Archief
Artikelen

Op Zapruder staat een artikel van Patman over zelf-organisatie. Ter illustratie staan er twee filmpjes bij, over zelf-organisatie in de natuur. Dit vind ik zulke schitterende filmpjes! De eerste gaat over het zwermen der spreeuwen. De dans van zo’n zwerm in schemering is zo wonderlijk! Ze vliegen zo snel en zo dicht op elkaar. Toch komen ze nooit in botsing, nooit valt er een uit de lucht!

Starlings on Otmoor duurt 5 minuten.

Het gaat hier om een fenomeen dat ook geldt voor onze maatschappij: deze organiseert zichzelf, niet volgens een doelbewust plan, maar volgens een onderliggend principe dat werkt door tijd en toeval. Weliswaar proberen mensen de loop der gebeurtenissen te bepalen, maar de uitkomst is altijd anders dan gepland. Mensen bouwen steden en ze denken dat ze dat doen volgens een plan dat wordt verzonnen door architecten, goedgekeurd door het stadsbestuur en uitgevoerd door ambtenaren, aannemers en bouwvakkers. Maar kijk eens naar een stad die door mieren werd gebouwd! Daar kwam geen bewust besluit aan te pas!

Ants subterranean structures revealed!!!!?! duurt 3 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

2 Reacties op “Navigerende spreeuwen en de stad van de mieren”

  • mr. drs. BOU:

    Op Zapruder staat nu een laatste artikel over zelforganisatie. Een goed artikel, maar Patman vergeet iets. Hij schrijft:

    Mensen organiseren zich op vele manier tot collectieven. Ze vormen samen bedrijven, regeringen, stichtingen, sociale netwerken, landen en nog veel meer. Al deze collectieven hebben los van de deelnemers een eigen persoonlijkheid. Het collectief is metaforisch gesproken een persoon op zichzelf.

    Dat laatste klopt wel, maar Patman vergeet de verwantschap! Dit is de eerste organisatie en de basis van iedere verdere organisatie! Deze hoort dus zeker thuis in het rijtje van organisatievormen en collectieven.

    Helaas eindigt het dan wat vaag:

    Er valt nog veel te spreken, zoals hoe de bovenlagen de onderlagen beïnvloeden en nog veel belangrijker, hoe we dit systeem kunnen breken.

    Wij kunnen dit systeem doorbreken door de verwantschap met de vader niet langer te erkennen en alle kinderen voortaan weer de naam van de moeder te geven. Zo simpel is dat!

  • Budhymann:

    Laat ik nu de naam van mijn Moeder hebben
    En niet mijn Vader’s Eikenhoutje vasthebben.

Laat een reactie achter

Recente reacties