Archief
Artikelen

Het vorige artikel, over democratie, was een herplaatsing van een artikel uit de herfst van 2009. In sommige Zuid-Amerikaanse landen, zoals Venezuela, Brazilië, Bolivia en Argentinië, is de stembus-democratie versterkt met een democratie van directe participatie. Dit betekent dat de arbeiders zeggenschap hebben over hun arbeidsomstandigheden en dat de opbrengst van hun arbeid eerlijk wordt verdeeld. Dit gaat echter ten koste van de winst die in een kapitalistische democratie wordt uitgekeerd aan aandeelhouders of eigenaren van een bedrijf. De corporaties zien daarom liever een stembus-democratie waarin niets of niemand hen belet om winst te maken! De bevolking denkt daar meestal anders over. In Honduras wilde president Zelaya het volk meer zeggenschap geven. In juni 2009 leidde dit tot een staatsgreep waarbij Zelaya werd verbannen. Sindsdien is Honduras een van de meest ongelukkige landen ter wereld.

De republiek Honduras ligt in Midden Amerika, op de landengte tussen de grote drugs-landen Colombia en Mexico, met als buurlanden Nicaragua, El Salvador en Guatemala. Vroeger heette het land Spaans Honduras, het huidige Belize heette toen Brits Honduras. Tot de komst van de Spanjaarden was Honduras het land van de Maya’s, maar in de 16e eeuw werd het een kolonie van Spanje. De voertaal is nu Spaans en de meest dominante religie is Rooms Katholiek. In 1821 werd Honduras onafhankelijk van Spanje, sindsdien is het een republiek, maar wel een bananenrepubliek!

Honduras telt ruim 8 miljoen inwoners, waarvan ruim 1,2 miljoen in de hoofdstad Tegucigalpa. Bijna 28% van de bevolking is werkloos en minstens 50% leeft beneden de armoedegrens. Toch is het land niet arm. Er wordt goud, zilver, lood en zink gewonnen, maar de mijnen zijn in handen van buitenlandse corporaties. Ook is de grond er meestal vruchtbaar, maar de meest vruchtbare grond is in handen van grootgrondbezitters die plantages aanleggen van monocultuur voor de export. Vroeger waren dat alleen bananen, maar nadat een ziekte veel plantages had verwoest, ging men soms over op kokospalmen voor de biobrandstof. Het land is rijk, maar de bevolking is straatarm.

In principe is Honduras een (stembus-)democratische republiek. In 2006 kwam president Manuel Zelaya op democratische wijze (via verkiezingen) aan de macht. In 2008 sloot Honduras zich aan bij de ALBA, de socialistische landen van Midden- en Zuid-Amerika, waaronder Bolivia, Cuba en Venezuela. De ALBA-landen willen onderling handel drijven in hun eigen valuta, de SUCRE, zonder de dollar! In het land van de dollar Vrijheid en Democratie is men daar meestal niet blij mee. Zelaya wilde ook een referendum houden over een mogelijke wijziging van de grondwet, waardoor de bevolking meer macht zou kunnen krijgen. Daarop greep het leger in!

Op 28 juni 2009 werd Zelaya gearresteerd, ontvoerd en verbannen naar Costa Rica. Er vond een staatsgreep plaats, deze staat ook op Wikipedia. Er werd massaal gedemonstreerd tegen deze coup, maar de demonstraties werden met geweld neergeslagen. In september 2009 werden zelfs alle mensenrechten opgeschort! Dit besluit werd weliswaar onder druk van de internationale gemeenschap een maand later weer ongedaan gemaakt, maar met de mensenrechten is het sindsdien droevig gesteld in Honduras. Kleintje Muurkrant zegt:

Hondurashes to ashes maandag 12 juli 2010

Nu we het toch over Honduras hebben. Vorig jaar pleegde een peletonnetje in de States opgeleide en met M16-s rondzwaaiende metaalvreters een inval in de woning van toenmalig president Zelaya. Ze namen hem mee in zijn pyjama en zette hem op een vliegtuig naar het door Washington beheerde Costa Rica. Oplazeren. Democratisch gekozen? Ja en? Geen links gelul hier. Wij maken wel uit wat goed is voor de bevolking.
Nou, dat laatste heeft die bevolking geweten. Back to the eighties. Er zijn inmiddels zonder al teveel ruchtbaarheid alweer honderden mensen gekeeld door frisse doodseskaders. En duizenden in elkaar geramd of illegaal opgesloten. Waaronder opvallend veel journalisten, leraren en vakbondsleiders. Wat in Iran een schande is, is in Honduras blijkbaar helemaal prima.
De regie van deze stiekeme bloedbruiloft is in handen van dezelfde humane lieden die in die jaren tachtig zich zo fijn hebben uitgeleefd en de op corrupte wijze gekozen pinokkio-president Lobo in hun kontzak hebben. En wat doet onze Nobelprijswinnaar voor de Vrede en kampioen van de democratie daaraan? Geen hol. Behalve dan op de golfbaan. Een hoop babbels, weinig wol. En daarmee is hij niks meer en niks minder dan zijn ellendige voorgangers. Yes, we can? No, we can’t.

