Archief
Artikelen

Zoals we reeds zagen in de eerste hoofdstukken van het Groene Boek, gelooft Gaddafi niet dat een gekozen volksvertegenwoordiging leidt tot een democratisch systeem. Onze Westerse democratie werkt volgens hem niet, het is een dictatoriaal systeem waarin politieke partijen elkaar de macht betwisten en politici voornamelijk hun eigen belangen nastreven. Vanuit Afrika bezien heeft hij daar natuurlijk groot gelijk in! De Westerse “democratische” landen hebben daar eeuwen lang een dictatoriaal koloniaal bewind gevoerd. Vanuit het oogpunt van de Palestijnen is de Israëlische democratie eveneens een dictatuur. De vraag is daarom niet hoe democratisch onze democratie is, de vraag is wie de macht heeft!

Het vierde hoofdstuk van het Groene Boek gaat over DE KLASSE.

Het politieke klasse-systeem is hetzelfde als een partijen, tribaal, of sektarisch systeem, aangezien een klasse de samenleving domineert op dezelfde manier dat een partij, stam of sekte dat zou doen. Klassen zijn, net als partijen, sektes of stammen, groepen mensen in de samenleving met dezelfde gemeenschappelijke belangen. Gemeenschappelijke belangen vloeien voort uit het bestaan van een groep mensen die met elkaar verbonden zijn door een bloed-verwantschap, geloof, cultuur, plaats of levensstandaard. Klassen, partijen, sektes en stammen ontstaan omdat bloed-verwantschap, sociale rang, economisch belang, levensstandaard, geloof, cultuur en plaats een gemeenschappelijke visie creëren om een gemeenschappelijk doel te bereiken. Aldus ontstaan sociale structuren, in de vorm van klassen, partijen, stammen of sekten. Deze ontwikkelen zich uiteindelijk tot politieke entiteiten gericht op de realisatie van de doelen van die groep. In alle gevallen, is het volk noch de klasse, de partij, de stam, of de sekte, want deze zijn niet meer dan een segment van de bevolking en vormen een minderheid. Indien een klasse, een partij, een stam, of een sekte een samenleving domineert, dan wordt het dominante systeem een dictatuur. Echter, een coalitie gebaseerd op klasse of stammen heeft de voorkeur boven een partijen coalitie, omdat de samenleving oorspronkelijk bestond uit tribale gemeenschappen. Men vindt zelden een groep van mensen die niet behoren tot een stam, en alle mensen behoren tot een bepaalde klasse. Maar geen partij of partijen omarmt het hele volk en dus vertegenwoordigt de partij of coalitie partij een minderheid in vergelijking met de massa’s buiten de partijen. Onder echte democratie, bestaat er geen enkele rechtvaardiging voor de ene klasse om andere klassen aan haar belangen te onderwerpen. Om dezelfde reden kan geen enkele partij, stam of sekte anderen verpletteren voor hun eigen belangen.

In Libië bestaat nog het stammen-systeem, iets wat in Nederland al is verdwenen tijdens de Middeleeuwen. Daarvoor in de plaats kwamen de standen: de adel, de geestelijken, de boeren (horigen) en de lijfeigenen (knechten). In de steden ontstond een nieuwe orde, die van de burgers, waarbij de ambachtslieden zich per beroep verenigden in gilden. Aan het einde van de Middeleeuwen waren de rijke burgers vaak rijker en de steden machtiger dan de edelen, maar de maatschappij bleef verdeeld in klassen. Toen in Nederland in de 19e eeuw de parlementaire democratie werd ingevoerd, kregen alleen de rijkere mannen stemrecht. Arme mensen en vrouwen hadden geen stem. Het algemeen kiesrecht werd in Nederland pas in 1919 ingevoerd.

