Archief
Artikelen

In november 1999 werd Ernest Louwes plotseling de enige verdachte van de beestachtig brute moord op de Weduwe Wittenberg. Ze was gewurgd, haar ribben waren gebroken en ze was zeven maal met een mes gestoken. Louwes was ’s morgens nog bij haar langs geweest voor een fiscaal advies en men vond van hem een vingerafdruk op de kamerdeur. Een mes dat werd gevonden in een portiek op 1 ½ km afstand van het sterfhuis, werd middels een geurproef met honden gekoppeld aan Louwes. Er was geen bewijs dat dit mes te maken had met de moord op de weduwe. In februari 2000 werd Louwes door de rechtbank van Zwolle dan ook vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Op 22 december 2000 veroordeelde het hof van Arnhem hem echter tot twaalf jaar gevangenisstraf, wegens moord: hij zou de weduwe opzettelijk en met voorbedachten rade van het leven hebben beroofd!

De vriendelijke en bescheiden, maar nogal saaie fiscaal jurist Ernest Louwes, een family-man met vaste gewoonten die niet rookte of dronk, zou deze brute moord welbewust hebben gepland en uitgevoerd. Alleen al dàt valt moeilijk te geloven.

Dat het bewuste mes het moordwapen was, werd niet aangetoond. Het mes vertoonde geen sporen. Bij een verbeterde stand der techniek werd in 2003 wel DNA op dat mes gevonden, maar dat bleek niet afkomstig van de weduwe, noch van Ernest Louwes. Aldus werd bewezen dat het mes dat de geur van Louwes zou dragen, niet het moordwapen was. Ook het motief, te weten het zicht op de erfenis waarover hij als executeur testamentair was aangesteld, bleek onzinnig. Met die geurproef bleek pas later alles mis. Omdat er aantoonbaar geen enkel verband was tussen het mes en de moord, vernietigde de Hoge Raad op 1 juli 2003 het vonnis en verwees de zaak terug naar het hof Den Bosch. In afwachting van de nieuwe rechtszaak kwam Ernest Louwes vrij. Maar niet voor lang…

In december 2003 kwam de zaak nogmaals voor. Drie dagen voor de zitting had het OM opeens DNA van Louwes gevonden op de blouse van de weduwe. Dat was een nieuw feit. Als een zaak door de HR wordt terugverwezen, dan wordt nieuw bewijs meestal niet toegelaten. Het hof oordeelt op grond van wat in cassatie bekend was. Het hof Den Bosch maakte echter een uitzondering op deze regel. Het DNA-bewijs werd geaccepteerd en als onomstotelijk beschouwd. Het hof veroordeelde Louwes op 9 februari 2004 nogmaals tot 12 jaar, ditmaal met als enige bewijs het DNA van Louwes, o.a. in een bloedvlekje op de kraag van deze blouse van de weduwe:

Dat bloedvlekje met het DNA-bewijs is was nieuw, maar hoewel Louwes nogmaals in cassatie ging, mocht dat niet baten. De Hoge Raad verklaarde op 22 februari 2005, dat het hof de vrijheid had om nieuwe feiten aan de veroordeling ten grondslag te leggen. De veroordeling bleef in stand. Zonder dat nieuwe DNA-bewijs was Louwes echter zeer zeker vrijgesproken!

Het bewijs was nieuw, maar was het DNA soms óók nieuw? Dit zijn de feiten: Op dinsdag 2 december 2003 is bij Ernest Louwes wangslijm afgenomen. Op donderdag 4 december arriveert dat bij het NFI en op de eerste zittingsdag, maandag 8 december, wordt bekend dat er greepsporen van Louwes op de blouse zijn gevonden. Men heeft dus zeer snel gewerkt, hooguit 2 dagen als we het weekend niet meetellen. Er was toen nog geen bloedvlekje aangetroffen, hoewel de heer Eikelenboom WEL de blouse had onderzocht, ook op bloed. Het bloedvlekje is pas minimaal een week later tijdens een tweede onderzoek gevonden.

