Archief
Artikelen

Wat me nog het meest verbaast, is dat Fractional Banking nooit op school wordt onderwezen. Het lijkt het best bewaarde geheim van de Big Bankers! De huidige kredietcrisis gaat ook niet alleen over hypotheken, de krediet-zeepbel is veel en veel groter! Hij is nog eens extra opgeblazen door allerlei beursfondsen en transacties waar een leek geen weet van heeft. Gisteren stond er op Zapruder een analyse waaruit bleek dat al het (belasting)geld dat op dit moment wordt vrijgemaakt om de banken te redden, slechts een druppel is op een gloeiende plaat. Er is een gat van 600 biljoen ontstaan in de handel in zogenaamde derivaten. Een goede uitleg van wat dat zijn, wordt gegeven in de artikelen van Democraatus op Zaplog.

Fractional Banking draait om het uitlenen van geld dat slechts voor 10% gedekt is, tegen een rente die slechts kan worden voldaan in een groeiende economie. Hoe meer geld er wordt uitgeleend, des te groter is de winst van de bankiers. Maar als de lening niet kan worden terugbetaald, dan is het verlies voor de bankiers. De meest veilige lening is daarom een staatslening. Een staat gaat niet failliet. De rente en aflossing worden voldaan uit de belastinggelden en een staat kan altijd de belastingen verhogen.

De bankiers kunnen alleen maar geld uitlenen, als er iemand is die dit geld wil lenen. Daarom hebben de grote bankiers landen in de Derde Wereld gedwongen om leningen af te sluiten. Zij maken daarbij gebruik van de Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank, instituties die na de Tweede Wereldoorlog in het leven zijn geroepen bij de overeenkomst van Bretton Woods. De lidstaten betalen ‘lidgeld’ (quota) bij de toetreding tot het IMF. De quota is afhankelijk van het Bruto Binnenlands Product van een land. Hoe hoger de quota, hoe meer stemrecht een lidstaat krijgt. Het IMF kan ook leningen aangaan bij zowel private als bij officiële instellingen. Door Fractional Banking kan het IMF deze bedragen wel tien maal uitlenen!

Het IMF leent geld uit aan arme lidstaten. In ruil daarvoor moeten deze landen instemmen met een pakket van economische hervormingen. Deze bestaan voornamelijk uit: verhogingen van de belastingen, verlagen van de overheidsuitgaven, privatiseren van staatsbedrijven en dereguleren. Een voorbeeld van een land dat diep in de schulden zit bij het IMF is Nigeria. Dit land is rijk aan aardolie, maar de winst gaat naar de Shell, terwijl de bevolking van Nigeria armoede lijdt. De belastingopbrengst wordt niet besteed aan scholen, ziekenhuizen en infrastructuur, maar aan rente en aflossing aan het IMF.

Om landen over te halen tot het sluiten van dergelijke leningen, wordt er in het grootste geheim een diplomatie bedreven die de regering van een “ontwikkelingsland” dwingt tot het sluiten van dergelijke contracten. De schone schijn is, dat het hier gaat om het financieren van ontwikkelingsprojecten, dit in het kader van de armoedebestrijding, maar als de regering van een land daar niet mee instemt, dan komen de echte moordenaars in actie. De president wordt vermoord, of de oppositie wordt bewapend, het land wordt ontregeld door terroristische aanslagen en zo voort. Een nieuwe regering maakt zogenaamd een einde aan de chaos en het wurgcontract wordt getekend. De lening wordt besteed aan grote projecten die door Westerse bedrijven worden verwezenlijkt, het geld vloeit in de zakken van de Westerse bedrijven en het “ontwikkelingsland” zit voortaan diep in de schuld.

John Perkins werd ooit als econoom uitgezonden om dergelijke contracten tot stand te brengen. Hij noemt zichzelf een economische huurmoordenaar. Hij werkte van 1971-1980 voor het internationale adviesbureau Charles T. Main Inc. en richtte vervolgens een eigen bedrijf op. Als consultant adviseerde hij landen om zich diep in de schulden te steken voor “ontwikkelingsprojecten” (uitgevoerd door bedrijven als Haliburton en Bechtel), met als doel die landen via schulden afhankelijk te maken van Amerikaans kapitaal. Hij schreef daarover later het boek Confessions of an Economic Hit Man, dat ook in Nederlandse vertaling is verschenen.

De eerste alinea van het voorwoord luidt: “Economische huurmoordenaars (EHMs) zijn zeer goed betaalde deskundigen die landen over de hele wereld biljoenen dollars afhandig maken. Zij sluizen geld van de Wereldbank, het Amerikaanse Agentschap voor Internationale Ontwikkeling (USAID) en andere buitenlandse ‘hulp’-organisaties naar de schatkist van grote ondernemingen en naar de zakken van enkele rijke families die de hulpbronnen van de planeet beheren. Tot hun werkwijzen behoren frauduleuze financiële verslagen, gemanipuleerde verkiezingen, steekpenningen, afpersing, seks en moord.”

In het volgende interview praat Perkins een uur en drie kwartier over zijn boek en zijn werk als economische huurmoordenaar. Het beeld wijzigt niet, men kan daarom ook alleen maar naar dit interview luisteren.

Confessions of an Economic Hit Man – Deel 1 duurt 54 minuten.

Confessions of an Economic Hit Man – Deel 2 duurt 49 minuten

Op de website van John Perkins kan men luisteren naar een uittreksel van “Economic Hitman”. Zijn nieuwste boek heet The Secret History of the American Empire. In het volgende interview praat hij over dat boek.

The Secret History of the American Empire duurt 28 minuten.

Bij het signeren van zijn nieuwe boek in Miami, Florida, gaf John Perkins een lezing waarin hij nog dieper ingaat op de manier waarop de grote corporaties werken en wat wij kunnen doen om dit te veranderen.

John Perkins on American Empire duurt 47 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

3 Reacties op “Een economische huurmoordenaar”

Laat een reactie achter

Recente reacties