Archief
Artikelen

Eind jaren ’60 van de vorige eeuw kwam een groep van wetenschappers in Rome bijeen, om zich gezamenlijk te bezinnen op de gevolgen van de bevolkingsgroei, de voedselproductie, de industrialisatie, de uitputting van natuurlijke hulpbronnen en de vervuiling. In 1972 bracht deze Club van Rome een rapport uit: Grenzen aan de Groei. Daarin voorspelden zij dat de natuurlijke hulpbronnen binnen afzienbare tijd zouden zijn uitgeput, zodat de industriële groei zou worden afgeremd. De bevolking en de vervuiling zouden nog enige tijd toenemen, maar de verslechtering van de voedselvoorziening en de gezondheidszorg zouden op den duur leiden tot een terugloop in de bevolking. Dit rapport werd door velen gelezen, het is in 37 talen vertaald en zijn er 12 miljoen exemplaren van verkocht.

In 1973 ontstond er een oliecrisis, niet door een werkelijk tekort aan aardolie, maar door een boycot die de OPEC-landen hadden uitgevaardigd. Het rapport van de Club van Rome leek plotseling uiterst actueel. In dat zelfde jaar verscheen de speelfilm Soylent Green, die is gesitueerd in New York in 2022. De lucht is vervuild en stad is ernstig overbevolkt, veel mensen leven op straat en slapen in portieken en trappenhuizen. Natuurproducten zijn schaars, het meeste voedsel komt uit de fabriek, genaamd Soylent. Alleen de rijke bovenlaag kan zich nog vlees, groenten en fruit permitteren.

De regisseur was Richard Fleischer, de zoon van Max Fleischer die tekenfilms produceerde, zoals Betty Boop en Poppey de Sailorman. Richard Fleischer werd beroemd als regisseur van actiefilms en Soylent Green is naast science-fiction eveneens een spannende actiefilm. De rechercheur Robert Thorn (Charlton Heston), werkzaam bij de politie van New York, woont samen met een oudere Joodse man, Sol Roth (Edward G. Robinson), die voor hem de bibliotheken raadpleegt en achtergrondonderzoek doet. De moord op een rijke zakenman, genaamd William R. Simonson (Joseph Cotten), lijkt aanvankelijk een roofmoord, maar Thorn ontdekt dat er grotere belangen meespelen. Simonson was een van de directeuren van Soylent en het motief voor de moord moet worden gezocht bij de voedselfabriek.

Soylent Green won de Saturn Award voor de Beste Science Fiction Film van 1973. Daarna raakte de film nooit helemaal in de vergetelheid, maar tegenwoordig lijkt hij weer hoogst actueel. Let op de body-guards, de positie van vrouwen (furniture?), de prijs van rundvlees, de smaak van aardbeien, de voedselrellen en de manier waarop de oproerpolitie te werk gaat. Let ook op de grote verschillen tussen arm en rijk. Helaas begint deze science-fiction film te lijken op de hedendaagse werkelijkheid, nog niet overal, maar langzaam maar zeker neemt de herkenbaarheid toe.

Soylent Green duurt 1 uur en 37 minuten.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

2 Reacties op “Een oude speelfilm: Soylent Green”

  • mr. drs. BOU:

    Op Live Leak staat nu een filmpje over een professor die biefstuk maakt uit rioolslib. Menselijke poep kan worden hergebruikt…

  • mr. drs. Bou:

    Human Corpses Harvested in Multimillion-dollar Trade

    A grisly trade in human body parts leaves relatives grieving and some recipients at risk of life-threatening disease.

    The seized documents suggested that the remains of dead Ukrainians were destined for a factory in Germany belonging to the subsidiary of a US medical products company, Florida-based RTI Biologics.

    RTI is one of a growing industry of companies that make profits by turning mortal remains into everything from dental implants to bladder slings to wrinkle cures. The industry has flourished even as its practices have roused concerns about how tissues are obtained and how well grieving families and transplant patients are informed about the realities and risks of the business.

    In the US alone, the biggest market and the biggest supplier, an estimated two million products derived from human tissue are sold each year, a figure that has doubled over the past decade.

    It is an industry that promotes treatments and products that literally allow the blind to see (through cornea transplants) and the lame to walk (by recycling tendons and ligaments for use in knee repairs). It’s also an industry fuelled by powerful appetites for bottom-line profits and fresh human bodies.

Laat een reactie achter

Recente reacties