Archief
Artikelen

Het Groene Boek van Gaddafi is de beginselverklaring waarop de Libische Jamaharia berustte. In ongeveer 30 jaar tijd is Libië dank zij dit politieke systeem veranderd van het armste land van Afrika in een redelijk welvarend land, met een gezonde, hoog opgeleide en goed gehuisveste bevolking. Voordien hing Libië letterlijk en figuurlijk van los zand aan elkaar. Het land was verdeeld in ongeveer 200 stammen en het bestond uit twee of zelfs drie historisch losstaande provincies. Het grootste deel van Libië is woestijn. Ondanks de internationale economische boycot veranderde Libië van een straatarm land in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken. De vraag is dan: Hoe doet men dat? Het antwoord is te vinden in het Groene Boek. Het volgende hoofdstuk gaat over de sociale grondslag van de staat.

DE NATIE

De natie is de nationale politieke “paraplu” voor het individu; het is groter dan de sociale “paraplu” die door de stam aan haar leden wordt geboden. Tribalisme brengt schade toe aan nationalisme, omdat tribale loyaliteit de nationale loyaliteit verzwakt en bloeit op haar kosten. Op dezelfde manier, bloeit loyaliteit aan de familie ten koste van tribale loyaliteit en verzwakt haar. Nationale loyaliteit is essentieel voor de natie, maar tegelijkertijd is het een bedreiging voor de mensheid.

Nationalisme is volgens Gaddafi noodzakelijk voor het in stand blijven van de staat, maar extreem nationalisme is inderdaad een bedreiging voor de mensheid. Als voorbeeld kan men denken aan Hitler-Duitsland, maar ook aan de politionele acties in Indonesië eind jaren ’40 van de vorige eeuw. Zo zijn er talloze voorbeelden dat extreem nationalisme leidt tot oorlog en tot onderdrukking van “anderen”. Gaddafi zag het gevaar in van een te ver doorgevoerd nationaal besef.

De natie in de wereld gemeenschap is vergelijkbaar met de familie in de stammen gemeenschap. Hoe meer onderlinge vetes de families van de stam hebben en hoe fanatieker ze worden, hoe meer de stam wordt bedreigd. De familie wordt bedreigd wanneer haar individuele leden vetes uitvechten en alleen hun persoonlijke belangen nastreven. Evenzeer is het zo dat als de stammen van een natie ruzie zoeken en alleen hun eigen belangen nastreven, dan wordt het land ondermijnd. Nationaal fanatisme, uitgedrukt in het gebruik van geweld tegen zwakke landen, of nationale vooruitgang die ten koste gaat van andere volken, is kwaadaardig en schadelijk voor de mensheid. Echter, sterke individuen met zelfrespect en bewust van hun eigen individuele verantwoordelijkheid zijn belangrijk en nuttig voor de familie, net als een sterke en gerespecteerde familie, die zich bewust is van haar belang, sociaal en materieel gunstig is voor de stam. Evenzeer nuttig voor de hele wereld is een progressieve, productieve en beschaafde natie. De nationale politieke structuur wordt beschadigd wanneer het afdaalt naar een lager sociaal niveau, namelijk dat van de familie en de stam, en probeert te handelen volgens hun manieren en hun gezichtspunten overneemt.

De manier waarop landen met elkaar omgaan, zou volgens Gaddafi moeten lijken op de verhoudingen in een goed gezin. Daarin wordt rekening gehouden met de belangen van alle gezinsleden. Men past zich aan elkaar aan, men gedraagt zich sociaal en probeert ruzies te voorkomen. Op deze manier zouden ook landen met elkaar moeten omgaan. Maar de staat moet wel boven de verschillende stammen en de families staan.

De natie is een uitgedijde familie die door de periode van de stam is gegaan en door de diversificatie van de stammen die zich vertakt hebben uit een gemeenschappelijke bron. Het omvat ook die leden die zich verbonden hebben met haar lot. De familie groeit evenzeer pas uit tot een volk na het passeren van de periode van de stam en haar diversificatie, maar ook door het proces van wederzijdse betrekkingen, dat tot stand komt als een resultaat van de interactie tussen de verschillende gemeenschappen in een samenleving. Onvermijdelijk wordt dit bereikt over een lange periode van tijd. Hoewel het verstrijken van de tijd nieuwe naties creëert, doet het ook oude uiteen vallen. Gemeenschappelijke oorsprong en gemeenschappelijke doel, via wederzijdse betrekkingen, zijn de twee historische grondslagen voor iedere natie, hoewel oorsprong op de eerste plaats komt en de aansluiting op de tweede. Een natie wordt niet alleen gedefinieerd door herkomst, ook al is de herkomst haar basis en begin. In aanvulling op haar oorsprong, wordt een land gevormd door menselijke betrekkingen in de loop van de geschiedenis die een groep mensen er toe zetten om te leven in een gebied, tot het ontwikkelen van een gemeenschappelijke geschiedenis, tot het vormen van een erfgoed, en om hetzelfde lot onder ogen te zien. Een natie wordt, ongeacht de bloedband, gevormd door een gevoel van verbondenheid en een gedeelde bestemming.

