Archief
Artikelen

Nu mevrouw Hillary Clinton in Tripoli is gearriveerd om de buit te overzien, is er geen twijfel meer mogelijk dat Libië is veroverd door de NATO. Voortaan heersen daar vrijheid en democratie, armoede en chaos. Alleen Sirte is nog loyaal aan de Jamahiriya van Gaddafi, de stad is reeds compleet verwoest, maar de nog levende loyalisten blijven vechten tot het bittere einde. Het Groene Boek van Gaddafi is hun politieke leidraad. We weten reeds dat Gaddafi niet geloofde in verkiezingen waarin men kon stemmen op kandidaten voor het leiderschap en evenmin in referenda of een grondwet. Hij wil dat de bevolking in Volksconferenties de besluiten neemt en dat ze Volkscomités samenstellen om deze besluiten uit te voeren. Zowel de Volksconferenties als de Volkscomités sturen een afvaardiging naar het Algemene Volkscongres, waar het overkoepelende beleid wordt vastgesteld. In plaats van in een grondwet had Gaddafi meer vertrouwen in religie en traditie, oftewel het collectieve geweten van de bevolking! “Democratie is het toezicht van het volk door het volk.”

Het 8e en 9e hoofdstuk gaan over het toezicht op hoe de maatschappij zich als geheel gedraagt. In het “Vrije Westen” ontbreekt dat toezicht, men kan doen en laten wat men wil, ook als het resultaat een grote chaos is. De manier waarop de NATO-NTC-rebellen Sirte hebben bevrijd, vormt een voorbeeld van dit gedrag: destructief en gewetenloos! Het volgende hoofdstuk heet GEDRAG, of CONDUCT.

WIE HOUDT TOEZICHT OP HOE DE MAATSCHAPPIJ ZICH GEDRAAGT?

De vraag rijst hier: wie heeft het recht om de samenleving controleren, en om haar te wijzen op afwijkingen die kunnen optreden mbt de wetten van de maatschappij? Democratisch gezien, kan geen groep dit recht opeisen namens de samenleving. Daarom houdt de samenleving alleen toezicht op zichzelf. Het is dictatoriaal naar ieder individu of groep die het recht van het toezicht op de wetten van de samenleving claimt, die democratisch gezien, de verantwoordelijkheid is van de samenleving als geheel. Dit kan worden bereikt door middel van het democratische instrument van de overheid die voortvloeit uit de organisatie van de samenleving via Basis Volksconferenties, en door de regering van deze mensen via Volkscomite’s en van het Algemene Volkscongres – het nationale congres – waar secretariaten van de Volksconferenties en de Volkscomite’s bijeen komen. In overeenstemming met deze theorie, wordt het volk het instrument van de overheid en op hun beurt hun eigen toezichthouder. De maatschappij stelt dus zelfcontrole boven haar wetten.

Deze zelfcontrole ontbrak volledig bij de NTC-rebellen. Ze schoten Sirte en Bani Walid aan flarden, hoewel daar mensen wonen die ouders en kinderen hebben en die niets liever willen dan vrede. Deze zelfcontrole ontbreekt ook in het “Vrije Westen”, waar vrijwel niemand het eens is met de politiek van de banken-bail-out en de agressie van de NATO. Maar wij zijn vrijwel machteloos, we kunnen er niets aan doen! Als we al niet in slaap gesust zijn door de media, kunnen we demonstreren tegen dit onrecht, maar de politiek en de machtsstructuren veranderen daardoor niet. Ook besteden de media aan die demonstraties alleen maar aandacht als er geweld wordt gebruikt.

HOE KAN DE SAMENLEVING ZIJN KOERS OMBUIGEN WANNEER AFWIJKINGEN VAN HAAR WETTEN ZICH VOORDOEN?

Als het instrument van de overheid dictatoriaal is, zoals het geval is in de huidige politieke systemen van de wereld, dan komt het maatschappelijk bewustzijn van de afwijking ten opzichte van haar wetten uitsluitend door geweld om zijn koers te wijzigen aan het licht, dat wil zeggen, revolutie tegen het instrument van de overheid. Geweld en revolutie, hoewel ze de gevoelens van de samenleving met betrekking tot verandering weergeven, zijn niet iets waaraan de hele maatschappij deelneemt. Integendeel, geweld en revolutie worden uitgevoerd door degenen die het vermogen en de moed hebben om het initiatief te nemen en de wil van de samenleving verkondigen. Echter, deze eenzijdige benadering is dictatoriaal, omdat het revolutionaire initiatief op zich de mogelijkheid biedt voor een nieuw instrument van de overheid, dat de mensen representeert van de revolutie. Dit betekent dat de bestuursstructuur dictatoriaal blijft. Daarnaast, het geweld en het realiseren van verandering door middel van geweld zijn beide ondemocratisch, zelfs hoewel ze plaats vindt als een reactie tegen een ondemocratische situatie. De maatschappij die ronddraait in dit concept is achterlijk. Wat is dan de oplossing?

