Archief
Artikelen

Soms is het verhelderend om documentaires te bekijken in hun onderlinge context, dat wil zeggen: samen. Twee documentaires van de activist en filmer Philippe Diaz vertellen samen een wrang verhaal. Hoewel wij in het “Vrije Westen” in vrede en relatieve welvaart leven, leidt het economische systeem waar we deze welvaart aan danken tot armoede en geweld. Natuurlijk willen we dit niet, maar het lijkt wel een soort natuurwet, onveranderbaar en buiten onze macht. Dat is echter niet waar. Armoede in de Derde Wereld is geen natuurwet, maar het gevolg van eeuwen van economische plundering en exploitatie. Het geweld vloeit daar rechtstreeks uit voort.

De documentaire The end of poverty? gaat over de armoede in de Derde Wereld. Deze is niet het gevolg van het gebrek aan ontwikkeling van de mensen die daar wonen, maar van het Westerse systeem van uitbuiting en slavernij. De documentaire begint met Columbus die Amerika ontdekte, waarna de Spanjaarden en de Portugezen de “ontdekte” landen leeg roofden en de bevolking uitmoordden, of dwongen om te werken in de mijnen en op het land. Toen de inheemse werkkrachten niet voldoende bleken, ging men over tot een grootschalige mensenroof in Afrika. Het is niet toevallig dat dit economische beleid door de eeuwen heen heeft geleid tot een groeiende groep armen in de landen die aldus werden beroofd van hun grondstoffen en zelfs van hun bevolking!

The end of poverty? werd in 2008 geselecteerd voor het filmfestival van Cannes. Diaz bezocht voor deze docu verscheidene landen en interviewde een groot aantal mensen over de economische mechanismen die leiden tot armoede in deze landen, maar tot rijkdom in het “Vrije Westen”. De conclusie is duidelijk: de politiek van de vrije markt economie staat toe dat machtige landen de arme landen uitbuiten, zich meester maken van hun grondstoffen en de opbrengst in eigen zak steken. Als een arm land daar geen genoegen mee neemt, dan maken die machtige landen gebruik van militair geweld!

The End of Poverty? duurt een uur en 45 minuten.

In Siërra Leone wordt zichtbaar waar deze politiek van structurele uitbuiting toe leid. Terwijl Columbus bezig was om Amerika te “ontdekken”, voeren de Portugezen langs de kust van Afrika en “ontdekten” Siërra Leone. Het eerste exportproduct was negers, voor de plantages in Amerika. Toen na de Amerikaanse Burgeroorlog de slavernij was afgeschaft, bevonden zich talloze negers (ex-slaven) in Londen. Men besloot om hen een thuisland te geven in Siërra Leone. Zo werd Freetown gesticht en het land werd in 1808 een Engelse kolonie.

Het land is kunstmatig verenigd, er wonen 16 verschillende volkeren, elk met hun eigen taal en traditie. De officiële voertaal is Engels, maar uit de verschillende inheemse talen is een nieuwe taal ontstaan, Krio, die door de meeste mensen wordt verstaan. De bevolking is merendeels Moslim, al zijn er ook Christenen. Zowel de religieuze als de etnische tolerantie is groot, men trouwt onderling en er zijn geen religieuze of stammenconflicten.

In 1961 werd het land “onafhankelijk” van het westen, maar de economische uitbuiting bleef bestaan. De regering werd gevormd op de Westerse zogenaamd democratische manier. Er waren twee grote politieke partijen, de Sierra Leone People’s Party (SLPP) en de All People’s Congress (APC), met democratische verkiezingen die door de APC werden gewonnen. In 1991 brak er echter een burgeroorlog uit, die tot 2002 zou duren. Het Revolutionary United Front (RUF) begon een gewapende opstand, die door de regering werd onderdrukt door middel van buitenlandse troepen, voornamelijk afkomstig uit Nigeria en gesteund door Engeland. Deze militaire en economische macht heet Economic Community of West African States Monitoring Group (ECOMOG). Het resultaat was een bloedbad! Men schat dat 200.000 mensen omkwamen, waarvan talloze onschuldige burgerslachtoffers van de bombardementen met clusterbommen. Ook verloren talloze mensen hun handen of voeten, die door de opstandelingen werden afgehakt. Zij roofden ook kinderen die werden ingezet als kind-soldaten. Een groot deel van de bevolking raakte ontheemd en is nu afhankelijk van hulp in vluchtelingenkampen. Het doel van de RUF, het bevrijden van Siërra Leone van buitenlandse exploitatie, werd volledig uit het oog verloren en ondergesneeuwd in de oorlogspropaganda.

