Archief
Artikelen

Naar Polen voor 100 zloty?

Het volgende sprookje, dat eindigt in een nachtmerrie, is niet waar gebeurd. Nog niet… Maar het zou wel kunnen!

De familie Doorsnee, bestaande uit Peter, Rianne, Hans en Janet, ging jaarlijks op vakantie met de tent achter de auto. Ze gingen meestal naar Frankrijk, of zelfs naar Spanje, maar in 2003 was het daar zo heet, dat ze in 2004 besloten om naar Polen te gaan. De tocht ging eerst naar Berlijn, van daar naar Poznan, dan via Gniezno naar Bydgoszcz, vanaf daar langs de Wizla naar Danzig, dat Gdansk bleek te heten, en tot slot langs de Oostzee en via Hamburg terug.
Het werd een prachtige vakantie, Peter en Rianne reden om beurten, Hans van 15 zorgde met zijn nieuwe MP-3 speler voor de muziek en Janet van 13 hield een plakboek annex dagboek bij, waarvoor ze foto’s maakte met de camera die ze voor haar 12e verjaardag had gekregen. Het landschap was prachtig, de campings waren schoon en rustig, de bevolking was uiterst vriendelijk en alles was werkelijk heel goedkoop. Alleen de taal was wat lastig, de oudere mensen spraken nog wel wat Duits, maar de jongeren hadden op school alleen Russisch geleerd en Engels verstond men er nauwelijks.
In de buurt van Bydgoszcz gebeurde er dan ook iets raars. Langs de kant van de weg stond een vrouwtje met een kraampje met pruimen. Ze hadden dorst, dus vader stopte en Rianne stapte uit. Mooie pruimen, ze mocht er een proeven en de kinderen ook. Ze waren heerlijk. “Dziesięć zloty, kilogram, dziesięć zloty,” zei het vrouwtje en ze stak tien vingers omhoog. “Dobry,” zei Rianne, maar omdat vader bij de vorige stop zijn kleingeld als fooi aan de ober had gegeven (“alles is hier zo goedkoop!”), wilde ze betalen met 100 zloty. Het vrouwtje had echter geen wisselgeld. “Zadny problem, żadny problem,” zei het vrouwtje en ze begon met veel gebaren iets uit te leggen. Na een vrolijke Poolse spraakverwarring begreep Rianne dat er voorbij de bocht een dorp lag waar ze kon wisselen. En inderdaad, even verder lag een dorp. Daar liep een agent, dus vader stopte en stapte uit. Met 100 zloty in de hand vroeg hij in het Duits waar men hier geld kan wisselen. De agent pakte de 100 zloty aan, maar tot verbazing van Peter zei hij toen bars: “Papiery!” Terwijl Peter zijn paspoort en rijbewijs liet zien, kwam er nog een agent bij, waarmee in het Pools driftig werd overlegd. Daarna kreeg Peter zijn papieren terug met de woorden: “Pójść, pójść,” en een dreigend gebaar van Wegwezen! Verbouwereerd stapte hij weer in de auto en zei: “Ik krijg mijn geld niet terug!” “Dan maar geen pruimen,” zei Rianne, die geen moeilijkheden wilde, maar Hans zei verontwaardigd: “Dat was toch mooi ruim twee tientjes!” Janet zei niets, maar toen ze het dorp uitreden, noteerde ze de naam in haar dagboek: Osielsko. Die avond schreef ze een stukje over die 100 zloty en dat moeder had gezegd: “Dan maar geen pruimen.” Ze liet daarbij wat ruimte vrij voor de foto die ze van vader en de agenten had gemaakt.
Het jaar daarop ging de familie Doorsnee weer naar Frankrijk, niet omdat Polen niet was bevallen, maar omdat behalve Hans ook Janet nu Frans in haar vakkenpakket had.

Op 26 februari 2010 werd Hans op Schiphol aangehouden toen hij terugkwam van een zakenreis. Er lag een EAB uit Polen, volgens hetwelk dhr. P.M. Doorsnee, paspoortnummer correct ingevuld, zich op 11 juli 2004 om 15 uur 43 in de plaats Osielsko schuldig zou hebben gemaakt aan corruptie, namelijk omkoping van een politieagent met 100 zloty. Een andere agent was getuige en het EAB was ondertekend door een rechter uit Bydgoszcz, mr. Andrzej Bauk.
Rianne schrok zich rot, toen Peter haar belde met de mededeling: “Ik ben op Schiphol gearresteerd.” Hans wilde het eerst niet geloven, wegens corruptie in Polen? Vader? Zijn ze nou helemaal!!!??? Janet haalde haar Polen-plakboek 2004 uit de stapel en zocht het op. “Dat was die keer dat vader geld wilde wisselen, maar die smerissen gaven hem zijn geld niet terug!” Toen wisten ze het weer…
Omdat dhr. Essen nog altijd voortvluchtig was, nam het OM ditmaal geen risico. Peter werd niet in vrijheid gesteld in afwachting van de behandeling van zijn zaak. Dank zij een lening die zijn werkgever hem spontaan aanbood, kon hij een topadvocaat in de arm nemen, maar deze voorspelde hem weinig goeds. De officier van justitie, mr. Hanneke Festen, had al vaker met dit bijltje gehakt, op grond van de jurisprudentie was dit EAB gewoon geldig en een kort geding bood alleen maar uitstel. In een bericht van het ANP was vader Doorsnee veranderd in Peter D., maar de rest van de media had geen belangstelling. Op 28 juni 2010 werd Peter Doorsnee op transport gesteld naar Polen. Wat hem daar te wachten stond, kunt u hier verder lezen.

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter