft hij daarbij het onderzoek van de recherche doorkruist, want die nacht viel de politie binnen in zijn bedrijfshal.

Begin 2000 werden Hörchner en zijn vrouw beschuldigd van het leiding geven aan deze XTC-bende, inclusief smokkel van XTC. Hierop staat een gevangenisstraf van 9 tot 12 jaar! Het enige bewijs was dat tapgesprek tussen twee andere mensen. Hörchner ontdekte echter dat er van dat gesprek verschillende tapverslagen in omloop waren! Hörchner en zijn partner werden door de rechtbank vrijgesproken en reeds in 2001 deden zij aangifte van vervalsing van het tapverslag. Deze aangifte werd geseponeerd, waarop Hörchner een art. 12 procedure startte. Het OM ging echter in hoger beroep tegen de vrijspraak van Hörchner door de rechtbank. In 2003 werd Hörchner door het Hof nogmaals volledig vrijgesproken, maar zijn bedrijf, een confectiefabriek met een jaaromzet van 2,5 miljoen gulden, was toen reeds ter ziele. Omdat Hörchner in het Brabants Dagblad systematisch werd afgeschilderd als bendeleider, kreeg hij geen orders meer, wat leidde tot het einde van de bedrijfsactiviteiten.

Om de Staat te kunnen aanspreken op schadevergoeding, moest Hörchner bewijzen dat er sprake was van onrechtmatige vervolging. Daarom eiste hij de originele telefoontap op. Dit werd hem geweigerd op grond van de privacy van de mannen die met elkaar hadden gesproken! Hörchner heeft daarop deze mannen benaderd, waarop zij het tapgesprek voor hem opvroegen. Na veel geprocedeer heeft het OM daarom in mei 2007 de telefoontap moeten overhandigen aan Hörchner.

Toen kwam er opeens een EAB uit Polen!!!??? Daar zou Hörchner een wietplantage hebben gerund. Deze werd begin 2000 ontmanteld en onder de daders was ook een voormalige Poolse zakenpartner van Hörchner, Janusz Urbansky. Het enige “bewijs” was een huurcontract dat op 17 juli 1999 door Hörchner in Polen zou zijn getekend met de blokletters: HARSCHNERA. Hoewel Hörchner kon bewijzen dat hij zich op die bewuste datum niet in Polen bevond, maar in Nederland, werd hij toch overgeleverd aan Polen. Daar heeft hij 10 maanden lang in voorarrest gezeten. Tijdens het proces bleek het ultieme bewijs van zijn onschuld: de getuigen à charge verklaarden unaniem dat Hörchner niet in de rechtszaal aanwezig was. Volgens hen was Hörchner een kleine Nederlandse man van ongeveer 1 m 75 lang, met kort zwart haar, bruine ogen en een zwarte snor. Hörchner is ongeveer 1 m 90 lang, met blauwe ogen, blond haar en zonder snor.

In juli 2008 is Hörchner op borgtocht vrijgelaten. Hij zou dus in Polen alsnog kunnen worden veroordeeld… Op grond van de beschrijving van de getuigen vermoedde hij echter, wie zich voor hem had uitgegeven. Toen Hörchner thuis kwam, was hij ernstig ziek, hij leed aan schurft, ondervoeding, oververmoeidheid en slapeloosheid. Na een half jaar was hij voldoende hersteld om terug te gaan naar Polen, waar hij uit het strafdossier de stukken heeft gehaald die onomstotelijk aantonen dat zijn vermoeden juist was: de ware dader is Jeroen van den O. uit Vught. Voorzien van deze bewijzen heeft hij in Nederland aangifte gedaan wegens identiteitsfraude, maar het OM heeft deze aangifte geseponeerd wegens “het geringe belang van de zaak, die ook al zo lang geleden was”. Dat Hörchner tot op heden kan worden veroordeeld in Polen, omdat de ware dader in Nederland niet wordt vervolgd, maakt dat Hörchner een direct belang heeft bij de vervolging van Jeroen van den O. uit Vught. Vandaar dat hij ook tegen dit sepot een art. 12 procedure heeft ingesteld.

