Archief
Artikelen

https://i1.wp.com/img.allvoices.com/thumbs/event/598/486/74368803-muammar-gaddafi.jpg?resize=538%2C437

Op Zaplog heeft Benb een Nederlandse vertaling geplaatst van deel 1 van Het Groene Boek van Gaddafi: De Oplossing van het Probleem van Democratie: “De autoriteit van de bevolking”. De vertaling staat in drie artikelen: Deel 1 en Deel 2 en Deel 3. Op Boublog staat reeds iets over het Groene Boek. Als we de Libische democratie willen begrijpen, dan is dit belangrijke lectuur. Deel 1 van het Groene Boek telt 10 hoofdstukken, we beginnen met Hoofdstuk 1: HET INSTRUMENT VAN DE OVERHEID.

Het instrument van de overheid is het belangrijkste politieke probleem waarmee de gemeenschappen van mensen worden geconfronteerd. (Het probleem van het instrument van de overheid brengt vragen van de volgende soort met zich mee. Welke vorm moet de uitoefening van het gezag aannemen? Hoe moeten samenlevingen zich politiek organiseren in de moderne wereld?)

Zelfs conflicten binnen het gezin zijn vaak het gevolg van het niet oplossen van dit probleem van de autoriteit. Dat is duidelijk belangrijker geworden met de opkomst van moderne samenlevingen.

De mensen van vandaag de dag worden geconfronteerd met dit probleem op een nieuwe en hardnekkige manier. Gemeenschappen worden blootgesteld aan onzekerheid en lijden onder de ernstige gevolgen van foute oplossingen. Tot nu toe is niemand erin geslaagd deze vragen afdoende en democratisch te beantwoorden. Het Groene Boek geeft de ultieme oplossing voor het probleem van het juiste instrument van de overheid.

Alle politieke systemen in de wereld van vandaag zijn een product van de strijd om de macht tussen alternatieve instrumenten van de overheid. Deze strijd kan vreedzaam of gewapend zijn, zoals deze is tussen klassen, sekten, stammen, partijen of individuen. Het resultaat is altijd de overwinning van een bepaalde bestuursstructuur – zij het van een individu, groep, partij of klasse – en de nederlaag van het volk; de nederlaag van de echte democratie.

Een politieke strijd, die resulteert in de overwinning van een kandidaat met bijvoorbeeld 51 procent van de stemmen, leidt tot een dictatoriaal bestuur in de gedaante van een valse democratie, omdat 49 procent van het electoraat wordt geregeerd door een instrument van de overheid waarop ze niet hebben gestemd, maar die is opgelegd. Dat is dictatuur. Daarnaast kan dit politieke conflict een bestuursorgaan produceren dat zelfs een minderheid vertegenwoordigt. Want wanneer de stemmen worden verdeeld over verscheidene kandidaten, en hoewel de een meer stemmen heeft dan enig ander, dan kan de som van de stemmen ontvangen door degenen met minder stemmen toch een overweldigende meerderheid vormen. Echter, de kandidaat met minder stemmen wint en zijn succes wordt beschouwd als legitiem en democratisch! In feite is de dictatuur gevestigd onder het mom van valse democratie. Dat is de realiteit van de politieke systemen in de wereld van vandaag. Het zijn dictatoriale systemen en het is duidelijk dat ze echte democratie falsificeren.

Uit deze tekst blijkt dat Gaddafi niet gelooft in wat wij een democratie noemen: een land waarin de regering door vrije verkiezingen de macht krijgt om dat land te besturen. Volgens mij heeft Gaddafi daar gelijk in. Onze “stembus-democratie” geeft de mensen slechts het recht om te stemmen op een partij door wie ze willen worden geregeerd. In een echte democratie besturen de mensen zelf de instituties waarvan ze deel uitmaken. Daarbij wordt rekening gehouden met de wensen van alle mensen die bij deze instituties betrokken zijn.

Onze parlementaire monarchie is allerminst democratisch. Ons staatshoofd, de koningin, is niet gekozen, maar aangesteld door een God waarin men al dan niet kan geloven. Men zegt wel eens dat de koningin slechts een representatieve functie heeft, maar zij is allerminst representatief voor de bevolking. Alleen al haar hoed kost een gemiddeld maandsalaris, haar gouden koets is een achterhaald vervoersmiddel en haar inkomen is ver boven modaal. Representatief voor de bevolking is zij dus beslist niet.

In ons parlement zitten de volksvertegenwoordigers, maar zij vertegenwoordigen niet de belangen van de bevolking, zij houden zich aan de beleidslijn van de partij. Alleen op die manier kan men zo hoog op een kieslijst komen, dat men kans maakt op een zetel in de Tweede Kamer. Uit de gekozen politieke partijen wordt een regering samengesteld, maar de ministers hebben andere belangen dan de bevolking. Zij willen bij voorbeeld na afloop van hun ministerschap, dat soms slechts 4 jaar duurt, graag een goed betaalde baan bij een grote corporatie. Wij worden daarom niet vertegenwoordigd door mensen die onze belangen nastreven, maar door partijbonzen en baantjesjagers. De goeden onder hen niet te na gesproken, is dit systeem allerminst democratisch. Het resultaat is dat de meeste mensen meer geïnteresseerd zijn in de uitslag van sportwedstrijden, dan in de uitslag van stemmingen in de Tweede en Eerste Kamer, terwijl het laatste soms enorme consequenties heeft voor hun dagelijkse bestaan.

Gaddafi zegt dat zijn Groene Boek de ultieme oplossing geeft. Misschien is dat wat teveel gezegd, maar we weten wel dat in het Libië van Gaddafi zowel onderwijs als gezondheidszorg gratis waren, dat in het Libië van Gaddafi gezorgd werd voor huisvesting, elektriciteit, schoon drinkwater, irrigatie, betaalbaar voedsel, goede wegen, goedkope benzine en ga zo maar door. Ook hielp Libië arme Afrikaanse landen met renteloze leningen en Libië financierde een Afrikaanse communicatiesatelliet. Het land had geen staatsschuld, maar grote tegoeden, die nu worden gestolen onder het mom van “geld van Gaddafi”. Hoewel wij in onze democratie worden geregeerd door een Koningin bij de Gratie Gods, een parlement dat eigen partij-belangen nastreeft en banken die rente vragen voor geld dat zij uit het niets creëren, noemt men Gaddafi een dictator.

Maar ach, men noemt de huidige bombardementen op Libië een No Fly zone! En de terreur van de Al Qaida rebellen noemt men bevrijding. Deze rebellen heten nu revolutionairen. De landverraders die Libië aan hen hebben uitgeleverd zijn nu de internationaal erkende Libische regering en de humanitaire missie van de NATO heeft al geleid tot duizenden doden onder de burgerbevolking, plus de vernietiging van de infrastructuur. De vraag is dus niet wat een woord betekent, de vraag is wie de macht heeft!

Future of Libyan Revolution-News Analysis-09-20-2011
Geüpload door PressTVGlobalNews op 21 sep 2011

This edition News Analysis asks: What lies ahead for Libya and how long will the NATO mission continue?

Met Sabri Malek, woordvoerder van de Libyan Democratic Party, E. Michael Jones, hoofdredacteur van Culture Wars Magazine en Webster Tarpley, schrijver en historicus.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

3 Reacties op “Het Groene Boek van Gaddafi in het Nederlands (1)”

  • Eheu:

    Echt prachtig beschreven in ’n paar zinnen wat het probleem met ‘democratie’ is, beste Bou, en allicht des te meer met de ‘monarchale democratie’ (dat had ik zelf nooit beter gekund, al zeg ik het zelf).
    Het lijkt onbenullig, maar ik heb letterlijk aan den lijve de verwoestende gevolgen van dat systeem ondervonden.
    En het is niet zo dat ik meteen een betere ‘systematische’ (of ‘politieke’) oplossing voor dat probleem heb, en ik heb dat ook nooit gepretendeerd.
    Alleen, blijkbaar is het totaal argeloos demonstreren of heel gewoon signaleren van dat probleem een immens taboe, zodanig dat het een angst en haat tegen de ‘messenger’ ontketent die absoluut bijna onvoorstelbaar is. Het lijkt alsof alleen ‘de Messias’ wordt toegestaan om dat punt te beroeren (en we weten hoe het daarmee is afgelopen).
    En álles blijkt dan in het werk gesteld te worden om je ‘onschadelijk’ te maken: je publiekelijk voorstellen als ‘a-sociaal’ (‘onaangepast’, ‘lone nut’, ‘gevaar voor de maatschappij’ etc), of als ‘communist’, of als ‘fascist’, maakt niet uit, zolang het maar als ‘argument’ kan dienen en verkocht kan worden om je letterlijk en figuurlijk kapot te maken en tot zwijgen te brengen.
    Het is gek, de meeste mensen denken dat we ‘the dark ages’ al lang achter ons hebben gelaten, maar ik weet helaas dat de macht van de ‘duivel’ ofwel die van het demoniseren nog altijd springlevend is.
    Het is echt, ik bedoel letterlijk, gekmakend, want het is een mechanisme dat je compleet schaakmat zet ofwel een duivelse vorm van ‘double bind’. Ik bedoel: er is een bepaalde vorm van opportunisme die vast en zeker heel menselijk is, maar die door ‘de democratie’ misschien nog wel (geheel tegengesteld als hoe daar iha over gedacht wordt) de meeste kans krijgt.
    En dat is het opportunisme dat eruit bestaat de(vermeende) eigen belangen in onderlinge strijd op leven en dood met elkaar in wisselende coalities, al naar gelang, met mogelijk fatale gevolgen voor hem/haar, te verdedigen tegen ongeacht wie die absoluut ándere belangen blijkt te hebben, bijv. alleen zijn eigen vrijheid of onschuld of leven, of die van een willekeurige ander, bijv. van ‘het algemeen’.

    Daarom zeg ik het nog maar eens, mijn ‘slogan’: DOOD AAN ALLE VIJANDEN! (in de wrschl. ijdele hoop dat ‘men’ kan lezen).

    Groeten
    Eheu

  • Ik heb mij in de wol met Arnold Karskens, ook hij verkoopt leugens op zijn website over Libie en daar heb ik hem op gewezen. nu reageren er andere reageerders met vreemde namen zoals nixus en perplexus maar ik heb een vermoeden dat het arnold zelf is.

    ik heb respect voor wat je doet, ik doe al een tijdje met je mee om de waarheid aan de mensen te laten zien.

    De VN, NATO en de EU zijn organen die rechtstreeks voortkomen uit de Nazifamilies. Ze zijn nooit weggeweest, alleen verhuist.

  • mr. drs. BOU:

    Beste Nexus,

    Ik heb even rondgekeken op de website van Karskens. Volgens mij heeft hij niet in de gaten dat de opstand van de rebellen lang van tevoren door het “Vrije Westen” is voorbereid en aangesticht. Donkerdoorn van Zapruder had daar goede informatie over. Ik zal er even naar zoeken.

    De links staan in deze BOUblog:

    Operatie Libië (1): Southern Mistral

    Operatie Libië (2): de centrale bank

    Operatie Libië (3): de overlopers

    Deze artikelen zijn heel verhelderend. De “opstand van de rebellen” was een goed georganiseerde NATO-roofoverval!

Laat een reactie achter