Archief
Artikelen

Baybasin 21(illustratie: Huseyin Baybasin)

In het klaagschrift staat onder punt 11: “De jongen waarover K. spreekt, heet Mustafa Y. Hij sprak meerdere malen met Burhan Kazmali. Zijn relaas bevestigt het verhaal van de politieman K. Hij geeft aan dat hij in de periode dat het beschreven feit zich afspeelde, 12-13 jaar oud was. Hij werd inderdaad indertijd door veiligheidsambtenaren benaderd en beschrijft dat hij geen kans had om hun verzoek te weigeren.”

Inmiddels heb ik een vertaling ontvangen van het Turkse artikel dat Burhan Kazmali hierover publiceerde. In het klaagschrift staat daarvan een uittreksel. De tekst is nogal lang, daarom heb ik er wat illustraties bij gezocht. Deze staan los van de oorspronkelijke publicatie. Hier volgt het hele verhaal van Mustafa:

Naam Mustafa Y. geboren op 09-06-1982 en op dit moment gehuwd en vader van een kind, verdient de kost met werken bij een bedrijf in de buurt van Bolu …

Mustafa Y., die na zijn geboorte op 3-jarige leeftijd naar Istanbul is verhuisd en samen met zijn familie in zijn levensonderhoud heeft voorzien, heeft zijn leven na de scheiding van zijn vader en moeder, verder doorgebracht bij de ouderen van zijn familie. Nadat hij met veel moeite de lagere school had doorlopen heeft hij geen opleiding meer gevolgd….. Hoewel hij, zogenaamd om het vak te leren, gedurende een paar jaar op het industrieterrein bij een ‘auto elektricien’ heeft gewerkt, heeft hij niets kunnen bereiken op het gebied van dat beroep. Vervolgens is hij door zijn familie onder druk gezet met de woorden ‘of je brengt geld naar huis of je hoeft zelf ook niet meer te komen’, waardoor hij genoodzaakt werd de meest gevaarlijke en angstige periode van zijn jeugd onder de bruggen van Istanbul, de stadmuren van Topkapı of in de omgeving van Sulukule door te brengen zodat hij sinds zijn tiende levensjaar als ‘straatkind of op straat werkend kind’ werd bestempeld.

Reeds op die leeftijd is hij begonnen met zaken als oplichting, beroving, messenstekerij, homoseksuele penetraties…. We hebben Mustafa Y. die het leven op straat zag als zijn lot, slechts kunnen opsporen met de hulp en steun van politiemensen die 12 jaar, 15 jaar geleden in functie waren in de tijd dat ik daar heb gewerkt en met pensioen ben gegaan…

In deze reportage die we stukje bij beetje hebben gemaakt, of het nu in Istanbul is, in Izmit of in Bolu, om met Mustafa Y. te spreken, informatie te krijgen over een aantal zaken uit het verleden, tot in de kleinste details uitzoeken, en op de agenda plaatsen, bleek niet zo eenvoudig te zijn als het leek…. Toch wil ik de dingen die hij heeft verteld met u, onze waarde lezers, graag delen.


Straatbeeld Istanbul

Mustafa Y. begint zijn verhaal met de woorden ‘Als Allah een mens niet wil laten lachen, laat hij hem niet lachen…’
‘Ik wilde studeren, in de eerste plaats voor mezelf, daarna voor mijn familie en om voor mijn land een nuttig lid zijn… Maar in mijn kindertijd heeft mijn familie mij al de eerste klap gegeven… Op jonge leeftijd de scheiding van mijn vader en moeder, het feit dat ik vervolgens voor een tijd bij familie onder dak ben gebracht, dat ik vanaf mijn 8ste jaar op straat rondhang, zijn er de aanleiding voor geweest dat ik de hoop had opgegeven… Ik voorzag in mijn dagelijkse levensbehoeften met allerlei klusjes zoals zakdoeken verkopen, schoenen poetsen, auto’s wassen op parkeerplaatsen en alles wat je maar te binnen schiet..

