Archief
Artikelen

In oktober 2000 boog de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zich voor het eerst over het vraagstuk van vrouwen in relatie tot vrede en veiligheid. Voor vrouwen in de vredesbeweging was dit een historisch moment. De discussie ging over de behoeften van vrouwen bij VN-vredesoperaties en vooral ook over de rol van vrouwen bij het sluiten en handhaven van vrede. Veel sprekers benadrukten het feit dat vrouwen moeten worden betrokken bij vredesinitiatieven. Er werd opgeroepen tot een grotere betrokkenheid van vrouwen bij de besluitvorming op dat gebied.

Secretaris-Generaal van de VN Kofi Annan zei het volgende:

“Vrouwen kennen als geen ander de tol die conflicten eisen en zijn vaak ook beter in staat dan mannen om ze te voorkomen of op te lossen. Al generaties lang treden vrouwen op als pleitbezorgers voor de vrede, zowel in de huiselijke sfeer als in de bredere samenleving. Zij hebben een doorslaggevende rol gespeeld dankzij hun talent bruggen te slaan in plaats van muren op te trekken. Ook zijn zij onvervangbaar gebleken bij het in stand houden van het maatschappelijk bestel wanneer gemeenschappen verscheurd raakten…

De Veiligheidsraad heeft dit jaar in een verklaring naar aanleiding van de Internationale Vrouwendag erkend dat vooral vrouwen en meisjes het slachtoffer zijn van de gevolgen van gewapende conflicten. U hebt ingezien dat vrede onlosmakelijk verbonden is met de gelijkwaardigheid van man en vrouw. En u hebt verklaard dat de handhaving en bevordering van vrede en veiligheid de actieve deelname vereisen van vrouwen, op voet van gelijkheid met mannen. Ik wil u nu vragen alle middelen die u ter beschikking staan aan te wenden om deze verklaring om te zetten in krachtdadig optreden. De centrale doelstelling daarbij is dat vrouwen en meisjes in conflictsituaties bescherming krijgen, dat plegers van gewelddaden jegens vrouwen in conflictsituaties worden vervolgd en dat vrouwen op voet van gelijkheid de plaats innemen die hen toekomt bij de besluitvorming op het gebied van vrede en veiligheid.”

Op 31 oktober 2000 aanvaardde de Veiligheidsraad unaniem resolutie 1325 inzake vrouwen, vrede en veiligheid. In deze resolutie wordt iedereen die belast is met het voeren van vredesonderhandelingen en met het toezicht op de naleving van vredesakkoorden opgeroepen om terdege rekening te houden met de gelijkwaardigheid van de seksen, om zorgvuldig rekening te houden met de bijzondere behoeften van vrouwen en meisjes bij hun terugkeer en vestiging in voormalige conflictgebieden, evenals bij hun re-integratie en bij hersteloperaties. De aanvaarding van deze resolutie is een belangrijke stap in de richting van de erkenning van de rol van vrouwen bij het beheersen van conflicten, vredehandhaving en het consolideren van de vrede na conflicten. De volledige tekst van de Resolutie 1325 valt hier te lezen.

Het initiatief voor een oorlog gaat vrijwel altijd uit van mannen. Zij hebben belang bij het winnen van de oorlog, de buit gaat naar hen. In Somalië en Afghanistan opereren wel warlords, maar geen warladies! Krachtige economische belangen houden de oorlog gaande. Als de vrouwen pleiten voor vrede, dan doorkruisen ze die belangen! Alleen al daarom wordt hun stem vaak niet gehoord. Ook op vredesconferenties spelen vrouwen nauwelijks een rol. De vrede komt meestal tot stand zonder hun inbreng, de mannen verdelen onderling de macht. De belangen van de bevolking spelen geen noemenswaardige rol in deze onderhandelingen. Een dergelijke vrede blijkt echter niet duurzaam.

De slachtoffers van de oorlog zijn voor het merendeel vrouwen en kinderen. Het aantal burgerslachtoffers is tijdens hedendaagse conflicten opgelopen tot 90%. Tijdens WO I was dat slechts 15%. Bovendien blijken vrouwen in de conflictgebieden van Afghanistan, Irak, Somalië en Soedan (Darfur) zelfs een uitgelezen doelwit. Om de “vijand” te “onteren”, worden de vrouwen van de “vijand” verkracht. Seksueel geweld wordt meer en meer een strategisch oorlogswapen. Na de oorlog in Bosnië-Herzegovina (1991-1995) bleek dat ongeveer 40.000 vrouwen massaal en systematisch waren verkracht.

