Archief
Artikelen

Wat is democratie? In de VS is het de vrijheid om eens in de vier jaar een president te kiezen uit twee kandidaten die middels de massamedia geselecteerd zijn door het groot-kapitaal. In Iran kiest men uit vier kandidaten die volgens de Islamitische grondwet geselecteerd zijn door de Ayatollahs. In Nederland kan men stemmen op politieke partijen, de aldus gekozen partijen vormen de Tweede Kamer, die vervolgens een regering formeren, vaak zonder enige relatie met de verkiezingsuitslag. Men noemt dit representatieve democratie, omdat er mensen worden gekozen die daarna namens de kiezers de beslissingen nemen.

Deze stembus-democratie is nauwelijks democratisch, het is een dictatuur van politieke partijen. Democratie gaat om een gelijke verdeling van macht en vooral van economische middelen. In een democratisch systeem kunnen mensen zelf beslissingen nemen over aspecten van de samenleving die hen direct raken. Men noemt dat participerende democratie, omdat de beslissingen worden genomen door de mensen die het aangaat. Maar dat kost wel meer tijd en moeite. Alle mensen moeten immers voortdurend deelnemen aan een dergelijke besluitvorming…

De volgende documentaire gaat over de participerende democratie in Zuid-Amerika, waar de zogenaamd democratische VS jaren lang dictators aan de macht bracht en in het zadel hield. Dit leidde tot grote rijkdom voor enkelen en tot bittere armoede voor het merendeel van de bevolking. In landen als Venezuela, Brazilië, Bolivia en Argentinië is nu een vorm van democratie in opkomst waarin alle mensen daadwerkelijk participeren in dat wat hun leven bepaalt: het bestuur van hun buurt, hun fabriek, gezondheidszorg en zo voort. Zij hebben rechtstreeks inbreng in het beleid en ze bepalen gezamenlijk waar geld aan zal worden besteed. Deze socialistische vorm van democratie is nieuw en bijzonder verfrissend. Helaas is onlangs in Honduras dit democratische proces weer doorkruist, dit omwille van de “vrije handel”, het Amerikaanse democratische model. De participerende democratie in Zuid Amerika wordt door de VS voortdurend bedreigd.

Beyond Elections is een documentaire uit 2008 van de Braziliaanse regisseur Sílvia Leindecker en de schrijver Michael Fox. De Spaanse teksten zijn ondertiteld in het Engels. De documentaire staat in 16 delen op YouTube en hij valt in 8 delen uiteen. Een doorlopende stream heb ik helaas niet kunnen vinden, maar deze documentaire verdient het om te worden bekeken in groter formaat.

Beyond Elections duurt een uur en 55 minuten.

Bekijk deze docu op YouTube, deel 1.

Inleiding:

Deel 1. Participatory Budgeting:

Deel 2. Communal Councils in Venezuela:

Deel 3. Coöperaties:

Deel 4. Social Movements:

Deel 5. Constitutionele Vergaderingen:

Deel 6. In de naam van “Democratie”:

Deel 7. Internationale Organisaties:

Deel 8. Een Democratische Democratie:

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

71 Reacties op “Wat is democratie?”

  • Anoniem:

    BOUblog wat heb je altijd een goede inhoudelijke postings. Werd de MSM maar voorzien van je bijdragen.

  • Een democratie is een land waarin naar de burgers en hun wensen serieus (SERIEUS!) geluisterd wordt, indachtig het welbekende -maar vaak arrogant ontkende- feit dat eenvoudige mensen vaak, óók al door ervaring, wijzer zijn dan de meeste beroepsgedeformeerde politici, vooral ook die welke van de schoolbanken, rechtstreeks of met een uiterst korte omweg, de politiek zijn ingerold, zonder enige praktische maatschappij- of mensenkennis, en zonder enige wezenlijke betrekking met mens of maatschappij.
    Zonder écht sociaal gevoel dus.

