Archief
Artikelen

Nederland heeft een een politiek systeem met een gekozen parlement dat de regering moet controleren. Het parlement, de Tweede Kamer, bestaat uit 150 leden. Ons parlement wordt samengesteld op grond van evenredige vertegenwoordiging: de partij met de meeste stemmen krijgt de meeste zetels. We noemen dat de parlementaire democratie. Op Zaplog heeft Benb een Nederlandse vertaling geplaatst van het Groene Boek van Gaddafi. Het politieke systeem van Libië was wezenlijk anders dan onze parlementaire democratie. Daarom noemt men Gaddafi een dictator. In Libië worden steden gebombardeerd en onschuldige burgers gedood of verwond door de NATO en hun Libische bondgenoten, de NTC-rebellen. Men noemt dat Responsibility to Protect, of R2P. De vraag is daarom niet wat een woord betekent, de vraag is wie de macht heeft!

Het tweede hoofdstuk van het Groene Boek gaat over PARLEMENTEN. Gaddafi zegt daarover het volgende:

Parlementen zijn de ruggengraat van de conventionele democratie in de wereld van vandaag. Het parlement is een misrepresentatie van het volk, en parlementaire systemen zijn een valse oplossing voor het probleem van de democratie. Parlementen zijn oorspronkelijk opgericht om de mensen te vertegenwoordigen, maar dit is op zich ondemocratisch omdat democratie betekent: de autoriteit van de mensen en niet een autoriteit namens de mensen. Louter het bestaan van een parlement betekent de afwezigheid van het volk. Echte democratie bestaat alleen door de directe participatie van het volk, en niet door de activiteit van hun vertegenwoordigers. Parlementen zijn een juridische barrière tussen de mensen en de uitoefening van gezag, de massa’s uitsluitend van betekenisvolle politiek en het monopoliseren van de soevereiniteit in hun plaats. De mensen rest nog slechts een façade van democratie, tot uiting komend in lange wachtrijen voor de stembureaus.

Om het karakter van parlementen bloot te leggen, moet men hun oorsprong onderzoeken. Ze worden ofwel gekozen via kiesdistricten, een partij of een coalitie van partijen, of worden benoemd. Maar al deze procedures zijn ondemocratisch, want het verdelen van de bevolking in kiesdistricten betekent dat een lid van het parlement duizenden mensen vertegenwoordigt, of zelfs honderdduizenden of miljoenen, afhankelijk van de grootte van de bevolking. Het betekent ook dat een lid weinig organisatorische banden houdt met de kiezers, omdat hij, net als andere leden, wordt beschouwd als een vertegenwoordiger van het hele volk. Dit is wat de heersende traditionele democratie vereist. De massa’s zijn volledig geïsoleerd van de vertegenwoordiger en hij, op zijn beurt, is volledig verwijderd van de massa’s. Onmiddellijk na het winnen van de stemmen van de kiezers neemt de vertegenwoordiger de volkssoevereiniteit over en handelt in hun naam. De heersende traditionele democratie begiftigt het lid van het parlement met heiligheid en onschendbaarheid die aan de rest van de mensen wordt onthouden. Parlementen zijn aldus een middel tot plundering en het confisceren van het gezag van de mensen geworden. Het is dus het recht van het volk geworden om door middel van revolutie dergelijke instrumenten te vernietigen – de zogenaamde parlementaire vergaderingen die democratie en soevereiniteit te grabbel gooien, en die de wil van het volk smoren. De massa’s hebben het recht om het nieuwe principe te verkondigen: geen vertegenwoordiging in plaats van de mensen.

