Archief
Artikelen

Op 4 oktober 2007 werd Robert Hörchner uitgeleverd aan Polen. Daar zat hij bijna 10 maanden in de gevangenis, tot hij op 26 juli 2008 op borgtocht werd vrijgelaten. Wat was hij veranderd!

Op 13 maart 2009 heeft Hörchner op het Juristencongres zijn verhaal verteld over deze gevangenschap.

Het kwam neer op tien maanden vechten voor je leven, met acht man in een cel, waaronder een drievoudige moordenaar en een psychopaat. Van deze lezing heeft de Sociale Databank een videoverslag gemaakt. Een verbatim staat hier.
In de uitzending van PR de Vries van 18 november 2007 sprak de grote PR:

Ja, ik ben nu in het hart van de gevangenis waar Robert gedetineerd zit. We krijgen hem niet te spreken, maar we mochten hier wel eventjes rondkijken, we kregen een rondleiding. Het ziet er allemaal wat oud uit, maar de faciliteiten zijn op zich goed en deze gevangenis doet beslist niet onder voor een gemiddelde Nederlandse gevangenis. In Nederland heerst een klein beetje het beeld van: nou de gevangenissen in Polen die zullen wel middeleeuws zijn, maar ik kan met eigen ogen constateren dat dat allemaal reuze meevalt.

In de uitzending van EenVandaag van 20 december 2007 kwam een artikel uit de Telegraaf in beeld met een noodkreet van Hörchner:

Ik heb geen drinkwater, scheerspullen, zeep, waspoeder, shampoo, extra broodbeleg of wat dan ook. Ik moet hier onder onmenselijke omstandigheden zien te overleven.

Maar Jelle Visser vond dat geen probleem, want Hörchner had immers verzwegen dat hij in 1992 een taakstraf had gekregen…

Hörchner zat bijna 10 maanden in een Poolse cel, waarbij hij waarschijnlijk ten onrechte door de Nederlandse justitie aan Polen was overgeleverd. Ook blijkt uit documenten in het proces-dossier dat zijn identiteit was gestolen door Jeroen van den O. uit Vught, een kleine man, ongeveer 1 m 75 lang, met kort zwart haar, bruine ogen en een zwarte snor. Hörchner kan zijn onschuld daarmee onomstotelijk aantonen, maar deze stond eigenlijk al vast voor hij werd overgeleverd, omdat hij op de datum dat het huurcontract werd getekend waarop men zijn naam in blokletters had verbasterd tot Harschnera, bewijsbaar in Nederland was. Desondanks werd hij overgeleverd aan Polen, hij zat bijna 10 maanden in voorarrest, in een situatie die in alle opzichten strijdig is met het door Nederland ondertekende Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (pdf)!

In het EVRM zijn volgens onze regering onder meer de volgende rechten vastgelegd:

* recht op leven;
* het verbod van foltering en onmenselijke behandeling;
* recht op vrijheid en veiligheid;
* recht op een eerlijk proces;

Over de omstandigheden in de Poolse gevangenis, vertelde Hörchner op het Juristencongres het volgende:

Het gebouw was twee eeuwen oud en de cellen waren gemiddeld rond de 12 tot 14 m² met gammele metalen stapelbedjes. In een hoek stond een smerige wc, daarnaast een koud water kraantje met een wasbakje, en twee verschillende kleuren plastic teiltjes. In iedere cel zaten 8 tot 10 man. De stank in zo’n cel was ondragelijk en de hygiëne was ver te zoeken. Slechts één keer in de week mochten we douchen en het eten leek op varkensvoer waarbij de houdbaarheidsdatum meestal ruim was overschreden.