    Als het goed is maakt de dienstdoende (DIENST!!doende-want vertegenwoordigende en dus slechts gemandateerde en verantwoordingsplichtige) regel-ploeg de burgers in een democratie duidelijk wat wel en wat niet kan.
    En geeft daar GELDIGE verklaringen voor. Géén drogredenen.
    De regelploeg legt aan de burgers ook verantwoording af. Zéker wanneer daar bij herhaling om gevraagd wordt.

    Bovendien levert zo’n ploeg het land niet uit aan een ander land of aan een organisatie van andere landen.

    Eveneens verspilt men in een democratie NIET het geld van de burgers, en al helemaal niet aan bodemloze putten (*).

    En óók al helemaal NIET, beperkt men de vrijheid van de burger verder dan de grens die Martin Buber aangaf: ‘Jouw vrijheid houdt op waar die van een ander begint’.

    In een democratie beschermt de gemandateerde groep de burgers, en dan vooral de zich voelende échte burgers, die aan het betreffende land hun identiteit ontlenen.

    Zeker NIET in gelijke mate de quasi-burgers die bij herhaling trachten de democratie om zeep te helpen of te ontkennen.
    De laatsten wijst men terecht en past eventueel, zo nodig in gradatie verschillende, corrigerende maatregelen toe.

    Gevolgtrekkingen uit bovenstaande redenering, tekorten erin, alsmede constateringen van abberaties in het Nederlandse systeem, worden gaarne door mij gelezen in dit item.

    (*)putten gegarandeerd bekend bij de sitebeheerder.

  • BOU:

    Observator, in JOUW democratie bestaat er nog altijd een regel-ploeg die DIENST doet voor de burgers. In een participerende democratie regelen die burgers dat zelf.

    Dat kost natuurlijk wel wat meer tijd en moeite, maar het blijkt een bevredigende activiteit. Collectief je eigen leven regelen, dat is nog wel eens wat anders dan die VOC-mentaliteit!

  • Goed (idealistisch) idee, Bou, maar ‘burgers regelen dat zelf’ zal voor geen millimeter werken!

  • BOU:

    Observator, neem nou eens even de tijd om de reportage te bekijken, voor je reageert. Dan zie je hoe het werkt! Helaas worden alle landen waarin de participerende democratie tot dominante politieke beleidslijn is geworden, door de VS beschimpt, bedreigd en aangevallen. Venezuela, Brazilië, Argentinië, Bolivia en Cuba zijn het voortdurende doelwit van de wraak van de VS.

    Hun enige misdaad is dat ze collectief hun eigen leven regelen!

  • Bou, ook zonder de reportage te bekijken kan ik je vertellen dat, alle goede bedoelingen ten spijt, de zelfregulering van burgers een totale mislukking werd en zal worden.
    Simpelweg omdat je er niet van uit kunt gaan dat ‘de mens’ goed en welwillend is. Integendeel maar al te vaak.

    Ik heb bij de meeste items stukken gezien, maar haakte nog al eens snel af omdat er -onuitgesproken- veel te idealistisch gedacht wordt over juist ‘die mens’.

    Alleen in kleinere kring zal zelfregulering kunnen werken, maar dat impliceert gelijkgezindheid en áls die er al is, blijven zal ze niet.
    Die ontwikkeling is al vaak genoeg vertoond, in kleinere zowel als in grotere kring.

    Ook in de griekse democratie liep het uiteindelijk fout.
    (Zie je bijvoorbeeld) al een schervengericht gehouden worden over Wilders?

    Onderhuids zullen er altijd manipulatoren zijn die wat zo mooi lijkt naar hun hand zetten.
    En ook in een (zo’n) idealistische omgeving zullen -misschien wel erg belangrijke- minderheden niet gehoord worden, laat staan dat men wil uitvoeren wat deze minderheden aan belangrijke zaken voorstellen.

    En denk je nu heus dat het in die Zuidamerikaanse landen zo geweldig is? Denk je dat écht?

