Archief
Artikelen

The End of the Line is een lange documentaire over de gevolgen van overbevissing van onze oceanen. In New Foundland leefde de bevolking tot voor kort van de visserij op kabeljauw, maar deze vis is nu vrijwel verdwenen. Er kwam een visverbod, waardoor duizenden vissers werkloos werden. De ooit zo talrijke blauwvintonijn, staat ook op het punt van uitsterven. Het is sinds vorig jaar een officiële bedreigde diersoort! Intussen wordt sushi, van oorsprong het Japanse volksvoedsel, in de Westerse wereld steeds meer populair. De enige diersoort die goed gedijt in een oceaan zonder vissen, zijn de kwallen! Helaas lusten mensen die niet…

The End of the Line volgt de onderzoeksjournalist Charles Clover, die politici en restauranthouders confronteert met de gevolgen van de industriële visserij. Helaas hebben zij geen oog voor de schade die zij aanrichten, want in de visconsumptie gaat veel geld om. Een van de bondgenoten van Clover is de voormalige tonijnboer en klokkenluider Roberto Mielgo.
Deze documentaire werd gefilmd in twee jaar tijd en over de hele wereld, van de Straat van Gibraltar tot de kusten van Senegal en van Alaska tot de vismarkt van Tokio. Charles Clover praat met wetenschappers, inheemse vissers en ambtenaren die belast zijn met het handhaven van visverboden. Naarmate de vis duurder betaald wordt, neemt de illegale visvangst toe! Als men de oceanen in het huidige tempo blijft leeg vissen, dan behoort vis binnenkort tot de uitgestorven diersoorten.

In The End of the Line worden echter ook oplossingen aangedragen. Een belangrijk voorstel is om ongeveer 1/3 van alle oceanen wereldwijd tot beschermd natuurgebied te verklaren. Daar zou vissen dan verboden zijn en in deze gebieden kan de visstand zich herstellen. Dit zou ongeveer evenveel geld kosten als de subsidie die nu naar de industriële visserij gaat. Dergelijke reservaten bestaan wel reeds, maar ze maken slechts 1% uit van de oceanen. Dat is veel te weinig ruimte voor de vis om zich te herstellen. Belangrijk is ook dat de industriële vissersvloot moet krimpen en dat de mensen gaan beseffen dat ze minder vis moeten eten, waarbij vooral de bedreigde vissoorten van het menu moeten worden geschrapt.

Deze documentaire ging in januari 2009 in première op het Sundance Film Festival. De film wordt vertoond in bioscopen, hij stond ook even op YouTube, maar daar was hij snel verdwenen. Op Vimeo staat hij nog wel, met ondertiteling in een Oost-Europese taal. Daar waar de film Engels ondertiteld is, stoort dat een beetje, omdat die ondertiteling dan niet leesbaar is. Zie ook Global Research TV voor een bespreking van de film.

Final cinema trailer for The End of the Line

The end of the line duurt een uur en 23 minuten.

.

Toegift: Een bultrug verstrikt in een visnet wordt gered…

En kwallen bedreigen het koelsysteem van de energiecentrales

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

3 Reacties op “Aan het einde van de vislijn”

  • Als de oplossing van dit overbevissingsprobleem van de oceanen niet zo simpel was. Ooit was het beroep visser het mooiste en eerzaamste millieuvriendelijke beroep op Aarde. In opvolging van het haringkaken om vis aan boord te conserveren kwam het invriezen en inblikken van vis aan boord van de vissersschepen. Die laatste ontwikkelingen hebben de industriële visserij op zee mogelijk gemaakt. Met de walvisvaart is het ook zo gegaan toen eenmaal de traanstokerij aan boord van de vissersschepen mogelijk werd. Dus mijn oplossing is een stuk simpeler en absoluut effectiever dan alles wat er nu tegen de overbevissing gedaan wordt.
    Verbiedt gewoon wereldwijd het invriezen en inblikken, bij uitbreiding het industrieel verwerken, en verbiedt ook het overboord zetten van bijvangsten. Alles wat gevangen wordt moet mee naar de thuishaven worden genomen. Ter controle of de vissers zich aan de regels houden moet op elk vissersschip groter dan bijvoorbeeld een maximaal aantal meters of een maximaal tonnage vrachtcapaciteit een videocamera contenu aanstaan die geen plekje op het dek van die schepen uit het zicht van de camera laat en waarvan de beelden dienen te worden ingeleverd, of nog beter via internet het liefst nog aanboord, om centraal te worden geprocest bij een afdeling van de Verenigde Naties met opsporingsbevoegdheid en macht om vissersschepen aan de ketting te leggen die zich niet aan de regels houden.
    Plaatselijke OM’s dienen verplicht te worden de vissers aan internationale wetgeving te houden. Als er in de ‘hoger ontwikkelde’ landen die nu de oceanen leegvissen behoefte is aan meer vis voor de visindustrie dan moeten zij die zelf AAN DE WAL kweken. Tesamen met deze arbeidsintensieve bedrijvigheid en een vermeerdering van het aantal vissersschepen en vissers omdat hun reizen korter worden zou dit een economische boost geven aan de economiën van alle landen, ook van die landen die nu de rekening betalen door teruglopende vangsten. De visvangst zou weer een fair beroep kunnen worden voor alle betrokkenen, inclusief de vis en de ecosystemen van de zeeën.
    Vangstquota en/of tijdgebonden vangstverboden kunnen daarbovenop nog steeds noodzakelijk blijven voor bepaalde vissoorten in bepaalde visserijgebieden waar de vis vlak onder de kust verblijft of paait. Dus hier https://www.partijvoordedieren.nl/departij/partijprogrammas/p/5-vissenvisserij ben ik het niet helemaal mee eens. Sommige vissoorten gedijen heel goed als kweekvis aan de wal in kweekvijvers. De Vietnamese Pangasius bijvoorbeeld die wegens zijn betaalbaarheid regelmatig op mijn menu staat. Maar eerlijk is eerlijk, soms moet een lekkerdere vis er het leven voor mij bij laten.
    En de sportvisserij moet er helaas ook aan geloven. Niet uit sentimentele overwegingen maar uit morele. Vissen op niet eetbare vis, al is het maar omdat de visser en/of zijn huisgenoten te lui zijn om een lekkere snoek of snoekbaars of paling e.d. klaar te maken. Was zelf ooit een enthousiaste stroper want dat gedoe met hengels en zo daar heb ik nooit het geduld voor op kunnen brengen. Zou het kunnen dat ik de polder hier leeggevist heb? Denk het niet. Maar het smaakte me wel.

  • Ter voorbeeld van de omgekeerde wereld in de visserij wat het Nederland betreft. Een Nederlandse trawler http://visserijnieuws.punt.nl/?id=548060&r=1 die jaarlijks 18 miljoen kilo vis ten zuiden van Australië wil gaan vangen en invriezen, waarbij gerust een bijvangst van 40% kan worden opgeteld die overboord wordt gezet. Dat dus een totaal van een jaarlijkse vangst van 25,6 miljoen kilo vis betekent door 1 vissersschip binnengehaald.
    Ter vergelijking de aangelande vangsttotalen van de visserij in de Noordzee in 2010 http://www.compendiumvoordeleefomgeving.nl/indicatoren/nl0074-Visvangst-in-de-Noordzee.html?i=4-32 van haring/kabeljauw/schol/tong volgens het grafiekje, inclusief bijschatting, van +/- 180/50/105/13 miljoen kilo is +/- 348 miljoen kilo totaal per jaar, plus de bijvangst die overboord gaat van 40% is dat 487,2 miljoen kilo. De 25,6 miljoen kilo bij Australië gevangen vis is daar 5% van die door 1 trawler wordt weggevangen nadat de lokale visserij het wegens de onvoldoende rendabiliteit van de visserijvloot met vissen was gestopt.
    De Schuttevear van, 4 juli 2012, IJmuiden, meldt:
    “‘Greenpeace blokkeert KL-749 Margiris
    Actievoerders van Greenpeace houden sinds vorige week woensdag de supertrawler KL-749 Margiris vast in de haven van IJmuiden. De schroef is met een ketting geblokkeerd en de actievoerders hebben zich genesteld aan de trossen. Ze protesteren tegen wereldwijde overbevissing, waar ook de Margiris aan zou deelnemen.”‘

    Deze trawler is al sinds 1997 in de vaart en heeft dus als met dezelfde capaciteit is gevist al driekwart een Noordzee jaarvangst [leeg]gevist en ingevroren op andere plekken uit de oceanen en kustwateren bij andere landen wiens protesten ook het wereldnieuws niet haalden.
    Als dergelijke trawler/visverwerkings fabrieksschepen de toekomst van de visserij zijn dan moet de lokale visserij wel overal ter wereld die rendabiliteitsproblemen hebben die het heeft gekregen. En de visboer kan ook wel zijn boeltje wel inpakken en wegwezen of gaan vakkenvullen in de supermarkt. De gehele globale visindustrie en vishandel staat op het spel wanneer dergelijke trawlers de oceanen en kustwateren ongecontroleerd leegvissen voor de diepvries in onze supermarkt.
    Het gewoon verbieden is de enige juiste oplossing.

  • mr. drs. Bou:

    End of the Line is verdwenen. Zo gaat dat op internet. Maar dit artikel is wel verontrustend:
    Miljoenen dode vissen wereldwijd

Laat een reactie achter