Door een fout van mijn Poolse advocaat en de rechtbank had ik de eerste 6 weken geen geld om extra zaken te kopen. Dat was eens in de 10 dagen mogelijk, in een klein winkeltje, in de kelder van de gevangenis. Na 6 weken bijna niets gegeten te hebben, was ik zo verzwakt dat ik zelfs geen trappen meer op- en af- kon lopen. Ik had mezelf al 6 weken niet kunnen scheren, ik had geen toiletpapier, geen zeep, geen wasmiddel, geen tandenborstel, niets. Nadat er eindelijk wat geld op mijn rekening stond, kon ik de meest elementaire zaken kopen, waarvan de sigaretten het belangrijkste waren. Zelf rook ik niet, maar met sigaretten kun je alles en iedereen omkopen. Dat draagt bij aan je persoonlijke veiligheid.

In de cel was nauwelijks ruimte om te lopen of staan. Ik lag 24 uur per dag op een metalen stapelbedje dat veel te klein voor me was, in een cel waar ik niemand kon verstaan. Ik mocht geen bezoek ontvangen, niet bellen en geen boeken ontvangen. Waar ik wel naar uit keek, waren de brieven en kaarten die ik eens in de veertien dagen mocht ontvangen.

Pakketpost bleek echter meestal niet aan te komen… Wat er met de inhoud gebeurde, daar mogen we naar raden!

De bewakers waren over het algemeen sadisten, met name naar mij toe, want de meeste Polen hebben een uitgesproken hekel aan buitenlanders. Rond 8 uur ’s morgens werden we gelucht, maar daar maakte ik niet veel gebruik van. De luchtplaatsen waren klein, kaal en vuil en omgeven door hoge muren. Er was daar niet veel te zien, op enkele ratten na. Verder zag je alleen de wachttorens met de bewakers die hun machinegeweer om de schouder droegen.

De medegevangenen in mijn cel waren veelal moordenaars en psychopaten die van tijd tot tijd met elkaar slaags raakten, zodat de cel er daarna uitzag als een slachthuis. Op de tweede Kerstavond van 2007 zaten we zo op onze knieën, met twee plastic teiltjes, de plassen bloed op te dweilen nadat er een machtsstrijd in de cel had plaats gevonden. Na die vechtpartij was een drievoudig moordenaar, veroordeeld tot drie maal levenslang, de baas in de cel en zijn slachtoffer moest dagelijks de hele cel schoon houden.

De ongeschreven regels in de Poolse cellen zijn hard, er geldt het recht van de sterkste. Bijna elke nacht schrok ik wakker van het wanhopige geschreeuw van slachtoffers in andere cellenblokken, dat langzaam wegstierf tot je hen niet meer hoorde. De bewakers grepen niet in. Agressie en geweld zijn alledaagse zaken waar vroeg of laat iedere gevangene mee te maken krijgt.

In iedere Poolse gevangenis is ook een geluidsdichte cel met het nummer 1, waar zogenoemde lastige gevangenen door bewakers extreem hardhandig onder handen genomen worden. Van de schoonmaakploeg hoorden wij een keer, dat er op een ochtend een plas bloed, urine en ontlasting door hen in cel 1 moest worden opgeruimd.

Dat is een martelkamer! Dit alles is wel ernstig in strijd met artikel 3 EVRM (pdf): Niemand mag worden onderworpen aan folteringen of aan onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen.

Het gevangenisziekenhuis van Bydgoszcz behandelde vrijwel alleen maar gevangenen die een mislukte zelfmoordpoging hadden ondernomen en dat waren er volgens mijn medegevangen zo’n 25 in de maand. De meeste die zo’n poging ondernemen doen dat door zich ’s nachts op te hangen, zo ook een keer in de cel naast ons. De medische zorg in de Poolse gevangenissen, als ze al niet staken, is een catastrofe.

Volgens PR de Vries valt dit allemaal reuze mee! Maar ook het Poolse rechtssysteem is niet te vergelijken met dat in Nederland. Men houdt zich volstrekt niet aan het EVRM!

Pas na 5½ maand begon het proces en ik was nog niet één keer verhoord en had zelfs geen strafdossier mogen inzien. Mijn Poolse advocaat is slechts drie keer geweest, en dan hooguit voor een half uur, voor een honorarium van 6000 euro.