Straatbeeld in Sulukule, Istanbul

Net als nu, was Istanbul 12 jaar geleden, 15 jaar geleden, geen veilige stad… Omdat ik geen huis had waar ik naar toe kon en geen plaats had waar ik kon slapen, was het zwaar om te leven op de stadmuren van Topkapı en in hetzelfde enkele kamertje waar ook een paar van mijn broeders in de wijk Sulukule onderdak hadden gevonden. Maandenlang waste ik mij niet, ik had geen mogelijkheid om de broek en de kleding die ik droeg te verschonen, ik ging er mee naar bed en ik stond er mee op… Van het wegen met een weegschaal en het verkopen van zakdoeken kon ik niet in mijn levensonderhoud voorzien. De broeders bij wie ik in huis was stuurden mij in een bepaalde richting met uitspraken als: ‘Ga maar stelen, dan kun je goed geld verdienen’… En als ik bang was beurden ze me op door te zeggen: ‘Jij bent nog jong. Als je gepakt wordt kan niemand jou in de gevangenis gooien.’ … En wat ze gezegd hebben is ook uitgekomen… Ik heb gestolen om in leven te blijven, om de been te blijven.

Sofa in Sulukule, IstanbulSofa in Sulukule, Istanbul

Omdat ik nog zo jong was, was er ook niemand die mij behoorlijk werk gaf. De werkgevers wilden wel toenadering tot mij. In de omgeving van Topkapı had ik een bijnaam. De straatkinderen en sommige ambachtslieden kenden mij met die bijnaam, maar ik wil die niet noemen. In die periode, toen ik zo’n 12-13 jaar oud was, heb ik werk gevonden in een Atari-salon, een soort van speelsalon. Die zaak scheen regelmatig te worden beroofd en ze wilden dat ik daar als bewaker zou komen werken. En omdat ik geen plaats had om te slapen, heb ik het direct aangenomen. Ik wilde van de straat verlost worden. De veiligheidsdienaren wilden mij alle voorkomende zaken met onbekende dader in de schoenen schuiven, ze wilden de zaken met onbekende dader afsluiten. Behalve een paar incidenten ben ik nooit met de politie in aanraking geweest. Maar de broeders kenden mij wel. Ze hebben mij een paar keer naar een soort van opvanghuis gestuurd, maar daar had je weer andere ellende.

Kinderen in Istanbul
Kinderen in Istanbul

Nadat ik de baan als nachtwaker had aangenomen heeft mijn lijf, na misschien wel 5-6 maanden kennisgemaakt met water en met schone kleren…. Een deel van de Atarisalon was voor de baas bestemd. Naast zijn kantoor was een plaats met een toilet en waar je kon douchen. ‘s Nachts nadat iedereen weg was, nam ik een bad.. Mijn baas had mijn eerste kleren gekocht, uit liefdadigheid om mij te helpen, maar de later stal ik mijn kleren van een waslijn, waar ze na te zijn gewassen waren opgehangen om te drogen ofwel ik betaalde er geld voor om ze te kopen. Het werk als bewaker in de Atarisalon vond ik leuk. Die plaats was in de omgeving van Aksaray. Af en toe bezocht ik mijn broeders die in Sulukule en op de stadsmuren van Topkapı woonden en mijn vriendschap met hen is gebleven…


Straatbeeld in Sulukule

Ik kan mij de dag niet meer precies herinneren, maar ik geloof dat het op een woensdag was, het zou ook een donderdag kunnen zijn geweest dat ik bij de stadsmuren was, samen met een paar van mijn vriendjes onder de straatkinderen. Overdag hing ik bij hen rond, ik kon niet van hen loskomen. Toen hingen wij als straatkinderen namelijk nog als klitten aan elkaar, we waren goede vrienden. Doordat ik nog zo jong was en bang was op straat had ik hen nodig, ook al waren ze slecht.


Kinderen in Istanbul

Een van de broeders die in dat huis woonden, was in de gevangenis terecht gekomen en had aan mij om geld gevraagd en ik heb toen alles wat ik had aan hem gegeven. Op die dag heeft een van de andere broeders die in dat huis woonden tegen mij gezegd: ‘Mustafa, er is werk. Een paar veiligheidsdienaren hebben bij ons lopen zeuren, zij schijnen een probleem te hebben, als wij hen helpen zullen zij ons ook helpen, ze zouden ons doorlaten bij bepaalde zaken en een oogje dichtknijpen. Wij willen dat jij deze klus klaart.’ Als ik het niet zou doen zou ik op een zeker punt ook mijn werk kunnen verliezen en niet meer rustig over straat kunnen lopen, zei hij er nog bij. Hij zei dat hij de details van het werk dat ik zou moeten doen ook niet kende en dat iemand mij zou komen ophalen…