Inmiddels zijn er van het gewraakte tapverslag al zes verschillende uitwerkingen in omloop:

1. Uitwerking tapjournaal rechercheur Melis Jager tijdens G.V.O. d.d.12 november 1999: “Dus, .. . .. .. (vier woorden onverstaanbaar) en de ten procent voor jou”.

2. Uitwerking proces-verbaal rechercheur André van Roy d.d. 16 februari 2000: “Dus, .. .ik zeg dan krijgt ie voor die .. (onverstaanbaar) vier-twee, Dus dat eh, moet je zeggen dat ik gebeurd heb”.

3. Uitwerking geluidsopname, beluisterd op 30 september 2005, 10:00 uur op het parket in ‘s-Hertogenbosch in bijzijn van waarnemend hoofdofficier mr. van der Voort, twee beleidsmedewerkers, A. Pijnenborg, R. Hörchner en P. van Langevelde: “Dus,…….vier-twee……zat niet meer in……en de ten procent voor jou”.

4. Uitwerking van Peter R. de Vries uitzending d.d. 18 november 2007: “En dat… en kijk, en kijk wat niet komt da’s vier twee. Dus dat eh… en zeg maar dat ik ga beuren ook…”

5. In deze uitwerking werden drie verdachten, waaronder Hörchner, tijdens de verhoren geconfronteerd met de passage langer huren. Drie onafhankelijke en unanieme verklaringen bewijzen dat ook in deze uitwerking is geknoeid. Dit staat ook in de officiële dagvaarding van Hörchner tegen de Staat.

6. De juiste uitwerking, die staat op de geluidsopname verstrekt door College van procureurs-generaal d.d.22 mei 2007: “Dus, ik zeg….effe kijke of ik die pen pak, vier-twee, dus datte eh, wil zegge dat ‘t gebeur ook”.

Dit alles doet vermoeden, dat er aanvankelijk is geknipt en geplakt in de oorspronkelijke geluidsopname, om Hörchner welbewust te belasten met een strafbaar feit. Er zouden dan twee versies van die tap moeten bestaan. Op de vervalste tap zou het gemompel er dan uitgeknipt zijn en die “ten procent voor jou” er ingeplakt. Niet alleen was er tegen Hörchner geen enkel ander bewijs, maar ook waren er duidelijke bewijzen van zijn onschuld. Het hoofd van de tapkamer, de rechercheur André van R., heeft wellicht welbewust het bewijs tegen Hörchner willen fabriceren, omdat Hörchner in zijn ogen een verdachte leefwijze had.

In 1992 heeft Hörchner een vriend geholpen om een kleine partij hasj te verpakken in een rol spijkerstof, die naar Engeland zou worden gesmokkeld. Om het geld zat Hörchner niet verlegen, maar die vriend wel. De hele bende werd betrapt en Hörchner werd veroordeeld tot een taakstraf. Inspecteur Van R. bleef echter volhouden dat Hörchner de dans was ontsprongen, dat hij het eigenlijke hoofd van de drugs-bende was… Dat Hörchner een florerend confectiebedrijf had opgebouwd, waarvoor hij werkdagen maakte van soms 16 uur, en dat hij zich daardoor financieel ruim kon bewegen, dat maakte hem in de ogen van die politieman verdacht.

Toen er in 1999 een XTC-laboratorium werd ontdekt in de bedrijfshal van Hörchner, zou deze inspecteur een telefoontap hebben vervalst, met als gevolg dat Hörchner en zijn partner Annelies strafrechtelijk werden vervolgd wegens leiding geven aan een XTC-bende. Sindsdien probeert justitie dit incident in de doofpot te stoppen. De Hoge raad heeft immers in 2003 in de zaak Baybasin bepaald dat men kan worden veroordeeld op uitsluitend telefoontaps. Als blijkt dat die taps soms welbewust worden vervalst, dan volgt er een juridisch schandaal dat minstens zo groot is als dat rond de fraude met geurproeven. Iedere veroordeling op grond van telefoontaps zou dan voor een herziening in aanmerking komen. In dat verband wordt de documentaire van Zembla van 6 februari 2003 weer hoogst actueel.