Deze advocaat heeft de strafzaak vreemd genoeg nooit inhoudelijk met mij doorgenomen. Een maand voor het proces deed hij me het voorstel om een valse bekentenis af te leggen, zodat ik na de eerste zitting meteen terug kon naar mijn gezin. Volgens deze Poolse advocaat had de rechter daar al mee ingestemd en als ik weigerde zou ik nog weleens heel lang in voorarrest moeten blijven. De gedachte dat ik weer snel met mijn gezin herenigd zou zijn klonk erg verleidelijk, maar om iets te bekennen wat ik nooit heb gedaan, dat zou ik mezelf altijd blijven verwijten. Deze advocaat vertrouwde ik niet langer.

Gelukkig wist Annelies twee dagen voor mijn eerste zitting van het proces een andere advocaat voor me te vinden. Half maart 2008 begon het proces, met veel media aandacht, het was zelfs op het Poolse journaal. Het proces ving aan met 4 rechters, maar na een aantal procesdagen ontdekte men dat de strafmaat, die ook vermeld stond in het E.A.B., onjuist was. De strafmaat bleek geen 3 tot 15 jaar, maar slechts 6 maanden tot 3 jaar en volgens de Poolse wet mocht de zaak daarom maar door 1 rechter worden behandeld. De voorzitter van de rechtbank stelde mij toen voor de keuze om het proces een half jaar uit te stellen, of het meteen te vervolgen met haar als enige rechter. Van deze vrouwelijke rechter mocht ik echter geen gebruik maken van een Nederlandse tolk, maar alleen van een Duits- of Engelstalige tolk.

Dit alles is in strijd met artikel 6 lid 3 EVRM:
Een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, heeft in het bijzonder de volgende rechten:
a. onverwijld, in een taal die hij verstaat en in bijzonderheden, op de
hoogte te worden gesteld van de aard en de reden van de tegen hem ingebrachte beschuldiging;
b. te beschikken over de tijd en faciliteiten die nodig zijn voor de
voorbereiding van zijn verdediging;

In tegenstelling tot wat de Poolse justitie stelde in hun antwoord aan de Internationale Rechtskamer te Amsterdam, stond mijn naam niet op het huurcontract. Er stond wel een naam in blokletters op, die blijkbaar voor mijn naam moest doorgaan, namelijk Roberta Harschnera, in plaats van Robert Hörchner. Daaruit bleek onomstotelijk dat iemand mijn identiteit heeft willen misbruiken. Ook de schriftelijke machtiging van mij aan de hoofdverdachte, Janusz Urbanski, zoals de Poolse justitie de Amsterdamse rechtbank had voorgehouden, was er niet en is er ook nooit geweest. Dat de Poolse justitie desondanks om mijn overlevering vroeg, is in strijd met zowel het zorgvuldigheidsbeginsel als met het vertrouwensbeginsel, de basisbeginselen van een rechtsstaat.

De Poolse rechter negeerde echter alle feiten en ook nadat deze feiten bekend waren bleef ik nog maanden in voorarrest, tot ik op 26 juli 2008 met veel pijn en moeite op een borgsom van 4.500 euro in voorlopige vrijheid werd gesteld. Het hele proces was een schertsvertoning, er was geen snipper bewijs, zelfs nog geen aanwijzing! Na een emotionele thuiskomst realiseerde ik me dat ik deze hel in dit door en door corrupte land had overleefd.

Tot zover Robert Hörchner op het Juristencongres. Na bijna 10 maanden gevangenschap was de sportieve en kerngezonde Hörchner veranderd in een zwaar ondervoede en oververmoeide schurft-lijder. Op dit moment is Hörchner weer gezond, al heeft hij nog steeds last van slapeloosheid en nachtmerries. Hij heeft me laatst twee foto’s gestuurd van hem zelf. De eerste is gemaakt op 27 juli 2008, de dag waarop hij thuiskwam uit Polen, en de tweede op 2 juni 2009.