Louwes heeft op 2 december 2003 wangslijm afgestaan, maar was dat wel nodig? Was het NFI toen nog niet op de hoogte van zijn DNA-profiel? Louwes verklaart daar in 2004 zelf over:

Al schrijvend herinner ik mij nu nog een voorval waarbij er opeens een politieman tijdens het verhoor nogal opgewonden de kamer binnenkwam en vertelde dat men een op bloed lijkende vlek op mijn broek had ontdekt en mij daarom vroeg of ik wilde meewerken aan een dna-onderzoek. Ik had daar geen bezwaar tegen, heb daarvoor getekend en eraan meegewerkt. Ik had het vermoeden dat het een chocoladevlek zou zijn, want zoetwaar als chocolade en ijs (Magnums) at ik al rijdend bijna dagelijks. (…)

Achteraf bleek het te gaan om een bloedvlekje in mijn broekzak en het bleek (uiteraard) om mijn eigen bloed te gaan. Op zich was dit vlekje niet vreemd want ik heb altijd de vervelende eigenschap gehad om velletjes aan de zijkant van mijn nagels weg te trekken of af te bijten. Wat hiervan later nog van belang zou zijn, is het feit dat hierdoor in 1999 door het NFI reeds mijn dna-structuur is vastgesteld en dat er toentertijd dus zeer intensief naar sporen op mijn kleding blijkt te zijn gezocht.

Als ik het goed begrijp, ontkent het OM nu, dat er in 1999 DNA van Louwes is afgenomen. In de uitspraak van het hof Den Bosch staat echter o.a de volgende overweging:

2.4.2. Op grond van de bevindingen van de deskundige ing. Eikelenboom in zijn rapport van 22 januari 2004 kan naar het oordeel van het thans in herziening oordelende hof niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld dat het mes P1 het moordwapen is. Hierbij is van belang dat de DNA-resultaten van op het mes aangetroffen sporen niet overeenkomen met die van het slachtoffer noch met die van de verdachte

Daaruit valt af te leiden dat het DNA-profiel van Louwes in elk geval reeds bekend was, toen het NFI (Eikelenboom) dat mes opnieuw onderzocht. Op grond van de sporen op dat mes werd in cassatie, op 1 juli 2003, het vorige vonnis vernietigd. Op 2 december 2003 werd dus in elk geval nogmaals DNA afgenomen.

Een extra lange thema-uitzending van KRO Reporter op 1 november 2007 gaat o.a. over de slordige manier waarop de blouse is behandeld en het DNA onderzoek heeft plaats gevonden. Amerikaanse DNA-deskundigen waren vernietigend in hun oordeel over het werk van het NFI. Het DNA van Louwes kan op vele manieren op de blouse van de weduwe terecht zijn gekomen. Ook werd zeer duidelijk, met wat voor soort mes de moord dan wèl is gepleegd. Beschikte Louwes over zo’n mes? Ach, welnee! Maar wie dan wel? De klusjesman Michael de Jong!

KRO-Reporter op 1 november 2007 duurt een uur en 20 minuten.

Wat in deze reportage niet aan bod komt, is de mogelijkheid dat het NFI met behulp van het wangslijm dat in december 2003 werd afgenomen de DNA-sporen van Louwes op de blouse van de weduwe heeft aangebracht. Is dat mogelijk? Jawel, dat is heel goed mogelijk. Men hoefde het verse wangslijm alleen maar op de blouse aan te brengen! Dat zou weliswaar een ernstige vorm van fraude zijn, maar mogelijk is het wel. Het enige tegenargument zou zijn: “Zoiets doet het NFI niet.” We gaan er dan klakkeloos van uit dat het NFI betrouwbaar is, maar soms raakt men daar zelfs een heel hart kwijt. Dat het NFI fouten maakt, blijkt ook uit het Zwartboek NFI (pdf).

