Archief
Artikelen

Dertig jaar geleden waren de vrouwen in Afghanistan veel vrijer dan nu. In de grote steden gingen ook de meisjes naar school en als een meisje wilde doorleren, dan kon dat. Buiten de stad was de situatie anders, vooral in de afgelegen dorpen was het normaal dat een meisje door haar familie werd uitgehuwelijkt, waarbij er een bruidsprijs werd betaald aan de familie. Na de oorlog tegen de Sovjet Unie (1979-1989) volgde eerst een burgeroorlog en daarna kwam het bewind van de Taliban, die een zeer conservatieve opvatting hadden van de Islam. De vrijheid van vrouwen werd volledig ingeperkt, meisjes mochten geen onderwijs meer volgen en vrouwen mochten hun gezicht niet meer laten zien. Na de bezetting door NATO-troepen veranderde dit officieel wel, maar de praktijk blijkt weerbarstig.

De volgende documentaire werd in 2005 gemaakt door Olga Shalygin, een Amerikaanse danslerares, die al eerder in Afghanistan geweest was. Met haar vader en zijn vrouw ging zij een tijdje logeren bij een Afghaanse familie in de stad Mazar al Sharif. Haar tolk en gids was Hasina Rassoudi, een Afghaanse journaliste die redelijk goed Engels spreekt. Men vindt haar een radicale feministe en ze wil beslist niet trouwen, want dat zou ten koste gaan van haar vrijheid en haar werk. Een getrouwde vrouw blijft immers binnen en doet het huishouden. Haar vader blijkt een relaxte man van vrijheid blijheid, ook voor vrouwen. Haar zuster Farishta wil wel trouwen, met de man van haar keuze. Ze werkt als vroedvrouw, is dus redelijk geschoold, maar ze blijkt bereid om de burqa te dragen omdat haar verloofde dat wil. Het gezin telt vier meisjes en een jongen van 18, die dicteert wat zijn zusters wel en niet mogen, dit vanwege de familie-eer en wat de imam zegt dat in de Koran staat.

Er gebeuren geen opzienbarende dingen, maar we krijgen wel een intiem kijkje in een Afghaans gezin. Ook gaat Olga met Hasina op bezoek bij Afghaanse feministen, of ze gaan samen een burqa kopen en in een burqa naar de markt, of naar de moskee als deze open is voor vrouwen, of naar de vrouwengevangenis waar vrouwen worden gestraft omdat ze zijn weggelopen. Het dagelijkse leven van vrouwen in Afghanistan is doordrenkt van het gebod om te trouwen en het verbod om in contact te treden met andere mannen. Zij mogen zelfs hun gezicht niet laten zien en hun kinderen zijn van de vader.

Cut From Different Cloth: Burqas and Beliefs duurt 56 minuten.

Zowel het Jodendom als het Christendom zijn patriarchale religies: de kinderen krijgen de naam van de vader. Voor de Islam geldt hetzelfde: een meisje moet doen wat haar vader zegt, een vrouw moet doen wat haar man zegt en de kinderen zijn van de vader. In Afghanistan geldt naast het vaderrechtelijke stamverband (ieder kind is lid van de stam van de vader) nog een zeer stringente seksuele moraal, die ook is vastgelegd in het strafrecht. Een vrouw die zich niet aan deze regels houdt, gaat naar de gevangenis. In de vrouwenafdeling van de gevangenis van Kaboel zit ongeveer de helft van de vrouwen vast wegens overtreding van het seksuele taboe.

LOVE Crimes of Kabul, Afghanistanduurt 70 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

2 Reacties op “Vrouwen in Afghanistan: de burqa en de gevangenis”

Laat een reactie achter

Recente reacties