Archief
Artikelen

Op Zaplog staat een Nederlandse vertaling van het Groene Boek van Gaddafi.. Dit kritische politieke document wordt overal ter wereld gelezen en op grond van deze ideeën proberen mensen zich opnieuw te organiseren. De huidige politieke structuren noemt men democratisch, maar de mensen hebben nauwelijks invloed op de politiek van hun land. In onze democratie staan we de macht af aan de politici, maar zij die het land lijken te regeren, zijn ook weer onderworpen aan politieke en economische krachten waarop ze nauwelijks invloed hebben. Hoewel de leden van de Tweede Kamer worden geacht te stemmen zonder last of ruggespraak, zijn onze politici volledig afhankelijk van hun partij. De vraag is daarom niet wat “zonder last of ruggespraak” betekent, de vraag is wie de macht heeft!

Het derde hoofdstuk van het Groene Boek gaat over DE PARTIJ.

De partij is een hedendaagse vorm van dictatuur. Het is het moderne instrument van de dictatoriale regering. De partij is de regering van een deel over het geheel. Omdat een partij geen individu is, creëert het een oppervlakkige democratie door de oprichting van vergaderingen, commissies, en propaganda via haar leden. De partij is niet een democratisch instrument, omdat het uitsluitend bestaat uit mensen die gemeenschappelijke belangen, een gemeenschappelijk inzicht, een zelfde cultuur hebben; of degenen die behoren tot dezelfde regio of hetzelfde geloof. Ze vormen een partij om hun doel te bereiken, leggen hun wil op, of breiden hun overtuigingen, waarden en belangen uit naar de samenleving als geheel. Een partij heeft tot doel om macht te veroveren onder het mom van de uitvoering van haar programma. Democratisch gezien, zou geen partij een heel volk mogen beheersen, welk bestaat uit een diversiteit van belangen, ideeën, temperamenten, regio’s en overtuigingen. De partij is een dictatoriaal instrument van de overheid dat diegene met gemeenschappelijke visies of belangen in staat stelt om het volk als geheel te regeren. Binnen de gemeenschap vertegenwoordigt de partij een minderheid.

In Nederland is 2,6 procent van de kiesgerechtigden lid van een politieke partij. Alle partijen samen vertegenwoordigen slechts een uiterst minieme minderheid! Ook het aantal mensen dat gaat stemmen voor de Provinciale Staten vormt een minderheid, de opkomst is nog geen 50%. Toch worden op grond van deze verkiezing de leden van de Eerste Kamer geselecteerd. Nog erger is het gesteld met de verkiezingen voor het Europarlement. Dit is de ultieme ver-van-mijn-bed-show. Het Europarlement heeft op sommige beleidsterreinen slechts een adviserende functie. Ze mogen wel iets zeggen, maar hun macht is beperkt. De Europese ministers worden niet verkozen, maar door hun regeringen aangesteld.

Een politieke partij bestaat uit mensen met een gemeenschappelijke visie of belang. Hij bestaat niet uit mensen die in een zelfde buurt wonen, of mensen die werkloos zijn, of mensen die werken in de gezondheidszorg of het onderwijs. Toch hebben alle politieke partijen wel een standpunt over stadsbeleid, werkloosheid, gezondheidszorg en onderwijs. De beste stuurlui… ach!

Het doel van de vorming van een partij is het creëren van een instrument om de mensen te regeren, dat wil zeggen heersen over niet-leden van de partij. De partij is fundamenteel gebaseerd op een willekeurig autoritair concept – de overheersing van de leden van de partij over de rest van het volk. De partij veronderstelt dat het verkrijgen van de macht de manier is om haar doel te bereiken, en gaat ervan uit dat dat ook de doelstellingen zijn van het volk. Dit is de theorie die de partijdictatuur rechtvaardigt, en is de basis van elke dictatuur. Het maakt niet uit hoeveel partijen er bestaan, de theorie blijft geldig.

In sommige politieke systemen is er slechts een partij. Wie geen lid is van die partij, krijgt geen baan bij de overheid en geen partij-privileges. Dit systeem bestond bij voorbeeld in de communistische USSR, in het Irak van Saddam Hoessein en nu nog in Noord Korea. In de VS kent men twee partijen, de Republikeinen en Democraten, maar de gemiddelde Amerikaan haalt zijn schouders op en zegt: of je nu door de hond of de kat wordt geregeerd… In Nederland bestaan talloze politieke partijen. Samen zijn ze goed voor een hoop gekakel en spektakel, maar in feite bestaat ieder kabinet uit een combinatie met twee van deze drie: CDA, VVD en PvdA. Groen, blauw en rood wordt altijd wat bruin of paars…

Het bestaan van vele partijen versterkt de strijd om de macht, en dit resulteert in de verwaarlozing van de doelstellingen van het volk en van alle sociaal gunstige plannen. Dergelijke acties worden gepresenteerd als een rechtvaardiging om de positie van de regerende partij te ondermijnen, zodat een oppositiepartij haar kan vervangen. De partijen nemen zeer zelden hun toevlucht tot wapens in hun strijd, maar beperken zich tot het aan de kaak stellen en denigreren van elkaars activiteiten. Dit is een strijd die onvermijdelijk wordt gevoerd ten koste van de hogere, vitale belangen van de samenleving. Sommige, zo niet alle, van die hogere belangen vallen ten prooi aan de strijd om de macht, want de vernietiging van die belangen ondersteunt de oppositie in hun argumenten tegen de regerende partij of partijen. Om te regeren moet de oppositiepartij het bestaande instrument van de overheid verslaan.

Om dit te doen, moet de oppositie de successen van de regering minimaliseren en twijfel zaaien over haar plannen, ook al zijn die plannen gunstig voor de samenleving. Bijgevolg, worden de belangen en de programma’s van de samenleving het slachtoffer van de strijd om de macht van de partijen. Een dergelijke strijd is dus, politiek, sociaal en economisch destructief voor de samenleving, ondanks het feit dat het politieke activiteit creëert.

Wie wel eens een kamerdebat heeft gevolgd, weet dat men daar in nette woorden niet veel anders doet dan “kritische vragen stellen” aan ministers en Kamerleden van een andere partij. In minder nette bewoordingen is men voortdurend bezig om elkaar aan te vallen en af te zeiken. Dit eeuwige gekissebis noemt men politiek!

Aldus resulteert de strijd in de overwinning van een ander instrument van de overheid, de val van de ene partij, en de opkomst van een ander. Het is in feite een nederlaag voor de mensen, dat wil zeggen, een nederlaag voor de democratie. Bovendien kunnen partijen worden omgekocht en corrupt zijn van binnen of van buiten uit.

Wie herinnert zich nog de politieke strijd om deelname aan het peperdure en nutteloze project van de Joint Strike Fighter? De PvdA, op dat moment een regeringspartij, was unaniem tegen, maar partijvoorzitter, vice president en minister van Financiën Wouter Bos draaide plotseling om als een blad aan de boom en de hele PvdA moest daarin meegaan! Maar het toppunt van corruptie blijft toch wel de affaire Joris Demmink!

Oorspronkelijk is de partij ogenschijnlijk opgericht om het volk te vertegenwoordigen. Vervolgens vertegenwoordigt de partijleiding de leden, en de partijleider vertegenwoordigt de partij elite. Het wordt duidelijk dat dit partijdige spel een bedrieglijke farce is op basis van een valse vorm van democratie. Het heeft een egoïstisch autoritair karakter op basis van manoeuvres, intriges en politieke spelletjes. Dit bevestigt het feit dat het partij-systeem is een moderne vorm van dictatuur is. Het partij-systeem is een regelrechte, niet overtuigende dictatuur, een die de wereld nog niet achter zich heeft gelaten. Het is in feite de dictatuur van de moderne tijd.

