Archief
Artikelen

Kolonel Gaddafi kwam in 1969 middels een geweldloze militaire staatsgreep aan de macht. Koning Idriss, de stroman van het “vrije Westen”, werd verjaagd en de olieproductie werd stapsgewijs genationaliseerd. In 1969 was 90% van de Libische bevolking analfabeet, de levensverwachting was 57 jaar en 40% van de bevolking woonde in hutten van golfplaat of in tenten. In 30 jaar tijd veranderde deze situatie in het tegendeel: slechts 10% van de bevolking was nog analfabeet, de levensverwachting steeg naar 77 jaar, de levensstandaard was het hoogste van heel Afrika. Ook de positie van vrouwen was aanzienlijk verbeterd en de kindersterfte slonk van 265 naar 16 per 1000 geboortes. Hoewel Gaddafi internationaal werd afgeschilderd als een wrede dictator die de mensenrechten schond, blijkt uit het resultaat van zijn politiek het tegendeel!

Zodra Gaddafi aan de macht kwam, vroeg hij de bevolking wat men wilde en wat men van hem verlangde. Deze volksvergaderingen vormden de basis van zijn socialistische democratie. De VPRO heeft daar indertijd een reportage over gemaakt. Voor wie deze oude documentaire nog niet kent, is het een must see! Let ook op de beelden van de hutten van golfplaat, op de armoede en de hoop die gevestigd was op de jonge militairen.

De Libische revolutie van Gaddafi (1969-VPRO) duurt 25 minuten.

Gaddafi schafte de grondwet af, hij verbood politieke partijen, er waren geen landelijke verkiezingen van volksvertegenwoordigers. De politiek moest worden bepaald door het hele volk. Iedereen moest kunnen meepraten over ieder onderwerp dat hem of haar aanging. In de volksvergadering kon iedereen voorstellen doen en als deze werden aangenomen, dan koos men een volks-comité dat deze voorstellen moest uitvoeren, of voorleggen aan een centrale vergadering van volks-comités. Uit deze centrale vergadering werd een landelijk bestuur gekozen.

Vrijwel onmiddellijk na zijn machtsovername probeerden tegenstanders een tegencoup te plegen. Dit mislukte! Ook werd in de jaren ’80 zijn woonwijk gebombardeerd door de VS in hoop dat Gaddafi zou worden gedood. Dit mislukte! Eind 1988 viel er een vliegtuig vol met huiswaarts kerende Amerikanen (voornamelijk soldaten die in Duitsland gelegerd waren) boven het Schotse plaatsje Lockerbie uit de lucht. Men probeerde de schuld in de schoenen te schuiven van Gaddafi en hoewel het lang geduurd heeft voor er twijfels rezen aan de schuld van Gaddafi, is ook dit ten slotte mislukt!

Andere misdrijven van Gaddafi zijn de financiële steun die hij verleende aan “terroristische bewegingen”, zoals het ANC van Nelson Mandela, de Palestijnse vrijheidsbeweging, het FARC in Colombia en zo voort. Intussen voorzag hij Afrika van een eigen communicatiesatelliet en hij zorgde voor water in de Libische woestijn. Hij subsidieerde de boeren, zodat men Libië geen last had van de stijgende voedselprijzen op de wereldmarkt. Hij zorgde voor gratis huisvesting, gratis onderwijs, gratis gezondheidszorg en een ouderdomspensioen voor iedereen.

Om de rivaliteit tussen Tripolitana en Cyrenaica te temperen, bouwde hij een nieuwe residentie op de grens tussen deze twee provincies. Hij was zelf geboren in een tent in de woestijn in de buurt van Sirte en hij koos Sirte als zijn nieuwe bestuurlijke centrum. Zelf bleef hij in een tent wonen en als hij een diplomatiek bezoek bracht aan Rome, Parijs, Moskou of New York, dan nam hij zijn tent mee. Dat deze tent echt kogelvrij zou zijn, betwijfel ik ten zeerste. Ook hield hij zich volstrekt niet aan de Westerse dressing-code van overhemd, colbert en stropdas.

