Archief
Artikelen

Op BOUBlog staat reeds een Nederlandse vertaling van de eerste twee delen van het Groene Boek van Gaddafi, maar intussen is ook deel 3 vertaald. Hoewel Gaddafi vorig jaar werd vermoord door de Al Qaida hooligans van de NATO, is zijn nalatenschap nog altijd van belang. Hoewel Gaddafi in de Westerse media werd afgeschilderd als een dictator en een terrorist, blijkt uit het Groene Boek dat deze Libische leider met groot succes een socialistische politiek voerde. In ongeveer 30 jaar tijd veranderde Libië van het armste land van Afrika in het meest welvarende land van Afrika en verre omstreken!

Deel 3 van het Groene Boek gaat over de sociale basis van de politiek van Gaddafi. Het begint als volgt:

DE SOCIALE BASIS VAN DE DERDE UNIVERSELE THEORIE

De sociale factor, de nationale factor, is de dynamische kracht van de menselijke geschiedenis. De sociale band, die menselijke gemeenschappen samenbindt, van de familie via de stam naar de natie, is de basis voor de voortgang van de geschiedenis.

Libië is een stammen-maatschappij. Het land bestond ook vanouds uit twee onafhankelijke delen: Cyrenaica en Tripolitana. Het is in 1912 bezet door de Italianen, die na WO II wel verdwenen, maar de economische belangen bleven bestaan. Gaddafi heeft dit verdeelde land verenigd tot één natie, op grond van het gemeenschappelijke belang en de gemeenschappelijke kenmerken, zoals taal en religie.

Helden in de geschiedenis zijn, per definitie, degenen die opofferingen brachten om redenen. Maar welke redenen? Zij brachten offers ter wille van anderen, maar welke anderen? Dat zijn degenen met wie ze een relatie onderhouden. Daarom is de relatie tussen een individu en een groep een sociale relatie, die de zaken van het volk onderling regelt. Nationalisme is vervolgens de basis waarop een natie ontstaat. Sociale zaken zijn dan ook nationale, en de nationale relatie is een sociale. De sociale relatie is een afgeleide van de maatschappij, dat wil zeggen, de relatie tussen de leden van een natie. De sociale relatie is dus een nationale relatie en de nationale relatie is een sociale relatie. Zelfs in aantal kleine gemeenschappen of groepen vormen een natie, ongeacht de individuele relaties tussen haar leden. Wat hier wordt bedoeld met gemeenschap is dat wat blijvend is als gevolg van de gemeenschappelijke nationale banden die haar bepalen.

Het maakt volgens Gaddafi niet uit hoe groot of klein een land is. De nationale eenheid ontstaat vanuit een gemeenschappelijke sociale band.

Historische bewegingen zijn massabewegingen, dat wil zeggen, de beweging van de ene groep in haar eigen belang onderscheidt zich van de belangen van andere gemeenschappen. Deze differentiaties geven de sociale kenmerken weer die een gemeenschap samenbinden. Massabewegingen zijn onafhankelijke bewegingen om de identiteit van een groep, die onderworpen of onderdrukt is door een andere groep, te doen gelden.

Als binnen een natie een bepaalde groep wordt onderworpen of onderdrukt, dan ontstaat er een massabeweging. Wordt een bevolkingsgroep onderdrukt, bij voorbeeld de boeren of arbeiders, dan kan deze beweging leiden tot een revolutie in dat land. Wordt alleen een bepaalde etnische groep onderdrukt, dan ontstaat er een afscheidings-beweging. Deze etnische groep wil dan liever een eigen natie vormen.

De strijd om het gezag speelt zich af binnen de groep zelfs tot aan het niveau van de familie, zoals uitgelegd in deel 1 van Het Groene Boek: De Politieke As van de Derde Universele Theorie. Een beweging van een groep is een nationale beweging voor haar eigen belang. Op grond van zijn nationale structuur, heeft elke groep gemeenschappelijke sociale behoeften, waaraan collectief moet worden voldaan. Deze behoeften zijn op geen enkele manier individualistisch; het zijn de collectieve noden, rechten, eisen, of de doelstellingen van een natie die zijn verbonden door een enkele ethos. Dat is de reden waarom deze bewegingen nationale bewegingen worden genoemd. Hedendaagse nationale bevrijdingsbewegingen zijn zelf sociale bewegingen; ze zullen niet tot een einde komen voor elke groep is bevrijd van de overheersing door een andere groep. De wereld gaat nu door een van de reguliere cycli van de voortgang van de geschiedenis, namelijk de sociale strijd ter ondersteuning van het nationalisme.

Dit is overal duidelijk zichtbaar in de moderne geschiedenis. Daar heb ik niets aan toe te voegen.