Dat het NFI bewust zou frauderen met de onderzoeksgegevens, ligt niet voor de hand. Het is een zware beschuldiging, met grote consequenties. Evenmin ligt het echter voor de hand dat onze Super PG fraude zou plegen door het bewust laten vervalsen van vier PV’s. Toch bestaat er een gegrond vermoeden dat Harm Brouwer dit doet. Nog het minst voor de hand ligt volgens mij, dat een keurige fiscaal jurist een klant op een beestachtige wijze afslacht, daarna braaf naar zijn vrouw en kinderen gaat, de opengevallen erfenis op correcte wijze afhandelt en na zijn arrestatie blijft meewerken aan zijn veroordeling, door zelfs tot twee maal toe DNA af te staan.

Wie zich zo gedraagt, is òf krankzinnig, òf onschuldig. Ernest Louwes is veroordeeld wegens moord, dat wil zeggen: opzettelijk en met voorbedachten rade. Hij was volgens twee Gerechtshoven plus een Hoge Raad dus wel degelijk volledig toerekeningsvatbaar! De beestachtige manier waarop de weduwe werd vermoord, wijst op een dader met een ernstige psychische stoornis. Toch is Ernest Louwes nooit onderzocht door het Pieter Baan Centrum.

Omtrent de Deventer moordzaak kunnen we minimaal concluderen: Het onderzoek was slordig, het vonnis was slordig, de rechtsgang was slordig, de schrijfproeven waren slordig, de processen verbaal waren slordig, de behandeling van de blouse van de weduwe was uitermate slordig en het tot twee maal toe afnemen van het DNA van Louwes is echt ongelofelijk slordig! Een dergelijke opeenstapeling van slordigheden kan nauwelijks nog toevallig zijn. Het doet vermoeden dat Louwes welbewust werd veroordeeld voor een moord waarvan het OM niet wil dat de ware dader bekend wordt.

Ceterum censeo Joris D. strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Naschrift: Toevallig schreef Maurice de Hond tegelijkertijd ook een artikel over dat DNA. Maurice is op de hoogte van details die ik nog niet kende. Tegenover mijn vermoeden van bewuste fraude staat zijn vermoeden van gebrek aan integriteit en struisvogelpolitiek. Het resultaat is echter hetzelfde: een onschuldige wordt veroordeeld op grond van “wetenschappelijk” onderzoek van een onbetrouwbare instantie. Een grondig onderzoek naar de gang van zaken bij het NFI lijkt in elk geval geboden! En het absolute geloof in DNA-bewijs mag worden verwezen naar de Middeleeuwen!

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

6 Reacties op “Het Deventer DNA-bewijs”

  • petje:

    Wat kan de oorzaak van de tunnelvisie zijn?
    Heeft Michael de Jong of zijn vriendin kennissen binnen het Deventer politie apparaat? Ik meende dat eens gelezen te hebben. Michael de Jong is overigens niet echt een machtig persoon maar meer iemand met blijkbaar een een ‘bepaald’ (grijs) netwerk..
    Mijn indruk is dat in deze zaak de politie steeds het voortouw heeft gehad en het OM in veel te geringe mate.
    En dat daardoor de tunnelvisie zich heeft ontwikkeld omdat de politie gemaakte fouten wilde toedekken.

  • hkdh:

    Op 2 nov 1999 meldde handschriftonderzoeker Fagel van het NFI telefonisch aan de recherche te Deventer, dat het briefje uit de voortuin te weinig specifieke kenmerken bevatte om een positief vergelijkingsonderzoek te kunnen uitvoeren.
    Positief wil hier zeggen, dat eruit zou kunnen komen “hij of zij is de schrijver/schrijfster”.
    7 jaar later doet men dit onderzoek toch, met als uitkomst “de beoogde schrijfster (MW) is het hoogstwaarschijnlijk niet”.
    Een negatief vergelijkingsonderzoek achtte men kennelijk wel mogelijk.
    Of wellicht een nieuwe methode, zoals de nieuwe directeur van het NFI stelt “meer maatwerk leveren aan onze klanten”.
    In het Sanskriet vertaald betekent dit: “Doe wat het OM vraagt en zeg wat het OM vraagt te zeggen”.
    Waarom ongelovige mrdrs Bou twijfelt U nog aan de mirakels van het NFI ?
    Het zou kunnen ? Ze doen het daar gewoon in hun bunker te Rijswijk.
    En die enkele keer dat ze het niet kunnen en hun eigen eigenwijze mening over de zaak geven, dan hoort U daar nooit meer wat van (in de zaak Sweeny bijv. of in de Schiedammer Parkmoord).

