Archief
Artikelen

Mr. G.J.M. Corstens is president van de Hoge Raad. Hij werd op 7 november 2008 als zodanig benoemd, hetgeen gepaard ging met zijn installatierede. Voordien was mr. Corstens hoogleraar strafrecht. In oktober 2010 uitte mr. Corstens in het TV-programma Buitenhof kritiek op Wilders, hetgeen hem kwam te staan op kritiek van het publiek. Het standpunt van Corstens is echter dat politici de rechterlijke macht moeten respecteren. Vorige week was mr. Corstens nogmaals te gast in Buitenhof, ditmaal ging het over de Hoge Raad die fout was in de oorlog.

Mr. Corstens heeft onderzoek laten verrichten naar de houding van de hoge Raad in de oorlog, wat leidde tot het boek De Hoge Raad en de Tweede Wereldoorlog. Samen met professor Corjo Jansen, de schrijver van het boek, verdedigde mr. Corstens de stelling dat de Hoge Raad in de Tweede Wereldoorlog veel te gemakkelijk had meegewerkt met de Duitse bezetter. De Hoge Raad was dus fout in de oorlog, maar dat is verleden tijd. De vraag of de Hoge Raad nog altijd fout is, kan alleen worden beantwoord aan de hand van meer recente uitspraken.

In de Deventer Moordzaak heeft de Hoge Raad zich een aantal malen uitgesproken. Nadat was gebleken dat het mes dat middels geurproeven was aangewezen als het wapen waarmee Ernest Louwes de weduwe had vermoord, geen bloedsporen bevatte, verklaarde de HR dat het vonnis moest worden herzien. In december 2003 kwam de zaak voor het Hof Den Bosch. Drie dagen voor de zitting kwam het OM opeens met een nieuw feit: DNA van Louwes op de blouse van de weduwe. In een zaak die door de HR werd terugverwezen, was nieuw bewijs nooit toegestaan, het Hof moest oordelen op grond van de feiten die in cassatie bekend waren. Het hof Den Bosch maakte echter een uitzondering op deze regel, het DNA op de blouse werd als bewijs geaccepteerd en als onomstotelijk beschouwd. Louwes werd nogmaals veroordeeld en ging nogmaals in cassatie. Daarop besliste de Hoge Raad dat het Hof de vrijheid had om nieuwe feiten aan de veroordeling ten grondslag te leggen. De veroordeling bleef in stand. Deze uitspraak van de Hoge Raad staat op zeer gespannen voet met het “ne bis in idem”, waarbij ook nog getwijfeld kan worden aan de waarde van dit DNA-spoor als doorslaggevend belastend feit.

Een andere uitspraak van de Hoge Raad betreft de zaak Baybasin. De veroordeling van Baybasin berustte uitsluitend op telefoontaps, die op dat moment nog werden beschouwd als aanvullend bewijs. Zonder verdere bewijzen zouden deze taps als bewijsmateriaal waardeloos zijn. Bij het beroep in cassatie van Baybasin op 21 oktober 2003 verklaarde de Hoge Raad echter: “Dat Nederland geen controle zou hebben over het functioneren van de tapkamers doordat er in Nederland geen kennis bestaat van de uit Israël afkomstige software is, voorzover dit al juist zou zijn, onvoldoende om aan te nemen dat er met telefoontaps is gemanipuleerd.” Daarop werd Baybasin veroordeeld tot levenslang! Inmiddels zijn er talloze bewijzen dat de taps waarop Baybasin werd veroordeeld, ernstig zijn gemanipuleerd. Opvallend is ook dat de media de Hoge Raad reeds op 6 februari 2003 waarschuwden voor de mogelijkheid van manipulatie en tapvervalsing.

Betrouwbaarheid telefoontaps in het geding, Zembla 6 februari 2003 duurt 38 minuten. De zaak Baybasin begin op minuut 12.11

We kunnen slechts concluderen dat de Hoge raad ook na de oorlog nog wel eens fout kan zijn. De vraag is dan hoe groot het zelfreinigende vermogen van dit hoogste college van rechters is. Binnenkort moet de Hoge Raad nogmaals oordelen in de zaak Baybasin. Het arrest van 21 oktober 2003 kan dan onmogelijk in stand blijven, omdat is gebleken dat met telefoontaps kan worden geknoeid en werd geknoeid! De vraag is nu of de Hoge Raad bereid is om op deze foute schreden terug te keren.

Buitenhof 29 april: de Hoge Raad begint bij minuut 35 en duurt 18 minuten.

In zijn installatierede sprak mr. Corstens:

De rechter is geen politicus. Hij heeft geen politiek programma dat hij moet uitvoeren. Hij is een ambachtsman die de rechtvaardigheid moet nastreven. Dat betekent dat hij feiten moet vaststellen en rechtsregels daarop moet toepassen. Soms laten die rechtsregels hem veel ruimte. Dan moet hij keuzes maken. Daarbij gaat hij belangen afwegen. Allerlei omstandigheden kunnen dan in het vizier komen. De uitkomst van die afweging moet op de rechtvaardigheid zijn gegrond.

Dat is de opdracht die de rechter heeft: rechtvaardigheid betrachten, ook al mishaagt hij daarbij soms de samenleving. Hij moet soms ingaan tegen luid verkondigde opvattingen of tegen een te opdringerige overheid, hij moet soms vrijspreken als alom wordt verlangd dat de verdachte “hangt” en soms veroordelen als velen menen dat iemand moet worden vrijgesproken. Hij moet die beslissingen natuurlijk goed beargumenteren. Op den duur zal het vertrouwen van de samenleving in de rechter die rechtvaardig is, groter zijn dan in de rechter die zijn oren zou laten hangen naar de eerste de beste stroming in de maatschappij.

In het volgende college voor de Open Universiteit refereert mr. Corstens een aantal malen aan de zaak Saman B., de veroordeelde Turkse vrouwenhandelaar die verlof kreeg en vertrok naar Turkije. Zie eventueel voor de achtergrond deze link. Het hoorcollege is gericht op aankomende rechters. Belangwekkend is de visie van mr. Corstens op de houding van de politiek, de wetgever en de kritiek van het publiek op rechterlijke uitspraken en de rechterlijke macht. De president van de Hoge Raad pleit voor respect, maar respect moet men verdienen!

prof. mr. Gerard Corstens over de positie en het domein van de rechter duurt 45 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

2 Reacties op “Mr. Geert Corstens: de Hoge Raad was fout in de oorlog”

Laat een reactie achter