Archief
Artikelen

Bijna 10 jaar geleden, begin maart 2008, organiseerde de SP een conferentie: Crisis in de rechtsstaat?. Het ging over het feit dat er onschuldige mensen worden veroordeeld, zelfs tot levenslang (!), zonder dat daar nog een rechtsgang tegen openstaat. Een belangrijk voorbeeld is dhr. Baybasin, maar daar ging het niet over. Na een dag praten was men het eens: Er moest een onafhankelijke commissie komen en die kwam er inderdaad: de CEAS of Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken. Toen mr. Adèle daar namens haar cliënt dhr. Baybasin een beroep op wilde doen, kwam er een extra letter bij: TCEAS of Toelatings Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken.

Deze TCEAS, onder voorzitterschap van professor Ibo Buruma, besliste na een langdurig en gecorrumpeerd onderzoek, dat dhr. Baybasin geen toegang kreeg tot de CEAS en dat de Hoge Raad deze zaak verder moest behandelen, waarna Buruma werd bevorderd tot lid van de Hoge Raad. Vervolgens werd de wet snel gewijzigd: de Advocaat Generaal mocht nu zelfstandig onderzoek doen. Mr. Diederik Aben, de AG die moest adviseren in de zaak Baybasin, maakte daar gretig gebruik van. Hij “onderzocht” de zaak Baybasin ruim 6 jaar lang en schreef tot slot een onleesbare conclusie van 1730 pagina’s. Voorlopig zijn de Hoge Raadsleden dat rapport héél langzaam aan het lezen en dhr. Baybasin zit nog altijd ten onrechte in de gevangenis.

De zaak Baybasin is natuurlijk slechts het topje van een ijsberg. Na de Tweede Wereldoorlog werd Nederland langzaam maar zeker een sociaaldemocratisch land. Niet langer was het adagio: ieder voor zich en God voor ons allen, maar het kapitalisme kreeg een sociaal jasje. Dit begon met de AOW, onder het kabinet Drees, maar het werd uitgebreid met kinderbijslag, bijstand, huursubsidie, studiebeurzen, AWBZ en ga zo maar door. Een herverdeling van de rijkdom door de staat, waardoor iedereen in Nederland een menswaardig bestaan zou leiden… Zo ver is het helaas nooit gekomen.

Na een economische crisis eind jaren ’70 waaide er een nieuwe economische wind. Deze werd vooral aangeblazen door Ronald Reagan en Margareth Thatcher. Het toverwoord was privatisering. Deze veelbelovende, maar weinig opleverende ideologie ging er van uit dat alles beter, goedkoper en efficiënter zou worden als op winst beluste ondernemingen de dienstverlening overnamen die voordien door de Staat werd georganiseerd. Concurrentie zou maken dat men gemotiveerd was om beter werk af te leveren dan andere private ondernemingen en dat was in ons aller belang. De belasting voor de rijken en veelverdieners (toen nog 70% in de hoogste belastingschijf) kon toen omlaag, want de Staat hoefde immers haast nergens meer voor te zorgen.

Nu zitten we dus met de gebakken peren. De Staat zorgt alleen nog goed voor zichzelf! De rechtsstaat, ooit gebaseerd op “checks and balances” of de “trias politica”, waardoor de ene macht de andere controleert, wordt nu gerund door veelverdieners die een prestatie moeten leveren, quota moeten halen en uit zijn op bonussen of promotie, maar niet op een positief, rechtvaardig resultaat. Zij werken hard, tot ze een burn-out krijgen. Deze hele reorganisatie in het voordeel van het kapitaal, deze drastische privatisering, ging volledig ten koste van de rechtsstaat. Intussen is Nederland verworden tot een belastingparadijs voor de rijken, maar in datzelfde Nederland wordt armoede geleden.

Paul Ruijs waarschuwde al in de jaren ’90 voor het feit dat rechters de kant kiezen van de meest kapitaalkrachtige partij, waarbij ze belangenverstrengeling niet uit de weg gaan. Hij werd uitgeroepen tot zwart schaap! Een van de slachtoffers is de door velen verguisde journalist Micha Kat. Hij probeert nu zijn schade, die is ontstaan door de liegende rechter Westenberg, te verhalen op de Staat. En weer gaat het om belangenverstrengeling van de rechters! Inmiddels is Kat het land ontvlucht en hij is niet de enige. Steven Brown deed ruim 4 jaar geleden verslag van een zitting van een civiele zaak van de Telegraaf tegen Micha Kat in juni 2013:

Micha Kat zet record met 3 afgewezen wrakingen in één middag in de Pedograaf.nl rechtszaak. duurt 14 minuten.

Het is sindsdien beslist niet beter geworden, maar we raken er aan gewend en de flexwerkers hebben geleerd om er mee te leven. Paul Ruijs waarschuwt hiervoor al sinds de jaren ’90, maar tevergeefs! In civiele zaken wint altijd de sterkste partij, degene die de duurste advocaat kan inhuren, een advocaat die vaak ook nog een kantoorgenoot (!) blijkt van de rechter. Is de tegenpartij de Staat, dan kun je het helemaal schudden! De Staat kan zich elke onrechtmatige daad veroorloven en dure advocaten betalen tot het slachtoffer, de tegenpartij in de civiele procedure van schade wegens onrechtmatige daad door de Staat, volledig berooid is! En als de rechters tot een rechtvaardig oordeel neigen, dan wisselt men de rechters. Wie procedeert tegen de Staat, verliest het altijd…

Voor wie deel 1 nog niet heeft beluisterd: Meineed door rechters deel 1; Hans Moll en Paul Ruijs duurt 53 minuten.

Meineed door rechters deel 2; Hans Moll en Paul Ruijs duurt 43 minuten.

Met het strafrecht is het al even droevig gesteld. Volgens een statistisch onderzoek van professor Ton Derksen zit van de langgestraften ongeveer 10% onschuldig vast! Een op de tien “zware criminelen” is ONSCHULDIG !!! Maar de schuldigen worden ook niet langer bestraft. Aangifte doen is vrijwel onmogelijk, politiebureaus werden gesloten en verkrachte vrouwen krijgen nu een folder in de hand gedrukt! Het OM bepaalt of een delict al dan niet wordt geseponeerd, of een dader al dan niet wordt vervolgd. En de rechter bepaalt of een bepaalde getuige mag worden gehoord. Het volgende gesprek heb ik echt met kromme tenen beluisterd, want het is nog veel erger dan ik dacht!

De verdwijning van de rechtstaat; Arno Wellens en Sven Hulleman duurt 30 minuten.

Intussen zit dhr. Baybasin al ruim 20 jaar ten onrechte in de gevangenis. Dat is om moedeloos van te worden, maar zijn advocate, mr. Adèle van der Plas, gaat onverdroten door met zijn verdediging. Wat kunnen we nog doen? Zelf ben ik het wel een beetje beu, ik denk niet dat dit ooit nog goed komt. De verloedering van de rechtsstaat is volgens mij een voldongen feit en het kadaver stinkt! Toch blijf ik zeggen: Stuur Baybasin een kaartje! In de hoop dat het hem een klein beetje helpt… Want hij is niet het enige slachtoffer van dit systeem.

FREE mr. BAYBASIN NOW

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

1 Reactie op “De verloedering en de dood van de rechtsstaat”

Laat een reactie achter