Betrouwbaarheid telefoontaps in het geding duurt 38 minuten.

Wat heeft dit nu te maken met de zaak Essen? Opvallend is, dat dit dwaze EAB over een vermeende corruptie van 100 zloty afkomstig is uit Bydgoszcz, uit dezelfde stad en dezelfde gevangenis waar Hörchner heeft gezeten. Het is ondertekend door dezelfde rechter, mr. Andrzej Bauk, die ook het EAB voor Hörchner tekende. De officier van justitie te Amsterdam, mr. Hanneke Festen, is dezelfde die ook de overlevering van Hörchner heeft bepleit. En het vonnis luidt ook ditmaal: het EAB is geldig. Daarom zou dhr. Essen zich in Polen strafrechtelijk moeten verantwoorden over een misverstand rond 100 zloty.

Opvallend is ook het feit dat Hörchner naar Polen moest op het moment dat het OM en de Staat der Nederlanden hem dolgraag kwijt wilden. Toen het OM besefte dat Hörchner het bewijs tegen hen in handen had, heeft men zich wellicht een zaak herinnerd die begin 2000 speelde in Bydgoszcz, waarbij ook de naam Hörchner is gevallen. Rond die wietplantage in Polen speelde eveneens de ontvoering van twee Nederlanders in Polen, waarbij om Nederlandse rechtshulp werd verzocht. De OvJ die in deze Poolse zaak werd ingeroepen, dhr. Teeuwes de Jong, vervolgde op dat moment ook Hörchner in die XTC-zaak. Hij heeft nog geprobeerd om deze Poolse wiet-zaak in Nederland tegen Hörchner in te brengen als bewijs dat Hörchner een grote drugshandelaar was, maar de rechtbank heeft dit niet geaccepteerd. Er was geen enkel bewijs tegen Hörchner.

Op het moment dat Hörchner al te bedreigend werd voor het corrupte OM, kwam er opeens een EAB uit Polen. Het lijkt daarom zeker niet uitgesloten dat het Nederlandse OM de justitie van Bydgoszcz om dat EAB voor Hörchner heeft verzocht. Dat tijdens het proces in Polen een identiteitsfraude boven water zou komen, kon men toen niet vermoeden. Men heeft kennelijk gehoopt dat Hörchner zou worden veroordeeld, maar hij kwam na 10 maanden vrij. Opvallend is tevens dat men Jeroen van de O. uit Vught niet wenst te vervolgen, hetgeen kan duiden op volstrekte willekeur, maar ook op de angst dat de waarheid boven water komt.

Uiteraard zou dit wel een zeer oneigenlijk gebruik van het EAB zijn! In Bydgoszcz weet men in dat geval dat het Nederlandse OM zelf om het EAB voor Hörchner heeft gevraagd en in Nederland weet men, dat men mr. Bauk de overlevering van dhr. Essen niet kan weigeren, omdat deze daad van corruptie anders wel eens bekend zou kunnen worden… Als men in Bydgoszcz zou verklaren dat het EAB voor Hörchner is geïnitieerd door Nederland, dan zou dat grote gevolgen hebben voor het proces van Hörchner tegen de Staat.

Als dhr. Essen inderdaad wordt overgeleverd aan Polen, dan zou dat voor deze man wel eens desastreuze gevolgen kunnen hebben. Maar ook kan op grond van deze jurisprudentie voortaan iedere Nederlander worden overgeleverd voor een vermeend delict ter grootte van een bagatel. En dat alles wellicht op grond van corruptie bij het Nederlandse OM, waar een inspecteur en hoofd van de tapkamer eind 1999 een telefoontap vervalste, omdat hij niet begreep dat Robert Hörchner door keihard te werken aan zijn welverdiende geld kwam.

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.