Vrouwen worden zelden erkend als vredestichters. Toch hebben zij het grootste belang bij vrede. Omdat de mannen tijdens de oorlog niet thuis zijn en soms ook nooit meer thuis komen, zorgen de vrouwen voor zichzelf, hun kinderen en hun oudere verwanten. Ze moeten zelf de kost verdienen en worden daar zelfstandiger van. Zij weten ook welke zaken het meest belangrijk zijn in het leven: water, voedsel, veiligheid, onderdak, gezondheidszorg en scholing! Hun focus is niet gericht op macht, maar op deze eerste levensbehoeften.

Ruim zeven jaar na het aannemen van Resolutie 1325 moet er nog veel werk worden verzet om deze resolutie te implementeren. De rol die vrouwen spelen bij het stichten en handhaven van vrede, wordt nog steeds ernstig onderschat. Slechts elf vrouwen wonnen ooit een Nobelprijs voor de vrede, terwijl de Nobelprijs al 105 jaar bestaat. Onder hen zijn Moeder Theresa, Aung San Suu Kyi, Wangari Maathai, Shirin Ebadi en Jody Williams.

Nafis Sadik is Speciale Adviseur van de Secretaris Generaal van de Verenigde Naties. Op Moederdag zond zij deze boodschap uit voor de moeders in de VS:

Een belangrijk initiatief om de resolutie door te voeren is de International Women’s Commission (IWC), die werd opgericht door 35 Palestijnse, Israëlische en internationale vrouwelijke activisten voor een rechtvaardige en duurzame vrede in Israël. In juli 2005 kwamen zij bijeen in Istanboel, om te praten over samenwerking bij de vredesonderhandelingen. De bijeenkomst vond plaats op initiatief van Noeleen Heyzer, de Uitvoerend Directeur van het VN Ontwikkelingsfonds voor Vrouwen (UNIFEM), die deze vergadering ook voorzat.

De groep besloot tot oprichting van de International Women’s Commission, ter uitvoering van Resolutie 1325, waarin wordt opgeroepen om de vertegenwoordiging van vrouwen op alle niveaus van besluitvorming te vergroten. Dit is volgens hen de meest effectieve manier om het Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen.

De IWC streeft naar volledige participatie van vrouwen in de Israëlisch-Palestijnse vredesonderhandelingen. De gelijkwaardigheid van de seksen, de mensenrechten van vrouwen, de internationale rechten van de mens en de humanitaire wet zouden ten grondslag moeten liggen aan alle toekomstige resoluties over het conflict, dit om een rechtvaardige en duurzame vrede te bewerkstelligen. De leden van het IWC laten zich daarbij leiden door een handvest dat werd opgesteld en goedgekeurd op de vergadering in Istanboel. Het doel van het IWC is om de diverse situaties en ervaringen van vrouwen te verwerken in het vredesproces. Het IWC wil dat de rechten en belangen van vrouwen die door het conflict werden aangetast, worden besproken, met inbegrip van de politieke, economische, sociale en culturele rechten van vrouwen en de menselijke veiligheid.

De volgende video, een pannel-discussie van enkele leden van IWC, gaat over de vraag hoe men kan samenwerken voor een oplossing van het Palestijns-Israëlische conflict. De bijeenkomst vond plaats op 25 oktober 2007 in het hoofdkantoor van Google in Mountain View, Californië.
Gastvrouw is Jessica Neuwirth, een van de oprichters en voorzitster van Equality Now, een internationale organisatie voor het beëindigen van geweld tegen en discriminatie van vrouwen. Ook is zij lid van het IWC.
Panel-leden zijn (van links naar rechts):
Naava Eisin, directrice van het Archief voor Joodse Educatie aan de Universiteit van Tell Aviv en lid van het Centrale Comité van de Israëlische Labour Party.
Molly Malekar, directrice van Bat Shalom, afdeling Jeruzalem
Maha Abu-Dayyeh Shamas, oprichtster en uitvoerend directrice van het Women’s Centre for Legal Aid and Counseling, een Palestijnse organisatie in Jeruzalem.
Anan Attiri, hoofd van het bestuur van Nablus (op de Westelijke Jordaanoever), is helaas niet aanwezig. Zij kreeg van de Israëlische autoriteiten geen toestemming om naar Jeruzalem te gaan en een visum aan te vragen. Een dergelijke gebeurtenis is tekenend voor het lot van de Palestijnen.

Let vooral op de rustige manier waarop de vrouwen reageren op de frontale aanval van een “linkse” man!

International Women’s Commission duurt 78 minuten

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

Laat een reactie achter