Zo rond de middag gebeurde het inderdaad zoals hij had gezegd. Twee broeders die ik niet kende en die ik niet eerder had gezien (waarvan ik later vernam dat zij veiligheidsfunctionarissen waren) hebben mij opgehaald. Iets voorbij het busstation bij Topkapı waren in een wat naar achteren gelegen gedeelte enkele plaatsen zoals theehuizen en eethuizen. Er waren ook winkels die oude huisraad en goedkope kleding verkochten. Ze hebben mij daar eerst naar een café gebracht. We hebben thee gedronken, ze hebben eten besteld, ze hebben kleding en zo gekocht, ik vond dat wel leuk maar ik verwachtte wel dat er iets achteraan zou komen. Zij hebben met mij gesproken over mijn broeder in het huis op de muur waar ik heb gewoond, en ze zeiden dat ik een relatie met hem had. Ik heb dat aanvankelijk ontkend, maar ik dacht dat die broeder misschien iets tegen hen zou hebben gezegd en ik heb toen ja gezegd, ik heb een paar dingen meegemaakt, heb ik gezegd. Ze zeiden toen: ‘wij staan achter jou, wij zullen voor je opkomen. We zullen bemiddelen zodat jij beter werk zult kunnen krijgen. Maar we gaan jou naar een plek brengen, we zullen je met iemand laten kennismaken, die gaat zich met jou bezighouden. (uit schaamte wil ik niet verder ingaan op hetgeen mij toen is verteld)

Ik had ook geen kans om te weigeren. Ik was namelijk tot hen veroordeeld. Ik weet heel goed wat mij had kunnen overkomen als ik nee zou hebben gezegd. Ze zouden mij iedere dag ophalen en mij misschien wel delicten die ik niet heb gepleegd, in mijn schoenen schuiven, dat was mij namelijk al heel vaak overkomen. In het café in Topkapı zijn we niet zo lang gebleven, mijn kleding is gekocht, ze hebben mij mijn oude kloffie bij het vuilnis laten gooien en er werd een stuk van mijn haren afgeknipt. Ik heb mij gewassen en toen ik in de spiegel keek, herkende ik mij zelf niet terug.

Voor het eerst vond ik mezelf leuk, hield ik van mezelf. Ze hebben mij met de auto waarmee ze mij hadden opgehaald in de buurt van een hotel afgezet en zij zelf zijn ook uitgestapt. Een van de broeders (een veiligheidsfunctionaris) is met mij buiten het hotel gebleven terwijl de andere broeder het hotel binnenging. Nadat we een uur hadden gewacht, zijn we het hotel binnengegaan. Ik weet wel dat dat hotel nog steeds fungeert als een zeer beroemd hotel. Vervolgens hebben we een tijd in de lobby van het hotel gewacht. Ik was nergens bang voor maar ik wist dat er het een en ander zou gaan gebeuren en ik was nieuwsgierig naar wat er zou gaan gebeuren. Terwijl wij in de lobby waren, kwam er iemand naar ons toe die een vreemde taal sprak, hij sprak met een van de broeders en ik luisterde alleen maar. Daarna zeiden ze tegen mij dat ik misschien wel een paar nachten in dit hotel zou kunnen blijven en dat ik gratis zoveel mocht eten en drinken als ik wilde. In mijn 12-jarige leven ben ik voor het eerst in zo een luxe hotel verbleven, heb ik gerechten gegeten die ik in mijn hele leven nog niet had gegeten en ik was begonnen tegen mezelf te zeggen ‘ik geloof dat mijn lot aan het veranderen is, er staan goede dingen te gebeuren’.


De lobby van hotel Akgün

Het kan op een vrijdag zijn geweest toen ik mij in de kamer heb geïnstalleerd. Ik heb een tijdje naar de televisie gekeken en later heb ik kennis gemaakt met de persoon met wie zij mij wilden laten kennismaken en hebben ze mij naar zijn kamer gebracht. Ik weet het niet meer zo precies, maar de kamers waren naast elkaar of met een paar kamers er tussen, maar het was wel op dezelfde etage.


Kamer in hotel Akgün

Ik werd geconfronteerd met iemand die even oud was als mijn vader. Iemand met een flink en grof postuur, ik verstond niet wat zij bespraken, maar er stonden drankjes en vruchten op de tafel. Hij vroeg enkele dingen en ik maakte gebaren met mijn handen om duidelijk te maken dat ik hem niet had verstaan. Hij lachte hard. Hij keek alsmaar naar mij, hij keek niet naar de televisie en hij hield zijn ogen niet van mij af. Terwijl hij naar mij keek streelde hij ook zijn lichaam. Het was een goed geklede persoon, hij probeerde met zijn lichaamshouding en zijn gedrag iets aan mij duidelijk te maken. Het was mij alleen niet duidelijk of hij het bij mij zou doen of dat ik het bij hem moest doen. Een vriend van mij heeft ook wel eens iets gehad met een man van die leeftijd, zij waren geliefden, maar mijn vriend deed het bij die man. Ik moest daar toen aan denken.

Enige tijd later kwam de Engels sprekende broeder de kamer weer binnen. Later begreep dat hij een beveiliger was. Hij heeft iets met hem besproken en later zei hij tegen mij ‘deze persoon is erg rijk en wij beveiligen hem als hij naar Turkije komt, we dienen hem. Hij vindt jou leuk, hij heeft gezegd dat hij gedurende de tijd dat hij in Turkije is, en ook bij elk volgend bezoek van hem samen met jou en mij wil zijn en dat hij daar zelfs geld voor zal geven. Op dat moment had ik zijn bedoeling al wel begrepen. Nadat die functionaris was vertrokken zijn er een aantal dingen gebeurd. We zijn namelijk samen in het bed gegaan en hij kuste en streelde mij onophoudelijk. Ik walgde van de man maar ik had geen keus… Nadat deze gemeenschap enige tijd had geduurd, heeft hij mij verleid. Ik heb die nacht twee keer een dergelijke gemeenschap gehad met deze persoon. Na verloop van een hele tijd ben ik naar mijn kamer gegaan en hij had mij ook behoorlijk veel geld gegeven, hij had Marken gegeven.’

De volgende dag ben ik zo rond de middag uit het hotel weggegaan, maar mij werd gevraagd om niet te ver weg te gaan. Met het idee dat hij het geld weer van mij terug zou kunnen nemen, ben ik naar de Atarisalon waar ik werk gegaan en heb het daar goed weggestopt op de plaats waar ik daar woonde. Daarna ben ik teruggegaan naar het hotel, de volgende dag is er niets gebeurd, later is mij gezegd dat wij met een andere automobiel naar de buurt van Izmir zouden gaan en dat ik mee zou moeten en ik ben met hen meegegaan.


Uitzicht over Bodrum

Onderweg heeft hij niet veel gesproken, hij zei alleen maar sommige dingen tegen degenen die hem beveiligden, af en toe keek hij mij aan en knipoogde naar me. We waren naar Bodrum gegaan. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik buiten Istanbul kwam. Ik werd er vaak op gewezen dat ik over de naam en de identiteit van deze persoon met niemand mocht praten. Ik dacht bij mezelf, waarom zou ik daarover praten, zou ik aan Allah om mijn verdoemenis verzoeken. We waren naar een plaats dichtbij het centrum van Bodrum geweest. Tegen mij was gezegd dat ik een paar dagen in dat hotel zou blijven en dat mijn relatie met die persoon zou voortduren. Voordat we naar het hotel zijn gegaan hebben we gegeten in een plaats die leek op een zomerhuis, we waren daar met vier mensen. Drie waren buitenlanders en een was Turk. Ze hadden mijn identiteitskaart afgenomen, ze dachten zeker dat ik er anders misschien vandoor zou gaan, maar ik had sowieso geen mogelijkheid om ergens naar toe te gaan. Maar als mij wat dan ook zou zijn overkomen, als er ook slechte dingen zouden zijn gebeurd, ik had daar een post van de Gendarmerie in het oog gekregen, maar er is niets ongeregelds gebeurd.