Dat was verleden jaar zomer. Over de huidige situatie meldt Kleintje:

Hondurashes to ashes (2) dinsdag 1 november 2011

Nee, het gaat prima in Honduras. Sinds die Zelaya in 2009 met steun van Obomba buiten de deur werd gezet is er in de linkse kerk al flink geruimd. Journalisten, vakbondleiders, leraren, weg ermee. Wie babbels heeft wordt gekeeld. Er vallen nu volgens officiële gegevens maandelijks al meer dooien dan in Kabul en omgeving. Ook boeren met een stukkie land lopen een goeie kans op een onvrijwillige toetreding tot het koor der engelen. Hun land komt vervolgens in handen van de grote jongens die het huidige marionettenregime van Porfirio Lobo Sosa een warm hart toedragen. Geen wonder, want die doet geen reet aan hun toenemende aandeel in de wereldwijde handel in snorkelwaar. Integendeel. Met hulp van hun doodseskaders annex transportmedewerkers is de toevoer van het witte goud in de VS inmiddels al voor de helft in Hondurese handen. Nog even en we hebben een tweede Mexico. En als we ons niet vergissen is dat ook de bedoeling van de USSA.
Zo heeft Obomba zijn zetbaas voor volgend jaar al 68 meloen dollar hulp toegezegd en 45 meloen uitgetrokken voor de uitbreiding van de Amerikaanse militaire aanwezigheid in het land. Inclusief de uitbouw van de vliegbasis in Palmarola, waar ook de befaamde drones zullen worden geïnstalleerd. En hij heeft 200 meloen uitgetrokken voor de war on drugs aka de bescherming van de meest betrouwbare drugslord en het uitroeien van diens concurrentie. Dit vooral om de prijsontwikkeling op de snorkelmarkt onder controle te kunnen houden en een beroep te kunnen doen op eerder genoemde lord als er in Washington onverhoopt weer een al te groot gat valt in de financiële sector. De bevolking? Die moet zijn bek houden. Wat een wereld.

Als Kleintje Muurkrant zoiets zegt, dan klinkt het misschien niet serieus, maar het is wel degelijk ernstig. Bij The Real News heeft men de coup van Honduras vanaf het begin gevolgd. Het blijkt een lang verhaal, te lang voor één artikel, maar spannender dan fictie! Tot op heden loopt het echter niet goed af. In deze hele gang van zaken herkent men de strategie van de huidige machthebbers.

Military coup in Honduras, 29 juni 2009

De manier waarop deze coup begon, doet sterk denken aan de mislukte CIA-coup van 2002 tegen Hugo Chavez van Venezuela. In het presidentiële paleis waren op dat moment toevallig twee onafhankelijke filmers uit Ierland aanwezig: Kim Bartley en Donnacha O’Brian. Zij hebben de hele coup tegen Chavez gefilmd. Voor wie hem nog niet heeft gezien, dient deze herplaatsing:

THE REVOLUTION WILL NOT BE TELEVISED duurt een uur en 15 minuten.

Om de situatie in Honduras te begrijpen, is het goed om ook even te kijken naar de buurlanden: Nicaragua, el Salvador en Guatemala. In al deze landen heeft in de laatste decennia van de vorige eeuw een langdurige burgeroorlog plaats gevonden, waarbij de opstandelingen vaak werden gesteund door de CIA. In het Iran-Contra schandaal, dat bestond uit illegale wapenleveranties aan Iran in de oorlog van Irak tegen Iran, ging de opbrengst van de wapenleveranties naar de rechtse guerilla tegen de Sandinistische regering van Nicaragua, dit in ruil voor drugs! Ook in andere landen van Midden- en Zuid-Amerika was de VS op die manier bezig. Tegenwoordig heeft de VS het in al deze landen druk met de strijd tegen drugs! In deze bananenrepublieken heerst grote armoede onder de bevolking, terwijl de yankee-dollar het voor het zeggen heeft!

In Guatemala zijn net verkiezingen gehouden, die werden gewonnen door de gepensioneerde generaal Otto Pérez Molina, die ooit studeerde aan de School of the Americas. Hij is vermoedelijk uiterst rechts. Ook in Nicaragua zijn net verkiezingen gehouden, waarin de vorige president, Daniel Ortega, werd herkozen. Hij staat bekend als gematigd links.

Ortega wins landslide re-election

In El Salvador is begin 2009 een nieuwe president gekozen, Mauricio Funes, die wordt beschouwd als gematigd links. In een interview vertelt hij over de armoede, de drugsbendes en de dilemma’s van zijn land.

Interview with El Salvador’s President-Elect Mauricio Funes

In de landen op de smalle landengte tussen Colombia en Mexico heersten ooit de Amerikaanse bananen-corporaties. Als een regering hen ook maar een strobreed in de weg legde, dan volgde er een “revolutie”. Op dit moment heersen er de drugslords, gesteund door de CIA. In de “strijd tegen drugs” gaan miljarden om, zowel door de prijsopdrijving die voortvloeit uit het verbod op drugs, als door de wapens die als warme broodjes worden verkocht aan de drugslords zowel als hun bestrijders. De “war on drugs” geeft de VS ook een excuus om de legers van deze landen te bewapenen en te trainen. Daarna kunnen ze worden ingezet tegen ongewapende demonstranten die een verbetering willen voor de bevolking. In de coup van 2009 in Honduras vinden we deze elementen terug. Omdat het verhaal te lang is om in een artikel te plaatsen, volgt daarover binnenkort een vervolgverhaal.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter

*