In de decennia die daarop volgden werd de politiek voor een groot deel bepaald door onze Christelijke sekten. Iedere sekte had een eigen politieke partij en de kerk waartoe je behoorde, bepaalde op welke partij je stemde. Nadenken over het partijprogramma was er niet bij. Intussen bepaalde de rijkere klasse grotendeels de politiek. In een land dat is verdeeld in stammen, zal de grootste of sterkste stam proberen om het hele land te overheersen. Is een land verdeeld onder verschillende religies of sekten, dan zal de grootste sekte proberen om haar wil op te leggen aan de andere sekten. In een land dat verdeeld is in klassen, probeert de rijkste klasse de anderen te overheersen. We zien dat overal in de geschiedenis.

In tegenstelling tot Marxisten zoals Lenin en Stalin, zegt Gaddafi niet dat we alle klassen moeten afschaffen, of reduceren tot een en dezelfde klasse. Koot en Bie parafraseerden deze politieke doelstelling ooit als: “Geen gezeik, allemaal gelijk!” Volgens Gaddafi is het slechts van belang dat geen enkele groep de rest van de bevolking aan haar doelstellingen onderwerpt. Klassen, stammen en sekten mogen van hem gewoon blijven bestaan. Binnen deze diversiteit wil hij een democratisch politiek systeem vestigen. Geen stam of sekte, geen klasse van rijken mag de rest van de bevolking zijn wil opleggen.

Het toestaan van dergelijke acties verlaat de logica van de democratie en rechtvaardigt het toevlucht nemen tot het gebruik van geweld. Een dergelijk politiek van onderdrukking is dictatoriaal omdat ze niet in het belang is van de hele maatschappij, die bestaat uit meer dan een klasse, stam of sekte, of de leden van een partij. Er is geen rechtvaardiging voor dergelijke acties, hoewel het dictatoriale argument is dat de samenleving in feite bestaat uit een groot aantal segmenten, waarvan er een de liquidatie van anderen moet bewerkstelligen om aan de macht te blijven. Deze oefening is dus niet in het belang van de hele samenleving, maar eerder in het belang van een bepaalde klasse, stam, sekte, partij, of degenen die beweren te spreken voor de samenleving. Een dergelijke handeling is hoofdzakelijk gericht op de leden van de samenleving die niet behoren tot de partij, klasse, stam of sekte die zich bezighoudt met de liquidatie.

Van de 16e tot diep in de 20e eeuw werd Nederland verscheurd door godsdienst-twisten, die zich ook in de politiek manifesteerden. Pas in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw kwam er een einde aan de verzuiling. De klassen-maatschappij bleef echter wel in stand. Deze toestand wordt nu versluierd door een nieuw sektarisch conflict: tegen de Islam! Hoe contraproductief dit is, blijkt uit een voorstel van ons Blanke Blondje: de kopvoddentax.

Een samenleving verscheurd door partij vetes is vergelijkbaar met een die wordt verscheurd door tribale of sektarische conflicten.

Veel Moslima’s werken in laag betaalde banen in de schoonmaak of de gezondheidszorg. Als men werkelijk geld wil binnenhalen voor de schatkist, denk dan eens aan een stropvoddentax. De heren met stropvod verdienen zoveel meer dan de dames met kopvod. In onze klassenmaatschappij belast men echter de armen, de werknemers het zwaarst, terwijl grote corporaties en rijke burgers allerlei aftrekposten krijgen toegeschoven en daardoor vaak helemaal geen belasting betalen.

Een partij die is gevormd in de naam van een klasse wordt onvermijdelijk een substituut voor die klasse en blijft in het proces van spontane transformatie totdat het uiteindelijk vijandig staat tegenover de klasse die het vervangt.

Een prima voorbeeld van deze redenering is de PvdA. Deze is ooit opgericht om de arbeidersklasse te vertegenwoordigen, maar in de loop der jaren is de PvdA veranderd in een partij die voornamelijk de belangen behartigt van de modale tot veel meer dan modale werknemers.