In de mensenwereld is dit net zo goed een historische realiteit als dat het een sociale realiteit is. Dat betekent dat de nationale strijd – de sociale strijd – de basis is van de voortgang van de geschiedenis. Het is sterker dan alle andere factoren, aangezien het in de aard zit van de mensensoort; het zit in de aard van de natie; het zit in de aard van het leven zelf. Andere dieren, apart van de mens, leven in groepen. Inderdaad, net zoals de gemeenschap de basis is voor het voortbestaan van alle groepen binnen het dierenrijk, zo is het nationalisme de basis voor het voortbestaan van de naties.

Wat Gaddafi hier bedoelt met naties, is niet zoals de landkaart is verdeeld. Men moet bij het begrip natie meer denken aan een volk, een grote groep mensen die historische banden heeft en dezelfde taal spreekt. Binnen een dergelijke groep kan alleen een regering zorgen voor de collectieve behoeften, zoals onderwijs, gezondheidszorg, rechtspraak en infrastructuur. Nationalisme of natie-vorming is inderdaad een historisch proces, daar de landkaart enige honderden jaren geleden nog was verdeeld in kleine provincies en stadstaten.

Landen waarvan het nationalisme vernietigd is, zijn onderhevig aan verval. Minderheden, een van de belangrijkste politieke problemen in de wereld, zijn het resultaat. Dat zijn de landen waarvan het nationalisme werd vernietigd en die dus uit elkaar zijn gescheurd. De sociale factor is dus een factor van het leven – een factor van overleving. Het is de aangeboren impuls van de natie om te overleven.

Men kan hier aan twee dingen denken: De bezetting van Nederland door Duitsland werd door de bevolking van Nederland niet geaccepteerd. De Nederlanders veranderden niet in Duitsers, zelfs in tegendeel! Ze verzetten zich tegen de bezetting. En hoewel Europa steeds meer macht krijgt, voelen we ons geen Europeaan, maar Nederlander, Fransman, Duitser en zo voort. Het verzet tegen Europa wordt daarom ook steeds groter.

Nationalisme in de menselijke wereld en groepsinstinct in het dierenrijk zijn als de zwaartekracht in het domein van materie en hemellichamen. Als de zon haar zwaartekracht zou verliezen, zouden haar gassen exploderen en haar eenheid zou niet langer bestaan. Dienovereenkomstig is eenheid de basis voor overleven. De factor eenheid is in elke groep een sociale factor; in het geval van de mens, het nationalisme. Om deze reden strijden menselijke gemeenschappen voor hun eigen nationale eenheid, de basis voor hun overleving.

Deze nationale eenheid laat zich niet van boven af opleggen! In het verdeelde Libië, dat bestond uit twee historisch vrij onafhankelijke provincies van het Ottomaanse Rijk en waar zo’n 200 stammen leefden met elk een door alle stamleden erkende samenhang, is dit een belangrijke overweging: Eenheid is een sociale factor!

De nationale factor, de sociale band, werkt automatisch in het dwingen van een natie tot overleving, op dezelfde manier als de zwaartekracht van een object werkt in het vasthouden van een massa rond het centrum. De ontbinding en verspreiding van atomen in een atoombom zijn het resultaat van de explosie van de kern, dat het centrum van de zwaartekracht is van de deeltjes eromheen. Wanneer de factor eenheid in die deelsystemen wordt vernietigd en de zwaartekracht verloren is, wordt elk atoom afzonderlijk verspreid. Dit is de aard van de materie. Het is een gevestigde natuurwet. Deze negeren of er tegenin te gaan is schadelijk voor het leven. Zo ook wordt het menselijk leven beschadigd als hij het nationalisme – de sociale factor – begint te negeren, want het is de zwaartekracht van de groep, het geheim van haar voortbestaan.

Hoe waar dit is, zien we in het huidige Libië, dat nu wordt verdeeld door stammenstrijd!

Alleen de religieuze factor is een rivaal van de sociale factor in het beïnvloeden van de eenheid van een groep. De religieuze factor kan de nationale groep verdelen of groepen met verschillende nationaliteiten verenigen; maar de sociale factor zal uiteindelijk zegevieren. Dit is het geval geweest door de eeuwen heen. Historisch gezien, had elk land een religie. Dit was een harmonieuze toestand. Uiteindelijk echter ontstonden verschillen die een werkelijke oorzaak werden van conflicten en instabiliteit in het leven van mensen door de eeuwen heen.

Ook Nederland had tot 1848 een eigen religie: Nederlands Hervormd. In Duitsland was men Luthers, in Engeland Anglicaan en zo voort. Deze gemeenschappelijke religie vormde een bindende factor die de natie bij elkaar hield. In Nederland, dat de vrijheid van godsdienst in de grondwet heeft gezet, speelt dit geen openlijke rol meer, maar het CDA en de Christen Unie bedrijven nog steeds politiek op een religieuze grondslag.

Een gezonde regel is dat elk land een religie heeft. Iets anders is abnormaal. Een dergelijke abnormaliteit creëert een ongezonde situatie die overgaat in een echte oorzaak van conflicten binnen een nationale groep. Er is geen andere oplossing dan in harmonie te zijn met de natuurlijke regels, dat wil zeggen, elke natie heeft een enkele religie. Wanneer de sociale factor compatibel is met de religieuze factor, heerst er harmonie en het leven van de gemeenschappen wordt stabiel, sterk, en ontwikkelt zich op gezonde wijze.

