Archief
Artikelen

De Moedernacht ging dit jaar over tienermoeders, meisjes die ongehuwd zwanger worden. Omdat in onze cultuur de kinderen de naam van de vader dragen, wordt een ongehuwde moeder vaak beschouwd als een “gevallen vrouw”. Vrouwelijke seksualiteit buiten het huwelijk wordt gezien als zondig, de seksuele liefde van een vrouw is in strijd met de religie. Dit geldt zowel voor Christenen als voor Moslims, daar immers in beide religies de kinderen de naam van de vader dragen. De meeste mensen zijn zich er nauwelijks van bewust dat de naam van de vader slechts dient om het erfrecht van vader op zoon veilig te stellen. Om wille van het erfrecht in de naam van de vader worden wereldwijd de vrouwen gedwongen om maagd te blijven tot hun huwelijk en daarna slechts seks te hebben met hun wettige echtgenoot. Dit economische mechanisme bestaat reeds enige duizenden jaren, het ligt ten grondslag aan onze maatschappelijke organisatie en het leidt onvermijdelijk tot onderdrukking van de vrouwelijke seksualiteit. De naam van de vader gaat ten koste van de liefde!

Dit is duidelijk zichtbaar in de Rooms Katholieke religie, waar priesters en nonnen worden gedwongen tot het celibaat. Over het seksuele misbruik van kinderen dat daaruit voortvloeit, staat reeds een documentaire op BOUblog. In het Rooms Katholieke Ierland is de seksuele onderdrukking van vrouwen extreem geweest. Daar werden “gevallen vrouwen” opgesloten in de kloosters van de Orde van Magdalena, waar ze 12 uur per dag, zes dagen per week en 52 dagen per jaar moesten wassen, schrobben, bleken en strijken als boetedoening voor hun “zonden”. Deze wasserijen werden in de negentiende eeuw opgezet als opvanghuizen voor prostituees. In de loop der tijd werd de definitie van “gevallen vrouw” echter uitgebreid tot meisjes die ongehuwd zwanger werden (soms door verkrachting), weesmeisjes en zelfs meisjes die zo mooi waren dat hun schoonheid de begeerte van mannen opwekte. In de zogenaamde Magdalene Laundries zijn zeker dertigduizend Ierse meisjes en vrouwen door de nonnen vernederd en misbruikt. De opkomst van de wasmachine maakte ten slotte deze wasserijen overbodig, maar de laatste wasserij van de “Sisters of Misery”, in de hoofdstad Dublin, werd pas in 1996 gesloten.

De documentaire Sex in a Cold Climate werd in 1998 gemaakt door Steve Humphries. Vier vrouwen getuigen over de dagelijkse tirannie van sadistische nonnen en priesters, over de hypocriete moraal die elke vorm van seksualiteit ontkende, maar die tegelijk de hulpeloze meisjes overleverde aan seksuele mishandelingen en vernederingen. Ook hun verdriet over hun kinderen die hen zijn afgenomen is schrijnend. Deze documentaire vormde de basis voor de speelfilm “The Magdalene Sisters”, die in 2002 werd gemaakt door Peter Mullan, die zelf afkomstig is uit een Iers Katholiek milieu. In een lezenswaardig interview geeft hij zijn visie op de Magdalena Kloosters.

Sex in a Cold Climate duurt 50 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter

Recente reacties