Archief
Artikelen

Onlangs las ik bij Arnold Karskens iets over India, wat me verbaasde. In de oerwouden van de Oostelijke provincies wonen Adavasi, vrij primitieve stammen die nog gedeeltelijk leven van wat het omringende woud aan voedsel opbrengt, maar die ook wat tuinbouw en veeteelt bedrijven. De regering van India wil deze mensen weg hebben, zodat grote mijnbouw-coöperaties er delfstoffen kunnen winnen. De mensen laten zich echter niet verjagen, maar organiseren zich in gewapende Maoïstische groepen. Over deze burgeroorlog zwijgen onze media.

Arundhati Roy was onlangs in de VS om haar nieuwe boek te promoten. Ze werd geïnterviewd door Democracy Now en zij vertelde meer over deze strijd, die reeds duizenden slachtoffers heeft gemaakt. De Indiase regering heeft in de Operation Green Hunt het ene dorp na het andere met de grond gelijk gemaakt. Maar de regering ontkent dat dit gebeurt.

In een lang artikel, Walking With The Comrades, vertelt Arundhati Roy hoe ze naar het binnenland van India ging, naar Dantewada in de deelstaat Chhattisgarh, om de Maoïstische rebellen te ontmoeten. Zij houden zich schuil in het Dandakaranya woud.

De laatste jaren hebben de bestuurders van Chhattisgarh, Jharkhand, Orissa en West Bengalen honderden contracten getekend, met een waarde van miljarden dollars, voor de winning van ijzererts en de productie van staal, voor de winning van aluminium en voor dammen in de rivieren. Daarom moeten de bewoners weg. Door het oerwoud loopt nu een vierbaans snelweg. Een strookje oerwoud langs de snelweg wordt beheerst door de Indiase militairen, maar dieper in het oerwoud verbergen de bewoners zich. Het is een gewapende strijd waaraan ook de vrouwen deelnemen, een guerrilla-oorlog waar we nauwelijks iets over horen.

Ook in Kashmir, een provincie van India, is niet alles koek en ei. Arundhati Roy vertelt dat daar veel meer soldaten gelegerd zijn, dan in Irak! Kashmir is bezet gebied. Als we denken aan India, dan is dat meestal in termen van een zich snel ontwikkelende democratie. Arundhati Roy noemt deze democratie “The Biggest Scam in the World”.

Arundhati Roy bij Democracy Now duurt 20 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

3 Reacties op “Arundhati Roy over de "democratie" in India”

  • petje:

    Als dit in China was gebeurt stond het op de voorpagina´s van de westerse dagbladen.
    Net wat John Pilger betoogt: het – commercieel/ propagandist-isch bepaalde – zogenaamd “neutrale” nieuws dekt de westerse verovering van de bodemschatten van de voormalige communistische en islamitische landen van de Derde Wereld toe met termen als “democratie” en “vooruitgang”.

  • mr. drs. BOU:

    Gisteren was Arundhati Roy weer aan het woord bij Democracy Now. Een korte verklaring, maar wel weer indrukwekkend!

  • mr. drs. Bou:

    The algebra of infinite justice

    As the US prepares to wage a new kind of war, Arundhati Roy challenges the instinct for vengeance

    By Arundhati Roy

    09/29/2001 “The Guardian” —

    -In the aftermath of the unconscionable September 11 suicide attacks on the Pentagon and the World Trade Centre, an American newscaster said: “Good and evil rarely manifest themselves as clearly as they did last Tuesday. People who we don’t know massacred people who we do. And they did so with contemptuous glee.” Then he broke down and wept.

    Here’s the rub: America is at war against people it doesn’t know, because they don’t appear much on TV. Before it has properly identified or even begun to comprehend the nature of its enemy, the US government has, in a rush of publicity and embarrassing rhetoric, cobbled together an “international coalition against terror”, mobilised its army, its air force, its navy and its media, and committed them to battle.

    The trouble is that once America goes off to war, it can’t very well return without having fought one. If it doesn’t find its enemy, for the sake of the enraged folks back home, it will have to manufacture one. Once war begins, it will develop a momentum, a logic and a justification of its own, and we’ll lose sight of why it’s being fought in the first place.

    What we’re witnessing here is the spectacle of the world’s most powerful country reaching reflexively, angrily, for an old instinct to fight a new kind of war. Suddenly, when it comes to defending itself, America’s streamlined warships, cruise missiles and F-16 jets look like obsolete, lumbering things. As deterrence, its arsenal of nuclear bombs is no longer worth its weight in scrap. Box-cutters, penknives, and cold anger are the weapons with which the wars of the new century will be waged. Anger is the lock pick. It slips through customs unnoticed. Doesn’t show up in baggage checks.

    Who is America fighting? On September 20, the FBI said that it had doubts about the identities of some of the hijackers. On the same day President George Bush said, “We know exactly who these people are and which governments are supporting them.” It sounds as though the president knows something that the FBI and the American public don’t.

    In his September 20 address to the US Congress, President Bush called the enemies of America “enemies of freedom”. “Americans are asking, ‘Why do they hate us?’ ” he said. “They hate our freedoms – our freedom of religion, our freedom of speech, our freedom to vote and assemble and disagree with each other.” People are being asked to make two leaps of faith here. First, to assume that The Enemy is who the US government says it is, even though it has no substantial evidence to support that claim. And second, to assume that The Enemy’s motives are what the US government says they are, and there’s nothing to support that either.

    Lees verder…

Laat een reactie achter