Ingang hotel Magic Life, Bodrum

Vervolgens hebben ze mij naar het hotel gebracht waar wij zouden verblijven, je moest daar met een trap naar toe. Bij de ingang van het hotel ontstond een discussie tussen, ik geloof dat het medewerkers van het hotel waren, en de personen die bij mij waren. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar de medewerkers van het hotel kon ik verstaan omdat zij Turks spraken. Ik vernam dat de persoon van wie ik inmiddels te weten was gekomen dat hij J.D. heette en in Nederland een belangrijk persoon was, bij de binnenkomst van de functionarissen die bij hem waren, aan het hotel een valse identiteit had opgegeven en dat hij met een identiteitsbewijs op naam van iemand anders in dat hotel willen verblijven.

Hotel Magic Life, Bodrum

In verband met die persoon is de Gendarmerie ingelicht, maar ze hadden mijn situatie door of iemand heeft dat verteld en het hotelpersoneel zei: ‘Maak dat je wegkomt, jij bent een fl… ‘Ga jij hier samen met die mannen zijn? Ga weg of we roepen de gendarmerie’. Ik was bang, maar er was niets dat ik kon doen. Omdat zij onderling ruzie kregen, wilde ik daar wel weglopen, maar ik had geen geld en ik durfde dat ook eigenlijk niet. Terwijl de persoon met wie ik samen was en degenen die bij hem waren ruzie maakten was de gendarmerie gekomen en de daar aanwezige Turkse veiligheidsfunctionaris zei ‘Vooruit, kom mijn zoon, voordat we hier helemaal voor schut gaan,’ en hij heeft mij bij de hand gepakt en we zijn daar weg gegaan. Samen met die veiligheidsfunctionaris zijn we eerst naar Bodrum en vervolgens met de bus naar Istanbul teruggekeerd. ..

Op weg naar Bodrum had J.D. mij nog een bedrag aan Marken gegeven. De broeder die bij mij was, zei ‘Laat dit de laatste keer zijn. Doe zoiets voortaan zeker niet meer. Deze mensen gebruiken ons voor hun eigen onzedige wensen. Ik zal voor jou een goede baan zoeken en daar kun je dan in het vervolg gaan werken.’

Dankzij deze broeder veiligheidsfunctionaris ben ik gaan werken in een slagerij in Aksaray. Hij heeft voor mij ook een fatsoenlijke plek gevonden waar ik kon wonen. Ik woonde bij twee broeders die studeerden aan de universiteit. Moge Allah hem dankbaar zijn, hij heeft zich over mij ontfermd en hij heeft mij gesteund. Maar ik ben met dit leven van mij ook daarna nog een poos doorgegaan. Ik kon namelijk niet direct loskomen van mijn leven op straat, maar ik pleegde tenminste geen diefstallen en berovingen meer en ik was niet meer verslaafd aan drugs. Mijn vrienden waren straatkinderen en ik was een van hen. Nu ben ik getrouwd, ik heb een kind. Ik heb geen sociale zekerheid of zo, maar ik leef mijn leven. Ik heb een streep gezet onder mijn verleden en ik wil zelfs niet meer aan deze voorvallen denken. Met de persoon van wie u mij een foto hebt laten zien heb ik wel zo’n avontuur beleefd…

Er zijn wel enkele werkzaamheden waarmee ik in Istanbul of in Edirne veel geld zou kunnen verdienen, maar door de dingen die ik in het verleden heb gedaan zijn de mensen hier huiverig voor mij en houden mij op afstand. Als die mensen in de toekomst tegen mijn kind zouden zeggen kijk eens, zo is jouw vader, en ze zouden zeggen hij heeft dat en dat allemaal gedaan, dan zou ik mijn leven dienen te beëindigen. Ik heb een vriend in Gaziantep en die heeft mij om die reden uitgenodigd om daarheen te komen. Er is daar werk waar ik samen met mijn vrouw zal kunnen werken en veel geld zal kunnen verdienen. Daarom denk ik er over om na de jaarwisseling daarheen te verhuizen. In het verleden zal ik onder de omstandigheden van toen gewild of ongewild een aantal fouten en vergissingen hebben gemaakt. Maar ik heb van het verleden geleerd. Al lange tijd leef ik een eervol en fatsoenlijk leven. ‘Dit is alles wat ik te vertellen heb,’ zei hij.

