Archief
Artikelen

Begin jaren ’80 verkeerde de economie in een crisis, waardoor bedrijven moesten sluiten en de werkloosheid steeg. In Engeland propageerde Margaret Thatcher de vrije marktwerking en in de VS deed Ronald Reagan hetzelfde. Alle staatsbemoeienis moest tot een minimum worden gereduceerd, staatsbedrijven werden geprivatiseerd. Nederland volgde deze politiek, hier werden onder andere het openbaar vervoer, de postbank, ziekenhuizen en energiebedrijven in de uitverkoop gedaan. Men zou verwachten dat de belastingen dan dalen, maar dat was niet het geval. Ook zou de marktwerking door concurrentie leiden tot dalende prijzen, maar zelfs dat was niet het geval. De privatisering leidde slechts tot winst of tot faillissement.

In de jaren ’80 werden de arme landen in de Derde Wereld eveneens getroffen door de economische crisis. De Wereldbank en het IMF zagen hun kans schoon om deze landen te voorzien van economische hulp in de vorm van leningen. Voorwaarde was dat het geld werd besteed aan megalomane ontwikkelingsprojecten die alleen door westerse bedrijven konden worden gerealiseerd. Een andere voorwaarde was dat de staatsbemoeienis tot een minimum werd teruggebracht en de belastingen verhoogd. De lening werd verstrekt tegen rente en wie de rente niet kon betalen, kreeg voor dat bedrag een nieuwe lening. Daardoor groeide de schuld exponentieel.

John Perkins was een van de diplomaten die werden uitgezonden om dergelijke contracten tot stand te brengen. Hij noemt zichzelf een economische huurmoordenaar. Zijn slachtoffers waren niet de dictators, niet de corrupte politici die deze “ontwikkelingslanden” regeerden, maar de zwaksten in de samenleving, waaronder vooral veel kinderen.

De beroemde filmer John Pilger maakte in 1992 een documentaire over de gevolgen van deze economische politiek. Hij interviewt functionarissen bij de Wereldbank en dr. Susan George, de schrijfster van een boek over de schuldenproblematiek. Ook vertelt hij over een kerncentrale die met “buitenlandse hulp” werd gebouwd in een gebied waar veel aardbevingen voorkomen. Deze centrale heeft miljarden gekost, maar is te onveilig om te werken.

Pilger laat vooral zien wat de gevolgen van dit economische beleid zijn voor de bewoners van de sloppenwijken van Manilla. Bijna de helft van het nationaal inkomen van de Filipijnen gaat als rente naar de Wereldbank en andere westerse schuldeisers. Voor schoon drinkwater, gezondheidszorg en onderwijs is er daarom geen geld en een groot deel van de bevolking lijdt bittere armoede. Om de buitenlandse schuld te betalen, worden alle natuurlijke hulpbronnen verwoest, waaronder ook het oerwoud, een van de rijkste ecosystemen te wereld.

Over deze economische uitbuiting zwijgt de Wikipedia, hoewel deze zegt: “Direct na de Tweede Wereldoorlog waren de Filipijnen een van de rijkste landen van de regio. In de loop der jaren is het land echter afgezakt naar de categorie arme landen. De economische groei direct na de Tweede Wereldoorlog was snel, mede als gevolg van de Amerikaanse investeringen in het land. Deze groei daalde echter in de loop der tijd.”

Wie begrijpt hoe fractual banking werkt, kan deze alinea aldus interpreteren: “Direct na de Tweede Wereldoorlog waren de Filipijnen een van de rijkste landen van de regio. De economische groei direct na de Tweede Wereldoorlog was snel. In de loop der jaren is het land echter afgezakt naar de categorie arme landen, dit als gevolg van de Amerikaanse investeringen in het land. De economische groei daalde daardoor in de loop der tijd.”

De Wikipedia vertelt ons ook nog dat de Filipijnse economie in 2004 groeide met 6%. Toch leeft een groeiend aantal inwoners onder de armoedegrens. In 2007 kwam dat volgens Wikipedia neer op 1/3 van de bevolking. Volgens John Pilger gaat het echter om 70% van de bevolking. Hij laat zien onder welke omstandigheden deze mensen zichzelf en hun kinderen in leven proberen te houden.

John Pilger: War by Other Means duurt 52 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

1 Reactie op “Schuld als wapen in een economische oorlog”

  • E-bee:

    Niemand weet hoe morgen, dat is alweer vandaag, de markt gaat uitpakken. Naar ik heb vernomen wordt voor een substantieel bedrag aan derivaten, credit default swaps van Lehman Brothers, verrekent. $400 miljard uit een totaal van 58 triljoen dollar. Kijken wat de gerustelling van onze kapitaal dienende leiders nu allemaal waard is op de beurzen.

Laat een reactie achter