Elke klasse die een samenleving erft, erft ook zijn eigenschappen. Als de werkende klasse, bijvoorbeeld, alle andere klassen van een bepaalde maatschappij onderwerpt, dan wordt het haar enige erfgenaam en vormt het haar materiële en sociale basis. De erfgenaam verkrijgt de kenmerken van degenen van wie hij erft, hoewel dit misschien niet gelijk evident is. Met het verstrijken van de tijd, zullen de kenmerken van de andere geëlimineerde klassen opkomen binnen de gelederen van de arbeidersklasse zelf. De leden van de nieuwe maatschappij zullen de attitudes en perspectieven overnemen in hun nieuw ontwikkelde eigenschappen. Aldus zal de arbeidersklasse een aparte maatschappij ontwikkelen met alle tegenstellingen van de oude maatschappij. In de eerste fase worden de materiële standaarden en het belang van de leden ongelijk. Daarna ontstaan er groepen, die automatisch klassen worden die hetzelfde zijn als de klassen die werden geëlimineerd. Zo begint de strijd voor de heerschappij van de maatschappij opnieuw. Elke groep van mensen, elke factie, en elke nieuwe klasse zal ernaar streven het instrument van de macht te worden.

Dat is de geschiedenis van de Sovjet-Unie in een notendop!

Hoewel sociaal van nature, is de materiële basis van een samenleving veranderlijk. Het instrument van de macht van deze materiële basis kan enige tijd overeind blijven, maar zal uiteindelijk overbodig worden als nieuwe materiële en sociale normen evolueren naar een nieuwe materiële basis. Elke samenleving die een klasse conflict ondergaat kan ooit op een gegeven moment een een-klasse samenleving zijn geweest, maar door evolutie wordt het onvermijdelijk een multi-klasse maatschappij.

Dat een maatschappij zich verdeelt in sociale klassen is volgens Gaddafi het onvermijdelijke gevolg van de materiële ontwikkeling. Hij streeft dus niet naar een klasseloze maatschappij, maar naar een samenleving waarin voor alle sociale klassen plaats is en waarin ze kunnen samenwerken.

De klasse die onteigent en het bezit van anderen verwerft om zelf de macht te behouden, zal snel merken dat, door middel van evolutie, het zelf aan verandering onderhevig is als ware het de samenleving als geheel.

Dat belooft niet veel goeds voor onze roof-bankiers, die nu nog worden gebailout van ons belastinggeld. Maar het belooft ook weinig goeds voor de NATO, die het volk van Libië nu bevrijdt van hun olie, hun water en andere grondstoffen en die en passant ook nog de infrastructuur vernietigt. Maar ach, met de Middeleeuwse kruisvaarders liep het ook niet goed af…

Kortom, alle pogingen tot eenmaking van de materiële basis van een samenleving om het probleem van de overheid op te lossen, of om een einde te maken aan de strijd in het voordeel van een partij, klasse, sekte of stam zijn mislukt. Alle inspanningen gericht op het sussen van de massa’s door middel van de verkiezing van vertegenwoordigers of door middel van parlementen hebben ook gefaald. Om door te gaan met dergelijke praktijken zou een verspilling van tijd zijn en een bespotting van het volk.

Gaddafi is daar niet mee doorgegaan, hij ging iets anders doen. In 40 jaar tijd kreeg het straatarme Libië alles waar het volk om vroeg: gratis onderwijs, gratis gezondheidszorg, schoon drinkwater, goede sociale voorzieningen, emancipatie van de vrouwen, een goed wegennet, lage voedsel- en brandstofprijzen en iedereen een eigen huis, zonder hypotheek! Gaddafi heeft zijn tijd niet verspild en zijn volk niet bespot!

1.7 million people tell the Truth in Tripoli on 01.07.11

Simon Jenkins: “Profit and Control behind Intervention in Sovereign Countries” (Sept 28, 2011)

NATO’s NTC Still Unable to form any Transitional Government in Libya (Sept 27, 2011)

How Rebels move in an out of Sirte, Bombing the town, scaring the People of the city (Sept 25, 2011)

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter

Recente reacties