Als het Parlement is gevormd uit een partij als een gevolg van het winnen van een verkiezing, wordt het een parlement van de winnende partij en niet van het volk. Het vertegenwoordigt de partij en niet het volk, en de uitvoerende macht van het parlement wordt dat van de zegevierende partij en niet van de mensen. Hetzelfde geldt voor het parlement van de evenredige vertegenwoordiging, waarin elke partij een aantal zetels heeft in verhouding tot hun succes tijdens de stemming. De leden van het parlement vertegenwoordigen hun respectievelijke partijen en niet het volk, en de macht van zo’n coalitie is de macht van de gecombineerde partijen en niet dat van de mensen. Onder dergelijke systemen, is het volk dat stemde het slachtoffer van uitbuiting door concurrerende facties die de mensen bedriegen in een politiek circus dat van buiten lawaaierig en hectisch is, maar van binnen machteloos en irrelevant. Als alternatief worden de mensen verleid tot het staan in lange, apathische, stille rijen om hun stem uit te brengen op een zelfde manier als ze oud papier gooien in de vuilnisbak. Dat is de traditionele democratie die heerst in de hele wereld, of het nu wordt vertegenwoordigd door een een-partij, twee partijen, meerdere partijen of geen-partij-systeem. Het is dus duidelijk dat vertegenwoordiging oplichterij is.

Aangezien het systeem van de verkozen parlementen is gebaseerd op propaganda om stemmen te winnen, is het een demagogisch systeem in de echte zin van het woord. Stemmen kunnen worden gekocht en vervalst. Arme mensen zijn niet in staat om te concurreren in de verkiezingscampagnes, en het resultaat is dat alleen de rijken worden verkozen.

Filosofen, denkers en schrijvers bepleitten de theorie van de vertegenwoordigende parlementen in een tijd dat mensen door koningen, sultans en veroveraars onbewust werden gedreven als schapen. Het uiteindelijke streven van de mensen in die tijd was om iemand te hebben om hen te vertegenwoordigen tegenover deze heersers. Toen zelfs dit streven werd afgewezen, voerden mensen een bittere en langdurige strijd om dit doel te bereiken.

Na de succesvolle vestiging van het tijdperk van de republieken en het begin van het tijdperk van de massa’s, is het ondenkbaar dat democratie zou betekenen het kiezen van slechts enkele vertegenwoordigers die optreden namens de massa’s. Dat is een verouderde structuur. De autoriteit moet in de handen zijn van alle mensen.

De meest tirannieke dictaturen die de wereld heeft gekend, hebben bestaan onder het regiem van parlementen.

Hitler was ook democratisch gekozen, maar hoe democratisch was het Hitler-regime? Afrika werd tot in de jaren ’60 bestuurd door koloniale heersers uit Europa: Frankrijk, Engeland, België, Italië en zo voort. Al deze landen waren democratisch, ze hadden een door de bevolking gekozen parlement. Maar hoe democratisch was het kolonialisme? In Afrika zou men zeggen: NIET!

Volgens Gaddafi moet de autoriteit in de handen zijn van alle mensen. Voor een dictator is dat wel een erg vreemde gedachte! In Nederland leggen we de autoriteit in handen van een weliswaar gekozen, maar zeer kleine en elitaire groep volksvertegenwoordigers. Daarna hoeven we zelf niets meer te doen, we worden geregeerd. Zo lang alles goed gaat, blijven we ons vermaken met massale popconcerten, sport en de TV. Gaat het mis, dan kunnen we mopperen of demonstreren, maar we hebben niet de macht om ook maar iets te veranderen.

De werkelijke macht ligt echter zelfs niet bij onze volksvertegenwoordigers. Nederland moet zich houden aan internationale verdragen, aan de Europese wetgeving uit Brussel en aan economische voorwaarden die niet worden bepaald door het parlement of de regering, maar door de grote bankiers en corporaties, die slechts streven naar maximale winst. We weten inmiddels wat dit betekent voor ons milieu, onze arbeidsvoorwaarden, onze verplichte particuliere ziektekostenverzekering, onze energierekening en ons openbaar vervoer, om maar eens een paar zaken van algemeen belang te noemen. Deze zijn geprivatiseerd, oftewel verkwanseld aan de corporaties die slechts streven naar maximale winst.

De gedachte dat de autoriteit in de handen moet zijn van alle mensen, is wezenlijk democratisch. De vraag is alleen hoe men een dergelijke directe democratie kan verwezenlijken. Op deze vraag probeert Gaddafi in zijn Groene Boek een antwoord te formuleren. We hoeven het daar niet mee eens te zijn, misschien zijn er betere antwoorden mogelijk, maar dan moeten we daar toch eerst eens over nadenken.

The Truth About Conspiracy on Libya

BLAKK RASTA – I cry-libyan war (Obama in Libya)follow link for lyrics

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter