Archief
Artikelen

arm gebroken

Beste mensen,

Twee maanden geleden heb ik mijn arm gebroken. Dat kwam zo: Toen ik in maart de tuin snoeide, vroegen de klimrozen: “Snoei ons ook!” Nou, ja! Doe niet zo raar! Rozen snoeit men in april en zeker niet eerder. Maar die rozen bleven zeuren: “Snoei ons nou toch!” “Nee, ik heb nu geen tijd en het is trouwens nog veel te vroeg!” Maar de hele lente begon dit jaar minstens drie weken te vroeg! Het was ook steeds zulk heerlijk weer, dus op vrijdagmiddag 8 april dacht ik: dan doe ik dat nu even… Maar ik weet ook hoe ijdel rozen zijn, ze willen met volle aandacht worden verzorgd, dus niet even gesnoeid… Kortom: het keukentrapje viel om en ik viel precies op de keisteen die dient om mijn tuinslang buiten de perken te houden. BOEM, KRAK, AUW!!!

Mijn rechter arm bleek op twee plaatsen gebroken: net boven de pols en vlak onder de schouder. De dokter kwam en belde een ambulance, ik werd vervoerd naar het ziekenhuis, waar ik een vrolijke avond doorbracht met verpleger Peter, die me elk half uur een borreltje pijnstiller schonk. Dat was lachen! Er werden foto’s gemaakt (auw, auw, auw), mijn onderarm werd rechtgetrokken (ook even auw) en ging in het gips. Mijn pols werd in een “sling” aan mijn nek gehangen, ik mocht een nachtje blijven en kreeg een slaappil, want ik mocht niet gaan liggen. Mijn bovenlijf moest rechtop blijven! Het bot in mijn bovenarm zou dan spontaan mooi rechtgetrokken worden. Helaas: mooi niet…

Nu had ik reeds enige maanden een tennisarm, zodat mijn linker hand al gewend was om taken van rechts over te nemen. Maar die arme linker moest opeens alles alleen doen. Gelukkig kwam er toen een stoet van engelen voorbij.

Buurman Joop had van buurman Jaap gehoord van die ambulance, dus ging hij de volgende morgen op ziekenbezoek. Ik mocht naar huis en kon met Joop meerijden. Buurvrouw (buuv) Ria kwam met soep en haar dochter bracht warm eten. Buuv Marja haalde Arnica voor me, buuv Lenie smeerde mijn boterhammen en buuv Vera en haar dochter nodigden me te eten uit. Dank jullie wel, allemaal! Geweldig! Wat had ik jullie nodig! En was dat even gezellig!

Auto rijden ging niet, want met een hand kan ik niet schakelen. Aardappels schillen gaat ook beslist niet met een hand en boterhammen smeren blijkt erg ingewikkeld, met links lukte het me niet. Dat je de nagels van je linkerhand niet met links kunt knippen, dat snapt een kind, maar knippen met links lukte helemaal niet. Met drie verschillende scharen kreeg ik een pak koffie niet open! Toen heb ik er maar het mes in gezet. Later bleek dat er speciale scharen voor linker handen bestaan. O, vandaar! Nooit geweten, weer iets geleerd! En elke dag kwam er een thuishulp-engel van Buurtzorg.

Met die pols rond mijn nek was overleven een avontuur. Zelfs het aantrekken van een schoon hemd was je reinste Houdini! Na een week bleek het bot in mijn bovenarm echter niet rechtgetrokken, waarop men besloot om mij toch maar te opereren. Heerlijk, die narcose! Terwijl ik droomde van wandelen door de bergen, hebben twee chirurgen humpty dumpty weer in elkaar gezet, de gebroken botten met ijzertjes versterkt en vastgeschroefd. Zo bracht ik weer een nacht in het ziekenhuis door, nu zonder gips en weer verzorgd door engelachtige verpleegsters. Vooral voor de nachtzusters heb ik het grootste respect!

Daarna was ik “oefenstabiel”, ik mocht alles weer doen met die arm. Maar mogen is nog geen kunnen! Mijn rechter arm was drie maal zo dik als mijn linker en hij zat muurvast in een pijnlijke schouderkom. Mijn hand leek van hout, gevuld met hooi en prikkeldraad. Langzaam maar zeker wordt dat beter, ik kan mijn arm weer bewegen, al is het nog lang niet normaal. En ik kan weer een beetje typen, maar mijn middelvinger voelt nog steeds alsof de poppendokter er teveel hooi in heeft gestopt. Boterhammen smeren lukt wel weer, maar het gaat zo traag, net als douchen, afwassen, koken en allerlei andere dagelijkse klusjes waar ik normaal niet bij stil sta. Ik heb er zowaar een halve dagtaak aan! Verder moet ik die arm oefenen en masseren, er veel mee zwaaien en dingen tillen. Ook dat is een halve dagtaak, die arm vraagt zoveel aandacht! En de rozen bloeien dit jaar zonder enige aandacht dubbel zo dik!

Ondanks alles heb ik het vreselijk naar mijn zin. Het was mooi weer, het bleef mooi weer en ik kon toch niet veel doen. Daarom heb ik uren in de tuin gezeten, met alle tijd om te kijken naar de bloemen en de merels, mezen en mussen die hier broeden, tijd om te kletsen met buren en vriendinnen. Ik kan nu wel weer auto rijden, maar schakelen van drie naar twee gaat gepaard met moeite en gekreun. Eerst kreeg ik die pook zelfs niet in zijn één!

Dat ik dit alles met zoveel plezier heb overleefd, is mede te danken aan een engel die me twee maal per week kwam helpen met het huishouden, me dan naar de supermarkt reed, waarna ik ook nog bij haar mocht blijven eten! Tot slot werd ik dan vrolijk weer thuis gebracht. Dank je wel, Sazette!

Rode engel

Een andere engel hielp me trouwens om alle video’s op BOUblog weer werkzaam te maken. Nu ziet het er weer netjes uit! Dank je wel, Eagle!

 

Mijn arm is nog lang niet gerevalideerd. Om weer evenwicht in mijn lijf te krijgen, doe dagelijks enige uren aan yoga, dansen en andere oefeningen. Ook wil ik deze zomer heel vaak gaan zwemmen, nu ik weer auto kan rijden. Pas als mijn lijf weer in evenwicht is, wil ik doorgaan met het schrijven van artikelen voor BOUblog. Omdat ik het toch niet laten kan, zal ik af en toe wel een post plaatsen van reportages en documentaires die ik heb bekeken op internet.

Zoals een ongeluk in een klein hoekje ligt, zo hangt ook evenwicht vaak af van een kleinigheid. Kijk maar naar deze presentatie van een adembenemende evenwichtskunstenaar, en dan vooral naar het slot!

מופיע מדהים של איזון וכוח duurt 9 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

6 Reacties op “BOUblog en het evenwicht van Bou”

  • Humor. Je verhaal klinkt me redelijk betrouwbaar en authentiek in de oren, Bou.. (ik bedoel zoiets verzin je niet):))
    Anderzijds.. mijn ex-vriendin (ik zoek altijd nieuwe) stuurde me ook een heel verhaal. “Dat ze weer terug was”.
    Ja, ja…, Humor! Het ga je verder goed uiteraard. Groet! JB

  • Robert Hörchner:

    Hi Bou, doe rustig aan en beterschap met de arm.
    (P.S. geef die gammele keukentrap een slinger richting vuilnisbelt).
    Hartelijke groet, Robert

  • mr. drs. BOU:

    Beste Jan,

    Alles wat hier staat is waar gebeurd, hoor! Kijk heel BOUblog er maar op na!

    Beste Robert,
    Mijn keukentrap is helemaal niet gammel en de vuilnisbelt is ver weg. Wat te doen met een lente die zo vroeg komt? De merels weten het wel!
    Breek me de bek niet open van Buruma, dubbel omgekocht tot de Hoge Raad. En dan dat Stropvod van Boekx advocaten… Steven Brown moet zich nu in rechte verdedigen tegen die Kut van Spleetje!

    ´t Is toch nie waar hé?

    Con Amore!

  • Zdkdick:

    oke Bou

    Fijn dat ik weer wat van je zie op je blog…

    Groet Dick

  • mr. drs. BOU:

    Beste Dick,
    Dank je wel! maar het kan nog wel drie maanden duren voor ik weer in evenwicht ben.
    See You in september! 😉

  • MareJane:

    Rustig aan met het armpje, maar dat merk je vanzelf wel wanneer je het overdrijft 😉 Ik miste al de activiteit op je site. Keek er regelmatig op en ik dacht dat je er geen zin meer in had. Je hebt trouwens goede buren zo te lezen. Beterschap en ik kijk uit naar je komende artikelen, al zal het even duren.

Laat een reactie achter

Recente reacties