Archief
Artikelen

De Chagos archipel is een groep van zeven eilanden midden in de Indische Oceaan. Deze paradijselijke eilanden werden ooit bewoond door de Illois. Deze eilandengroep maakte deel uit van het Britse koloniale rijk, maar eind jaren ’60 van de vorige eeuw wilde de VS er graag een militaire basis vestigen. Daarom moest de hele bevolking maar weg! Zij werden gedwongen om op een schip te gaan en verplaatst naar het eiland Mauritius, op anderhalf duizend kilometer van hun eigen eiland. Daar werden ze aan hun lot overgelaten.

John Pilger is een Australische filmer en voor trouwe lezers van BOUblog is hij beslist geen onbekende. Hij heeft over de deportatie van de bewoners van de Chagos eilanden in 2004 een documentaire gemaakt: Stealing A Nation. Het is een verhaal van leugens, machtsmisbruik en de totale afwezigheid van enige zorg of respect voor de bewoners. Voor de deportatie waren zij gelukkig met hun bestaan, na de deportatie sterven ze van armoede en verdriet. Ze hebben heimwee, maar de hele archipel is nu in handen van de VS, die op een van de eilanden, Diego Garcia, de grootste militaire basis buiten de VS hebben gevestigd. De andere eilanden zijn onbewoond, maar vanuit Diego Garcia kon de VS zowel Afghanistan als Irak bombarderen. Uiteraard ligt Iran dan ook binnen bereik…

Een van de personen die in deze documentaire een rol speelt, is Lisette Talate. Onlangs kreeg John Pilger het bericht dat deze vrouw is overleden. Op zijn website heeft hij over haar en over de manier waarop haar hele volk werd ontheemd een artikel geschreven: The world war on democracy.
Update: 12 februari 2012: Het artikel is nu vertaald.

Lisette Talate is enkele dagen geleden overleden. Ik herinner me haar als een taaie intelligente dame, die haar leed met onwrikbare vastberadenheid verborg. Zij belichaamde het verzet van mensen tegen de oorlog tegen de democratie. Ik ving voor het eerst een glimp van haar op in een film van de Colonial Office (het Britse ministerie van koloniën) uit de jaren ’50. Die ging over de bewoners van de Chagos-eilanden, een kleine creoolse natie die ergens halfweg tussen Afrika en Azië in de Indische Oceaan leefde. De camera overzag de bloeiende dorpjes, een kerk, een school, een hospitaal, alles in een waas van natuurlijke pracht en vrede. Lisette herinnert zich dat de filmploeg haar en haar tienervriendjes toeriep: ‘Blijf lachen, meisjes!”.

Wat het paradijs van Lisette werd aangedaan heeft een urgente en universele betekenis, omdat het de gewelddadige en meedogenloze aard van een heel systeem achter een democratische façade symboliseert en de omvang van onze eigen indoctrinatie in zijn messianistische veronderstellingen.

In juli 2011 publiceerde de Amerikaanse historicus William Blum zijn ‘geactualiseerde opsomming van het Amerikaanse buitenlandse beleid’. Sinds de Tweede Wereldoorlog is de VS verantwoordelijk voor het volgende:

pogingen tot omverwerping van 50 regeringen, de meeste democratisch verkozen;
pogingen tot onderdrukking van volksopstanden of nationaal verzet in 20 landen;
grootschalige bemoeienissen in democratische verkiezingen in minstens 30 landen;
bombardementen op de bevolking van meer dan 30 landen;
poging tot moord op 50 buitenlandse leiders.

Stealing an Island vertelt een verhaal dat letterlijk een verborgen geschiedenis had moeten blijven. De ontruiming van de eilanden was een complot tussen de Britse en de Amerikaanse regering. Men deed alsof de eilanden onbewoond waren, op enkele gastarbeiders na. Toch hadden de bewoners allemaal voorouders die op het eiland waren geboren, de archipel was zeker in de 18e eeuw reeds bewoond. Ook deed men alsof er geen betaling voor deze eilanden had plaats gevonden, maar in feite kreeg Engeland een fikse korting op Amerikaans wapentuig. De ontheemde bevolking van Chagos voerde omstreeks 2000 actie voor terugkeer naar hun eiland en compensatie van de geleden schade. Toen hun verhaal bekend werd, vond de BBC dat Engeland zich moest schamen, maar uit de reportage van Pilger in 2004 blijkt dat aan deze misdaad tegen de menselijkheid helemaal niets was gedaan.

John Pilger – Stealing A Nation [2004] duurt 56 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

4 Reacties op “John Pilger: Hoe steel je een tropisch eiland”

  • mr. drs. Bou:

    uitzending EénVandaag over de Chagos Eilanden duurt 15 minuten.

    Uitzending van 23 september 2002 over de oorspronkelijke bevolking van de Chagos Eilanden in de Indische Oceaan. Deze bevolking werd veertig jaar geleden in het geheim van haar eigen eilanden verbannen door achtereenvolgende Britse regeringen. Dit met het doel om het grootste eiland van de Chagos archipel, Diego Garcia, aan de Verenigde Staten ter beschikking te stellen als militaire basis. Amerikaanse vliegtuigen maakten van deze basis gebruik voor de aanvallen op Irak en Afghanistan.
    Lees meer over de strijd van de Chagossians voor hun recht op terugkeer naar hun eilanden op http://www.chagossupport.org.uk

    De oorspronkelijke uitzending is verdwenen.

  • mr. drs. Bou:

    Tegenwoordig op Diego Garcia: Life. Diego Garcia

  • De Nederlandse vertaling van John Pilger: Obama’s oorlog tegen de democratie op http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/11/john-pilger-obamas-oorlog-tegen-de-democratie

    Lang maar dan heb ook wat. “‘John Pilger is een monument. In een steeds verder verblekend medialandschap blijft hij een stem van oprechte verontwaardiging. Hier haalt hij de massamedia onderuit, die voor hem een deel van het politieke systeem zijn. In zijn bekende stijl klaagt hij de Britse en Amerikaanse regeringen aan voor hun oorlog tegen de democratie.”‘

    “‘De militaire basis Diego Garcia
    Vandaag is Diego Garcia essentieel in de oorlog tegen democratie van Amerika en Groot-Brittannië. De zwaarste bombardementen op Irak en Afghanistan werden gelanceerd vanuit de enorme landingsbanen daar, waarnaast alleen nog het kerkhof en de kerk van de eilandbewoners als archeologische ruïnes staan. De terrassentuin waar Lisette voor de camera’s lachtte, is nu een versterkte bunker die de ‘bunker-busting’ bommen herbergt die de enorme B-52’s als vleermuizen naar doelwitten in twee continenten vervoeren.
    Een aanval op Iran zal van hieruit starten. Om het beeld van ongebreidelde criminele macht volledig te maken, heeft de CIA (Central Intelligence Agency = Amerikaanse staatsveiligheidsdienst in het buitenland) er een gevangenis in Guantanamostijl opgericht voor aan hen uitgeleverde slachtoffers dat ze Camp Justice noemen (Kamp Rechtvaardigheid)!”‘

  • mr. drs. Bou:

    Dank je wel, Sjuul. Ik heb de Nederlandse vertaling ingebracht in mijn artikel.

Laat een reactie achter

Recente reacties