Archief
Artikelen

De beroemde Duitse dichter en winnaar van de Nobelprijs voor Litteratuur Günter Grass heeft een gedicht geschreven. Dichters doen dat nou eenmaal, dat is niets nieuws, maar dit gedicht kwam uitgebreid in het nieuws. Dat maakte me nieuwsgierig… De hoogste tijd om mijn Duits weer eens op te halen! Eerst maar eens even de Duitse Wikipedia over hem raadplegen. En natuurlijk zijn biografie. Geboren in oktober 1927 in Danzig, een wijze oude man van 84 jaar. Het gedicht heet: Was gesagt werden muss en het gaat over de atoomwapens van Israël.

Zo mooi als Günter Grass kan ik het niet verwoorden. Zo breed als Günter Grass kan ik het ook niet verspreiden, maar met de boodschap ben ik het helemaal eens. Daarom vandaag een Duits gedicht, voorgelezen op video en mee te lezen op BOUblog onder de video. De Engelse vertaling staat hier. Een Nederlandse vertaling heb ik niet gevonden en daar waag ik me ook niet aan. Misschien dat onze onvolprezen vertaler Eheu dit graag wil doen. Tot slot volgt een interview met Günter Grass op 6 april, twee dagen nadat hij zijn gedicht publiceerde.

Was gesagt werden muss (Günther Grass) duurt 4 minuten.

Was gesagt werden muss

Warum schweige ich, verschweige zu lange,
was offensichtlich ist und in Planspielen
geübt wurde, an deren Ende als Überlebende
wir allenfalls Fußnoten sind.

Es ist das behauptete Recht auf den Erstschlag,
der das von einem Maulhelden unterjochte
und zum organisierten Jubel gelenkte
iranische Volk auslöschen könnte,
weil in dessen Machtbereich der Bau
einer Atombombe vermutet wird.

Doch warum untersage ich mir,
jenes andere Land beim Namen zu nennen,
in dem seit Jahren – wenn auch geheimgehalten –
ein wachsend nukleares Potential verfügbar
aber außer Kontrolle, weil keiner Prüfung
zugänglich ist?

Das allgemeine Verschweigen dieses Tatbestandes,
dem sich mein Schweigen untergeordnet hat,
empfinde ich als belastende Lüge
und Zwang, der Strafe in Aussicht stellt,
sobald er mißachtet wird;
das Verdikt ‘Antisemitismus’ ist geläufig.

Jetzt aber, weil aus meinem Land,
das von ureigenen Verbrechen,
die ohne Vergleich sind,
Mal um Mal eingeholt und zur Rede gestellt wird,
wiederum und rein geschäftsmäßig, wenn auch
mit flinker Lippe als Wiedergutmachung deklariert,
ein weiteres U-Boot nach Israel
geliefert werden soll, dessen Spezialität
darin besteht, allesvernichtende Sprengköpfe
dorthin lenken zu können, wo die Existenz
einer einzigen Atombombe unbewiesen ist,
doch als Befürchtung von Beweiskraft sein will,
sage ich, was gesagt werden muß.

Warum aber schwieg ich bislang?
Weil ich meinte, meine Herkunft,
die von nie zu tilgendem Makel behaftet ist,
verbiete, diese Tatsache als ausgesprochene Wahrheit
dem Land Israel, dem ich verbunden bin
und bleiben will, zuzumuten.

Warum sage ich jetzt erst,
gealtert und mit letzter Tinte:
Die Atommacht Israel gefährdet
den ohnehin brüchigen Weltfrieden?

Weil gesagt werden muß,
was schon morgen zu spät sein könnte;
auch weil wir – als Deutsche belastet genug –
Zulieferer eines Verbrechens werden könnten,
das voraussehbar ist, weshalb unsere Mitschuld
durch keine der üblichen Ausreden
zu tilgen wäre.

Und zugegeben: ich schweige nicht mehr,
weil ich der Heuchelei des Westens
überdrüssig bin; zudem ist zu hoffen,
es mögen sich viele vom Schweigen befreien,
den Verursacher der erkennbaren Gefahr
zum Verzicht auf Gewalt auffordern und
gleichfalls darauf bestehen,
daß eine unbehinderte und permanente Kontrolle
des israelischen atomaren Potentials
und der iranischen Atomanlagen
durch eine internationale Instanz
von den Regierungen beider Länder zugelassen wird.

Nur so ist allen, den Israelis und Palästinensern,
mehr noch, allen Menschen, die in dieser
vom Wahn okkupierten Region
dicht bei dicht verfeindet leben
und letztlich auch uns zu helfen.