  • Beste Petje,

    Tunnelvisie is slechts een modewoord waarachter men zich nu verschuilen kan. Het welbewust blijven vervolgen van een onschuldige is geen tunnelvisie, maar fraude!

    Beste hkdh,

    Misschien moet ik de eerste alinea van mijn vorige stukje even herschrijven, want mijn woorden werden in elk geval door jou anders gelezen dan ik bedoelde. Dat geldt echter ook voor het bovenstaande stukje.

    Ik bedoel dit: het blindelings vertrouwen in het NFI is niet terecht. Het tot twee maal toe afnemen van DNA is namelijk nergens voor nodig. Is het DNA-profiel eenmaal vastgesteld, dan zit dat in de computer. Bij Louwes is nogmaals DNA afgenomen! Gezien de verdere gang van zaken met die blouse leidt dit bij mij tot een vermoeden van ernstige fraude.

    Zoals je zult begrijpen, zijn de gevolgen grotesk! Het gaat namelijk niet om slordigheden (daaraan maakt het NFI zich wel vaker schuldig), maar om het welbewust verdraaien van de waarheid. Als men bij het NFI opzettelijk valse bewijzen produceert, dan is dat misdadig! Wederrechtelijke vrijheidsberoving van Louwes zou het gevolg zijn. Kortom: geen kattenpis!

    Mijn vermoeden is echter nog geen bewijs. Ik uit mijn vermoeden slechts in de hoop dat ook dit aspect van de DMZ ooit grondig wordt onderzocht.

  • andre:

    @hkdh

    Je vertolking van de opmerking van Fagel (NFI) is niet helemaal correct:
    “Op 2 nov 1999 meldde handschriftonderzoeker Fagel van het NFI telefonisch aan de recherche te Deventer, dat het briefje uit de voortuin te weinig specifieke kenmerken bevatte om een positief vergelijkingsonderzoek te kunnen uitvoeren”.

    Dit is zijn opmerking volgens het tactisch journaal op 2-11-’99:

    “Zijn bevindingen zijn:
    – de schrijver / ster heeft niet een hoog ontwikkelingsniveau
    – het taalgebruik betreft iemand van vermoedelijk jonger dan 30 jaar
    – het schrift bevat voldoende specifieke kenmerken om een positief vergelijkingsonderzoek uit te kunnen voeren
    – het lijkt meer het schrift van ene vrouw dan van een man

    Fagel zal zijn bevindingen middels een fax bevestigen”.

    Er waren dus geen beletsels om een handschriftonderzoek uit te voeren. Ook het echtpaar Waisvisz reageerde positief op het tuinbriefje. Waarom het onderzoek na 2 november 1999 niet is uitgevoerd wordt niet duidelijk. Of zou het nooit gerapporteerd zijn??

  • hkdh:

    @andre

    Je lijkt gelijk te hebben andre, sorry daarvoor, maar je hebt ook ongelijk lijkt het, want er staat:
    – het schrift b t oldoende specifieke kenmerken om een positief vergelijkings
    onderzoek uit te kunnen eren~ – .
    – het lijkt meer het schrift van ene vrouw van van een ma (.4.4.4.c,. e F

    En dit is één van die regels die tekenen van later knoeien vertonen !

    ’t voordeel van de twijfel dan maar voor het NFI.

  • mr. drs. Bou:

    Professor Ton Derksen heeft een boek geschreven over de Deventer Moordzaak. Hij onderzoekt de zaak altijd grondig en wat dacht je wat? Volgens hem is Louwes ten onrechte veroordeeld op dat DNA-bewijs!

    Niets nieuws onder de zon, maar nu horen we het ook eens van een ander… 🙂

    ‘Dwaling NFI bij Deventer moordzaak’

Laat een reactie achter