Archief
Artikelen

Naar Polen voor 100 zloty!

Gisteren heb ik een e-mail gestuurd aan alle Kamerleden, om hen te wijzen op de zaak Essen. Een overlevering aan Polen voor een bagatel, oftewel een misverstand rond 100 zloty (21 euro!) in 2002 (7 jaar geleden), druist zodanig in tegen mijn rechtsgevoel dat ik vind dat met dit vonnis alle grenzen van de rechtsstaat zijn overschreden. Niet alleen verkeert dhr. Essen door dit vonnis nu in een uitzichtloze situatie, maar ook geldt deze jurisprudentie voortaan voor iedere Nederlander. Dit is zeer verontrustend!

Mijn e-mail luidt als volgt:

Geachte Kamerleden,

Terwijl de meesten van u nog genoten van een welverdiende vakantie, heeft de IRK te Amsterdam op 22 juli jl. besloten dat een Hollandse tuinder, dhr. Essen, aan Polen zal worden overgeleverd op verdenking van corruptie. Het gaat echter slechts om een misverstand rond 100 zloty, iets meer dan 20 euro. Op 17 augustus was er in Den Haag een kort geding over deze zaak, maar de voorzieningenrechter heeft de Nederlandse Staat inmiddels in het gelijk gesteld, zodat dhr. Essen inderdaad zal worden overgeleverd aan Polen. Dhr. Essen is daarop ondergedoken!

Onder de clip vindt u de relevante vonnissen. De zaak Essen vertoont echter ook een aantal opvallende overeenkomsten met de zaak Hörchner:

Het EAB is afkomstig is uit Bydgoszcz, dezelfde stad en dezelfde gevangenis waar ook Hörchner heeft gezeten. Het is ondertekend door dezelfde rechter, mr. Andrzej Bauk, die ook het EAB voor Hörchner tekende. Ook de officier van justitie, mr. Hanneke Festen, is dezelfde die de overlevering van Hörchner heeft bepleit. En het vonnis luidt ook ditmaal: het EAB is geldig.

Op grond van deze jurisprudentie kan voortaan iedere Nederlander worden overgeleverd aan willekeurig welk ander Europees land, ondanks bewijzen van onschuld en nog wel voor een bagatel! Tegen de vonnissen van de IRK staat geen enkele rechtsmiddel open. Deze rechtbank kan dus vrijelijk besluiten tot schending van de mensenrechten, zonder dat een hogere instantie het vonnis kan corrigeren. Ook hoeft de IRK het EAB slechts marginaal te toetsen, zodat de feiten en omstandigheden rond het vermeende delict buiten beschouwing blijven. In de zaak Hörchner werd dit tot jurisprudentie.

Als de Overleveringswet tot dergelijke resultaten leidt, dan moet die wet snel worden gewijzigd! De uitkomst in de zaak Essen strijdt werkelijk met ieder rechtsgevoel. De Overleveringswet past ook volstrekt niet in onze rechtsstaat!

Daarom doe ik een dringend beroep op u: Wilt u de zaak Essen alstublieft zeer kritisch onderzoeken? Want het EAB biedt kennelijk ruimte voor deze corruptie en willekeur, waarvan iedere Nederlander nu het slachtoffer kan worden.

Voor een kort overzicht van de zaak verwijs ik u naar deze column op BOUblog.
Voor meer informatie verwijs ik u naar deze reeks columns op BOUblog.

Hoogachtend,
mr. drs. Bou

En nu maar hopen dat de politieke partijen bereid zijn om gezamenlijk in actie te komen. Want dhr. Essen is weliswaar geen ezel, maar ik denk dat dit abjecte vonnis zelfs voor de Partij voor de Dieren moreel onacceptabel is!

post scriptum:

In een Werkdocument van de Europese Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken staat het volgende (vet gemarkeerd door mij):

1.2 Welke zijn de mogelijkheden om het EAB niet uit te voeren op grond van bescherming van de grondrechten?

De juridificering van het EAB in vergelijking met de klassieke uitlevering is a priori een gunstige factor voor de eerbiediging van de grondrechten omdat zij de mogelijkheden tot willekeur beperkt. We kunnen er eveneens aan herinneren dat het kaderbesluit veel preciezer is dan de traditionele uitlevering waar het bijvoorbeeld het principe ne bis in idem betreft, het recht op een advocaat of het recht om de tijd van de hechtenis af te trekken van de duur van de veroordeling. In die zin is het kaderbesluit dus een vooruitgang van de rechtsstaat.

Overwegingen 12 en 13 van de preambule en artikel 1 van het kaderbesluit verwijzen uitdrukkelijk naar de plicht om de grondrechten te eerbiedigen. Met name artikel 1, lid 3 bepaalt: “Dit kaderbesluit kan niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot eerbiediging van de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen, zoals die zijn neergelegd in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, wordt aangetast”. Wanneer het kaderbesluit niet eenvormig wordt toegepast, kan dit inderdaad leiden tot een ongelijke behandeling van de mensen die op basis van het EAB zijn aangehouden, afhankelijk van het feit of de rechter in de lidstaat van uitvoering al dan niet moet controleren of het EAB de grondrechten naleeft.