In de internationale politiek nam Gaddafi geen blad voor de mond. Hij bekritiseerde de Westerse democratie en de internationale instituties, waaronder de Verenigde Naties, wegens hun totale gebrek aan democratisch gehalte en de manier waarop zij de Derde Wereld uitbuiten. Libië had niet alleen geen schulden bij het IMF, het had grote tegoeden uitstaan in het buitenland en het beschikte over 141 ton zuiver goud. Het ergste wat deze “wrede dictator” heeft gedaan, is het organiseren van de landen van Afrika in een Afrikaanse Unie. Toen hij voorstelde om ook een Afrikaanse munt in te voeren die zou zijn gedekt door goud, waren de rapen gaar. Het werd tijd voor een democratische revolutie tegen deze dictator! Het resultaat van deze bevrijding van Libië door de NATO-NTC-Al Qaida congsie is zichtbaar in de volgende documentaires.

Playground War – Libya gaat over Sirte, de nieuw gebouwde en vrijwel totaal verwoeste residentie van Libië. Deze duurt 17 minuten.

De tweede documentaire begint in Misrata, een stad waar zwaar is gevochten en waar Said al Gaddafi nu gevangen zit. Daarna gaat de reis naar Tawergha, waar voor de oorlog minstens 30.000 mensen woonden, voornamelijk van het negroïde ras. Talloze negers uit Tawergha zitten gevangen in Misrata zonder enige vorm van proces. In Bengazi, de hoofdstad van Cyrenaica, pleiten sommige mensen nu voor een opsplitsing van het land in de oude provincies, wat weer aanleiding kan geven tot hernieuwde strijd.

Lawless Land – Libya duurt 18 minuten.

Dank zij de NATO van het “vrije Westen” is Libië nu bevrijd van Gaddafi! Het land verkeert in chaos, de infrastructuur is kapot, de buitenlandse tegoeden gaan naar de nog altijd bewapende Al Qaida huurlingen van het NTC en 141 ton goud is spoorloos verdwenen. Voor wie wil weten hoe Gaddafi het armste land van Afrika veranderde in een vreedzame, gezonde en welvarende maatschappij, staat hier het Groene Boek in het Nederlands (pdf): Deel 1; Deel 2; Deel 3

Toegift: Top 10 Gaddafi insults to the world duurt 11 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

14 Reacties op “Het Groene Boek van Gaddafi: een nabeschouwing”

  • mr. drs. Bou:

    US Libyan Action Humanitarian Disaster

    Gepubliceerd op 29 mei 2012 door AfriSynergy

  • Beste Bou,

    Reeds meer dan een jaar volg ik deze blog. In tegenstelling tot andere sites vind ik hier goed onderbouwde artikels en geen wilde conspiracy verhalen over shape shifters en dergelijke. Alhoewel ik deze graag wel eens lees, zij het dan eerder als amusement. De artikelenreeks over Khadafi is zeer goed. Ik ga er ook volledig mee akkoord en vind het jammer dat dit verhaal alleen in onafhankelijke media wordt gebracht zodat de sheeple nog steeds geloven wat een vreselijke dictator deze man wel was en dat het volk nu eindelijk bevrijd is. Bevrijd waarschijnlijk van hun welzijn. Een parallel zie ik momenteel in Syrië. Ik geloof er geen bal van dat al die wreedheden het werk zijn van het regime. Zouden zij zoiets riskeren wetende dat hierdoor de publieke opinie om interventie zal schreeuwen? We weten echter dat het vrije westen niet maalt om een paar duizend onschuldige (false flag) slachtoffers min of meer, indien dit hun militaire interventies maar kan rechtvaardigen in de ogen van het gepeupel.

    Benesha

  • jana:

    heel goed artikel! jammer dat de brede publiek=volk zoiets in de mainstream media niet kan lezen. De kranten en de TV voert ons continu met de enzijdige verhalen (o.a. oorlog in de voormalige Yoegoslavië; Irak; Libië en nu Sirië). En als je een ander mening habt dan de “politiek correcte” dan krijg je een stempel van de conspirateur!

    • Louis:

      Misschien iets om via Facebook op te zetten, contact op te nemen met de Noord-Afrikaanse Berber- en Toearegstammen over hun langdurig gevecht tegen de westelijke elite? Ook rechtstreeks contact met de bevolking van Syria, Iran, Irak en Pakistan. Goed om van hun zijde aan te horen hoe de situatie werkelijk is. Assad had goede persoonlijke contact met Gaddafi. China en Rusland ondersteunen hem in de strijd tegen de westelijke elite. China en Rusland zullen hiermee doorgaan omdat ze het met Lybia hebben verzuimt het goede te doen. Het Pentagon heeft 90% van de reguliere troepen onder zijn commando en werken nauw samen met de het Kremlin en Bejing. De “zogenaamde” Amerikaanse troepen die wereldwijd opereren bij alle militaire acties zijn over het algemeen Legers van privé-ondernemingen die ingehuurd zijn door Westelijke Bankiers. Ook Engelse, Nederlandse, Duitse, Franse en Italiaanse ondernemingen nemen hieraan deel. Daar het in het algemeen legers van privé-ondernemingen zijn, houden ze zich niet aan de conventies van de Verenigde Naties. Het zijn GEEN regeringslegers, maar huurmoordenaars. De grootste onderneming hierin is de onderneming onder aanvoering van de Federale Bank van America, De United States of America. Dit is een Privé-onderneming! De verenigde Staten van Amerika hebben daar regulier niets mee te maken. Het is triest maar waar! Het merendeel van de politiek in Amerika zijn aandeelhouder of worden betaald door deze Privé-onderneming.

  • mr. drs. Bou:

    De volgende video laat duidelijk zien hoe we belogen en bedrogen zijn over Libië. Het lijkt niet langer relevant, maar in Syrië speelt zich nu hetzelfde scenario af, waarbij de Al Qaida – CIA huurlingen die Libië hebben verwoest, nu al een half jaar in Syrië werkzaam zijn!

    LIBYA – THE REAL TRUTH duurt 18 minuten.

  • mr. drs. Bou:

    Levenslang voor steun aan Kaddafi

    TRIPOLI – Een krijgsraad in Libië heeft maandag 24 Europeanen tot celstraffen veroordeeld wegens steun aan het Kaddafi-bewind vorig jaar.

    Een Rus kreeg levenslang; 19 Oekraïners, drie Wit-Russen en één Rus 10 jaar dwangarbeid.

    De 24 verdachten hadden verklaard onschuldig te zijn. Zij zeiden dat zij in het Arabische land in de oliesector werkzaam waren. Volgens de aanklagers hebben zij luchtafweergeschut tegen NAVO-vliegtuigen in stelling gebracht. Ook zouden de ‘huurlingen’ aanvallen tegen burgers hebben gesteund.

  • mr. drs. Bou:

    De strijd om Libië heeft nu duidelijke consequenties in het buurland Mali:

    Libya Spillover Leads to Mali Coup
    22 maart 2012
    Army Officers Drive Out President Amid Anger Over Lack of Arms to Fight Separatists Returning From Gadhafi Campaign

    The coup in Mali, Africa’s third-biggest gold producer, has the potential to reverberate across a coup-troubled region struggling to contain ethnic Tuareg separatists who have come home from mercenary stints under Libya’s late leader, Moammar Gadhafi.

    Mali agrees to accept help from foreign troops in bid to oust northern rebels, strengthen army

    By Robbie Corey-Boulet, The Associated Press July 26, 2012

    ABIDJAN, Ivory Coast – Mali would welcome a West African military intervention force, not just to help recapture the north from rebels enforcing strict Islamic law but also to assist in other parts of the country, its military chief of staff said Thursday.

    Ibrahim Dembele’s comments came after a two-day emergency meeting of West African military chiefs of staff in Ivory Coast to discuss the proposed intervention in Mali, where the democratically elected president was ousted in a coup back in March.

    Coup leader Capt. Amadou Sanogo had initially expressed opposition to accepting assistance from foreign troops, and Thursday’s announcement appeared to be a softening of that position.