Günter Grass – Interview bei 3sat Kulturzeit Extra (06.04.2012) duurt een half uur.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

12 Reacties op “Günter Grass: Wat gezegd moet worden…”

  • mr. drs. Bou:

    Dank je wel, Ben!

    Sargasso heeft het er ook over. Daarop meer achtergrond informatie plus een vertaling die ik ongevraagd heb overgenomen.

    Wat gezegd moet worden

    Günter Grass

    Waarom zwijg ik, verzwijg ik te lang
    wat overduidelijk is en in oefeningen
    werd doorgespeeld, aan het einde waarvan als overlevenden
    wij hooguit voetnoten zijn.

    Het is het beweerde recht op de eerste aanval
    die het van een praatjesmaker onderworpen
    en tot georganiseerd gejuich geleide
    Iraanse volk zou kunnen uitwissen,
    omdat op hun gebied de bouw
    van een atoombom wordt vermoed.

    Toch waarom sta ik mij niet toe
    dat andere land te noemen
    waarin sinds jaren -al wordt het geheim gehouden-
    een groeiend nucleair potentieel beschikbaar,
    maar niet controleerbaar is,
    omdat er niemand toezicht op houdt?

    Het algemene zwijgen over dit feit,
    waar zich mijn zwijgen aan heeft ondergeschikt,
    voel ik als een belastende leugen
    en als dwang, die straf in het vooruitzicht stelt
    zodra hij niet wordt geaccepteerd;
    het oordeel van het „antisemitisme“ is bekend.

    Maar nu, omdat uit mijn land
    dat van hoogsteigen misdaden,
    die met niets te vergelijken zijn,
    keer op keer ingehaald en beticht wordt,
    alweer en puur zakelijk, zij het
    genereus als „Wiedergutmachung“ gedeclareerd,
    nog een onderzeeër aan Israël
    zal worden geleverd, die vooral geschikt is
    om alles vernietigende explosieven
    daarheen te kunnen sturen, waar het bestaan
    van een enkele atoombom niet is bewezen,
    maar als vrees voldoende bewijs wil zijn,
    zeg ik wat gezegd moet worden.

    Maar waarom heb ik tot nu toe gezwegen?
    Omdat ik dacht dat mijn afkomst,
    die altijd besmet zal blijven,
    verbiedt, dit feit als uitgesproken waarheid
    het land Israël aan te doen,
    waar ik een band mee heb
    en dat wil blijven houden.

    Waarom zeg ik nu pas,
    oud geworden en met laatste inkt:
    De atoommacht Israël brengt
    de toch al broze wereldvrede in gevaar?
    omdat gezegd moet worden
    wat morgen misschien al te laat zou kunnen zijn;
    ook omdat wij –als Duitsers besmet genoeg-
    toeleverancier van een misdaad zouden kunnen worden,
    die te voorzien is, waardoor onze medeschuld
    door geen van de gebruikelijke excuses
    zou kunnen verdwijnen.

    En toegegeven: ik zwijg niet meer,
    omdat ik de leugens van het Westen
    beu ben; bovendien is te hopen
    dat velen zich van het zwijgen zullen bevrijden,
    de veroorzaker van het voorzienbare gevaar
    verzoeken om afstand te doen van het geweld en
    bovendien erop staan,
    dat een onbeperkte en permanente controle
    van het Israëlische nucleaire potentieel
    en van de Iraanse nucleaire installaties
    door een internationaal agentschap
    door de regeringen van beide landen wordt toegelaten.

    Alleen op deze manier zijn alle mensen, Israëliërs en Palestijnen,
    meer nog, alle mensen die in deze
    van waan beheerste regio
    dicht op elkaar als vijanden leven
    en uiteindelijk ook ons, te helpen.

    Vertaling door G. Drios

  • Beste BOU

    In huize Painted Bird, ex-vrachtvaart bouwjaar 1907 woonboot met belendend aangemeerd zeewaarig zeiljacht van het proto-type Pion [waar de productiemal van is getrokken, bouwjaar 1972] Workingclasshero, is de trutteltijd aangebroken. Om meteen het bewijs te leveren dat als je 7 jaar opeenvolgend de voorjaarsschoonmaak en het onderhoud en zo meer [zelfs de administratie loopt 7 jaar achter] overslaat, het 7 maal zoveel werk is om al dat achterstallige werk weer in te halen. Maar dat gaat lukken!