Siërra Leone is rijk, de aarde is er vruchtbaar en er zijn waardevolle delfstoffen, waaronder diamanten, goud, titanium, bauxiet en ijzer. De bevolking is echter straatarm, omdat alle mijnen in handen zijn van buitenlandse corporaties. De waardevolle grondstoffen gaan naar het “Vrije Westen” en de bevolking blijft achter met lege handen. Om deze politiek te kunnen voortzetten, moet er een regering zijn die meewerkt aan deze politiek van “vrije handel”. De documentaire The Empire in Africa is gemaakt in 2006 door Philippe Diaz. Hij bevat vreselijke beelden van de burgeroorlog: de slachtpartijen, de armoede en ellende. Diaz vertelt daarnaast ook hoe de politiek van de Verenigde Naties er op gericht was om een “cliënt regering” aan de macht te houden, waarbij het lot van de bevolking niet ter zake deed. De kapitalistische markt van het vrije westen creëerde aldus een van de ergste humanitaire rampen van de 20e eeuw!

The Empire in Africa duurt een uur en 28 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

4 Reacties op “Het einde van de armoede? en het Empire in Afrika”

  • localmc:

    And another Example : Kambale Musavuli: Congo is essential to the American military and aerospace industry, the consequence we can view in this half hpur interview and background information with Kambale Musavuli . Playlist : http://www.youtube.com/playlist?list=PL15CD9B2111959C86

  • mrpettjo:

    De werkelijke redenen waarom het Westen intervenieert in Mali..:

    Wat nu interessant is, na even te hebben gezocht, blijkt er een rapport te zijn uit 2006 die gaat over de olie- en gaspotentie in Mali, en hoe de World Bank betrokken is bij het exploiteren hiervan. De exploitatie was er nooit, maar de potentie wel. Bekijk dit rapport. Of het Westen hierachter aan zit, is een mogelijkheid, maar toch ook een grote vraag. Nigeria produceert vele malen meer.

    Mali bevat tal van minerale bronnen

    Maar wat niet minder interessant is: Mali is van een land zonder goudproductie, gegroeid naar een land dat bij de drie grootste goud producerende landen in Afrika hoort ! De goud sector in Mali is enorm gegroeid vanaf de jaren 90. ( lees hier)

    http://xandrah.wordpress.com/2013/01/17/update-malifrankrijk-mali-heeft-wat-het-westen-hebben-wil/

  • mr. drs. Bou:

    Goede morgen, mrpettjo, en dank je wel. Na Libië volgt Mali, vanwege het GOUD. Op de TV gaat het alleen over radicale Islamitische rebellen die moeten worden bestreden, maar de goudkoorts wordt verzwegen. En zeg ook vooral niet AFRICOM!

    Mali and the Scramble for Africa
    A New Wave of Barbarism
    By Ben Schreiner
    Global Research, January 14, 2013

    The French military intervention into Mali on Friday — France’s second in as many years into a former African colony — was reportedly “seconded” by the United States. This ought to come as no great surprise, given the Pentagon’s deepening penetration into Africa.

    According to the U.S. Africa Command (AFRICOM), the Pentagon plans on deploying soldiers to 35 different African countries in 2013. As NPR reports, upwards of 4,000 U.S. soldiers will “take part in military exercises and train African troops on everything from logistics and marksmanship to medical care.” (The Malian army officer responsible for the country’s March coup just so happened to have received U.S. military training.)

    Of course, the U.S. military already has a significant on-the-ground presence in Africa. For instance, the “busiest Predator drone base outside of the Afghan war zone” — with 16 drone flights a day — is located at Camp Lemonnier in Djibouti.

    But as the Army Times notes, “the region in many ways remains the Army’s last frontier.” And in order to satiate the U.S. appetite for global “power projection,” no frontiers are to be left unconquered.

    The War on Libya – Blowback in Mali

    Our Government and media may often ignore the price of Western interventions, but in future conflicts and fuel for radical Islamist groups, it is still paid nonetheless.

    By Owen Jones

    January 15, 2013 “The Independent” —

    No scrutiny, no build-up, no parliamentary vote, not even a softening-up exercise. Britain is now involved in yet another military conflict in a Muslim land, or so we have been informed. British aircraft are flying to Mali while France bombs the country, arguing that Islamist militia must be driven back to save Europe from the creation of a “terrorist state”. Amnesty International and West Africa experts warned of the potential disaster of foreign military intervention; the bombs raining on the Malian towns of Konna, Léré and Douentza suggest they have been definitively ignored.

