Archief
Artikelen

De Indus beschaving is een van de meest wonderlijke beschavingen uit de oudheid. Gelijktijdig met het Oude Rijk van Egypte en de Sumerische beschaving in Mesopotamië ontstond omstreeks 2500 v.Chr. in het stroomgebied van de Indus een stadscultuur. Het gaat daarbij om steden van soms wel 30.000 inwoners! Deze waren vrijwel geheel gebouwd van bakstenen, die een temperatuur vergen van ongeveer 1000 graden Celsius! Die steden waren omringd door muren, die niet diende als bescherming tegen vijanden, maar tegen overstromingen. Alleen al de waterhuishouding van deze steden is van een ongekend hoge kwaliteit!

Deze beschaving kende een schrift, net als de Sumeriërs en de Egyptenaren. Dit werd blijkbaar vrijwel alleen gebruikt op zegels, vierkante stenen die zodanig gegraveerd waren, dat ze een afdruk konden maken in klei. De bevolking van de Indus vallei dreef handel met de eilanden in de Perzische Golf en (misschien via deze eilanden) ook met Sumerië. Een export-product was waarschijnlijk geweven katoen, dat voor het eerst werd gecultiveerd langs de Indus. Wat men in ruil importeerde, is onduidelijk.

Het gebied van de Indus beschaving is zeer uitgestrekt en er lagen talloze steden. In deze steden, waaronder Harappa, Mohenjo Daro, Mehrgarh en Lothal, vindt men grote opslagplaatsen voor graan, maar ook voor water. Dat water werd tijdens de overstromingen, die ontstonden door de moesson en door het smeltwater uit de Himalaya, opgevangen in grote bassins van bakstenen. Ook vindt men openbare baden, die waarschijnlijk tevens een rituele functie hadden, zoals tot op heden in India!

De steden bestonden uit kaarsrechte straten en de hele stad was voorzien van een goede riolering. Dit wijst op een hoge graad van organisatie. De huizen waren meestal twee verdiepingen hoog en ze hadden waarschijnlijk geen ramen die uitzagen op de straat. De brede straten werden doorkruist met smalle steegjes, waar zich de deuren naar de huizen bevonden. Deze waren gebouwd rond een binnenplaats, vaak met een eigen bron. De huisdeur ging naar de binnenplaats en ook de ramen zagen daar op uit. Wie door de stad liep, zag waarschijnlijk alleen maar muren van baksteen, baksteen, baksteen! Alle bakstenen waren ook overal exact even groot, wat weer wijst op een centrale organisatie.

Wat men niet of nauwelijks heeft gevonden, werpt echter nog grotere vragen op dan wat men wel heeft opgegraven. Wapens waren er nauwelijks, de Indus beschaving was absoluut niet krijgshaftig, men voerde kennelijk geen oorlog. Ook zijn er geen monumenten, geen koningsgraven, geen paleizen of ander pompeus gedoe. Deze beschaving lijkt strikt egalitair. Opvallend is ook de afwezigheid van kunstvoorwerpen of ornamenten. Er is een bronzen beeldje gevonden van een dansend meisje en een stenen beeldje van een “priester-koning”, maar verder zijn er voornamelijk bakstenen, bakstenen en bakstenen. Wat men echter wel vaak vindt, is kinderspeelgoed!

Zowel in Harappa als in Mohenjo Daro stond op een heuveltop een fort, dat waarschijnlijk het administratieve centrum was. Hoe deze steden georganiseerd waren, weet men echter niet. Evenmin is bekend welke taal men sprak. Het schrift op de talloze zegels is ook nooit ontcijferd.

Op een kwade dag is deze hele stedelijke beschaving verdwenen. Men weet niet waarom, men weet niet hoe, men weet niet wat er gebeurde. Men weet eigenlijk ook niet wanneer! Afhankelijk van de archeologische stroming ging de Indus beschaving ten onder in 1900, 1700 of 1500 v.Chr., men kan dus kiezen wanneer! Mohenjo Daro betekent “heuvel der doden” en inderdaad vonden archeologen daar in de straten de skeletten van onbegraven mensen. Er moet iets rampzaligs zijn gebeurd, maar men weet niet wat…

In de dorpen ging het leven verder, maar het zou tot omstreeks 1000 v.Chr. duren voor er in dit gebied weer een stedelijke beschaving ontstond. Deze concentreerde zich echter niet langs de Indus, maar langs de Ganges. Omstreeks 500 v.Chr. kende deze beschaving weer een schrift en men begon de heilige teksten op te schrijven. Zo ontstonden de Veda’s en de taal waarin ze geschreven zijn, is Sanskriet. Dat is een Arische taal, die zijn oorsprong vindt in de steppen van Rusland. De Indus beschaving is echter niet ten gronde gegaan aan een invasie van de Ariërs, want hoewel de steden verwoest en verlaten zijn, wijst niets op een oorlog of verovering.

De volgende documentaires gaan over deze beschaving. De eerste is in het Duits en de tweede in het Frans. Ook als u deze talen niet machtig bent, blijven het interessante documentaires, al was het maar om de filmbeelden van al die bakstenen en de manier waarop de archeologen deze voor de oudheid extreem grote steden hebben gereconstrueerd.

Indus – Wiegen der Zivilisation duurt 58 minuten.

Bekijk de rest van deze documentaire.

Mohenjo-daro, La Colline des Morts duurt 52 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

3 Reacties op “De Indusbeschaving (2500-1500 v.Chr.)”

Laat een reactie achter