24 maart, 2010 | 
Auteur:
Onlangs las ik bij Arnold Karskens iets over India, wat me verbaasde. In de oerwouden van de Oostelijke provincies wonen Adavasi, vrij primitieve stammen die nog gedeeltelijk leven van wat het omringende woud aan voedsel opbrengt, maar die ook wat tuinbouw en veeteelt bedrijven. De regering van India wil deze mensen weg hebben, zodat grote mijnbouw-coöperaties er delfstoffen kunnen winnen. De mensen laten zich echter niet verjagen, maar organiseren zich in gewapende Maoïstische groepen. Over deze burgeroorlog zwijgen onze media.
Arundhati Roy was onlangs in de VS om haar nieuwe boek te promoten. Ze werd geïnterviewd door Democracy Now en zij vertelde meer over deze strijd, die reeds duizenden slachtoffers heeft gemaakt. De Indiase regering heeft in de Operation Green Hunt het ene dorp na het andere met de grond gelijk gemaakt. Maar de regering ontkent dat dit gebeurt.
In een lang artikel, Walking With The Comrades, vertelt Arundhati Roy hoe ze naar het binnenland van India ging, naar Dantewada in de deelstaat Chhattisgarh, om de Maoïstische rebellen te ontmoeten. Zij houden zich schuil in het Dandakaranya woud.
De laatste jaren hebben de bestuurders van Chhattisgarh, Jharkhand, Orissa en West Bengalen honderden contracten getekend, met een waarde van miljarden dollars, voor de winning van ijzererts en de productie van staal, voor de winning van aluminium en voor dammen in de rivieren. Daarom moeten de bewoners weg. Door het oerwoud loopt nu een vierbaans snelweg. Een strookje oerwoud langs de snelweg wordt beheerst door de Indiase militairen, maar dieper in het oerwoud verbergen de bewoners zich. Het is een gewapende strijd waaraan ook de vrouwen deelnemen, een guerrilla-oorlog waar we nauwelijks iets over horen.
Ook in Kashmir, een provincie van India, is niet alles koek en ei. Arundhati Roy vertelt dat daar veel meer soldaten gelegerd zijn, dan in Irak! Kashmir is bezet gebied. Als we denken aan India, dan is dat meestal in termen van een zich snel ontwikkelende democratie. Arundhati Roy noemt deze democratie “The Biggest Scam in the World”.
Arundhati Roy bij Democracy Now duurt 20 minuten.
Gepost in
Als dit in China was gebeurt stond het op de voorpagina´s van de westerse dagbladen.
Net wat John Pilger betoogt: het – commercieel/ propagandist-isch bepaalde – zogenaamd “neutrale” nieuws dekt de westerse verovering van de bodemschatten van de voormalige communistische en islamitische landen van de Derde Wereld toe met termen als “democratie” en “vooruitgang”.
Gisteren was Arundhati Roy weer aan het woord bij Democracy Now. Een korte verklaring, maar wel weer indrukwekkend!