Het parlement van de winnende partij is inderdaad een parlement van de partij, want de uitvoerende macht gevormd door dit parlement is de macht van de partij over het volk. De partijmacht, die zogenaamd goed is voor het welzijn van het hele volk, is eigenlijk de aartsvijand van een fractie van de mensen, namelijk de oppositie partij of partijen en hun aanhangers. De oppositie is dus niet een controle van het volk op de regerende partij, maar is eerder zelf opportunistisch er naar op zoek de regerende partij te vervangen. Volgens de moderne democratie, is het parlement de legitieme controle op de regerende partij, waarvan de meeste leden van de regerende partij zijn. Dat wil zeggen, de controle is in handen van de regerende partij, en de macht is in handen van de controlerende partij. Dus het bedrog, de valsheid en de nietigheid van de dominante politieke theorieën in de wereld van vandaag worden duidelijk. Uit deze ontstaat de hedendaagse conventionele democratie.

“De partij vertegenwoordigt een deel van de mensen, maar de soevereiniteit van het volk is ondeelbaar.”

“De partij bestuurt naar verluidt ten behoeve van de mensen, maar in werkelijkheid is het ware principe van de democratie gebaseerd op het idee dat er geen vertegenwoordiging kan zijn in plaats van het volk.”

Het partij-systeem is het moderne equivalent van het tribale of sektarische systeem. Een maatschappij beheerst door een partij is vergelijkbaar met een die wordt beheerst door een stam of een sekte. De partij is, zoals aangetoond, de perceptie van een bepaalde groep mensen, van de belangen van een groep in de samenleving, of een geloof, of een regio. Een dergelijke partij is een minderheid in vergelijking met het hele volk, net als de stam en de sekte zijn. De minderheid heeft beperkte, gemeenschappelijke sektarische belangen en overtuigingen, van waaruit een gemeenschappelijke visie wordt gevormd. Alleen het bloedverwantschap onderscheidt een stam van een partij, en, inderdaad, een stam kan ook de basis zijn voor de oprichting van een partij. Er is geen verschil tussen partijenstrijd en tribale of sektarische strijd om de macht. Net zoals een tribale en sektarische regering politiek onaanvaardbaar en ongepast is, geldt dit ook voor een systeem van partijen. Beiden volgen dezelfde weg en leiden tot dezelfde eind. De negatieve en destructieve effecten van de stammen of sektarische strijd op de samenleving is identiek aan de negatieve en destructieve effecten van de partijen strijd.

Gaddafi zocht naar een politiek systeem zonder politieke partijen, zonder de voortdurende machtsstrijd die daaruit voortvloeit. We zien in Nederland en elders dat de partij-politiek de democratie corrumpeert. Er worden afspraken gemaakt in achterkamertjes, om partijpolitieke redenen houdt men elkaar de hand boven het hoofd, om opportunistische redenen wordt een regering gedoogd, maar om dezelfde redenen kan men een kabinet laten vallen. Zelfs binnen iedere politieke partij woedt een voortdurende machtsstrijd. De vraag is dan, of het ook anders kan. En zo ja, hoe dan? Want uit naam van onze parlementaire democratie heerst in feite het recht van de sterkste, met als hoogtepunt het militaire geweld!

American peacemaking 1945-2011

The Truth about the Kennedy Assassination & Obama Told by Gadaffi

Support for Muammar al Gaddafi from the people of Serbia

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

2 Reacties op “Het Groene Boek van Gaddafi in het Nederlands (3)”

  • jan-47:

    mr. drs. BOU: zal eerst het groene boekje lezen,mao had het rode boekje
    Wordt te ingewikkeld voor mij,ben in 47 geboren en heb dus heel veel last af te werpen
    Oa onze G.B,J,Hilterman,en andere betweters
    See you

  • mr. drs. BOU:

    Beste Jan-47,
    Het Rode Boekje ging over de dictatuur van het proletariaat. Het Groene Boekje gaat over de democratie van het volk. Het verschil is hemelsbreed! 🙂

Laat een reactie achter