Omdat de omstandigheden in alle Poolse gevangenissen werkelijk onmenselijk zijn, is er nu ook in Polen protest ontstaan tegen deze gang van zaken. Op het Polenforum las ik het volgende bericht:

Veroordeelden vragen compensatie

Veroordeelden in Polen welke gevangen zaten in cellen welke niet tegemoet kwamen aan de gevangenisdienst verordeningen, eisen financiële compensatie.

De gevangenen klagen over de grootte van hun cellen, het aantal mensen en slecht materiaal. Bijna alle klagers vragen om meer dan 100.000 zloty (22.000 euro) elk. Sommigen gaan zelfs zover als het eisen van miljoenen zlotys, zei Krzysztof Józefowicz, hoofd van een districtshof in Poznań, westelijk Polen.
Naar verluidt, zijn de gelijkaardige eisen ingediend in de hoven over geheel het land.

Mocht onze justitie ooit nog eens een Europees Uitleveringsbevel vanuit Polen honoreren, dan lijkt me dat heftig in strijd met het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens!

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

7 Reacties op “Robert Hörchner in de Poolse cel”

  • Jacqueline:

    De staat moet aangeklaagd worden.
    Het feit dat men niet naar de feiten hoeft te kijken zegt niets over de zorg die men heeft te opzichtte van Nederlandse onderdanen. Zij kunnen dus wel de omstandigheden in kaart brengen en dan kijken of dat overeenstemd met het EHVRM.

    Dus…..het OM is onzorgvuldig geweest en heeft ondanks de klachten die er bij het EHVRM over de poolse gevangenissen bekend zijn uitgeleverd.

    Dat op zich is al een vette veeg uit de pan waard met een passende straf!

  • BOU:

    Jacqueline, als we niet protesteren, dan doen ze het gewoon wéér!

  • Verbijsterend

    Nederland heeft een ‘beschaafde’ mannier van iemand met de wet in de hand zijn nek om te draaien. Moord met de wet in de hand

  • BOU:

    Steve, dat was wel de bedoeling, maar Hörchner is 0049. Hij is niet dood, hij leeft!

  • […] op zijn gevangenisrekening te storten, daar het geld van zijn vrouw nog steeds niet was aangekomen (zie ook de zaak Hörchner). Hij wilde in de gevangeniswinkel wat zaken kopen, zoals pen en papier om zijn vrouw te schrijven. […]

  • Jill Tromp:

    Niks veranderd dus. zelf zat ik 2 jaar (1979 tot 1981) in de baijes van poznan voor het smokkelen van een paar kilo zilver.
    ik had verwacht dat die situatie wat veranderd zou zijn na het wegvallen van de broedeniecommune (zoals ze dat daar noemden)
    een volkomen gestoorde off van justutie (heinrich sobelowski)
    tuig van advocaten. zelf zat ik bijna 2 jaar geisolerd in voor arrest. met een calega in een cel. later in een cel voor 10 personen , met z’n twaalven.vechten om een bed dus”
    tientallen keren werd de rechtzaak uigesteld omdat of de rechter of de vertaler ziek was ,ik woog nog 48 kilo tuin ik er uit kwam.ik denk dat het in de hel niet erger kon zijn

  • Jill Tromp:

    het is dus niet om medelijden met mij zelf, ik was niet onschuldig ik werd alleen veoordeeld voor iets waarvoor ik in nederland een paar duizend gulden boete had gekrege het verschil is dat dit in nederlend een overteding op de wet van accijnzen in polen misdaad.
    ik wil alleen aantonen dat de toestand in een poolse lik erbarmelijk was en het schijnt nu nog, laat p de vries er ook maar eens een weekje gaan zitten dan zal hij huilend smeeken om naar huis te mogen gaan, nog steeds na 30 jaar droom ik er nog bijn ieder nacht van jill

Laat een reactie achter