    Ethnic Tuareg rebels took control of Mali’s north after the coup, but have since been driven out by Islamist rebels who want to impose a strict version of Islamic law. An estimated 300,000 people have fled the region.

    Who decided? How did the U.S. military get into Africa
    Tom Engelhardt & Nick Turse

    Less than a decade ago, the United States had almost no military presence in Africa. Be it military intervention in Mali, or the rapidly growing US bases via AFRICOM, the US continues to expand its hold on Africa through the ‘Pentagon’s New Spice Route.” The US justifies drone campaigns in Yemen and Somalia, the deployment of private contractors and the use of African ports for the transport of US military equipment in the interests of US security. Is this a return to the age of imperialism?

    Here’s an odd question: Is it possible that the U.S. military is present in more countries and more places now than at the height of the Cold War? It’s true that the U.S. is reducing its forces and giant bases in Europe and that its troops are out of Iraq (except for that huge, militarized embassy in Baghdad). On the other hand, there’s that massive ground, air, and naval build-up in the Persian Gulf, the Obama administration’s widely publicized “pivot” to Asia (including troops and ships), those new drone bases in the eastern Indian Ocean region, some movement back into Latin America (including a new base in Chile), and don’t forget Africa, where less than a decade ago, the U.S. had almost no military presence at all. Now, as TomDispatch Associate Editor Nick Turse writes in the latest in his “changing face of empire” series, U.S. special operations forces, regular troops, private contractors, and drones are spreading across the continent with remarkable (if little noticed) rapidity.

    Putting together the pieces on Africa isn’t easy. For instance, only the other day it was revealed that three U.S. Army commandos in a Toyota Land Cruiser had skidded off a bridge in Mali in April. They died, all three, along with three women identified as “Moroccan prostitutes.” This is how we know that U.S. special operations forces were operating in chaotic, previously democratic Mali after a coup by a U.S.-trained captain accelerated the unraveling of the country, leading more recently to its virtual dismemberment by Tuareg rebels and Islamist insurgents. Consider this a sample of what Nick Turse calls the U.S. military’s “scramble for Africa” in a seamy, secretive nutshell.

    So here’s another question: Who decided in 2007 that a U.S. Africa Command should be set up to begin a process of turning that continent into a web of U.S. bases and other operations? Who decided that every Islamist rebel group in Africa, no matter how local or locally focused, was a threat to the U.S., calling for a military response? Certainly not the American people, who know nothing about this, who were never asked if expanding the U.S. global military mission to Africa was something they favored, who never heard the slightest debate, or even a single peep from Washington on the subject.
    Who decided? How did the U.S. military get into Africa
    Tom Engelhardt & Nick Turse

    Less than a decade ago, the United States had almost no military presence in Africa. Be it military intervention in Mali, or the rapidly growing US bases via AFRICOM, the US continues to expand its hold on Africa through the ‘Pentagon’s New Spice Route.” The US justifies drone campaigns in Yemen and Somalia, the deployment of private contractors and the use of African ports for the transport of US military equipment in the interests of US security. Is this a return to the age of imperialism?

    Here’s an odd question: Is it possible that the U.S. military is present in more countries and more places now than at the height of the Cold War? It’s true that the U.S. is reducing its forces and giant bases in Europe and that its troops are out of Iraq (except for that huge, militarized embassy in Baghdad). On the other hand, there’s that massive ground, air, and naval build-up in the Persian Gulf, the Obama administration’s widely publicized “pivot” to Asia (including troops and ships), those new drone bases in the eastern Indian Ocean region, some movement back into Latin America (including a new base in Chile), and don’t forget Africa, where less than a decade ago, the U.S. had almost no military presence at all. Now, as TomDispatch Associate Editor Nick Turse writes in the latest in his “changing face of empire” series, U.S. special operations forces, regular troops, private contractors, and drones are spreading across the continent with remarkable (if little noticed) rapidity.

    Putting together the pieces on Africa isn’t easy. For instance, only the other day it was revealed that three U.S. Army commandos in a Toyota Land Cruiser had skidded off a bridge in Mali in April. They died, all three, along with three women identified as “Moroccan prostitutes.” This is how we know that U.S. special operations forces were operating in chaotic, previously democratic Mali after a coup by a U.S.-trained captain accelerated the unraveling of the country, leading more recently to its virtual dismemberment by Tuareg rebels and Islamist insurgents. Consider this a sample of what Nick Turse calls the U.S. military’s “scramble for Africa” in a seamy, secretive nutshell.

    So here’s another question: Who decided in 2007 that a U.S. Africa Command should be set up to begin a process of turning that continent into a web of U.S. bases and other operations? Who decided that every Islamist rebel group in Africa, no matter how local or locally focused, was a threat to the U.S., calling for a military response? Certainly not the American people, who know nothing about this, who were never asked if expanding the U.S. global military mission to Africa was something they favored, who never heard the slightest debate, or even a single peep from Washington on the subject.

    Lees verder!

  • mr. drs. Bou:

    Post-Qathafi Libya…another fine mess, NATO

    By Timothy Bancroft-Hinchey

    August 22, 2012 “Information Clearing House” —-

    Congratulations to William Hague, Hillary Clinton and the sickening little wannabe Napoleons who rule France these days.

    Gaddafi’s Libya: if you wanted to study, the Government paid for it. If you wanted to study abroad, the Government financed it. What dictator educates his people, what dictator educates his people for free? If you needed healthcare, the Government provided it, for free.

    Black Libyans lived together with white Libyans, around 700 different peoples and tribes and sub-tribes cohabited the area formerly called Tripolitania, Cyrenaica and Fezzan in peace, living in the people’s communes reporting their needs through the people’s councils to central Government which distributed wealth and provided for their requirements. This was called the Jamahiriya system.

    The Government provided a house, the Government provided a job, the Government provided a car, the Government provided a wedding present of some 50,000 USD and the Government provided for basic needs, including food.

    The Government also heavily subsidised transportation and staple items, provided farmers with land and seeds and tools. The Government even injected money directly into people’s bank accounts.

    Gaddafi’s Libya sponsored the African Union finding African solutions for African problems and questions, by Africans and for Africans, Gaddafi financed the African satellite system which provided e-learning for the African continent, Gaddafi financed the satellite system which provided tele-medicine facilities to all Africans.

    Gaddafi planned many African initiatives which freed 700 million people from the yoke of debt to western institutions.

    And what have the FUKUS countries given Libya and Africa in return?

    Lees verder!

  • mr. drs. Bou:

    Hier staat een boekbespreking van een ander boek dat is geschreven door Gaddafi:

    Muammar Qaddafi and the real Libya
    Escape to Hell, and other stories
    by Muammar Qaddafi

    Voor de liefhebbers… ;-)

  • mr. drs. Bou:

    Dan Glazebrook – NATO’s response to the ‘Arab Spring’

    Dan Glazebrook – Conference – 10 Nov 2012 duurt 21 minuten.

  • Ben:

    Nog een interessante beschouwing:

    The fall of Colonel Gaddafi
    28.11.2012
    By Kamal Wadhwa

    Who was Colonel Muammar Gaddafi? Was he a deadly Libyan tyrant and dictator as the Western media portrayed him – bent on assuming the leadership of the Arab world in the manner of Gamal Abdul Nasser?

    That Gaddafi was a driven and desperate man of that there is no question. When he deposed King Idris from the Libyan throne, President Habib Bourguiba of Tunisia rightly warned him that he had miles and miles to go before he could claim to be a worthy successor to Nasser’s mantle.

    That Gaddafi was a wildly popular among the Libyan masses and even those in the rest of the Arab world, of that too there is no question.

    Groeten, Ben

    • mr. drs. Bou:

      Beste Ben,

      Dank je wel voor de interessante links, maar zou je ze in het vervolg zelf kunnen voorzien van de titel, publicatiedatum, schrijver en eventueel een blockquote? Want dat moet ik nog steeds voor je doen… (ZUCHT)

Laat een reactie achter

U dient te zijn ingelogd voor het plaatsen van een reactie.