Een betere oplossing is volgens mij dat religie geen rol meer speelt in de politiek, het onderwijs en zo voort. In Nederland bestaat nog altijd het onderwijs op religieuze grondslag. Christelijke scholen van allerlei signatuur zijn her nog de normaalste zaak van de wereld. In Frankrijk is onderwijs altijd openbaar! Als we zien hoe een negatieve kijk op de Islam in Nederland een rol speelt in de politiek en met name in het aanwakkeren van vreemdelingenhaat, dan vrees ik dat Gaddafi het historische gelijk nog steeds aan zijn kant heeft.

Het huwelijk is een proces dat een positieve of negatieve invloed kan hebben op de sociale factor. Hoewel, op een natuurlijke basis van vrijheid, waarbij zowel man als vrouw vrij zijn om te kiezen wie ze willen en weigeren wie ze niet willen, versterkt het huwelijk binnen een groep, door zijn aard, de eenheid en brengt de collectieve groei in overeenstemming met de sociale factor.

Gaddafi was dan ook een groot voorstander van de vrije keuze van de huwelijkspartner. Gedwongen huwelijken waren in Libië onder Gaddafi verboden! In dit streng Islamitische land was dat uiterst vooruitstrevend. Vooral in Cyrenaica was het verzet tegen de vrijheid van de vrouwen om hun huwelijkspartner te kiezen krachtig! In Tripoli daarentegen waren de vrouwen blij met deze emancipatie. Dank zij de “bevrijding” van Libië door de NATO wordt deze emancipatie nu weer ongedaan gemaakt.

Lees het Groene Boek zonder mijn commentaar (pdf): Deel 1; Deel 2; Deel 3

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

3 Reacties op “Het Groene Boek van Gaddafi deel 3: de sociale basis”

  • beste BOU

    Ik heb een medaillon georven, of is het geërft, die 150gr zwaar in brons en 70mm rond en 5 mm dik een portret van Lenin in reliëf aan de ene kant en aan de andere kant in Cyrillisch de tekst LENIN ZEGT EENHEID weergeeft.

    Als nu in deze tekst van Het Groene Boek het woord nationalisme EENHEID was geweest dan had ik er iets van kunnen begrijpen.

    Die medaillon is door mijn tante Lena aan mijn vader gegeven toen zij na lange tijd na de oorlog in de USSR te hebben gewoond voor enige tijd naar haar familie terug kwam. Ik herinner het me nog wel dat zij allerlei souveniers meenam waarin de eerste bemande kunstmaan vlucht rond de Aarde werd bejubeld. Ik neem dan ook aan dat die medaillon bedoeld was om als presspaper dienst te doen. Alhoewel ik hem heb vastgeschroefd in mijn eet/werk/computerhoek. Nu ineens zag ik hem weer toen ik mij die tekst op de achterzijde herinnerde. Er werd bij ons thuis niet over de oorlog gepraat maar soms kreeg ik wel eens antwoord op een directe vraag. Mijn liefste tante [van al mijn tantes] bleek weduwe te zijn van een russische militair die in de oorlog was gesneuveld en bij haar twee dochters naliet die ook mee naar de USSR emigreerden.

    Het is dus EENHEID en EENHEID en EENHEID in plaats van nationalisme!

    In dit verband, en ik zal Gaddafi waarschijnlijk tekort doen want hij zal het niet zo hebben bedoeld, bezorgt nationalisme in een zin genoemd met socialisme mij kippevel en braakneigingen van walging.

    Ik spreek en schrijf enkel Nederlands dus het is niet aan mij om die Engelse tekst te vertalen, en al helemaal niet om dat Engels te vergelijken met de oorspronkelijke tekst. Dus voor voorlopig houdt ik het er maar op dat er ergens een vertaalfout is ingeslopen. Als dit niet zo mag blijken te zijn dan snap ik waardoor Gaddafi’s Jahamarya geen succes werd. Nog afgezien van de tegenstand die hij van religieuze fundamentalisten ondervond, die wonder o wonder wel naar eenheid binnen hun geloof streven. Nou ja streven? Met terreur proberen af te dwingen met wonder o wonder militaire steun van de NATO.

  • mr. drs. Bou:

    Dank je wel, Sjuul.

    Het Groene Boek van Gaddafi is uiteraard een discussie-stuk. Een feit is wel dat onder het bewind van Gaddafi het meest arme Afrikaanse land veranderde in het meest rijke land van Afrika en verre omstreken.

    De vraag is dan: Hoe doet hij dat???

  • ankie:

    7 juni 2012 – Verjaardag van Muammar Gaddafi.
    Al around the World.

    http://libyasos.blogspot.com/2012/05/june-7-2012-birthday-of-muammar-al.html

Recente reacties