  • BOU:

    Observator, bekijk nou eens eerst die reportage, voor je met kritiek komt.

    Argumenten als: “En denk je nou heus…” zijn vermomde jij-bakken. Ik heb nooit gezegd dat het in die landen zo geweldig is. Ik heb alleen maar een documentaire geplaatst over participerende democratie. Je hebt hem niet bekeken, dus je weet niet eens hoe het werkt! Het werkt wel degelijk…

  • Ik heb ‘m wél bekeken, Bou, zij het partieel.
    Een goed verstaander heeft namelijk maar een halve documentaire of minder nodig. En natuurlijk enige ervaring en mensenkennis, juist in dit geval.

    Het werkt? Wat ik al stelde: in kleinschaligheid kan het -en dan nog, is dat blijvend?

    Een (al dan niet vermomde) jij-bak is overigens iets anders dan jij aangeeft.

    Maar ik bewonder je idealisme op het onderhavige punt, al kan ik het helaas niet delen.
    Zelfs het communisme zou een prachtig stelsel zijn geweest, ware het niet dat het op menselijke factoren totaal is mislukt.
    ‘Waren alle mensen wijs, de aarde was een paradijs’…..

  • BOU:

    Beste Observator, het gaat niet om idealisme, maar om praktische oplossingen. Deze zijn alleen mogelijk, wanneer we allemaal samenwerken. Het criterium is dan niet langer “One Man, One Vote”, maar Consensus! Ik geef je een voorbeeld:

    Een vrouwencollectief besloot tot de aanschaf van een bus, want die investering bespaarde een hoop reiskosten en gesjouw. Ze waren het eens, maar toen de bus gekocht zou worden, werden ze het niet eens over de kleur. Uiteindelijk kochten ze een oranje bus, die kleur vonden ze namelijk allemaal lelijk! Ze waren het daar volkomen over eens.

    De moraal: de kleur doet niet ter zake, het gaat om de consensus. Heel veel groepen werken reeds op deze manier en het blijkt te werken.

    Communisme werkt niet. Het is de Dictatuur van het Proletariaat, die gepaard gaat met de Almacht van de Staat. Het Onteigenen van Productiemiddelen gepaard gaande met Vijfjarenplannen, het is allemaal even megalomaan.

    Participerende democratie is volgens mij echt de enige werkzame oplossing! En dat is geen idealisme, maar gewoon gezond verstand.

  • Bou, je laatste vier woorden geven zonder dat je het wilt al aan dat de ‘oplossing’ die je voorstaat beslist never nooit zal werken.

    Je weet toch net zo goed als ik dat het gezonde verstand bij nogal wat burgers ontbreekt, en dat wie het wel bezitten daarvan zeer regelmatig geen gebruik maken -of het mísbruiken (en dan heet het slimmigheid of sluwheid) tot eigen gewin ?

    Participerende Democratie is nét zo’n onmogelijkheid als het Communisme. Democratie zoals die zou moeten bestaan werkt ook al niet. Zeker niet in Nederland, waar de totalitaire maatschappij in aantocht is dan wel reeds gevestigd.

    Dit alles omdat de mens in zijn algemeenheid van nature NIET ‘goed’ is. Waarbij de aanwezige ‘goeden’ dan lijden onder de ‘slechten’, zoals het gezegde terecht luidt.
    Alle idealistische projecten die ik tot nu toe zag, mislukten daar uiteindelijk op.

  • BOU:

    Observator, ik ben het gewoon niet met je eens. Het gaat niet om van nature goed of niet goed, het gaat om een gezamenlijk eigenbelang. Zodra mensen begrijpen dat er zoiets bestaat als een gezamenlijk eigenbelang, kan er een participerende democratie ontstaan. En het gaat daarbij niet om idealistische projecten, maar om een overlevingsstrategie!

  • ‘Gezamenlijk eigenbelang’ is eerder uitgeprobeerd, Bou.
    En mislukt.
    Verreweg de meeste mensen ‘begrijpen’ alleen het persoonlijk eigenbelang, en dat dan meestal nog op de korte termijn. ‘Kortzichtig’ dus, maar het is wel een feit.

