Archief
Artikelen

Op 27 november 2009 verscheen op BOUblog een artikel: Marcel Vervloesem en de zaak Temse Madeira. Op dat moment zat Marcel in de gevangenis en hij was ernstig ziek. Hij was veroordeeld wegens o.a. vier verkachtingen van minderjarigen. Drie van van deze delicten vonden plaats in 2003, een periode waarin hij aantoonbaar niet tot seks in staat was vanwege zijn medische conditie. De bewijslast rammelde en ontlastend bewijs verdween in de prullenbak. De reden dat Marcel werd veroordeeld, is dat hij een netwerk van pedofielen had opgerold en een groot schandaal omtrent kinderporno naar buiten had gebracht. Het netwerk staat bekend als de zaak Temse Madeira, het kinderporno schandaal als de zaak Zandvoort of de zaak Apollo.

Zeven jaar na het verschijnen van het artikel over de zaak Temse Madeira sta ik nog altijd achter de tekst. Ik zou het hele artikel kunnen verplaatsen naar de huidige datum, maar dan haal ik het wellicht uit de context. Daarom neem ik het hier integraal over. Voor de oude reacties kunt u linken naar de oude versie. Mochten sommige links het niet meer doen, weet dan dat alles verdwijnt in de pedo-doofpot.

In 2012 verscheen er een boek van de hand van Marcel Vervloesem: Kinderen te Koop. Daarin wordt beschreven hoe de Werkgroep Morkhoven het netwerk van kindermisbruikers in kaart bracht, om het daarna op te rollen. De spil van het netwerk, Norbert de Rijck, werd op 19 oktober 1999 veroordeeld tot 5 jaar en in Hoger Beroep in 2001 tot 8 jaar gevangenis.

Vanaf augustus 1998 werd Marcel Vervloesem overspoeld met valse beschuldigingen. In 2008 werd hij in Hoger Beroep veroordeeld tot 3 1/2 jaar. Volgens mij volkomen ten onrechte! Dit verklaarde zijn advocaat Raf Jespers. Let wel: hij zegt NIET dat Marcel al eerder werd veroordeeld, maar dat het huidige vonnis mede berust op een aanklacht omtrent een seksueel delict dat in de jaren ’70 zou hebben plaats gevonden.
————————————————
27 november 2009
Marcel Vervloesem, die nu veroordeeld is op een valse aangifte van kindermisbruik, was jaren lang de drijvende kracht achter de Werkgroep Morkhoven. Eind jaren ’80 voerde deze groep acties rond de isoleercellen in het kindertehuis ‘Good Engels’ van de Openbare Dienst voor Maatschappelijk Werk (OCMW) te Antwerpen, waar tal van wantoestanden heersten. Sommige kinderen werden er zodanig mishandeld, dat zij met gebroken armen of benen in de isoleercel terecht kwamen. Een meisje van 5 was zelfs in de isoleercel overleden. Door deze acties won Vervloesem het vertrouwen van de kinderen. Zij vertelden hem spontaan dat ze soms de instelling ontvluchtten en dan de bus namen naar Temse, op 17 km van Antwerpen. Daar woonde Norbert De Rijck, een receptionist in het OCMW-ziekenhuis te Temse, die hen betaalde voor pornografische foto’s. De jongeren kwamen in bepaalde bars en namen ook deel aan seksfeesten.

De Werkgroep Morkhoven stuurde enkele onderzoekers naar Temse om te achterhalen wat er precies gebeurde. Zij bezochten de bars en stelden vragen. Tientallen ouders en familieleden van de minderjarigen werden opgespoord, maar het was moeilijk om hen van de ernst van de situatie te overtuigen. Ze waren ook bang om het OCMW aan te klagen, in België een machtige instantie op het gebied van maatschappelijke hulpverlening. Maar op den duur begonnen ze toch te praten, waarna de zaak als het ware ontplofte. De kinderen werden wel beschermd maar de pedocriminelen werden niet vervolgd.

De eigenaars van de bars waren woedend. Een van hen diende een klacht in, hij beweerde dat Marcel Vervloesem gedreigd had om hen aan te geven voor het bezit van kinderporno en dat hij hen aanbood om in ruil voor geld te zullen zwijgen. Vervloesem werd beschuldigd van chantage, door de politie verhoord en zelfs enkele weken in de gevangenis opgesloten. Een vrouw die handelde in pornovideo’s, betaalde op dat moment een van haar vriendinnen en twee mannen om Vervloesem van zwendel te beschuldigen. Vervloesem werd in eerste instantie veroordeeld voor die “chantage”, maar in hoger beroep vrijgesproken.