In het klaagschrift staat tot slot:

Een op 10 januari 2008 door Kazmali van Mustafa Y. afgenomen interview is op videoband vastgelegd. Samengevat specificeert Y. in dit gesprek met Kazmali dat de politie hem indertijd had bedreigd voor het geval hij niet zou doen wat ze hem vroegen. Meewerken zou beloond worden. Hij herkent de foto van J. Demmink die hem door Kazmali wordt voorgehouden en bevestigt met deze man op 12 jarige leeftijd een seksuele relatie te hebben gehad. Hij voegt daaraan toe toen bang te zijn geweest, zich door het gebeuren niet meer echt mens te voelen, maar bekeken te voelen als iets laags.

Ceterum censeo Joris Demmink strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

10 Reacties op “Joris Demmink en de jonge Mustafa”

  • cor:

    dat er zulke mensen rondlopen zou elke
    ouder bang moeten maken opsluiten
    en nooit meer loslaten

  • Beste Cor, wees niet bang!
    Deze criminelen halen hun kinderen uit tehuizen, van de straat of uit totaal verarmde landen als Roemenië en Bulgarije. Een goed opgevoed kind loopt nauwelijks kans…
    Mannen die geilen op de aller-zwaksten in de samenleving, kinderen zonder ouders, zonder scholing, zonder kansen…
    En dat is de top van onze justitie!
    Wat een ijsberg…

  • doo:

    dat dit soort in onze regering zit geeft wel aan hoe ver onze samenleving aan het verloederen is. Rouvoet zou daar is naar moeten kijken ipv zich druk te maken of de zondagrust verstoort wordt door openstelling van de winkels.

  • […] Joris D. reageerde niet. Dat deze topambtenaar van Justitie seks bedrijft met minderjarige jongens, lijkt een feit van algemene bekendheid, maar tot de ivoren toren van het Ministerie is dit […]

  • […] Baybasin is beslist niet vluchtgevaarlijk, hij is helemaal niet gevaarlijk, maar volstrekt ongevaarlijk. Hij lijkt me eerder uit op vrede, dan op geweld. Wie hem bezoekt, kan zichzelf daarvan vergewissen door een uur met hem te praten. Het zou prachtig zijn als hij elke week bezoek zou krijgen en als de bezoekers hier een verslagje van zouden maken. We weten immers reeds hoe Baybasin werd veroordeeld tot levenslang op grond van vervalste bewijzen en verknipte tapverslagen. We weten ook dat Joris D. daar de hand in had, opdat niemand ooit zal weten dat onze SG van Justitie het stiekem heeft gedaan met de jonge Mustafa. […]

  • […] te achten. Het hof achtte het niet nodig kennis te nemen van de videobanden waarop het slachtoffer Mustafa Y. en de Turkse politieman Mehmet K. verklaren over het seksueel misbruik van Mustafa Y. als twaalf- […]

  • […] het gaat om delicten die, volgens de bron waarop klager zich beroept, Mehmet K. en het slachtoffer Mustafa Y., plaatsvonden ten tijde dat het slachtoffer reeds 12 jaar was, zodat vervolging op basis van art. […]

  • […] Burhan Kazmali, een gerenommeerde journalist, het naadje van de kous weten. Uit de verklaringen van Mustafa Y. en de politieman Mehmet K. tegenover Kazmali blijkt dat Mustafa Y. in 1995 met Joris D. naar Bodrum […]

  • Juriste:

    Aangezien het gaat om een straatkind, wordt dit op die manier afgewogen: Het belang van een straatkind tegenover het belang van een hoge ambtelijke functionaris.
    Zo ging het ook bij de zaak in Brazilie, waarbij de twee Nederlandse mannen waren veroordeeld in Brazilie en op een noodpaspoort van de Ambassade naar Nederland werden gehaald.

  • google eens op Edbward Brongersma zie wikipedia.

    Ik geloofde mijn ogen niet.Let op erfenis 15 miljoen en collectie kinderporno die terug gegeven is door justitie.
    Edward Brongersma stichting(art volkskrant)

    Link naar advocatenkantoor
    Smithuijsen die het voor mij onmogelijk heeft gemaakt inzage
    te krijgen in nalatenschap van mijn vader en geld onder bewind
    heeft gesteld bij VAC justitie instelling.

    gepke de leef

Laat een reactie achter