Gaddafi pleit wel voor een revolutie, maar niet voor een gewelddadige revolutie! Op iedere gewelddadige revolutie volgt immers een nieuwe dictatuur. Dat bleek omstreeks 1800 uit de Franse Revolutie en na 1917 uit de Russische Revolutie. De vraag was toen maar al te snel wie de macht heeft! Alleen een vreedzame revolutie die wordt gedragen door vrijwel alle mensen kan leiden dot een echte democratie. De mensen zullen deze zelf moeten vormgeven!

De oplossing ligt erin dat de mensen zelf het instrument van de overheid zijn waarvan het gezag is afgeleid van Basis Volksconferenties en het Algemene Volkscongres; in het elimineren van de regering en de vervanging ervan door de Volkscomités; en tenslotte, in het Algemeen Volkscongres dat een werkelijk nationale conventie wordt waar Basis Volksconferenties en Volkscomite’s bijeen komen.

Dit was de strategie van Gaddafi: Organiseer duizenden Volksconferenties waarin iedereen kan zeggen wat er moet gebeuren en waar de besluiten gezamenlijk worden genomen. Vorm daaruit Volkscomités die de besluiten uitvoeren. Kies tevens afgevaardigden voor een Algemeen Volkscongres en laat dat Volkscongres de regering overnemen. Een echte revolutie ontstaat pas als de bevolking zich op een andere manier gaat organiseren. Misschien dat de Occupy-beweging daar een rol in kan spelen! We weten echter ook dat een regering zich niet zomaar laat overnemen. Een vreedzame revolutie is pas mogelijk als de bevolking zich democratisch heeft georganiseerd.

In een dergelijk systeem wordt, als er een afwijking plaatsvindt, deze gecorrigeerd door een totale democratische herziening van, en niet door het gebruik van geweld. Het proces is hier niet een vrijwillige optie voor sociale verandering en de behandeling van sociale problemen. Het is eerder een onvermijdelijk gevolg van de aard van dit democratisch systeem omdat, in een dergelijk geval, er geen buitengeplaatste groep is die verantwoordelijk kan worden gehouden voor een dergelijke afwijking of tegen wie het geweld kan worden gericht.

In deze politieke organisatie doet iedereen mee, en wel op basis van gelijkwaardigheid. Er is geen buitengesloten groep, geen vijand tegen wie het geweld kan worden gericht. Als het systeem ontspoort, dan is dat de schuld van iedereen, maar ook kan de bevolking dit dan corrigeren. Men noemt Gaddafi een dictator, maar als ik zijn Groene Boek lees, dan blijkt deze man een democratische idealist. Zijn Jamahiria heeft geleid tot welvaart onder de bevolking, tot het volledig ontbreken van sloppenwijken en bedelaars in het straatbeeld en tot ongeveer 2 miljoen redelijk goed betaalde gastarbeiders uit de omringende landen. Ook de emancipatie van vrouwen zowel als het ontbreken van rassendiscriminatie kenmerkten het Libië onder de Jamahiriya.

Understanding the Green Book & Libyan politics, the easy way

Toen Libië in 2009 was benoemd tot tijdelijk lid van de Veiligheidsraad, heeft Gaddafi in een anderhalf uur durende speech de Verenigde Naties de mantel uitgeveegd vanwege hun gebrek aan democratisch gehalte en hun onvermogen om oorlogen te voorkomen. Hij formuleerde daarbij ook alternatieven: de Veiligheidsraad met zijn vetorecht zou kunnen bestaan uit vaste leden die de continenten vertegenwoordigen. In plaats van Engeland, Frankrijk, de VS, Rusland en China zouden er dan zetels komen voor Noord Amerika, Zuid Amerika, Europa, Azië en Afrika. Ook wees hij op het kostenplaatje van de jaarlijkse vergaderingen en de bestaande organisatie. Het hoofdkantoor kan volgens hem beter worden verplaatst van New York naar een meer centraal gelegen stad, bij voorbeeld Genève, waar reeds een deelkantoor van de VN is gevestigd. Maar de VN was ook welkom in Sirte!

Dit is de afspeellijst, en dit is het begin:

Muammar Gaddafi Speech To United Nations Sept 23, 2009

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter

Recente reacties