    Mali’s current agony has only just emerged in our headlines, but the roots go back generations. Like the other Western colonial powers that invaded and conquered Africa from the 19th century onwards, France used tactics of divide-and-rule in Mali, leading to entrenched bitterness between the nomadic Tuareg people – the base of the current revolt – and other communities in Mali.

    To some Westerners, this is a distant past to be ignored, moved on from, and certainly not used to preclude noble interventions; but the consequences are still being felt on a daily basis. Initially, the French Foreign Minister, Laurent Fabius, suggested its colonial legacy ruled out a France-led intervention; its sudden involvement is far more rapid than expected.

    The Bombing of Mali Highlights all the Lessons of Western Intervention

    The west African nation becomes the eighth country in the last four years alone where Muslims are killed by the west

    By Glenn Greenwald

    January 14, 2013 “The Guardian” —

    As French war planes bomb Mali, there is one simple statistic that provides the key context: this west African nation of 15 million people is the eighth country in which western powers – over the last four years alone – have bombed and killed Muslims – after Iraq, Afghanistan, Pakistan, Yemen, Libya, Somalia and the Phillipines (that does not count the numerous lethal tyrannies propped up by the west in that region). For obvious reasons, the rhetoric that the west is not at war with the Islamic world grows increasingly hollow with each new expansion of this militarism. But within this new massive bombing campaign, one finds most of the vital lessons about western intervention that, typically, are steadfastly ignored.

    First, as the New York Times’ background account from this morning makes clear, much of the instability in Mali is the direct result of Nato’s intervention in Libya. Specifically, “heavily armed, battle-hardened Islamist fighters returned from combat in Libya” and “the big weaponry coming out of Libya and the different, more Islamic fighters who came back” played the precipitating role in the collapse of the US-supported central government. As Owen Jones wrote in an excellent column this morning in the Independent:

  • mr. drs. Bou:

    Nog meer Mali:

    2013 and the new Scramble for Africa

    By Chris Marsden

    January 17, 2013 “Information Clearing House” –

    France’s military aggression in Mali is only the latest expression of a renewed Scramble for Africa being undertaken by all of the continent’s former imperialist overlords. This involves not only those powers that directly ruled Africa from the late nineteenth century through to the 1960s, such as France and Britain, but above all the United States.

    Paris has never fully abandoned its imperial designs on Africa, as its recent record in Rwanda and Libya demonstrates all too brutally. It still has 9,000 troops stationed in the Ivory Coast, Senegal, Gabon, Central African Republic, Chad and Djibouti. Its return to Mali is not about combating Al Qaeda and Islamist fundamentalism, but rather a means of staking its claim to the country’s uranium, gold and untapped oil deposits and those of the West African region and throughout a landmass recently proclaimed by President Francois Hollande as “the continent of the future.”

    It is as yet unclear whether the US will go beyond providing aerial support to France in Mali. But if it does not, it is only because it does not want to help a rival predatory power. 2013 opens amid a whole number of military operations being waged by Washington in a continent upon which America now depends for fully a quarter of the oil and raw materials it consumes—including oil, gold, diamonds, copper, iron and big money crops such as cocoa.

    By Design: French Mali Invasion Spills into Algeria

    By Tony Cartalucci

    January 17, 2013 “Information Clearing House” –

    Exactly as predicted, the ongoing French “intervention” in the North African nation of Mali has spilled into Algeria – the next most likely objective of Western geopolitical interests in the region since the successful destabilization of Libya in 2011.

    In last week’s “France Displays Unhinged Hypocrisy as Bombs Fall on Mali” report, it was stated specifically that:

    “As far back as August of 2011, Bruce Riedel out of the corporate-financier funded think-tank, the Brookings Institution, wrote “Algeria will be next to fall,” where he gleefully predicted success in Libya would embolden radical elements in Algeria, in particular AQIM. Between extremist violence and the prospect of French airstrikes, Riedel hoped to see the fall of the Algerian government. Ironically Riedel noted:

    Algeria has expressed particular concern that the unrest in Libya could lead to the development of a major safe haven and sanctuary for al-Qaeda and other extremist jihadis.

    And thanks to NATO, that is exactly what Libya has become – a Western sponsored sanctuary for Al-Qaeda.

    Preplanned Mali invasion reveals France’s neo-colonialistic agenda

    By Finian Cunningham

    January 16, 2013 “Information Clearing House” –

    The speed and extent with which French warplanes have been deployed over the weekend in the West African country, Mali, point to a well-honed plan for intervention by the former colonial power.

    Indeed, such is the careful choreography of this salient military development that one could say that the French have finally given themselves a green light to execute a plan they had been pushing over several months. That plan is nothing less than the neocolonial re-conquest of its former colony in the strategically important West African region.

Recente reacties