Archief
Artikelen

Op 28 juni 2009 werd in Honduras een coup gepleegd, waarbij president “Mel” Zelaya werd ontvoerd naar Costa Rica en vervangen door vicepresident Micheletti. Op 21 september lukte het Zelaya om terug te keren naar de hoofdstad Tegucigalpa, waar hij onderdak vond in de Braziliaanse ambassade. Op 29 november zouden er verkiezingen zijn. De illegale regering van Micheletti was nog door geen enkel land erkend, maar een democratisch gekozen regering zou men wel kunnen erkennen. De militaire terreur maakte echter dat de komende verkiezingen allerminst konden doorgaan voor vrij en democratisch. In oktober werd er door diplomaten uit de VS dan ook druk onderhandeld tussen Zelaya en Micheletti, in de hoop dat zij op tijd tot een vergelijk zouden komen. Begin november was er nog niets opgelost.

Zelaya zat nog steeds vast in de zwaar belegerde Braziliaanse ambassade. Op straat maakte het leger letterlijk gehakt van de demonstranten. Ook werden er mensen vermoord of gevangen gezet, uit de vrouwenbeweging en andere sociale bewegingen, waarbij vooral leerkrachten het doelwit leken. Onder deze terreur wilde men democratische verkiezingen houden om de coup te legitimeren. De VS beloofde als eerste, en op voorhand, om de verkiezingsuitslag te erkennen! De ene kandidaat na de andere trok zich terug, vaak als teken van afkeuring voor deze verkiezingen. De keuze was ten slotte nog slechts tussen twee kandidaten die de coup steunden: Elvin Santos en Porfirio Lobo. De vraag is dan niet wie zal winnen, want dat is lood om oud ijzer, maar hoeveel mensen er gaan stemmen. Oproepen om deze verkiezingen te boycotten werden daarom tot terrorisme verklaard en bedreigd met jaren gevangenisstraf.

Op de dag van de verkiezingen zat Zelaya nog steeds opgesloten in de belegerde ambassade. Alle internationale waarnemers lieten het afweten, de verkiezing werd slechts gecontroleerd door de junta. Deze “vrije en democratische verkiezing” werd gewonnen door Porfirio (Pepe) Lobo. Volgens hem was de opkomst 62%, maar de opkomst leek veel en veel lager. Ook waren de verkiezingen in rust en vrede verlopen, open en transparant, waarbij men de veldslag tussen demonstranten en de politie in San Pedro Sula (de op een na grootste stad) voor het gemak over het hoofd zag. Daarna werd het regime van Lobo internationaal erkend, als eerste door Israël, de VS, Panama, Columbia, Peru en Costa Rica, daarna door vrijwel alle andere landen. Alleen sommige Zuid Amerikaanse landen, waaronder Venezuela, Bolivia, Brazilië en Argentinië, weigerden om dit valse spel mee te spelen.

Nothing Resolved in Honduras, 5 nov. 2009

Should Gates and Clinton be forced out over Honduras coup?, 11 nov. 2009

Honduras: Elections as coup laundering, 28 nov. 2009

The Resistance Marches in El Progreso, 29 nov. 2009

Election Day Repression and Fraud in Honduras

Low Turnout and Electoral Fraud in Honduras, 30 nov. 2009

US Flip-Flops on Honduras Vote, 30 nov. 2009

Exclusive: Honduran elections exposed, 6 dec. 2009

Honduras: An election validated through blood and repression, 7 dec. 2009

Tot zover de vrije en democratische verkiezingen in Honduras. Dat belooft nog wat voor Libië, waar volgend jaar “vrije verkiezingen” zullen worden gehouden. De meest geliefde kandidaten doen echter niet meer mee. Gaddafi ligt ergens in de Sahara onder het zand en zijn zoon Saif el Islam is “voortvluchtig”, tegen hem loopt een bevel tot uitlevering aan het Strafhof in Den Haag. Op de Gaddafi’s kan men niet stemmen. De keuze tussen een reeds “gekozen” olie-rat en een nog onbekende waterrat is dan lood om oud ijzer, net als bij de verkiezingen in Honduras.

(wordt vervolgd…)

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter

Recente reacties