    Ik heb mijn ouders van oorlogsgetraumatiseert, de een vanuit de hongerwinter waarin zij haar moeder verloor, de ander bevestigd in zijn stalinisme doordat hij zich in Berlijn door de Russen bevrijd terugvond. Waar hij na een helse hongertocht langs werkkampen na daaruit gevlucht te zijn terecht was gekomen, nauwelijks nog in leven. Hun porties beleefde horror hebben hen er nooit van weerhouden hun liefde voor het leven lief te hebben. En daar ben ik ze dankbaar voor, al hadden al die verzwegen traumaas natuurlijk wel voor mij als eerst geborene een geweldige impact zonder ik begreep waar hun naïve liefde voor het leven en enorm sterke geloof in kameraadschap vandaan kwam. De een heilig overtuigd van de noodzaak tot het bevorderen van vrede, als oorlog je niet bevalt dan ga je niet in militaire dienst, desnoods laat je je daarvoor opsluiten of ga je in hongerstaking wat ik dus heb gedaan. De ander met zijn heilige overtuiging dat oorlogshandelingen als uiterste daad noodzakelijk zijn in de klassestrijd als je een revolutie wil winnen. Mij opschepend met een geweldig verantwoordelijkheidsbesef enerzijds, en afdwingend mij nooit in verleiding te laten brengen dusdanig carriërre te maken dat ik het heiligste van al het heilige, de arbeidersklasse zou gaan verzaken. In zijn geheel genomen hèt recept voor een langdurige psychotherapie onder dwang in bescheidenheid. Er zijn altijd grotere belangen dan jouw persoonlijke beslommeringen.

    Dit vertoogje om nog eens aan de hand van persoonlijke belevenissen duidelijk te maken dat mijn ouders gelijk hadden. Er zijn altijd grotere belangen dan de belevenissen, ook van een volk. Je jaagt de wereld geen angst aan alleen maar omdat je zelf denkt alle gelijk aan je zijde te hebben. En al helemaal niet omdat je op zeker moment op een punt uitkomt wanneer je je dreigen moet gaan waarmaken. Dat is één lesje voor dat volk. Ander lesje is dat de wereld absoluut geen begrip mag tonen voor dat soort aspiraties van een volk. Er moest door dat volk al lang geleden een begrip zijn bereikt dat liefde voor het leven de enig overblijvende weg is waarlangs vrede kan worden bereikt. Oorlogstraumaas moesten eigenlijk een heilzame werking hebben op opvolgende generaties van dat volk. Er bestaat geen recht op vergelding, ook al doe je nog zo je best om de hypocriesie van de wereld in jouw voordeel uit te buiten. Een toenemend aantal leden van dat volk, zelfs van de eerste generatie, hebben het oorlogszuchtige zionisme al de rug toe gekeerd maar komen in de mainstream massamedia niet uitvoerig aan het woord terwijl de spierballentaal van de zionisten dat wel doet. De kouweoorlogsrethoriek tegen de communisten heeft zich verplaatst naar een zelfde soort rethoriek tegen alles wat de expansiedrift van de apartheids schurkenstaat Israël terecht tegenwerkt. Sjonge wat komt dat alles mij toch bekent voor, en dan laat ik nog maar even in het midden wiens expansiedrift nou eigenlijk oorzaak was aan die kouweoorlog. Maar ondertussen blijft de wereld, maar vooral de regio rondom Israël en elke staat die het maar waagt het leven en de vrede lief te hebben, en daarover zich niet het zwijgen laat opleggen, bedreigt geworden met totale vernietiging. Israël zal spoedig het Non-Proliferation Treaty of NPT verdrag moeten ondertekenen en toezicht moeten toelaten. Op straffe van een boycot zoals zij bijvoorbeeld de Gazastrook boycotten. En dan kunnen zij nog zo zeggen dat zij niks totaal vernietigen maar wat is een boycot vergezeld van collectief straffen met lucht en grondoorlogen dan anders. Ik zie het de laatste decennia overal in de wereld gebeuren, en we waren erbij en keken ernaar.