Een land of een natie ontstaat niet zomaar vanuit het niets. Er moet eerst worden voldaan aan een aantal historische voorwaarden. In Afrika, dat in de 19e eeuw door de Europese mogendheden werd verdeeld door wat rechte lijnen te trekken op de landkaart, is dat een belangrijk inzicht! In de 2e helft van de 20e eeuw streefden deze door Europa gecreëerde staten naar onafhankelijkheid. De nationale eenheid binnen deze kunstmatige landen is af en toe ver te zoeken. De historische grondslag waarop ze berusten, klopt namelijk niet!

Maar waarom geeft de kaart van de aarde getuigenis van grote landen die zijn verdwenen om plaats te maken voor de opkomst van andere landen? Is de reden alleen een politieke, zonder enige relatie met het sociale aspect van De Derde Universele Theorie? Of is het een sociale en dus van belang voor dit deel van Het Groene Boek?

Laten we dat eens nader bekijken. De familie is ontegensprekelijk een sociale structuur in plaats van een politieke. Hetzelfde geldt voor de stam, want het is een familie die zich heeft verveelvoudigd en zich heeft uitgebreid tot vele families. Evenzeer is waar, dat de natie een stam is die uitgegroeid is en waarvan de takken zich hebben vermenigvuldigd en stammen geworden zijn.

De natie is ook een sociale structuur waarvan de gemeenschappelijke band het nationalisme is; de stam is een sociale structuur waarvan de gemeenschappelijke band het tribalisme is; de familie is een sociale structuur bijeengehouden door de familiebanden; en mondiale samenleving is een sociale structuur waarvan de band de mensheid is. Deze feiten spreken voor zich. Dan is daar de politieke structuur van staten die de politieke kaart van de wereld vormen. Maar waarom verandert de kaart van de wereld steeds van het ene tijdperk naar het volgende? De reden hiervoor is dat de politieke structuren wel of niet in overeenstemming zijn met de sociale structuren. Indien de politieke structuur en de sociale realiteit in overeenstemming zijn, zoals in het geval van de natie-staat, is de laatste duurzaam en verandert deze niet. Als er een verandering wordt geforceerd door extern kolonialisme of interne ineenstorting, komt deze steeds terug onder de vlag van nationale strijd, nationale opleving of nationale eenheid. Wanneer een politieke structuur meer dan een natie omvat, zal haar kaart worden verscheurd door elke natie, het zal onafhankelijkheid verkrijgen onder de vlag van zijn respectieve natie. Zo zijn de kaarten van de imperiums waarvan de wereld getuige is geweest verscheurd omdat ze bestaan uit een aantal landen. Wanneer elk land sterk vasthoudt aan zijn nationale identiteit en streeft naar onafhankelijkheid, worden politieke imperiums verscheurd en keren hun componenten terug naar hun sociale afkomst. Dit is meer dan duidelijk door de loop van de geschiedenis van de wereld indien bekeken door de eeuwen heen.

Gaddafi gelooft volstrekt niet in het imperialisme. Een imperium kan slechts bestaan dank zij onderdrukking en uitbuiting van grote delen van de bevolking binnen het territorium. Dit zal leiden tot een vrijheidsstrijd, gevoerd door mensen die zich historisch verbonden voelen, dat wil zeggen: door de bevolking van een gebied dat zichzelf beschouwt als een land.

Maar waarom waren deze imperiums samengesteld uit verschillende landen? Het antwoord is dat de staat geen sociale structuur is, zoals de familie, de stam en de natie, maar eerder een politieke entiteit opgericht door een aantal factoren, waarvan de eenvoudigste en belangrijkste het nationalisme is. De nationale staat is de enige politieke vorm die in overeenstemming is met de natuurlijke sociale structuur. Het bestaan ervan is blijvend, tenzij het wordt onderworpen aan de tirannie van een ander sterker nationalisme of tenzij haar politieke structuur, als staat, wordt beïnvloed door de sociale structuur in de vorm van stammen, clans en families. Een politieke structuur raakt gecorrumpeerd als het wordt ondergeschikt gemaakt aan de sektarische sociale structuur van de familie, stam of sekte en de kenmerken daarvan overneemt.