    Een overlevingsstrategie als ‘gezamenlijk eigenbelang’ is dus wel degelijk een onhaalbaar idealistisch project.
    Een project waar ik glad vóór zou zijn als het anders was.

  • Antares:

    Observator:
    Momenteel is er sprake van eenzijdig eigenbelang dus veel slechter kan het er niet op worden. En waarom zou eenzijdig eigenbelang minder kortzichtig zijn dan de optelsom van miljoenen gezamenlijke eigenbelangen?

  • Eigenbelang is per definitie altijd kortzichtig (want uiteindelijk egocentrisch dan wel egoïstisch), Antares.
    Ergo zal geen enkel systeem uiteindelijk voldoen.
    De keuze van een systeem zal dan (moeten) afhangen van de mate waarin het succesvol kan zijn voor jou of mij. En om hoeveel gemeenschappelijk ‘belanghebbenden’ het dan gaat bovendien.
    Heb je een systeem gekozen, dan ligt het maar aan degenen die -hoe dan ook- naast een persoonlijk eigenbelang over ‘macht’ beschikken of dat systeem voor jou of mij in werking kan komen en blijven.
    Het heft in eigen handen nemen is daarmee afhankelijk van ‘goedkeuring’, al of niet in de vorm van tolerantie, of ‘afkeuring’.
    En daar wringt hem de schoen, in en bij álle systemen.

  • Antares:

    Het woord ‘systeem’ had ik niet gebruikt in mijn reactie.

  • Klopt, Antares. Maar zie jij welke vorm van ‘collectief eigenbelang’ dan ook werken zónder systeem of organisatievorm?

  • Antares:

    @Observator:
    Dat is ook weer zo. Mijn insteek is dat van alle systemen degene met de meeste decentralisatie en de grootste eigen inbreng mijn voorkeur heeft omdat ik meer op het gezond verstand vertrouw dan op regels en regie. Maar hoe dat in de praktijk vorm kan krijgen daar heb ik nog geen compleet antwoord op. Nu is het wel zo dat ik het als de grootste verdienste van deze tijd beschouw dat iedereen er toe wordt gedwongen over dit soort zaken na te denken. Hieruit zal volgens mij spontaan een nieuwe structuur ontstaan zoals ook de huidige structuur het spontane resultaat is van het huidige bewustzijnsniveau. Een maatschappij die zich van zichzelf bewust is geworden kan dus onmogelijk hetzelfde blijven.

  • Antares, in de door jou geschetste maatschappij zou ik heel graag willen leven.
    Maar of die ooit verwezenlijkt zal worden?
    Ik ben er helaas tamelijk sceptisch over.
    ‘De maatschappij, dat ben jij’ heet het.
    Dat klopt, maar niet iedere ‘jij’ is in de praktijk zo positief als jij.

  • BOU:

    Antares, in de door jou geschetste maatschappij zou ik heel graag willen leven.

    Observator, ik ook. Maar de tegenkrachten zijn groot. In Honduras heeft het leger net weer een coup gepleegd, dit in het belang van de VS en het Groot-Kapitaal. Dank je wel, pappa generaal!

    Gelukkig lijkt vrijwel niemand deze coup te steunen.

    Honduras Under Siege
    By Bertha Oliva
    Coup leaders reviving despotism of the 80s in bid to crush participatory democracy

    Of bekijk deze YouTube, duurt 10 minuten

    Posted July 03, 2009 – Real News

    Participerende democratie is volgens mij echt de beste oplossing.

  • Laten we maar blijven hopen, Bou en Antares.
    Misschien voor sommigen onder ons tegen beter weten in, op grond van ervaringen met mensen en de mensheid in het algemeen, ook historisch gezien.
    Maar tóch. Want ‘Moed verloren al verloren’.

Laat een reactie achter

Recente reacties