    Zo en nu ga ik weer wat doen!
    Potver, de klok is stil gevallen op tien voor twee en zie in de rechteronderhoek van m’n beeldscherpje dat het al kwart over vier is. Grrrr
    Nou vooruit als toegift Stan van Houcke met een andere vertaling (vertaling: Tom Ordelman, 7 april 2012), een betere naar mijn smaak. En onnavolgbaar commentaar zoals we van hem gewend zijn. http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=G%C3%BCnter+Grass

  • mr. drs. Bou:

    Beste Sjuul,

    Dank voor de link naar Stan van Houcke! En wat een reeks van artikelen over dat gedicht van Günter Grass! Volgens mij mag ik misschien ook best wel zijn plaatje pikken…

    p.s.: ik voeg er nog even een permalink aan toe:

    Günter Grass. Wat Gezegd Moet Worden 3
    En in Nederland zwijgt de intelligentsia. Het probleem is dat Duitsland van een antisemitisch land een filosemitische staat is geworden. Moesten vroeger de joden lijden onder de Duitse rancune nu moeten de Palestijnen boeten voor het Duitse schuldgevoel. Duitsland blijft een probleem voor Europa, zoals Grass aangeeft. Uit De Contrabas. Literair weblog:
    ‘Tom Ordelman, bekend van de Facebookvertaalgroep, heeft het gedicht in het Nederlands vertaald. Omdat er copyright op rust, is een publicatie niet toegestaan zonder Grass om toestemming te vragen; we hebben deze regel deze keer omzeild, omdat het origineel overal al opduikt én omdat het gedicht een maatschappelijk geraas en getier op gang bracht en daarom ook interessant is voor Nederlandstalige lezers:

    Zie voor de vertaling dat artikel.

  • ankie:

    Een mooi gedicht van Gunter Grass. Wat is daar nou mis mee!?

    http://wakeupfromyourslumber.com/blog/lindquist/free-speech-vs-israel

  • ankie:

    Het is een oudje, maar nog steeds relevant!
    Norman Finkelstein – Hezbollah, the Honour of Lebanon.
    Geupload door lastprophet 786 op 17 februari 2008.
    http://www.youtube.com/watch?v=bDe65-nF3FQ&feature=player_embedded
    Video van bijna 10 minuten.

  • mr. drs. Bou:

    Why Iran Should Sue US at International Court of Justice

    By Franklin Lamb

    July 13, 2012 “Information Clearing House”

    — This observer’s best ever (and shortest) job involved “sort of” representing Iran before The Hague-based International Court of Justice back in the ancient history days of 1980 following the American hostage event when the US government sued the new Islamic Republic of Iran before the ICJ under Articles 22 (2), 24, 25, 26, 27 and 29 of the 1961 Vienna Convention on Diplomatic Relations as well as Article 111 (4) of the 1955 Treaty of Amity, Economic Relations and Consular Rights (USA/Iran).

    How I got the job following the collapse of the Ted Kennedy’s long-shot incumbent challenging primary presidential campaign where I worked on the issues staff, was that Iran’s charges d’affaires at its UN mission, Mr. Ali A, contacted US Senator James Abourezk who had just left the Senate and opened a law office in Washington DC, as James organized the Arab American Anti-Discrimination Committee (ADC) and worked for the cause of Palestine.

    The Iranian revolutionary government hired James’ law firm to represent Iran in the matter of the American government’s application at the ICJ. Or so we were given to understand.

    My job description could not have been better. It involved immediately putting together an international legal team of ICJ specialists and moving to The Hague to function as “case coordinator” and liaise with the World Court administration, monitor our case, making sure of timely filings, keep an eye on what the legal team on the other side was up to at the Court, and sundry other tasks.

    I quickly lined up three legal giants from my alma mater, the London School of Economics, including the scholarly, quiet, always deferential, and understated Dr. Bin Cheung, son of the former Foreign Minister from Taiwan, the posh, upper-upper British crust and elegant Professor David Johnson, who was my thesis advisor, and the out-of-control, bipolar, extremely abrasive, indefatigable and brilliant University of London International lawyer, Georg Schwarzenberger. I still recall the partly bald-headed “misogynous tyrant” (as some of his female students referred to “Herr Professor”) telling me in his heavy German accent, “Ve shall crush zee Americans at Den Hague!” and I had no doubt that with him as lead counsel we would have.

    One of the many stories about the prolific Professor Schwarzenberger, (his classic law treatise, Principles of Public International Law remains unmatched on jus cogens legal theory) was that in Germany during the early 1930’s, there were two dynamic and powerful egotistical personalities with nearly hypnotic charisma, plenty of fanatical supporters, and insatiable personal ambitions, who were bound to clash, probably sooner than later, and that post-Weimer Germany could not contain them both.

    As it turned out, Adolf Hitler stayed, Georg Schwarzenberger departed for England, and the rest is history.

    I packed my bag, and contacted my former landlady who had rented me a room three blocks from the ICJ, when I studied at the Academy of International Law at the Palais de le Paix. While looking for my passport, I got a phone call from my colleague at James’ office.

    Long story short, our job was over. Finished. Khalas! We were essentially fired or at least not formally hired.

    Ali A had just called James from the Iranian Mission at the UN and advised that the Iranian government had decided not to continue with our work or to dignify the American application with a responsive pleading which we had been preparing day and night for six weeks! We were in shock. How could this be? For sure we were going to win this case big-time or so we all believed.

    In “our” case, the ICJ’s 15 judge Tribunal, sitting en banc, politely expressed pro forma “regret that Iran did not appear before this court to present its responses.” The absence of Iran from the Court proceedings automatically brought into operation Article t53 of the ICJ Statute, under which the Court in default cases, is required, before finding in the Applicant’s favor, to satisfy itself that the allegations of fact on which the claim is based are well founded. Absent Iran, the American Application (Complaint) won on all points. During the intervening 32 years, Iran has lost every case brought against it in US Courts, never once on the merits but via default judgments that will eventually total more than ten billion dollars with more than half a dozen cases pending with the same predictable result.

  • Eheu:

    Lol! Echt grappig Bou deze quote. Intelligente Amerikanen zijn écht grappig (zie de klassieke am. literatuur). Jammer alleen dat het er zo veel zijn, -Amerikanen bedoel ik, die dóm zijn allicht, net als overal elders de meerderheid, maar wél de totale macht hebben. Dat van die meerderheid is niet zo’n probleem, -maar wel het feit dat ze sluwe ‘meesters’ hebben. Hoe groter de massa, hoe uitgekookter de ‘natuurlijke selectie’ eruit die de macht van haar stupiditeit ‘potentieert’.

    Gr.
    Eheu

  • mr. drs. Bou:

    Beste Eheu,
    Lamb vertelt het op een luchtige manier, maar het artikel gaat verder. Het blijkt dat ieder Amerikaans proces tegen Iran door de VS wordt gewonnen omdat Iran geen verdediging voert… Dat is wel wonderlijk!

  • Eheu:

    Welja, wat wil je ook VIA werkgevers/intermediairs als die waar deze man voor werkt (verder heb ik het hele artikel niet gelezen moet ik toegeven, maar ik HERKEN onmiddellijk ‘de logica’, maar of koos: correct me if I’m wrong!!- hoe dan ook heb ik effe hartelijk kunnen lachen, lijkt me in mijn situatie het sterkst mogelijke verzet.)
    Gr.

    Ach!

  • ankie:

    Norbert Blum – Die Wahrheit uber Israel und Palestina!
    Geupload door GegenNeoZionismus opp 30 april 2011. Video duurt 7.20 min.
    http://www.youtube.com/watch?v=0PWGn_5ecrw&feature=related

    Een pittige discussie in Duitsland.( een oudje maar nog steeds relevant)

  • mr. drs. Bou:

    At the Precipice of War: U.S. Military Build-Up Accelerates in the Persian Gulf

    By Ben Schreiner

    July 17, 2012 “Information Clearing House” — The familiar menace of U.S. war drums have resumed at a fevered pitch, as Iran finds itself once again firmly within the Pentagon’s cross hairs.

    According to multiple reports, the U.S. is currently in the midst of a massive military build-up in the Persian Gulf on a scale not seen in the region since prior to the 2003 U.S. invasion of Iraq. The military surge reportedly includes an influx of air and naval forces, ground troops, and even sea drones. Lest one forgets, the U.S. already has two aircraft carriers and their accompanying striker groups in the region.

    A growing sense of Iran war fever can also be seen mounting in Washington. For instance, in an effort to foil ongoing nuclear negotiations between Iran and the so-called P5+1 (the five permanent members of the U.N. Security Council plus Germany), a bipartisan group of 44 U.S. Senators recently sent a letter to President Obama urging the administration to “focus on significantly increasing the pressure on the Iranian government through sanctions and making clear that a credible military option exists.”

    Such hawkish posturing occurs despite the fact that the U.S. intelligence community (as well as the Israeli intelligence community, for that matter) finds no evidence that Iran has decided to pursue a nuclear weapon–the ostensible reason behind Western sanctions and threats of attack. Moreover, as an April Pentagon report states, Iran’s military doctrine remains one of self-defense, committed to “slow an invasion” and “force a diplomatic solution to hostilities.” (Compare this to the U.S. military doctrine rife with notions of global “power projection” and one sees where the credible threat lies.)

Laat een reactie achter