Gaddafi maakt hier duidelijk een onderscheid tussen de staat en de natie. De staat is daarbij de politieke entiteit, maar de natie is een sociale structuur. Zolang de staat samenvalt met de natie, gaat dat goed en is het resultaat blijvend. Wordt de staat echter ondergeschikt gemaakt aan de belangen van een familie, of een elite, dan gaat het fout. De bevolking kan zich dan niet langer vereenzelvigen met de staat. Men probeert dan in opstand te komen tegen het staatsgezag, wat vaak leidt tot bloedige conflicten.

Religieuze, economische en militaire factoren dragen ook bij aan het vormen van een staat die afwijkt van de basis, de nationale staat.

Een gemeenschappelijke religie, evenals de noodzaak voor economische of militaire veroveringen, kan leiden tot een staat die meerdere landen omvat. Dus kan in een tijdperk de wereld getuige zijn van een staat of een rijk die uiteen zal vallen in een ander tijdperk. Wanneer de geest van het nationalisme sterker naar voren treedt dan religieuze loyaliteiten, of als er een conflict oplaait tussen de verschillende nationaliteiten die samengebracht waren, door bijvoorbeeld een religie, wordt elke natie onafhankelijk en herstelt zijn sociale structuur. Dat imperium verdwijnt dan. De rol van religie komt weer naar boven wanneer de religieuze geest sterker naar voren komt dan de geest van het nationalisme. Bijgevolg worden de verschillende nationaliteiten verenigd onder de vlag van religie tot de nationale rol weer opduikt, en ga zo maar door.

Gaddafi is weliswaar een voorstander van slechts een religie binnen de natie, maar de religie kan geen blijvende basis zijn voor de vorming van een staat. Religie kan een bindende factor zijn, maar als het nationalisme sterker wordt, dan valt deze staat weer uiteen. Bedenk daarbij dat de religie in Islamitische landen nog een grote rol speelt in het dagelijks leven. In feite beschrijft Gaddafi hier de opkomst en ondergang van de grote Islamitische rijken.

Alle staten die zijn samengesteld uit verschillende nationaliteiten, om welke reden dan ook – religie, economie, militaire macht of door de mens gemaakte ideologie – zal worden vernietigd door het nationale conflict tot elke natie zijn onafhankelijkheid terug krijgt, omdat de sociale factor onvermijdelijk zal zegevieren over de politieke factor.

Of dit onvermijdelijk is, betwijfel ik. Daarbij kan men denken aan de strijd van de Basken voor onafhankelijkheid, of aan Noord Ierland dat nog altijd deel uitmaakt van Engeland. In principe bestond Libië ook uit twee verschillende naties: Cyrenaica en Tripolitana. Die splitsing was reeds ontstaan bij de splitsing van het Romeinse Rijk. Maar misschien krijgt Gaddafi postuum toch gelijk. Op dit moment is Libië een chaos, misschien valt het op de duur weer uiteen.

Ondanks de politieke omstandigheden die de oprichting van een staat noodzakelijk maken, is de basis voor het leven van individuen de familie, en deze breidt zich uit tot de stam, de natie, en uiteindelijk de hele mensheid. De essentiële factor is de sociale factor. Nationalisme is een permanente factor. De nadruk moet worden gelegd op de maatschappelijke werkelijkheid en de zorg voor de familie teneinde geïntegreerde, goed opgeleide mensen voort te brengen. Zorg moet daarna worden gegeven aan de stam als een sociale “paraplu” en een natuurlijke sociale school die haar leden ontwikkelt tot het post-familie stadium. De natie volgt daarna. Het individu leert sociale waarden voornamelijk via de familie en de stam die een natuurlijke sociale structuur vormen die niet gecreëerd is door een bijzonder individu. Het verzorgen van de familie is in het belang van het individu net als de zorg van de stam in het belang is van het gezin, het individu en de natie; het is onderdeel van de nationale identiteit. De sociale factor, de nationale factor, is de echte constante dynamische kracht achter de geschiedenis.

Nederland is geen stammen-maatschappij, maar er zijn wel andere sociale structuren die deze plaats hebben ingenomen. Zo is er de buurt of het dorp, waarmee men zich vergroeid kan voelen, de stad of de provincie waarin men woont. In elk geval ontwikkelen wij onze sociale waarden in onderling contact met elkaar. Ze kunnen niet worden opgelegd door de staat, zoals in de jaren ’30 werd geprobeerd door Hitler-Duitsland.