Zulke controle zou kunnen indruisen tegen het beginsel van wederzijdse erkenning. De bedoeling van de Europese wetgever, die uitgaat van het beginsel van wederzijds vertrouwen, bestond erin om het gerechtelijk onderzoek naar de eerbiediging van de grondrechten te concentreren in het land van uitvaardiging van het EAB, waarbij de rechter van het land van uitvoering onderworpen blijft aan de verplichting om de erkenning of uitvoering van een EAB te weigeren als dit de grondrechten zou schenden.

Onder de gronden tot verplichte weigering van de tenuitvoerlegging van een EAB wordt geen uitdrukkelijke plaats ingeruimd voor zaken waarin het land van uitvoering verantwoordelijkheid zou dragen op grond van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Deze bepalingen zouden een lidstaat verantwoordelijk kunnen stellen indien er bewijzen zijn dat deze persoon werkelijk gevaar loopt het slachtoffer te worden van een slechte behandeling (zoals foltering, een onmenselijke of mensonwaardige behandeling) en wanneer hij desondanks zou worden overgeleverd aan het land dat het EAB heeft uitgevaardigd. De rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is duidelijk op dat punt en onderstreept dat de lidstaat die het Verdrag ondertekend heeft in zulke omstandigheden verplicht is om deze persoon niet over te leveren. De Commissie meent in haar evaluatie dat dit risico klein is.

Tot zover het citaat. In de zaak Essen heeft dit kleine risico zich nu volledig waargemaakt. Volgens het Kaderbesluit is Nederland verplicht om dhr. Essen niet over te leveren, maar hoewel de rechtspraak van het EHRM op dat punt duidelijk is, kan dhr. Essen kennelijk geen beroep doen op het Europese Hof. Dat laatste vind ik werkelijk onbegrijpelijk!

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

4 Reacties op “Een e-mail aan de 2e Kamer over de zaak Essen”

  • Antares:

    Meestal lees ik deze berichten zonder te reageren maar ik vind het echt fantastisch dat je hier zo uitgebreid op in gaat. Uiteraard wens ik de heer Essen veel sterkte toe (en een beetje mazzel).

  • mr. drs. BOU:

    Beste Antares,

    Natuurlijk is dhr. Essen nu het slachtoffer, maar gezien de huidige jurisprudentie kan het iedereen overkomen. Dat verontrust me meer dan het lot van een onschuldige tuinder.

    Essen is jurisprudentie! En er is geen enkele rechtsgang! Eerst naar Polen, in eerste instantie, dan in hoger beroep en cassatie in Polen en daarna mag hij naar het Europese Hof. Daar wordt hij dan wel in het gelijk gesteld, maar dat is met Sint Juttemis! Tegen die tijd zijn we allemaal overleden!

    Er blijkt tegen een vonnis van de IRK geen enkele rechtsgang open te staan. Het zal je dus maar overkomen… Dit is pure willekeur!
    Tegen die tijd zijn we allemaal oud, der dagen zat en overleden. De

  • zdkdick:

    Wat ik niet kan volgen is het volgende.
    In de normale wereld is het normaal om te werken aan beperkingen van incidenten om te komen tot voorkoming van ongelukken.
    Dit is ook verplicht volgens de arbowet. Velen die werken krijgen hier ook voorlichting over. Ik denk dat velen dit punt herkennen.

    Tot mijn verbazing was er een rechter die niet, willens en wetens, onnodig schade toe wilde brengen, aan een mede burger.
    Vervolgens worden er rechters ingezet welke er geen probleem mee hebben om niet echt na te denken.

    Ik kort dit verhaal hier in.
    Het verhaal is hier goed bekend hoop ik en ik deel de zorg van Bou.
    Stuitend vind ik ook de beantwoording van de vragen van de leden Van Velzen en Kuiken door Hirsch Ballin.

    Dat je niet of bijna niets over leest in de krant is zorgwekkend.

    Wat ik verder wil delen is:
    Ik maakte een bijzondere zaak mee in een zaak van de politie rechter en een Poolse man.
    Deze man had met zijn vrachtwagen nog al wat veroorzaakt, hetgeen kwam door drank de vorige dag.
    De man had daar spijt van en wilde er snel vanaf.
    Zag van hoger beroep af, maar vroeg zich vervolgens af of hij nog met zijn vrachtauto het land uit kon.
    De politie rechter koos er voor om niet zo veel mogelijk schade aan te richten en bepaalde dat de man nog even na dacht over hoger beroep en toch met zijn vrachtauto het land uit kon. Een rechter die het lef had na te denken, ik kan dat waarderen.

    Maar of dit bij bevel is bevel figuren ook op waardering kan rekenen, vraag ik me af.

  • peul:

    goedemrgen Bou ,
    geweldig dat je deze zaak bekend maakt bij een groter publiek .
    Weet je wat mij vooral zo tegen de borst stuit ? dat iedereen zich beroept op de bureacratische correctheid van de hele besluitvorming .
    En inderdaad , het zal ook wel correct wezen allemaal , geheel volgens de spelregels . Maar waar is de menselijke factor ? Wetgeving is toch bedoeld om mensen te beschermen , tegen anderen zowel als tegen zichzelf.
    Hij is er niet omwille van zichzelf , maar omwille van ons !!!
    Kun je nog van een beschaving spreken als mensen zo met elkaar omgaan ? Radeloze asielzoekers die ’s nachts met speciale vluchten stiekum worden gedeporteerd en nu ook eigen medelanders die zonder blikken of blozen worden uitgeleverd aan ongeacht wie ……Het lijkt wel alsof we met zijn allen steeds killer en egoistischer worden …..vreselijk !!!

Recente reacties