Archief
Artikelen

Rageh Omaar is een Britse documentairemaker van Somalische afkomst, die jaren lang heeft gewerkt voor de BBC. Eind 2006 stapte hij over naar Al Jazeera. Er staat al een aantal documentaires van hem op BOUblog. Zijn nieuwste documentaire gaat over de bemoeienissen van de VS in Afrika middels het United States Africa Command of Africom. Dit Amerikaanse commandocentrum voor militaire operaties in Afrika ging begin oktober 2007 officieel van start en werd in oktober 2008 volledig operationeel. Het hoofdkwartier is echter niet gevestigd in Afrika, maar Stuttgard, in Duitsland.

Voordien was Afrika verdeeld over drie Amerikaanse militaire hoofdkwartieren. Het grootste deel viel onder EUCOM, het Europese hoofdkwartier in Duitsland, dat eveneens in Stuttgard is gevestigd. Egypte, Soedan en de Hoorn van Afrika vielen onder CENTCOM, het commandocentrum voor het Midden-Oosten en Centraal-Azië. De Afrikaanse eilanden in de Indische Oceaan vielen onder PACOM, het commando voor Azië en de Stille Oceaan. De bemoeienis van de VS met Afrika was in de 20e eeuw nog klein en incidenteel, maar na 11 september 2001 begon de belangstelling van de VS voor Afrika te groeien.

Afrika is bijzonder rijk aan grondstoffen. Daarom was eerst vooral China en later ook Rusland actief in Afrika, maar de VS heeft nu het oog op deze rijkdommen laten vallen. Op 6 februari 2007 kondigde president George W. Bush de oprichting van Africom aan. Om deze bemoeienis te rechtvaardigen wordt Afrika afgeschilderd als een broedplaats voor moslim-terroristen, maar de “strijd tegen het moslimterrorisme” gaat eigenlijk om de aardolie. Twintig procent van de fossiele brandstoffen die de VS uit het buitenland importeert, komt nu uit West-Afrika. Dat aandeel bedroeg vijf jaar geleden nog 15% en zal tegen 2015 waarschijnlijk zijn gestegen tot 25%. Wat deze oliewinning betekent voor Nigeria weten we reeds. Op de website van U.S. Africa Command wordt deze militaire organisatie echter aangeprezen alsof het zou gaan om een humanitaire vorm van ontwikkelingshulp.

Rageh Omaar reisde door Afrika om te onderzoeken wat de gevolgen zijn van deze bemoeienis van de VS. Daarvan maakte hij een reportage in twee delen. In het eerste deel gaat hij eerst naar Rwanda, een piepklein, maar dicht bevolkt landje in Midden Afrika, waar in 1994 een afschuwelijke genocide plaats vond, terwijl zowel de VS als de VN weigerde om in te grijpen. Tegenwoordig helpt de VS bij het trainen van het Rwandese leger.

Rwanda is weliswaar straatarm, maar zeer strategisch gelegen. Het buurland Congo beschikt over olie en andere grondstoffen. Ook Djibouti is een piepklein landje met een strategische ligging. Het heeft een belangrijke haven, net ten zuiden van de Rode Zee aan de Golf van Aden. Ook in Djibouti is Africom dominant aanwezig. Vervolgens gaat Omaar naar Uganda, waar meer dan 35% van de bevolking onder de armoedegrens leeft. Ook daar wordt het leger getraind door Africom. In Noord Uganda zijn rebellen actief en Africom helpt het Ugandese leger om hen te bestrijden. Het effect is echter paradoxaal, omdat de rebellen zich daardoor over het land verspreiden. Het initiatief voor deze militaire acties blijkt ook niet te liggen bij de regering van Uganda, maar bij Africom! Ten noorden van Uganda ligt Sudan en dat land heeft aardolie! Maar ook in Uganda is inmiddels aardolie gevonden. De militaire bemoeienissen van de VS in Afrika lijken bepaald niet zo altruïstisch. De verspreiding van de democratie is ver te zoeken en de “ontwikkelingshulp” lijkt bedoeld om de controle te krijgen over de oliebronnen en andere belangrijke delfstoffen.

America’s New Frontline – Diplomats or Warriors? duurt 45 minuten.

Bekijk deze video in groter formaat op YouTube.

In het tweede deel van deze documentaire vraagt Omaar zich af of de politiek van president Obama in Afrika wezenlijk zal verschillen van die van zijn voorgangers. Ook vraagt hij zich af, of de strijd tegen het moslim-terrorisme niet juist het fenomeen heeft opgeroepen wat het zegt te bestrijden. Eerst reist Omaar naar zijn geboorteland Somalië, waar sinds de jaren ’80 een burgeroorlog heerst. Hij bezoekt Somaliland, dat zich in 1991 onafhankelijk verklaarde van het militaire regime in Mogadishu. Ook praat hij met generaal William Ward, de hoogste bevelhebber van Africom. Deze was in Somalië tijdens de burgeroorlog, tot 1993, toen de VS-troepen zich noodgedwongen uit Somalië terugtrokken. Pas in 2005 ontstond er in Somalië een nieuwe orde, die bekend staat als de Unie van Islamitische Rechtbanken. Omaar praat ook met Sheikh Sharif Ahmed, de president van deze Islamitische rechtsorde. Helaas zag de VS de Islamitische rechtbanken slechts als een bedreiging, het zouden handlangers van Al Qaida zijn. In december 2006 steunde de VS de invasie van Ethiopië in Somalië, waarna een Afrikaanse vredesmacht het overnam. Het resultaat is dat de bevolking nu zo boos werd, dat het zelfmoord-aanslagen ging plegen. Dit jaar is Sheikh Sharif Ahmed opnieuw tot president verkozen, ditmaal met steun van de VS.

Vervolgens gaat Omaar naar de Sahel, waar onder andere uranium wordt gewonnen. En ook dit gebied wordt door de VS genoemd als een plaatst waar terroristen wonen. In 2003 werd daar een groep Europese toeristen gekidnapt, zogenaamd door radicale Moslims. Achteraf bleek deze ontvoering te zijn georganiseerd door de geheime dienst van Algerije. Maar ook de opstand van de Toeareg tegen de regering van Niger werd benoemd als moslim-terrorisme. Maar alweer gaat het niet om de Islam, maar om de grondstoffen en de energie.

Vervolgens gaat Omaar naar Sudan, een land dat reeds sinds begin jaren ’60 wordt geplaagd door burgeroorlogen. In Darfur leidde dat in 2003 tot een genocide van de Arabische bevolking op de Afrikaanse bevolking, maar deze slachtpartij werd door de VS niet als genocide erkend. Nog steeds zijn er miljoenen mensen op de vlucht, waarvan er velen verblijven in vluchtelingenkampen. Ook in Sudan is olie gevonden. De VS werkt daarom samen met de regering van Sudan en weigert om het land te veroordelen. Daarna kijkt Omaar even naar Nigeria, een land dat zo rijk is aan olie dat de bevolking van de Delta nu in bittere armoede leeft. Tot slot gaat hij naar het buurland Kameroen, waar de bevolking lijdt onder een dictatuur en waar het leger nu wordt getraind door Africom.

America’s New Frontline: A Self-Fulfilling Prophecy duurt 45 minuten

Bekijk deze video in groter formaat op YouTube.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Gesloten voor reacties.

Recente reacties