Het negeren van de nationale band van menselijke gemeenschappen en het instellen van een politiek systeem dat in tegenstelling is tot de sociale werkelijkheid vestigt slechts een tijdelijke structuur die vernietigd zal worden door de beweging van de sociale factor van deze gemeenschappen, dat wil zeggen, de nationale integriteit en de dynamiek van elke gemeenschap.

Deze feiten zijn inherent aan het leven van de mensheid en zijn geen intellectuele speculaties. Elk individu in de wereld moet zich bewust zijn van deze realiteit en daarnaar handelen, zodat zijn acties de moeite waard zijn. Om te voorkomen dat afwijking, wanorde en schade in het leven van groepen mensen, die het resultaat zijn van een gebrek aan begrip en respect voor deze principes van het menselijk leven, ontstaan, is het noodzakelijk om deze vastgestelde realiteit te leren kennen.

Om met succes een staat te vormen, zal men rekening moeten houden met de sociale werkelijkheid waarin de mensen leven! Een politiek systeem dat geen rekening houdt met de sociale structuur, is daarom tot mislukking gedoemd.

Lees het Groene Boek zonder mijn commentaar (pdf): Deel 1; Deel 2; Deel 3

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

4 Reacties op “Het Groene Boek van Gaddafi: de grondslag van de staat”

  • ankie:

    Libya a Year Later: poverty, division, death.
    Posted on 14/04/2012 by alfatah 69.http://libyaagainstsuperpowermedia.com/2012/04/14/libya-a-year-later-poverty-division-death/

  • Ben:

    An Ongoing Disaster
    Libya, Africa and Africom

    by DAN GLAZEBROOK

    The scale of the ongoing tragedy visited on Libya by NATO and its allies is becoming horribly clearer with each passing day. Estimates of those killed so far vary, but 50,000 seems like a low estimate; indeed the British Ministry of Defence was boasting that the onslaught had killed 35,000 as early as last May. But this number is constantly growing. The destruction of the state’s forces by British, French and American blitzkrieg has left the country in a state of total anarchy – in the worst possible sense of the word. Having had nothing to unite them other than a temporary willingness to act as NATO’s foot soldiers, the former ‘rebels’ are now turning on each other. 147 were killed in in-fighting in Southern Libya in a single week earlier this year, and in recent weeks government buildings – including the Prime Ministerial compound – have come under fire by ‘rebels’ demanding cash payment for their services. $1.4billion has been paid out already – demonstrating once again that it was the forces of NATO colonialism, not Gaddafi, who were reliant on ‘mercenaries’- but payments were suspended last month due to widespread nepotism. Corruption is becoming endemic – a further $2.5billion in oil revenues that was supposed to have been transferred to the national treasury remains unaccounted for. Libyan resources are now being jointly plundered by the oil multinationals and a handful of chosen families from amongst the country’s new elites; a classic neo-colonial stitch-up. The use of these resources for giant infrastructure projects such as the Great Manmade River, and the massive raising of living standards over the past four decades (Libyan life expectancy rose from 51 to 77 since Gaddafi came to power in 1969) sadly looks to have already become a thing of the past.

  • mr. drs. Bou:

    Beste Ben,

    Dank voor de link. Zeer goed artikel!

    Achter de schermen hoopt zich de informatie op over AFRICOM, de Josef Cony propaganda en de herovering van Afrika door het “vrije Westen” van de NATO. Maar ik wil toch niet meer dan enkele uren per dag besteden aan BOUblog. Daarom kom ik er niet aan toe.

    Dank ook voor de vertaling van het Groene Boek. Onder Gaddafi was Libië en goed geordende socialistische staat. Ondanks alle economische boycots was Libië redelijk welvarend. Weliswaar is onze levenstandaard nog hoger, maar dat is dan wel dank zij de plunder-economie van bij voorbeeld de Shell in Nigeria. Gaddafi plunderde niet, hij schonk grote bedragen aan projecten die ten goede kwamen van de bevolking, niet alleen in Libië, maar in heel Afrika! Deze man verdient een standbeeld op iedere straathoek, maar in plaats daarvan werd hij afgeschilderd als een terrorist en als een beest afgeslacht door de hooligans van Al Qaida – NATO.

    De bevolking van Libië is nu in de aap gelogeerd!

  • ankie:

    Libya: NATO-Al Qaeda Occupation Governent to introduce Jewish
    Nuremberg Laws!
    7 mei 2012.
    Een video van Sylvia Stoltz, was de advocate van Ernst Zundelhttp://endzog.wordpress.com/2012/05/07/libya-libya-to-introduce-jewish-nuremberg-laws/
    en duurt 11 minuten.
    Ook op deze site: Victory to Gaddafi and Libya! Video 4 minuten.

Laat een reactie achter

Recente reacties