Zowel justitie als de pers, die het schandaal rond de isoleercellen en de kinderprostitutie had stilgezwegen, gebruikten de valse beschuldigingen om de Werkgroep Morkhoven en Marcel Vervloesem in diskrediet te brengen. Aan de mishandelde en misbruikte kinderen, of de gezinnen die daarvan mede het slachtoffer werden, schonk men geen aandacht. Men probeerde zelfs om de Werkgroep Morkhoven als een pedofielen-club voor te stellen! De leden van de Werkgroep werden als misdadigers behandeld. De politie hield hen voortdurend aan en doorzocht hun huizen. Het gerecht van Turnhout dwong Vervloesem om zich aan een psychiatrisch onderzoek te onderwerpen.

Daar kwam pas verandering in toen één van de criminelen uit Temse aan de pers bekende dat hij valse beschuldigingen had geuit om te verhinderen dat de Werkgroep Morkhoven het porno-netwerk waarvan hij deel uitmaakte zou onderzoeken. Onderzoek van de Werkgroep wees uit dat men 50.000 Belgische franken aan de handelaarster in pornovideo’s had gegeven om Vervloesem aan te klagen. De porno-handelaarster werd tenslotte veroordeeld tot 6 maanden werkstraf.

Uiteindelijk werd Nobert De Rijck in het Nederlandse Waalre aangehouden. Ook Lothar Glandorf, eigenaar van een kinderbordeel in Rotterdam, en Robbie van der Plancken, een jonge Belgische prostitué uit Amsterdam, waren daarbij betrokken. De Rijck werd in de Waalre-zaak in hoger beroep vrijgesproken. Hoewel de Belgische justitie de bewijzen van zijn criminele pedofilie al sinds 1992 in bezit had, kon De Rijck al die tijd als receptionist van het OCMW-ziekenhuis blijven werken en kon hij kinderen en jongeren blijven ronselen voor pornofoto’s.

In 1996 werd België opgeschrikt door de zaak Dutroux. Uit de getuigenissen van Regina Louff bleek dat er een netwerk van kindermisbruik bestond, maar toen bleek dat er bij dat netwerk ook magistraten betrokken waren, werd het hele onderzoek vakkundig de berm in gereden. Alleen Marc Dutroux werd zwaar bestraft en ook Michel Nihoul verdween voor een paar jaar achter de tralies. In 1997 en ’98 was de publieke verontwaardiging over seksueel kindermisbruik op een hoogtepunt, toen twee correspondenten voor de Portugese TV in Brussel een video met kinderporno uitzonden die was opgenomen op het Portugese eiland Madeira.

Deze video, “Madeira”, was door Vervloesem en zijn werkgroep boven water gehaald, samen met nog andere kinderpornofilms. Hij is in 1991 gemaakt door Norbert de Rijck, samen met een Portugees, De Sousa, en een Nederlander, Robert van der Naaten. Al in 1992 waren de autoriteiten op de hoogte van dit internationaal opererende groepje pedocriminelen en hun activiteiten op Madeira. Ze ronselden daar verwaarloosde kinderen. In 1992 is er in Foncha, in Portugal, een gerechtelijk onderzoek geweest waarin alle feiten reeds bekend waren, maar Van der Naaten en De Rijck werden niet vervolgd. Pas toen de Portugese journalisten de video “Madeira” openbaar maakten, begon men stappen tegen hen te ondernemen.

De Belgische filmer José Dessart, die toen lid was van een Wit Comité, heeft een reportage gemaakt over de gang van zaken rond die video “Madeira” en de rol van Vervloesem en zijn werkgroep. Een belangrijk aspect is ook de zoektocht naar Manuel Schadwald, een jongen van indertijd 12 jaar, die in juli 1993 in Berlijn verdween. Deze reportage van Dessart, ‘filière pédo-vidéo’, werd in april 1998 uitgezonden door het Franstalig Belgische actualiteitenprogramma Faits Divers, dat wordt gepresenteerd door Léon Michaux. De uitzending is in het Frans. Om hem toegankelijk te maken voor een Nederlands publiek, is er een Nederlandse samenvatting gemaakt. Het is geen echte ondertiteling, maar wel duidelijk genoeg. Mochten de lettertjes te klein zijn, klik dan op YouTube en bekijk de video in full screen.

Faits Divers: ‘filière pédo-vidéo’ duurt iets meer dan een uur.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

1 Reactie op “Morkhoven en de zaak Temse-Madeira”

Laat een reactie achter

Recente reacties